Verskil tussen weergawes van "Margaret Ballinger"

7 091 grepe bygevoeg ,  4 jaar gelede
geen wysigingsopsomming nie
| geboortedatum = [[11 Januarie]] [[1894]]
| geboorteplek = [[Glasgow]], [[Skotland]]
| dood_datum = [[7 Februarie]] [[1980]]
| sterfteplek = [[Kaapstad]], [[Suid-Afrika]]
| ouers =
| titel =
| party = [[Liberale Party]]
| godsdiens =
| huweliksmaat = [[William Ballinger]]
| kinders = Geen
| webblad =
| handtekening =
}}
 
'''Violet Margaret Livingstone (Peggy) Ballinger''' (gebore Hodgson, [[Glasgow]], [[Skotland]], [[11 Januarie]] [[1894]] – [[Kaapstad]], [[Suid-Afrika]], [[7 Februarie]] [[1980]]) was 'n kragtige en invloedryke spreker, ’n universiteitsdosent, voorstander van gelykheid in Suid-Afrika en stigterslid en eerste leier van die [[Liberale Party]].
 
Ballinger was op [[9 Mei]] [[1953]] in [[Kaapstad]] saam met vername Engelssprekende intellektuele soos [[Alan Paton]] medestigter van die [[Liberale Party]] nadat hulle die [[Verenigde Party]] verlaat het weens sy gebrek aan 'n duidelike beleid ten opsigte van die rassevraagstuk. Sy was ook die party se eerste president, met Paton en [[Leo Marquard]] as mede-adjunkpresidente. Die party het gelyke regte vir alle Suid-Afrikaners gegrond op volwaardige burgerskap voorgestaan, maar was nie ten gunste van die totale afskaffing van die kleurslagboom nie. Ballinger het die party verlaat voor sy ontbinding in [[1968]], toe die lede besluit het om liewer te ontbind as om toe te gee aan wetgewing van daardie jaar (die Wet op die Verbod op Politieke Inmenging) wat daarop gemik was om politieke partye se lede tot net een rassegroep te beperk.
Sy is gebore as Margaret Hodgson op [[11 Januarie]] [[1894]] in [[Glasgow]], [[Skotland]]. Ballinger kom op 10-jarige leeftyd na [[Suid-Afrika]] en studeer aan die [[Hugenote-kollege]] op [[Wellington]]. Daarna neem verdere studie haar na die [[Rhodes-universiteit|Rhodes-universiteitskollege]] in [[Grahamstad]] en Somerville College, [[Oxford]].
 
== Herkoms en opleiding ==
Sy het 'n paar jaar lank geskiedenis doseer aan die [[Universiteit van die Witwatersrand]], waarna sy in [[1937]] tot die Parlement verkies is as verteenwoordiger van swartes. Sy het dié amp beklee tot en met die afskaffing van swart verteenwoordiging in [[1960]].
Ballinger was die en enigste dogter van John Hodgson, 'n handelsreisiger, en sy vrou, Lillias. Haar vader, 'n [[Oranje-Vrystaat|Vrystaatse]] burger, het gedurende die [[Tweede Vryheidsoorlog]] (1899-1902) in die Ierse Brigade aan Boerekant geveg. Nadat hy 17 maande lank 'n krygsgevangene op [[St. Helena]] was, is hy vrygelaat toe vyandelikhede beëindig is. Hy het na [[Skotland]] teruggekeer waar hy verbaas was om heelwat vyandigheid as gevolg van sy optrede te ondervind. As gevolg daarvan het hy besluit om te emigreer en in 1904 sy gesin na [[Port Elizabeth]], geneem waar hy as boekhouer-sekretaris gewerk het.
 
Ballinger het haar vroeë skoolopleiding aan die Holy Rosary-klooster in Port Elizabeth ontvang. Sy het so skitterend in die matriekeksamen geslaag dat sy die goue medalje, wat deur die munisipaliteit aan die beste [[matriek]]leerling van die jaar geskenk is, ontvang het. Daarvandaan is sy na die [[Hugenote-kollege]], [[Wellington, Wes-Kaap|Wellington]], waar sy in 1911 in die Kaapse Intermediêre Eksamen geslaag het. Daarna het sy aan [[Rhodes-universiteit|Rhodes-universiteitskollege]], [[Grahamstad]], studeer en in 1913 die B.A.-graad van die [[Unisa|Universiteit van die Kaap die Goeie Hoop]] met onderskeiding in geskiedenis verwerf. Omdat sy hierdie kwalifikasie met soveel onderskeiding verwerf het, is die Queen Victoria Scholarship om aan Somerville College, [[Oxford]], te studeer in Oktober aan haar toegeken. Daar het sy die M.A.-graad in geskiedenis verwerf.
Ballinger was op [[9 Mei]] [[1953]] in [[Kaapstad]] saam met vername Engelssprekende intellektuele soos [[Alan Paton]] medestigter van die [[Liberale Party]] nadat hulle die [[Verenigde Party]] verlaat het weens sy gebrek aan 'n duidelike beleid ten opsigte van die rassevraagstuk. Sy was ook die party se eerste president, met Paton en [[Leo Marquard]] as mede-adjunkpresidente. Die party het gelyke regte vir alle Suid-Afrikaners gegrond op volwaardige burgerskap voorgestaan. Ballinger het die party verlaat voor sy ontbinding in [[1968]], toe die lede besluit het om liewer te ontbind as om toe te gee aan wetgewing van daardie jaar (die Wet op die Verbod op Politieke Inmenging) wat daarop gemik was om politieke partye se lede tot net een rassegroep te beperk.
 
== Universiteitsdosent ==
Van Engeland af het Ballinger teruggekeer na Grahamstad, waar sy as hoof van die departement geskiedenis en ekonomie aan Rhodes-universiteitskollege aangestel is. Sy het W.M. Macmillan, haar dosent met die studie vir haar eerste graad, opgevolg. Toe Rhodes-universiteitskollege besluit om haar pos tot dié van professor op te gradeer, was Ballinger nie verkiesbaar nie omdat sy 'n vrou was. Daarom het sy, toe prof. Macmillan haar nooi om by hom in Johannesburg aan te sluit, die pos geredelik aanvaar en die tydperk 1919 to 1934 as senior lektrise in geskiedenis aan die [[Universiteit van die Witwatersrand]] gebly. In 1934 het sy met [[William Ballinger|William George Ballinger]] in die huwelik getree en is gevolglik verplig om uit haar pos te bedank aangesien getroude vroue nie toegelaat is om ’n permanente betrekking te beklee nie. Sy het trouens sedert 1932 as hoof van die departement waargeneem toe prof. Macmillan Suid-Afrika verlaat het, maar toe sy om die professoraat aansoek doen, is sy weer afgewys omdat sy ’n vrou was.
 
== Na die politiek ==
Gedurende die jare 1936 en 1937 was sy deeltyds aan die universiteit werksaam, maar teen daardie tyd het sy haar meer vir die politiek begin beywer, gemotiveer deur haar beswaar teen die afskaffing van die ou Kaapse stemregbepalings. Nadat die [[Barry Hartzog|Hertzog-regering]] die Naturelle-ver-teenwoordigingswet van 1936 goedgekeur het, is sy in November 1937 verkies tot een van die vier Volksraadslede wat as verteenwoordigers van die swart mense van Suid-Afrika benoem is. Sy het die verteenwoordiger van die Kaapse Oostelike Sirkel geword nadat sy die betwiste verkiesing gewen het. In 1942 is sy onbestrede herkies en sy het ook haar setel in die 1948-verkiesing behou, totdat sy weer eens in 1959 onbestrede teruggekeer het. Haar setel, sowel as dié van die ander drie Volksraadslede, is afgeskaf deur die [[Nasionale Party|Nasionale]] regering wat in 1959 die 1936-wet herroep het, en sy het op [[30 Junie]] [[1960]] die Volksraad verlaat.
 
== Politieke oortuigings ==
Ballinger het die oorwinning van die [[Nasionale Party]] in die 1948-verkiesing as 'n ramp vir Suid-Afrika beskou. Hoewel sy altyd aangevoer het dat die [[Verenigde Party]] segregasionisties was, het sy toegegee dat die gehalte en verskeidenheid van sosiale dienste vir swartes tydens die VP-bewind uitgebrei en hul lewenstandaard verbeter is. Tweedens het sy daarop aanspraak gemaak dat elke regeringsverslag wat gedurende daardie tyd gepubliseer is, die sienswyse van die vier verteenwoordigers van die swart mense ten opsigte van gewenste toekomstige ontwikkelings ondersteun het. Sy het egter volgehou dat wit mense na Afrika gekom het om te bly, maar was van mening dat die opgevoede deel van die swart gemeenskap dié feit aanvaar het en dat 'n verstandhouding tussen swart en wit dus noodsaaklik was vir die toekomstige sekuriteit van Suid-Afrika.
 
Ballinger was nie alleen stigterslid van die Suid-Afrikaanse [[Liberale]] Party in 1953 nie, maar sy is ook as die eerste leier van dié party gekies. In 1955 het sy as leier bedank, maar steeds lid van die nasionale komitee gebly totdat dié party in 1968 weens die Wet op die Verbod op Politieke Inmenging besluit het om te ontbind pleks van ’n party vir net wit mense voort te bestaan. Hoewel sy deur wit konserwatiewes as 'n radikaal beskou is, het sy 'n temperamentele afkeer van die radikale gehad soos hulle trouens ook van haar. Sy het nie geglo aan die vernietiging van instellings nie, maar aan die verbetering daarvan. Sy het die morele eis om die onmiddellike afskaffing van die kleurskeidslyn as pragmaties onsinnig beskou.
 
== Waardering ==
Die kragtige en direkte ondersteuning wat sy swart Suid-Afrikaners gebied het, het aan haar internasionale roem besorg, sodat heelwat onderskeidings haar te beurt geval het. In 1961 is sy as fellow van Nuffield College, Oxford, aangestel en twee jaar later het sy 'n leierskapsprys van die VSA ontvang. Die [[Universiteit van Kaapstad]] het die graad LL.D.(honoris causa) aan haar toegeken en op [[25 Junie]] [[1964]] het [[Rhodes-universiteit]] haar 'n soortgelyke eer bewys.
 
As gevolg van haar groot belangstelling in die mens en maatskaplike aangeleenthede het sy haar tot verpleging aangetrokke gevoel ten behoewe waarvan sy die Wet op Verpleging geïnisieer het om so die beroep op 'n doeltreffende grondslag te organiseer. Daarna is sy gekies as die eerste adjunk-president van die Verpleegstersraad, 'n pos wat sy behou het tot die konstitusie van die Raad in 1949 gewysig is, toe sy ter erkenning van haar dienste deur die Verpleegstersvereniging as lewenslange erelid aangestel is. In 1957 het sy as lid van die Britse Statebond se Parlementêre Afvaardiging [[Indië]] besoek. Twee jaar tevore het sy uitnodigings om die [[Ghana|Goudkus]] en [[Nigerië]] te besoek aanvaar sodat, toe sy in 1960 deur die [[Australië|Australiërs]] genooi is om die prestige Dyason-lesing in verband met rasseverhoudinge oor die hele vasteland te gee, haar internasionale roem op al vyf vastelande gevestig was.
 
Nog 'n eer het haar te beurt geval toe die Royal African Society of Great Britain se medalje vir toegewyde diens aan Afrika aan haar toegeken is en sy die erelidmaatskap van dié genootskap ontvang het. In haar aangenome land was sy van 1942 tot 1960 aktief betrokke by die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rassebetrekkinge en sy was ook 'n groot vriend van [[Leopold Marquard]].
 
== Skrywer ==
Tot haar publikasies behoort talle artikels in verskeie tydskrifte en koerante, onder meer 'n weeklikse rubriek vir die Swart tydskrif Umteteli wa Bantu. Sy het die volgende boeke geskryf: The influence of Holland in Africa, 'n outobiografie From Union to apartheid: a trek to isolation, en saam met haar man die trilogie Britain in South Africa, Bechuanaland and Basutoland. Sy het geen kinders gehad nie.
 
== Bronne ==
84 297

wysigings