Verskil tussen weergawes van "Verenigde Party"

 
== 1953-verkiesing ==
[[Lêer:Koos Strauss.jpg|duimnael|220px200px|Adv. [[J.G.N. Strauss]], derde leier van die Verenigde Party.]]
Die sogenaamde grondwetlike krisis was nog onopgelos toe die land in [[Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1953|1953]] na die stembus gaan. Dit was een van die felste veldtogte in die land se politieke geskiedenis en die eerste groot toets van die land se reaksie op die regering se apartheidsbeleid. Die Opposisie was vasberade om die meeste daarvan te maak en die VP het nuwe hoop op ’n bewindsoorname gehad. Hy het sy pakt met die [[Arbeidersparty]] behou.
 
Die NP het 598 718 stemme gekry en die VP en sy vennoot, die [[Arbeidersparty]], 611 204. Omdat die VP se steun toenemend in die stedelike kiesafdelings gekonsentreer was, het die gaping tussen die twee partye se aantal setels wyer en wyer geword. In die destydse bestel kon plattelandse setels met tot 15% ontlaai word en stedelike setels met tot 15% belaai word. As die gemiddelde aantal kiesers in ’n kiesafdeling dus 10 000 moes wees, kon ’n plattelandse kiesafdeling so min as 8 500 kiesers hê en ’n stedelike kiesafdeling soveel as 11 500 kiesers. Dit het van [[1948]] tot in [[1974]] (die laaste verkiesing waaraan die VP deelgeneem het) telkens in die NP se guns getel.
 
Malan se aftrede op [[30 November]] [[1954]] en sy vervanging deur adv. [[J.G. Strijdom]] het geensins gehelp om die VP se lot om te keer nie. In 1955 het Strijdom die Senaatwet ingedien wat die ledetal van die Senaat in so ’n mate moes vermeerder dat die regering ’n tweederdemeerderheid tydens ’n gesamentlike sitting va die [[Volksraad van die Unie van Suid-Afrika|Unie-Volksraad]] en Senaat sou kon behaal om die bruin kiesers van die gesamentlike kieslys te haal. Die VP het die wetgewing te vergeefs in die hof probeer keer en so kon die NP sy lang gekoesterde ideaal verwesenlik van ’n suiwer blanke kieslys.
 
== Twee opvolgers ==
84 837

wysigings