Verskil tussen weergawes van "Outeur (skrywer)"

k
geen wysigingsopsomming nie
k
k
== Wetlike aspekte van outeurskap ==
[[Lêer:Fermat_Last_Theorem_"proof"_registered_by_Ukraine_officials.jpg|links|duimnael|'n Kopieregsertifikaat wat die outeurskap van 'n bewys van [[Fermat se laaste stelling|Fermat se stelling]] sertifiseer, uitgegee deur die Staatsdepartement van Intellektuele Eiendom van die [[Oekraïne]].]]
In die [[Kopiereg|kopieregwette]] van verskeie regsgebiede is daar min buigsaamheid rakende dit wat as outeurskap geld. Die Kopieregkantoor van die Verenigde State definieer kopiereg byvoorbeeld as "'n vorm van beskerming wat die wette van die Verenigde State aan outeurs van oorspronklike werke ... bied".<ref>{{Citation|title=Copyright Office Basics|publisher=[[U.S. Copyright Office]]|url=http://www.copyright.gov/circs/circ1.html|date=July 2006|accessdate=30 March 2008|deadurl=yes|archiveurl=https://web.archive.org/web/20080328100026/http://www.copyright.gov:80/circs/circ1.html|archivedate=28 March 2008|df=dmy}}</ref> Om "outeur" van enige "literêre, dramatiese, musikale, artistiese of sekere ander intellektuele werke te wees, verleen sekere regte aan hierdie persoon (die eienaar van die kopiereg), veral die ekslusieweeksklusiewe reg om enige produksie of verspreiding van hulle werk te magtig of daarby betrokke te wees. Enige persoon of entiteit wat [[intellektuele eiendom]] wil gebruik wat deur kopiereg beskerm word, moet die kopiereghouer se toestemming ontvang om hierdie werk te gebruik, en sal dikwels gevra word om vir die gebruik van die materiaal te betaal. Na afloop van 'n vasgestelde tyd verval die kopiereg op die intellektuele werk en word dit openbare besit en kan dit onbeperk gebruik word. 'n Interessante aspek van outeurskap en kopiereg is dat dit op baie regsgebiede met 'n outeur se afsterwe aan iemand anders oorgedra kan word. Die persoon wat die kopiereg erf, is nie die outeur nie, maar geniet dieselfde regsvoordele.
 
Sekere vrae ontstaan oor die toepassing van kopieregwette. Hoe is dit byvoorbeeld van toepassing op die komplekse kwessie van "fan"-fiksie. Outeurs kan verskillende van die regte op verskillende tye aan verskillende partye vir verskillende doeleiendesdoeleindes en gebruike uitdeel, soos die reg om 'n storielyn vir 'n rolprent aan te pas, maar met verskillende karaktername aangesien die karakters reeds deur 'n ander maatskappy vir 'n televisiereeks of videospeletjies gebruik word. 'n Outeur verbeur sy regte wanneer hy onder kontrak werk, soos wanneer hy opdrag ontvang om 'n spesifieke werk te skep (wanneer 'n outeur byvoorbeeld deur 'n munisipale owerheid aangestel word om 'n toergids op te stel waarvan die regte uitsluitlik aan die munisipaliteit behoort), of wanneer materiaal geskryf word deur intellektuele eiendom te gebruik wat aan ander behoort (soos wanneer 'n roman of draaiboek geskryf word wat 'n nuwe aflewering in 'n reeds gevestigde mediafranchisemedia-franchise is).
 
== Filosofiese sienings oor die aard van outeurskap ==
In literatuurteorie wys kritici op komplikasies in die term ''outeur ''wat verder strek as net die komponente waaruit outeurskap in 'n wetlike opset bestaan. In die nasleep van postmoderne letterkunde, het kritici soos [[Roland Barthes]] en [[Michel Foucault]] die rol en relevansie van outeurskap ten opsigte van die betekenis of interpretasie van 'n teks ondersoek.
 
Barthes bevraagteken die idee dat 'n teks aan 'n enkele outeur toegeskryf kan word. In sy essay, "Death of the Author" (1968), skryf hy dat dit die taal is wat praat, nie die outeur nie.<ref name="barthes">{{Citation|last=Barthes|first=Roland|chapter=The Death of the Author|year=1968|title=Image, Music, Text|publication-date=1997|isbn=0-00-686135-0}}</ref> Hy beweer dat dit die woorde en taal van 'n teks is wat die betekenis aan die lig bring, nie iemand wat die wetlike verantwoordelikheid vir die produksieproses dra nie. Die verduideliking en betekenis van 'n werk hoef nie by die skepper daarvan gesoek te word nie. Die psige, kultuur, fanatisismefanatisme van 'n outeur kan buite rekening gelaat word wanneer 'n teks geïnterpreteer word, want die woorde self, as deel van die taaltradisies, is ryk genoeg. Om 'n geskrewe werk te interpreteer sonder om die roem van die outeur, sy smake, passies en swakhede in ag te neem, impliseer dat die taal praat, nie die outeur nie.
 
Michel Foucault redeneer in sy essay "What is an author?" (1969) dat alle outeurs [[Skrywer|skrywers]] is, maar dat alle skrywers nie outeurs is nie. Hy skryf dat alhoewel "'n privaatbrief dalk 'n ondertekenaar het&#x2014;&#x64;&#x69;&#x74;&#x20;&#x6E;&#x69;&#x65;&#x20;&#x27;&#x6E;&#x20;&#x6F;&#x75;&#x74;&#x65;&#x75;&#x72;&#x20;&#x68;&#x65;&#x74;&#x20;&#x6E;&#x69;&#x65;".<ref name="Foucault">{{Citation|title=Textual Strategies: Perspectives in Post-Structuralist Criticism|publication-date=1979|year=1969|last=Foucault|first=Michel|chapter=What is an Author?|place=Ithaca, NY|publisher=Cornell University Press|editor-last=Harari|editor-first=Josué V.}}</ref> Om die titel ''outeur ''aan enige geskrewe werk toe te skryf, impliseer dat sekere standaarde aan die teks toegeskryf word wat, volgens Foucaul, saam met die idee van "die outeurfunksie" optree. Foucault se outeurfunksie is die idee dat 'n outeur slegs as 'n funksie van 'n geskrewe werk, as gedeelte van die struktuur, bestaan, maar nie noodwendig deel van die vertolkende proses is nie.
992

wysigings