Verskil tussen weergawes van "Outeur (skrywer)"

k
geen wysigingsopsomming nie
k
k
Barthes bevraagteken die idee dat 'n teks aan 'n enkele outeur toegeskryf kan word. In sy essay, "Death of the Author" (1968), skryf hy dat dit die taal is wat praat, nie die outeur nie.<ref name="barthes">{{Citation|last=Barthes|first=Roland|chapter=The Death of the Author|year=1968|title=Image, Music, Text|publication-date=1997|isbn=0-00-686135-0}}</ref> Hy beweer dat dit die woorde en taal van 'n teks is wat die betekenis aan die lig bring, nie iemand wat die wetlike verantwoordelikheid vir die produksieproses dra nie. Die verduideliking en betekenis van 'n werk hoef nie by die skepper daarvan gesoek te word nie. Die psige, kultuur, fanatisme van 'n outeur kan buite rekening gelaat word wanneer 'n teks geïnterpreteer word, want die woorde self, as deel van die taaltradisies, is ryk genoeg. Om 'n geskrewe werk te interpreteer sonder om die roem van die outeur, sy smake, passies en swakhede in ag te neem, impliseer dat die taal praat, nie die outeur nie.
 
Michel Foucault redeneer in sy essay "What is an author?" (1969) dat alle outeurs [[Skrywer|skrywers]] is, maar dat alle skrywers nie outeurs is nie. Hy skryf dat alhoewel "'n privaatbrief dalk 'n ondertekenaar het&#x2014;&#x64;&#x69;&#x74;&#x20;&#x6E;&#x69;&#x65;&#x20;&#x27;&#x6E;&#x20;&#x6F;&#x75;&#x74;&#x65;&#x75;&#x72;&#x20;&#x68;&#x65;&#x74;&#x20;&#x6E;&#x69;&#x65;".<ref name="Foucault">{{Citation|title=Textual Strategies: Perspectives in Post-Structuralist Criticism|publication-date=1979|year=1969|last=Foucault|first=Michel|chapter=What is an Author?|place=Ithaca, NY|publisher=Cornell University Press|editor-last=Harari|editor-first=Josué V.}}</ref> Om die titel ''outeur ''aan enige geskrewe werk toe te skryf, impliseer dat sekere standaarde aan die teks toegeskryf word wat, volgens FoucaulFoucault, saam met die idee van "die outeurfunksie" optree. Foucault se outeurfunksie is die idee dat 'n outeur slegs as 'n funksie van 'n geskrewe werk, as gedeelte van die struktuur, bestaan, maar nie noodwendig deel van die vertolkende proses is nie.
 
 
 
Die literatuurkritici Barthes en Foucault stel voor dat lesers nie op die idee van een oorkoepelende stem staatmaak wanneer hulle 'n geskrewe werk interpreteer nie. Hulle waarsku dat vertolkings kan skade ly wanneer die onderwerp van inherent betekenisvolle woorde en taal met die persoonlikheid van die skrywerstem geassosieer word. Lesers behoort die teks eerder in terme van die taal as "outeur" vertolk.
 
== Verhouding met die uitgewer ==
Die outeur van 'n werk ontvang óf 'n persentasie wat volgens groothandel bereken is óf 'n spesifieke fooi óf 'n vaste bedrag vir elke boek wat verkoop word. Uitgewers verminder die risiko van hierdie soort ooreenkoms deur in te stem om die bedrag eers te betaal nadat 'n sekere hoeveelheid kopieë verkoop is. Gevestigde en suksesvolle outeurs kan 'n voorskot ontvang wat teen toekomstige tantieme vastestelvasgestel is, maar dit is nie meer 'n algemene gebruik nie. Die meeste onafhanklike uitgewers betaal tantieme as 'n persentasie van die netto ontvangste. Volgens hierdie reëling hoef die outeur niks tot die publikasiekoste by te dra nie. Die koste en finansiële risiko word deur die uitgewer gedra wat dan die grootste persentasie van die ontvangste sal ontvang.
 
By opdragpublikasies tref die uitgewer al die publikasiereëlings en die outeur dek al die uitgawes. Hierdie soort uitgewer vra normaalweg 'n vaste fooi vir die reëlings rondom pulikasiepublikasie, voorsien 'n verkoopplatform en ontvang 'n persentasie van elke kopie wat verkoop word. Die outeur ontvang die res van die geld. 'n AlternatiweAlternatiewe selfpubliseringsmetode wat algemeen voorkom, is om 'n druk-op-aanvraag publiseerplatform te gebruik, maar hierdie soort platform produseer boeke wat slegs by besperktebeperkte afsetplekke beskikbaar is en nie deur hoofstroom verspreiders en boekwinkels verkoop word nie (CreateSpace is byvoorbeeld eksklusief aan Amazon).
 
== Verhouding met redigeerder ==
[[Lêer:Ezra_Pound_2.jpg|alt=photograph of Ezra H. Pound|duimnael|[[Ezra Pound]] (jong man in 1913) wat sinvolle redigeervoorstelle vir [[T.S. Eliot]] se "The Waste Land," gemaak het.]]
Die verhouding tussen die outeur en [[redigeerder]], baie keer die outeur se enigste skakel met die uitgewers, word dikwels as die spanningsarea gekarakteriseer. Die outeur sal sy lesers gewoonlik slegs bereik indien die verhaal die redigeerder se aandag trek. Die outeur is nie meer die enigste noodwendige betekenismaker nie, maar die invloed van die redigeerder en uitgewer word ingesluit ten einde die gehoor as sosiale handeling by die skryfproses te betrek. Daar is drie hoofareas wat deur redigeerders gedek word - Taalversorging (die nagaan van die grammatika en spelling en die korrigering van spelfoute), Storie ('n potensielepotensiële area van groot angs vir outeur sowel as uitgewer) en Uitleg (die opstel van die laaste proef vereis dikwels klein veranderinge. 'n Uitlegredakteur moet sorg dat dit nie die sin van die teks verander nie).
 
In Pierre Bourdieu se essay "The Field of Cultural Production" word die uitgewersbedryf as'n "ruimte van literêre of kunstige posisionering" of 'n "strydveld" uitgebeeld wat deur die spanning en beweging onder die verskeie posisies in die veld gedefinieer word.<ref>Bourdieu, Pierre. </ref> Vir die outeur in die besonder, beteken outeurskap dat die teks deel van sy identiteit uitmaak, en daar is baie op die spel in die onderhandeling van gesag oor daardie identiteit. As "kulturele beleggers" vertrou die uitgewers op die redigeerder-posisie om 'n goeie belegging in "kulturele kapitaal" te identifiseer wat uiteindelik kan groei om 'n ekonomiese kapitaalopbrengs vir alle posisies te verseker.<ref>Bourdieu, Pierre. </ref>
992

wysigings