Maak hoofkeuseskerm oop

Wysigings

9 grepe verwyder ,  2 jaar gelede
geen wysigingsopsomming nie
 
== Ontdekking ==
Tydens die bestudering van die vervalreeks van uraan-238 ontdek Kasimir Fajans en Otto Göhring in [[1913]] die kortlewende isotoop <sup>234m</sup>Pa ([[halfleeftyd]] van 1,17 minuut) en noem dit '''brevium''' (afgelei van ''brevis'', [[Latyn]] vir "kort"). Die stabiele isotoop <sup>231</sup>Pa is in [[1917]]-[[1918]]1917–1918 ontdek deur Lise Meitner en Otto Hahn; hulle stel die naam protaktinium voor in hul artikel ''The Mother Substance of Actinium: a New Radioactive Element of Long Half-life'' uit 1918 omdat hulle kon aantoon dat [[aktinium]] 'n vervalproduk is van die radioaktiewe protaktinium, en ''proto aktinium'' "vir aktinium" beteken. Gelyktydig is dieselfde ontdekking gedoen deur die Britse wetenskaplikes Frederick Soddy, John Cranston en Alexander Fleck.
 
In [[1927]] kon Aristid von Grosse 2 mg Pa<sub>2</sub>O<sub>5</sub> produseer. Sewe jaar later isoleer hy hieruit protaktinium deur die oksied te vervang met jodied en dit dan in 'n hoë vakuum oor 'n verhitte element te lei: 2PaI<sub>5</sub> → 2Pa + 5I<sub>2</sub>.
 
In [[1949]] is die naam protaktinium aangeneem deur [[IUPAC]] en is Hahn en Meitner as die ontdekkers aangewys.
 
 
== Verskyning ==
In die mineraal uraniet (pekblende) word protaktinium in 'n konsentrasie van ongeveer 0,1 ppm aangetref. Sommige uranietbronnen in die
[[Demokratiese Republiek van die Kongo]] bevat hoër konsentrasies: tot 3 ppm.
 
 
== Verwysings ==
{{verwysingsVerwysings}}
 
{{Navigasie Periodieke tabel}}