Verskil tussen weergawes van "Joseph Louis Gay-Lussac"

k
nbsp
(→‎Lewe: Titel)
k (nbsp)
 
[[Lêer:Joseph_louis_gay-lussac.jpg|duimnael|Joseph Louis Gay-Lussac]]
[[Lêer:Gay-Lussac_Aufstieg.jpg|duimnael|Ballonvlug]]
In daardie tyd was daar wetenskaplike belangstelling in die rigting van die magnetnaald, asook die samestelling van die lug in die hoër lae van die atmosfeer. In 1804 het die russiese Akademie van Wetenskappe in St Petersburg die eerste studies met behulp van ballonvlugte gedoen. Die Institut de France het Gay-Lussac en Jean-Baptiste Biot die opdrag gegee om ook met 'n ballon metings te doen.
 
Op 24 Augustus 1804 het Gay-Lussac en Biot 'n vlug in 'n waterstofballon aangedurf, en 'n hoogte van 4000&#x20nbsp;meter bereik. Hulle het die geleentheid gebruik om die aarde se magnetiese veld te ondersoek. Op 16 September het hy, hierdie keer alleen, 'n tweede ballonrit gedoen. Hy het lugmonsters op verskillende hoogtes geneem, en het 'n hoogte van 21,600&#x20nbsp;Paryse voet (7017&#x20nbsp;m) bo die ballon se opstygpunt bereik. Hy het 'n temperatuurafname van 1 °C per 174 m hoogte gemeet. Hy het saam met Alexander von Humboldt die monsters ontleed, en het gevind dat die suurstofinhoud van die lug onafhanklik was van die hoogte, en kon daardeur John Dalton aanname, dat atomies swaarder gasse deur die atmosfeer sou sink, en ligter gasse sou styg, weerlê. Dit is vandag bekend dat veranderinge in die chemiese samestelling van die atmosfeer wel effens met hoogte saamhang, maar dat dit as gevolg van ander fisiese effekte gebeur, en nie weens die digtheid van die gas nie.
 
Berthollet het 'n private wetenskaplike gemeenskap gestig, die Société d'Arcueil. Daar het Gay-Lussac met Laplace en [[Alexander von Humboldt]] kennis gemaak. Gay-Lussac het met Humboldt 'n navorsingsreis in Maart 1805 onderneem, na Rome en Napels (tot by [[Vesuvius]]). Hulle het die Winter van 1805/1806 in Berlyn deurgebring.
In 1809 het Gay-Lussac professor van chemie, en in 1808 professor van praktiese chemie, by die [[École polytechnique]] in Parys geword, en terselfdertyd 'n Professor van fisika en chemie aan die [[Sorbonne]]. In 1809 het die Institut de France se wiskundig-fisiese klas vir hom tesame met Louis Jacques Thénard die Galvaniese Prys van 3000 Franc, wat [[Napoleon Bonaparte]] geskep het, toegeken.<ref>Ernest Maindron: ''Les fondations de prix à l'académie des wetenskappe. Les lauréats de l'académie 1714-1880.'' Gauthier-Villars, Parys, 1881, p. Ed) 69-70 ([http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k5496683n/f46.image aanlyn]).</ref> Gay-Lussac het Italiaans, Engels en Duits bemeester. Hy was 'n lid van verskeie amptelike komitees, b.v. die Comité consultatif des arts et des manufactures (1805), en die Conseil de perfectionnement des poudres et des salpêtres (1818).
 
Gay-Lussac het vanaf 1816, saam met François Arago, die ''Annales de Chimie et de Physique ''uitgegee. In 1818 het die franse Académie des sciences 'n kompetisie uitgeskryf waarvan hy 'n jurielid was, met Arago aan die hoof van die Jurie. Die wenner van die kompetisie was Augustin-Jean Fresnel, ten spyte van die opposisie van Siméon Denis Poisson. Fresnel het 'n werk oor liggolf-[[optika]] ingeskryf, wat onder andere die teoretiese basis vir die verklaring van Poisson-kolle daargestel het. In 1830 het Gay-Lussac 'n buitelandse lid van die [[Göttingen]] Akademie der Wissenschaften geword<ref>{{Cite book|isbn=3-525-82516-1|title=Die Mitglieder der Akademie der Wissenschaften zu Göttingen 1751-2001}}</ref> en is in 1832 tot die American Academy of Arts and Sciences verkies. Op 31 Mei 1842 is hy in die Pruisiese orde Pour le Merite für Wissenschaften und Künste as 'n buitelandse lid opgeneem.<ref>Bron: van DIE EINDE POUR LE MERITE VIR WETENSKAP EN die KUNSTE, die lede van Die orde, BandI, 1842-1881, bladsy 42, Gebr. Man-Verlag, Berlin, 1975. Op die teenoorgestelde bladsy is sy foto met handtekening.</ref> Sedert 1812 was hy reeds lid van die Pruisiese<ref>[http://www.bbaw.de/die-akademie/akademiegeschichte/mitglieder-historisch/alphabetische-sortierung?altmitglied_id=844&letter=G ''lede van die vorige akademies.'']&#x20nbsp;Louis Josef Gay-Lussac.&#x20nbsp;Berlyn-Brandenburg Akademie van Wetenskappe,&#x20nbsp;url besoek&#x20nbsp;op&#x20nbsp;27.&#x20nbsp;Maart 2015.&#x20nbsp;</ref> en, sedert 1820, die Beierse Akademie van Wetenskappe.
 
Hy het die dogter van 'n arm musikant getrou.
In 1802 het hy die sogenaamde [[Idealegaswet|wet van Gay-Lussac]] geformuleer, naamlik dat gasse proporsioneel met toenemende temperatuur uitsit, solank die druk konstant bly. Die koëffisiënt van die volumetriese uitsetting wat Gay-Lussac per graad van temperatuur toename bepaal het, was 1/266 - vandag weet ons dat dit in waarheid 1/273 is.
 
Volgens hierdie wet, kon A. Crawford temperatuur bepaal waarby 'n ideale gas geen volume sou beslaan nie. Hierdie berekeninge het gelei tot die bepaling van die absolute nulpunt van temperatuur (-273&#x20nbsp;°C).
 
Die geestelike voorbereiding vir die Gay-Lussac wet het reeds bestaan in die werk van 'n paar bekende wetenskaplikes, byvoorbeeld [[Guillaume Amontons|Amontons]], [[Lambert]] en [[Jacques Alexandre César Charles|Charles]], wat egter nie die termiese uitsettingskoëffisient akkuraat genoeg gemeet het nie. Jacques Alexandre César Charles het wel die uniforme uitsetting van gasse (suurstof, stikstof en waterstof) in die bereik tussen 0 en 100&#x20nbsp;°C waargeneem.
 
Gay-Lussac het saam met Alexander von Humboldt, die volumes van waterstof en suurstof wat kombineer om water te vorm, bestudeer. Hulle het gevind dat presies twee dele waterstofgas met een deel suurstof gas, volgens volume gemeet, saamkom om water te vorm. Verder het hulle gepoog om die samestelling van lug te bepaal.
1 064

wysigings