Verskil tussen weergawes van "Benito Mussolini"

Artikel uitgebrei, skakels en bron bygevoeg.
(Besig om artikel uit te brei, skakels bygevoeg.)
(Artikel uitgebrei, skakels en bron bygevoeg.)
Mussolini het 'n onstuimige, veglustige persoonlikheid gehad. Hy was onberekenbaar, maklik beïnvloedbaar, egosentries, outoritêr en selfvoldaan. Hy het hom graag as 'n ontwikkelde man voorgedoen, hoewel hy in werklikheid net 'n oppervlakkige kennis gehad het.
 
In 1908 het hy en Rachele Guidi, dogter van sy vader se minnares, begin saamwoon. In 1916 is hulle in die hof getroud en in 1925 in die kerk. Vyf kinders is uit die huwelik gebore. Hy het egter geen geheim daarvan gemaak dat hy aan sy vrou ontrou was nie en het talle minnaresse gehad. Tydens sy '''premierskap''' is hy in propagandastukke voorgestel as die beliggaming van die Fascistiese ideaal: jeugdig, gesond (hy het aan 'n maagkwaal gely) en selfversekerd.
 
== Swaai na regs ==
Nadat die '''reformiste''' in 1912 uit die Partito Socialista Italiano (PSI) gesit is, het Mussolini hoofredakteur van die partyblad ''Avanti'' ("Vooruit") in Milaan geword. In 1914 het hy van die partybeleid afgewyk deur te pleit vir Italiaanse deelname aan die '''[[Eerste Wêreldoorlog|oorlog''']]. As gevolg daarvan moes hy afstand doen van die hoofredakteurskap van die koerant. Hy het toe 'n nuwe koerant, ''Pop 010 d'ltalia'' ("Volk van Italië" ), begin. Nouer kontak met nasionaliste en die behoefte aan subsidies vir sy koerant het daartoe gelei dat Mussolini al hoe minder anti-kapitalisties geword het.
 
Ná die oorlog, waarin hy aan die front gewond is, het hy 'n aantal strydgroepe tot stand gebring wat uit veterane bestaan het: die sogenaamde ''Fasci Italiani di Combattimento''. Dié groepe se eerste aksieprogramme het nog 'n redelike linkse inslag gehad, hoewel daar ook heelparty tegemoetkominge ten opsigte van die regses was. Die nasionalistiese Gabriele d'Annunzio, wat in September 1919 die Dalmatiese stad [[Fiume]] met 'n groep vrywlligers beset het, was 'n bron van inspirasie vir die Fascistiese styl: swart hemde, onderskeidingstekens, strydkrete en bulderende toesprake van balkonne af. 
 
Mussolini moes sy laaste sosialistiese idees afsweer toe hy in 1921 leier van die nuwe Fascistiese politieke party, die Partito Nazionale Fascista (PNF), geword het. Dié party het aanhangers uit alle vlakke van die bevolking gehad. Die sogenaamde squadristi of leëreenhede wat op die been gebring is onder die voorwendsel dat hulle teen Bolsjewiste moes optree, het hulle in dié tyd al hoe meer aan terreur begin skuldig maak.
 
== Binnelandse politiek ==
Hoewel Mussolini altyd teen die '''[[Rooms-Katolieke Kerk'''|Kerk]] gekant was, was hy opportunisties genoeg om ter wille van sy prestige en gewildheid 'n verdrag met die Kerk aan te gaan. '''[[Pous Pius XI''']] (1922-1939), wat die Fascisme as 'n bolwerk teen die Kommunistiese bedreiging beskou het, het in 1929 die Lateraanse Verdrae met Mussolini gesluit. Hiervolgens het die pous die koninkryk Italië erken en self die soewereine mag oor die Vatikaanstad verkry. Rooms Katolisisme het die staatsgodsdiens geword. Die opvoeding van die jeug het egter 'n twispunt gebly: Mussolini het vergeefs probeer om dit geheel en al in die hande van die staat te hou. Mettertyd het die pous hom ook verset teen die voorneme om in navolging van '''[[Adolf Hitler'''|Hitler]] die sogenaamde rassewette in Italië in te stel.
 
In 1925 is daar begin met 'n stelsel van korporatisme: die ekonomiese lewe is in bedryfstakke onder leiding van die staat ingedeel. Sowel werkgewers as werknemers in bepaalde bedryfstakke is in die groepe verenig. Dié stelsel het vir die werknemers agteruitgang beteken, hoewel die teendeel in propaganda aangevoer is.
 
Mussolini het na ekonomiese selfbestuur (outargie) en na die uitbreiding van die bevolking gestreef en 'n uitgebreide propagandaveldtog vir groot gesinne is gevoer. 'n Groeiende bevolking sou egter meer ruimte nodig hé, en om hierin te voorsien, het Mussolini die Pontynse moerasse suidoos van '''[[Rome''']] laat drooglê.
 
== Buitelandse politiek ==
Om sy ekonomiese en bevolkingspolitiek te verwesenlik, het Mussolini die Italiaanse grondgebied buite die landsgrense probeer uitbrei. Sy buitelandse beleid is egter in groot mate beïnvloed deur sy wrok ten opsigte van die '''[[Verdrag van Versailles''']] (1919). waarvolgens Italië na sy mening te min ontvang het. Hy het daarna gestreef om die '''[[Middellandse See''']] weer 'n ''mare nostrum'' ("ons see", soos die Romeine in die Oudheid dit genoem het) te maak. Hy het onder meer ook graag na die "grootse verlede" van Italië verwys.
 
In Oktober 1935 het Mussolini 'n aanval op '''[[Ethiopië''']] gedoen. Die '''[[Volkebond''']] het ekonomiese sanksies teen Italië ingestel, maar dié sanksies is net gedeeltelik toegepas en kon nie voorkom dat Ethiopië in Mei 1936 verower is nie. Die gemeenskaplike vyandskap van die meeste Europese moondhede het daartoe gelei dat Mussolini en Hitler 'n bondgenootskap gevorm het. Dié samewerking het in Oktober 1936 uitgeloop op die '''[[Spilverdrag''']] tussen Berlyn en Rome. Mussolini was later geheel en al ondergeskik aan Hitler, met wie hy in 1939, nadat '''[[Albanië''']] verower is, die militêre '''[[Staalverdrag''']] gesluit het.
 
== Die Tweede Wêreldoorlog ==
Toe die Duitse oorgawe in April 1945 dreig, het hy saam met sy minnares Clara Petacci na Switserland probeer vlug. Digby die grens is hulle egter Italiaanse kommuniste gevange geneem en op 28 April 1945 is hulle naby die [[Como (meer)|Meer Como]] deur 'n vuurpeleton tereggestel. Hulle na [[Milaan]] gebring en daar by 'n motorhawe in die openbaar onderstebo opgehang.
 
== Bronnelys ==
* Wêreldspektrum, Vol. 20, 22-24, ISBN 0 908409 61 3
 
{{DEFAULTSORT:Mussolini, Benito}}
992

wysigings