Verskil tussen weergawes van "Giorgio Agamben"

2 470 grepe bygevoeg ,  2 jaar gelede
geen wysigingsopsomming nie
 
Met die publikasie van ''Homo sacer'' is Agamben algemeen bekend as 'n politieke filosoof. Vandag is hy veral bekend vir sy politieke interaksie. In 2002 is hy genomineer as spesiale professor aan die Universiteit van New York. Hy het onttrek van hierdie posisie in protes teen die Amerikaanse politieke beleid, veral die nuwe "veiligheidsmaatreëls" van die Bush-administrasie; naamlik vingerafdrukke en iris-skanderings vir alle passasiers wat die Amerikaanse grondgebied wil betree. In 'n ope brief in die Franse koerant ''Le Monde'' verklaar hy sy boikot van die VSA: "Ek stel voor dat tatoeëring in [[Auschwitz]] ongetwyfeld die mees normale en ekonomiese manier was om gedeporteerdes in te sluit en in konsentrasiekampe te registreer. Die bio-politieke tatoeëring wat die Verenigde State nou oplê op diegene wat hul grondgebied wil betree, sal die voorloper wees van wat later van ons gevra sal word om te aanvaar as die normale identiteitsregistrasie van 'n goeie burger in die meganismes en skakels van die staatsstruktuur. Daarom moet ons dit weier. "(Agamben in Le Monde) Agamben weier om Amerikaanse grondgebied te betree.
 
===Teologie===
Heidegger en Benjamin het albei 'n raakpunt met teologie gesoek. Heidegger het sy opvoeding as teoloog begin, die Joodse Benjamin het in sy filosofie baie mistieke sienings ingesluit, waaronder Messianisme. Agamben self verwys ook dikwels na teologiese perspektiewe. In 1964 speel hy op 22-jarige ouderdom die rol van die Apostel Phillipo, in die film ''Il Vangelo Secondo Matteo''(Evangelie volgens Matteus - Italië 1964) deur Pier Paolo Pasolini. Pasolini gebruik slegs nie-professionele akteurs vir die rolprent, insluitend sy eie ma. 'n Vriendskap het ontstaan uit die samewerking tussen Pasolini en Agamben. Morris vermoed 'n sterk vormende invloed van Pasolini op Agamben, omdat Agamben sy eerste artikel in dieselfde jaar publiseer as wat hy saam met Pasolini in 1964 werk. Sedert die middel van die sestigerjare het sy intellektuele ontwikkeling eksponensieel gegroei. Na sy rol in Pasolini se evangelie volgens Matteus, het 'n teologiese perspektief gereeld terug gekom op Agamben se werk. Agamben bespreek egter die teologie op 'n heel sekulêre wyse. Hy skryf 'n boek oor Paulus se wet, ''Il tempo che resta: Un comento alla Lettera ai Romani'' (Turin 2000) Verder het Agamben twee boeke geskryf oor die profane, ''Profanations'' en oor die heilige ''Homo sacer''.
 
===Potensiaal===
Die hoof tema in Agamben se werk is miskien die potensiaal. Op 'n radikale manier lees hy weer Aristoteles se uiteensetting van die konsep ''dunamis'' in Boek IX van Metafisika, Theta. Potensiaal vir Agamben is 'n soort van doen deur nie te doen nie. Ook hier is die invloed van [[Franz Kafka]] duidelik opvallend.
 
==Styl==
Agamen se styl is beide aantreklik en ontoeganklik. Hy is 'n radikale filosoof wat nie gemaklik as regs of links getipeer kan word nie. Agamben hou daarvan om die sosiale konsensus met die teenoorgestelde te konfronteer: Auschwitz is geen uitsondering nie, demokrasie verskil nie heeltemal van sy teenoorgestelde soos kommunisme en fascisme, nie. Sy manier van filosofisering is in die lyn van [[Friedrich Nietzsche]] in die sin dat sy van 'n ondersoek na die wortels van die Westerse kultuur sy heilige koeie genadeloos aan die kaak te stel. Hy beskryf byvoorbeeld die huidige demokrasie as in verval en verskuiwend na 'n 'post-demokratiese spektakel gemeenskap'. 'Agamben filtreer die demokrasie', volgens René Ten Bos in sy hersiening van Homo sacer: 'n boek wat skokkend genoeg is [[wêreldbeskouing]]s op hul kop te draai'
 
== Bron ==
14 485

wysigings