Verskil tussen weergawes van "Sergiu Celibidache"

'''Sergiu Celibidache''' ([[Roemenië]], [[11 Julie]] [[1912]] - [[Parys]], [[14 Augustus]] [[1996]]) was 'n [[Roemenië|Roemeense]] dirigent.
== Lewe en werk ==
Celibidache heet eintlik Celibidachi; sy naamvan het sy bekende vorm gekry as gevolg van 'n fout van 'n regeringsbeampte. Hy het eers in [[Boekarest]] en [[Parys]] gestudeer en daarna musiek, [[wiskunde]] en [[filosofie]] in [[Berlyn]] studeer. Celibidache het 'n proefskrif oor Josquin Desprez geskryf. As jong musikant het hy egter min kanse ontvang om te dirigeer, welke hom egter meer tyd gegun het om homself in musiekteorie te verdiep.
 
In 1945 blyk hy in die bevryde Berlyn, na die onverwagte sterfte van Leo Borchard, feitlik die enige aanwesige dirigent te wees om die Berliner Philharmoniker te lei vir soverre Wilhelm Furtwängler dié orkes nie kon dirigeer nie. Celibidache funksioneer dus tot 1952 amptelik as dirigent 'ad interim'. Toe Furtwängler in 1954 gesterf het, het die [[Berliner Philharmoniker]] egter nie vir Celibidache aangestel nie, maar eerder vir [[Herbert von Karajan]] as hoof-dirigent aangestel, deels omdat Karajan graag plaatopnames gemaak het, welke Celibidache fel teen was. Dit het 'n breuk met die orkes veroorsaak, wat daartoe gelei het dat Celibidache net nog een keer in sy lewe (in 1992) die orkes gedirigeer het. Vanaf 1952 het hy wêreldwyd saam met vele orkeste gewerk, van [[Venezuela]] tot [[Swede]], en verder in Parys en [[Stuttgart]].<ref>Annemarie Kleinert: ''Berliner Philharmoniker von Karajan bis Rattle''. Jaron, Berlin 2005, p. 1–189. ISBN 3-89773-131-2; ([http://www.physik.fu-berlin.de/~kleinert/kleinerta/pubengl.html#b5 online])</ref><ref>Klaus Lang: ''"Lieber Herr Celibidache…". Wilhelm Furtwängler und sein Statthalter. Ein Philharmonischer Konflikt in der Berliner Nachkriegszeit''. M&T Edition Musik & Theater, Zürich, 1994, ISBN 3-7265-6016-5</ref>
11 036

wysigings