Verskil tussen weergawes van "Barok"

8 grepe verwyder ,  1 jaar gelede
k
corr using AWB
k (corr using AWB)
k (corr using AWB)
 
==== Italië ====
Die belangrikste beeldhouer van die hele Barokperiode was Gian Lorenzo Bernini (1598-1680) . Sy vernaamste werke sluit 'n aantal fonteine in Rome in, waaronder dié op die Piazza Navona, die ''Baldachino'' in die St. Pieterskerk en die ''[[Visioen van die Heilige Theressa]]'' in die Cornaro-kapel in die St. Maria della Vittoria van die bekendste is. Bernini was ook 'n uitstekende portretskilder en gelukkig het daar talle van sy portrette en borsbeelde bewaar gebly. Die bekendste een vandag is die borsbeeld van Constanza Buonarelli (ca. 1635). Bernini se portret-borsbeelde is lewendiger as dié van sy Italiaanse voorgangers. Een van die minder bekende beeldhouers in dié tyd was Alessandro Aigardi (1594-1654) wat gedurende sy lewe as die beste beeldhouer naas Bernini beskou was.
 
==== Frankryk ====
Ook in die Nederlande is 'n duidelike Italiaanse invloed waarneembaar. Die Suid-Nederlander Francois Duquesnoy (1594-1643) het lank in Rome gewerk. Daar het hy 'n beeld van die Apostel Andreas wat vir die St. Pieterskerk bestem was, gemaak.
 
'n Leerling van Duquesnoy in Rome, was die Suid-Nederlander [[Artus Ouellinus de Oude]] (1609-1668) . Saam metsy neef Artus Ouellinus de Jonge lewer hy die binne- en buiteversierings van die huidige Paleis op die Dam in Amsterdam.
 
Aan dieselfde projek het nog 'n Suid-Nederlander, Rombout Verhuist (1624-1698) gewerk. Sowel Artus Quellinus de Oude as Rombout Verhuist het portretborsbeelde en grafmonumente gemaak. Die grafmonumente was uit swart en wit marmer gekap met 'n liggende figuur daarop wat die oorledene voorstel, omring deur wapens en blomkranse.
 
=== Skllderkuns ===
In die skilderkuns het die Barok aan die einde van die 16e eeu die eerste keer in Italië verskyn . Dit was hoofsaaklik as reaksie teen die maniërisme of gekunsteldheid van die vorige periode en het veral in drie opsigte weer sterk op elemente uit die Hoog-Renaissance-tydperk gesteun, naamlik die sogenaamde chiaroscuro-styl van Leonardo da Vinci waar die voorwerpe nie meer skerp omlyn was nie, maar deur die gebruik van lig en skadu aangedui was; die warm Venesiaanse kleure van Titian en die beweeglike figure van Michelangelo.
 
Hieruit het 'n styl ontwikkel waarin komposisie, kleur en inhoud sterk gedramatiseer was. Warm kleure met donker ondertoon, dramatiese kontraste tussen lig en donker en 'n sterk uitdrukking van die figure se gebare en gesigsuitdrukkings, is die kenmerke van die Barok.
Weens die invloed van die Italiaanse Barok het daar in Frankryk 'n drastiese breuk in die laatmaniëristiese (of gekunstelde) skildertradisie van die skool van Fontainebleau - met sy elegante, langgerekte figure en koel kleure pIaasgevind. So vind 'n mens Caravaggio se lig behandeling en realisme terug in die werke van Georges de la Tour (1593-1652) en Louis Ie Nain (ca. 1593-1648).
 
De la Tour het ''vera l taferele'' by kerslig geskilder en Le Nain het dikwels die boerelewe as onderwerp gekies. Carracci se invloed is sigbaar in die werke van skilders wat die Franse variant van die Barok, die Klassisisme, verteenwoordig . Die belangrikste was Nicolas Poussin, (1593-1665) , skilder van mitologiese tafereie, en Claude Lorrain (1600- 1682), skilder van die sogenaamde ideale landskap. Poussin se werk was nie net vir die Klassisistiese kunstenaars van belang nie, maar ook vir die beeldhouers van die 17e eeu.
 
[[Phillipe de Champaigne]] (1602-1674) was ook 'n Franse Barokskilder. Hy was veral as portretskilder bekend en was ook 'n groot vriend van Poussin. Aanvanklik was sy skilderye baie hoogdrawend, maar later was dit meer ingetoë.
As 'n katoliek uit die Katolieke suide van Nederland, het hy baie opdragte van die Kerk ontvang en die beskerming geniet van 'n hele paar Katolieke vorste soos Karel I van Engeland, Maria de Médici , regentes van Frankryk, en die Spaanse Habsburgers.
 
Rubens verteenwoordig sowel in sy persoon - hy was diplomaat, intellektualis en skilder - as in sy veelsydige skilderkunswerke by uitstek die Baroktydperk. Soos wat Bernini as die doyen van die Barokbeeldhoukuns beskou word , so is Rubens die groot Barokskilder. Wêreldse praal en die vrugbare natuur oorheers die meeste van sy skilderye. Anthonie van Dyck (1599- 1641) was sy beroemdste volgeling . Hy het dieselfde virtuositeit as Rubens getoon , maar het tog na 'n eleganter afwerking geneig wat veral in sy portrette opmerklik is.
 
In die noordelike Nederlande was Rembrandt die grootste skilder. Dié gedeelte van Nederland was Protestants en groot religieuse werke soos dié van Rubens, het die Protestantse Rembrandt nie gelewer nie. Hoewel hy nie self in Italië was nie, was hy nietemin op die hoogte aangaande die nuutste ontwikkelings daar. Die portretkuns het 'n groot rol in sy werk gespeel. Portret, landskap, genre (tonele uit die daaglikse lewe) en stillewes was gelief in die Nederlandse burger milieu van die 17e eeu. In dié kategorieë was daar dan ook spesialiste van groot formaat, soos Frans Hals (1582-1666) vir portretskildering, [[Jan van Goyen]] (1596-1656) en Jacob Ruisdael (1628/ 29-1682) vir landskappe en Johannes Vermeer (1632-1675) en Jan Steen (1626-1679) vir die genre en [[Willem Kalft]] (1622-1693) vir die stilIewe.
'n Kenmerk van die Barokperiode is die "basso continuo" (een of meer vokale of instrumentale stemme beweeg bo 'n instrumentale bas), terwyl die tussenruimtes improviserend gevul word deur 'n akkoordinstrument, soos byvoorbeeld die orrel, klavesimbel of luit.
 
Die doel van hierdie skryfwyse was om die aantal stemme ten gunste van één of enkele solostemme te beperk. In die 15e en 16e eeu het die kontrapunt veronderstel dat alle stemme gelykwaardig is selfs al het die teks daardeur onverstaanbaar geword. Onder die humanistiese invloed van die 16e eeu word hierteen in opstand gekom. Rondom 1570 ontstaan daar in Florence die "Camerata", wat uit 'n groep digters, geleerdes en musici bestaan het, wat opnuut oor die musikale ideale van die Ou Griekse tydperk besin het. Aan hulle eksperimentering het ons die monodie, of eenstemmige gesang op instrumentale begeleiding te danke, waarvan die [[opera]] op sy beurt weer 'n natuurlike uitvloeisel is. Die oudste werk uit dié tydperk wat behoue gebly het, is Guilio Caccini se "Nuove musiche" (1602) .
 
Sosiologies gesien beteken die nuwe styl die opkoms van die solis (later virtuoos), en die begin van 'n bewonderende publiek. Die publieke musiekteater is dus ook 'n uitvindsel van die Barok. Die eerste een is in 1637 in [[Venesië]] geopen.
 
'n Tweede kenmerk is die splitsing van die klankbron. Ook hierin het die Barok 'n ideaal van die 16e eeu verbreek, naamlik die homogene klank . Reeds in 1550 het die Nederlander [[Adriaan Willaert]] op die balkon van die Venesiaanse San Marcobasiliek twee kore teen oor mekaar gestel, 'n beginsel wat verder uitgewerk is deur onder andere Andrea en Giovanni Gabrieli. Hierdie konsertstyl sou enorme afmetings aanneem in 'n 52-stemmige mis van Orazio Benevoli (1628) . Aanpassings hierop het tot die '' ''ontstaan van die konsert gelei.
 
Hoewel die nuwe styl aanvanklik alle kontrapunt verbied het, het dit vinnig weer op die toneel verskyn, bekend as "stile antico". Veral in die kerkmusiek word dié "antieke styl" weer ingebring om 'n toppunt in die werke van Johann Sebastian Bach te bereik.
1 220

wysigings