Verskil tussen weergawes van "F. Bordewijk"

11 grepe verwyder ,  9 maande gelede
 
=== Drie bundels ''Fantastische vertellingen'' ===
As prosaïs debuteer Bordewijk met ''Fantastische vertellingen'' (1919), 'n bundel met vyf novelles of verhale. Daarna volg ''Fantastische vertellingen: tweede bundel'' (1923, eweneens vyf verhale) en ''Fantastische vertellingen: derde bundel'' (1924, drie novelles). Die dertien verhale uit die drie bundels word gesien as grieselrige verhale met absurde wendings (in ''De rode grijsaard'' uit die derde bundel trouwtrou 'n vrou met 'n aap).<ref>[https://www.dbnl.org/tekst/_spi007197901_01/_spi007197901_01_0013.php J.A. Dautzenberg, ''Over de thematiek van Bordewijks korte verhalen''] ''Spiegel der Letteren'', Jaargang 21 (1979), p. 178. Geraadpleegd op 7 oktober 2013.</ref>
 
Hierdie fantastiese vertellinge hettoon reeds die kenmerke getoon van Bordewijk se latere verhale. Die oorheersende motiewe wat daarin gesien kan word is waansin, misdadigheid en ontug, waarvan veral die misdadigheid in sy latere werk dikwels sal terugkeer. Daar is sprake van skisofrene vervolgingswaansin (''Dr. Testals dubbelganger'' eerste bundel), van godsdienstige waansin wat uitloop op moord (''In plenitudine Christi'', eerste bundel), owerspel (''Talamon of Ye Olde Bowe'', derde bundel) en 'n massamoordenaar (''Marion Quinn '', derde bundel). 'n Tweede ooreenkoms met die latere Bordewijk is die fantastiese aard van verskeie van die verhale, nie net in die beperkte sin van bonatuurlik of onwaarskynlik nie, maar ook in 'n breër sin as seldsaam of merkwaardig. Byvoorbeeld, ''Tatjana'' uit die tweede bundel handel oor 'n Nederlandse handelaar wat probeer om die dogter van 'n tsaar uit rewolusionêre Rusland te smokkel.<ref>Zie Dautzenberg 1979, p. 183-184.</ref>
 
Die verhaal ''Marion Quinn'' uit die derde bundel is in tweërlei opsigte 'n oorgangsverhaal. Literêr-esteties word dit deur sommige kritici gesien as superieur tot die ander dele van die drie bundels. Inhoudelik wys dit vooruit op die kort prosawerke sonder literêre pretensies wat Bordewijk vanaf 1950 sou publiseer. <ref> Dautzenberg 1979, p. 184. </ref> In al die ontwikkeling wat hy sou deurgaan, het Bordewijk dadelik in een opsig getoon dat hy stylvol was: van die begin af het sy verbeelding prosa voortgebring van 'n kenmerkende kort lengte van slegs 'n paar dosyn bladsye.
Anonieme gebruiker