George Murray Pellissier: Verskil tussen weergawes

geen wysigingsopsomming nie
No edit summary
No edit summary
{{Inligtingskas Predikant
'''George Murray Pellissier''' ([[Bethulie]], [[7 Maart]] [[1881]] - [[5 Maart]] [[1954]]) was 'n predikant in die [[Nederduitse Gereformeerde Kerk]] en later hoogleraar aan die teologiese fakulteit van die [[Universiteit van Pretoria]].
| Naam = George Pellissier
| Beeld =
| Beeldbeskrywing =
| Beeldonderskrif =
| Geboortenaam = George Murray Pellissier
| Geboortedatum = 7 Maart 1881
| Geboorteplek = [[Bethulie]]
| Sterftedatum = {{SDEO|1881|3|7|1954|3|5}}
| Sterfteplek = [[Cradock]]
| Kerkverband = [[Nederduitse Gereformeerde Kerk|Nederduits Gereformeerd]]
| Gemeente = [[NG gemeente Pietermaritzburg|Pietermaritzburg]]<br>Dundee
| Jare aktief = 1907?-1945
| Kweekskool = Stellenbosch
| Sendingwerk =
}}
 
'''George Murray Pellissier''' ([[Bethulie]], [[7 Maart]] [[1881]] - [[5 Maart]] [[1954]]) was 'n’n predikant in die [[Nederduitse Gereformeerde Kerk]] en later hoogleraar aan die teologiese fakulteit van die [[Universiteit van Pretoria]].
 
==Agtergrond en opleiding==
Pellissier se oupa was die Franse sendeling [[Jean Pellissier]] wat in 1833 die [[Londense Sendinggenootskap]] se sendingstasie op [[Bethulie]] by eerw. Clark oorgeneem het omdat hy in Julie daardie jaar die werk as hopeloos opgegee het. Sy vader was mnr. S. Pellissier, sy suster die Afrikaanse kultuurleier, skryfster en politikus [[Martha Mabel Jansen]], sy neef dr. [[Samuel Henri Pellissier]], die stigter van die [[Volkspele]]-beweging, en sy swaer dr. [[E.G. Jansen]], voorlaaste [[Goewerneur-Generaal van Suid-Afrika|goewerneur-generaal]] van die [[Unie van Suid-Afrika]].
 
Hy matrikuleer in 1898 aan die [[Grey-kollege]] in [[Bloemfontein]]. Hoewel hy hom eers as landmeter wou bekwaam, het hy hom geroepe gevoel om 'n’n predikant te word. Daarom skryf hy in aan die [[Universiteit van Stellenbosch]] waar hy die B.A.-graad aan die einde van 1902 verwerf. Vir hom was sy studentejare besonder moeilik omdat die [[Anglo-Boereoorlog]] kontak met sy ouerhuis in die [[Vrystaat]] byna onmoontlik gemaak het. Ondanks sy afsondering en dakl danksy die volharding, vasberadenheid en pligsbesef wat sendelinge en hul nasate in [[Suid-Afrika]] gekenmerk het, vorder hy goed en voltooi sy teologiese opleiding aan die einde van 1906 aan die [[Kweekskool]] op [[Stellenbosch]]. Intussen het hy ook by wyse van korrespondensie vir 'n’n B.D.-graag aan die Universiteit van Londen begin studeer. Hy vertrek in 1907 na [[Londen]] waar hy die kursus aan die einde van daardie jaar voltooi.
 
==Eerste gemeente==
Terwyl hy nog in [[Londen]] was, beroep die [[NG gemeente Pietermaritzburg]], die sogenaamde Voortrekkergemeente, hom. Hy aanvaar die beroep en neem die herderstaf daar op met sy terugkeer na Suid-Afrika. In [[Pietermaritzburg]] het Pellissier gou betrokke geraak by die Afrikaners daar se kultuurstrewe. Die kerkie wat die Voortrekkers in 1839 gebou het toe [[Pietermaritzburg]] pas as Natalse hoofstad aangelê is en wat bedoel was as die eerste paaiement in die nakoming van die Gelofte, het onderaan Markplein gestaan, maar van 1861 is dit nie meer as 'n’n kerk gebruik nie nadat 'n’n nuwe kerk naasaan gebou is. Dit het eers 'n’n skool geword en is in 1874 verkoop<ref>[http://www.pmbhistory.co.za/?showcontent&global[_id]=156 Die geskiedenis van Pietermaritzburg]</ref>. Adv. Jansen het dit gesien as 'n’n aptekerswinkel en as deel van 'n’n smidswinkel voor oorname in 1909 en elke Sondag op pad na Pellissier se kerk toe het dit hom onaangenaam getref hoe hierdie geskiedkundige gebou aan verwaarlosing prysgegee is. Pellissier en adv. Jansen het hulle vir die terugkoop en herstel daarvan beywer, bygestaan deur 'n’n komitee waarvan Jansen die sekretaris was en wat op Pellissier se aandrang in 1908 gestig is. Die komitee moes kyk hoe die kerk van algehele verval gered kon word en teruggekoop word vir die volk van Suid-Afrika en as blywende gedenkwaardigheid ingerig kon word. Op [[16 Desember]] [[1912]] is die kerkie toe op indrukwekkende wyse as Voortrekkermuseum in gebruik geneem. Die museum is later aan die staat oorgedra. Tot aan sy dood was adv. Jansen ere-voorsitter van die raad. Die raad het sy Julievergaderings altyd so gereël dat dit saamval met die winterverblyf van die goewerneur-generaal in Natal sodat hy die byeenkoms self kon lei.
 
==Latere gemeentes en hoogleraarskap==
Pellissier bly in Pietermaritzburg tot 1918 toe hy 'n’n beroep na [[Dundee]], ook in Natal en die geboortedorp van sy swaer aanvaar. In die klein Natalse Sinode van die NG Kerk het hy meermale leierskapposisies beklee: In 1912 word hy aangewys as praeses (hoof), in 1914 as scribaskriba en quaestor, en van 1915 tot 1923 dien hy as scribaskriba, quaestor en actuarius. Hy verlaat Natal om van 1924 tot 1934 as leraar van [[Carolina]] in die destydse Oos-Transvaal te staan, maar mettertyd het dit duidelik geword dat hy nie alleen 'n’n bekwame en geestelik volwasse predikant was nie, maar ook 'n’n wyse en simpatieke mense. Hy het baie van sy gemeentelede en ander slagoffers gehelp om die rampspoedige gevolge van die [[Anglo-Boereoorlog]] en sy meer as dekade lange nadraai, die [[Eerste Wêreldoorlog]] asook die [[Groot Depressie]] die hoof te bied. In 1934 word hy gekies as actuarius van die Nederduitsch Hervormde of Gereformeerde Kerk (die latere Transvaalse Sinode) asook as voorsitter van die leerstellingskomitee. Dié komitee moes werk maak van verskeie netelige kwessies wat gespruit het uit die sogenaamde Du Plessis-saak toe prof. [[John du Plessis]] ná 'n’n lang stryd teen beskuldigings dat hy 'n’n dwaalleer verkondig het, uit sy pos aan die [[Kweekskool]] geskors is. Die komitee moes onder andere ondersoek instel na die gesag van die Skrif, die goddelikheid van Christus en biologiese evolusie. Die Kerk het sy waardering vir Pellissier se bekwaamheid betoon deur hom te nomineer vir die vakante hoogleraarskap aan die teologiese fakulteit aan die [[Universiteit van Pretoria]].
 
==Sy dood==
Anonieme gebruiker