Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī (ca. 5 Julie 105719 Desember 1111; Persies: ابو حامد محمد ابن محمد الغزالی), ook bekend onder die naam Algazel in die westerse wêreld, was 'n Islamitiese teoloog, regsgeleerde, filosoof, kosmoloog, sielkundige en mistieke van Persiese afkoms.[1][2] Hy word beskou as een van die mees invloedryke geleerdes in die geskiedenis van Sunni-moslem denke. Hy is gebore in Tus, Provinsie Khorasan, Persië.

Al-Ghazali
Al-Ghazali.png
Gebore
Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī

ca. 5 Julie 1057
Tus, Persië, Seldjoekse Ryk
Sterf19 Desember 1111 (op 53)
Tus, Persië, Seldjoekse Ryk

Hy word beskou as die pionier van die metodes van skeptisisme. Binne een van sy groot werke, Die onsamehangendheid van die Filosowe, het hy die vroeë Islamitiese filosofie uitgedaag. Hy was teen die vroeë Islamitiese filosofie van Islamitiese metafisika wat sterk deur antieke Griekse en Hellenistiese filosofie beïnvloed was. Die nuwe Islamitiese filosofie wat deur Al-Ghazali voorgestel is, is gebaseer op die teorie van oorsaak-en-effek wat word bepaal deur God of intermediêre engele, 'n teorie nou bekend as occasionalisme.

Al-Ghazali word soms gevier in beide die Ooste en die Weste as die grootste Moslem sedert Mohammed.[3]

VerwysingsWysig

  1. "Ghazali". The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition 2006 (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Oktober 2008. Besoek op 9 November 2011.
  2. "ḠAZĀLĪ entry in Encyclopædia Iranica" (in Engels). Böwering, Gerhard. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Oktober 2019. Besoek op 9 November 2011.
  3. Montgomery Watt (1953). The Faith and Practice of Al-Ghazali. London: George Allen and Unwin Ltd. p. 14.