Korporatisme is 'n politieke ideologie wat die organisasie van die samelewing deur korporatiewe groepe, soos landbou-, arbeid-, militêre, wetenskaplike- of gildeverenigings voorstaan op grond van hul gemeenskaplike belange. [1][2] Die term is afgelei van die Latynse corpus, oftewel 'menslike liggaam'. Die hipotese dat die samelewing 'n hoogtepunt van harmonieuse funksionering sal bereik wanneer elkeen van sy afdelings sy aangewese funksie doeltreffend verrig, soos die organe van 'n liggaam wat tot sy algemene gesondheid en funksionaliteit bydra, is die middelpunt van die korporatistiese teorie.

Korporatistiese idees word sedert antieke Griekse en Romeinse samelewings uitgespreek, met integrasie in Katolieke sosiale onderrig en Christen-demokratiese politieke partye. Hulle is deur verskillende individue verkondig en in verskillende samelewings geïmplementeer met 'n wye verskeidenheid politieke stelsels, waaronder outoritarisme, absolutisme, fascisme, liberalisme en sosialisme. [3]

Korporatisme kan ook verwys na ekonomiese tripartisme wat onderhandelinge tussen arbeids- en sakebelangegroepe en die regering insluit om ekonomiese beleid op te stel.[4] Dit word soms ook neo-korporatisme of sosiaal-demokratiese korporatisme genoem.[5]

VerwysingsWysig

  1. Wiarda 1997, p. 27,141.
  2. Clarke, Paul A. B; Foweraker, Joe. Encyclopedia of democratic thought. London, UK; New York, USA: Routledge, 2001. bl. 113
  3. Wiarda 1997, p. 31,38,44.111,124,140.
  4. Hans Slomp. European politics into the twenty-first century: integration and division. Westport, Connecticut, USA: Praeger Publishers, 2000. bl. 81
  5. Social Democratic Corporatism and Economic Growth, by Hicks, Alexander. 1988. The Journal of Politics, vol. 50, no. 3, bl. 677-704. 1988.