Die Maginotlinie was 'n Franse verdedigingslinie wat tussen 1930 en 1938 gebou is op die grens met België, Luxemburg en Duitsland in die noorde en die grens met Italië in die suide.

Maginotlinie

VoorgeskiedenisWysig

Die doel van die linie was om Frankryk te beskerm teen 'n verrassingsaanval soos die een wat plaasgevind het in die Frans-Pruisiese Oorlog van 1870, waar Frankryk Elsas en 'n deel van Lotharingen aan Duitsland verloor het. Toe Elsas en Lorraine na die Eerste Wêreldoorlog heeltemal na Frankryk terugkeer, was die ou verdedigingswerke nie net verouderd nie, maar ook te ver van die nuwe grens af. Boonop het Frankryk soveel soldate in die Eerste Wêreldoorlog verloor dat die grense nie sonder ekstra maatreëls voldoende verdedig kon word nie.

Die Franse oorlogsminister Paul Painlevé was die dryfkrag agter die linie, maar uiteindelik het sy opvolger en oorlogsveteraan André Maginot die plan vir die konstruksie in 1930 aan die Franse parlement voorgelê. Sy projek wat 2,9 miljard frank gekos het (deesdae: 1,5 miljard euro) het 'n groot invloed op die Franse ekonomie gehad, veral in 'n tyd van ekonomiese krisis. Verdediging teen Duitsland is egter as noodsaaklik beskou, veral toe Adolf Hitler aan bewind gekom het. Daarbenewens het dit 20 000 werksgeleenthede geskep en die grensgebiede geëlektrifiseer.

Indeling en funksioneringWysig

In die noorde het die lyn bestaan uit 22 artillerieforte of Gros Ouvrages (letterlik vertaal: groot werke) en 36 infanterieforte of Petit Ouvrages. In die suide is 23 Gros Ouvrages en 27 Petit Ouvrages gebou.

Petit OuvrageWysig

'n Petit Ouvrage (PO) het gewoonlik bestaan uit twee of drie skuilings wat met ondergrondse gange verbind is. Hierdie skuilings was gewoonlik gewapen met twee dubbelloop masjiengewere en een 37 mm of 47 mm anti-tenk kanon. Dikwels was daar ook 'n opligligbare skiettoring met 'n dubbelloop masjiengeweer beskikbaar. Een van die skuilings het as die ingang van die fort gedien en was dikwels 100 meter na agter gestrek. Op die dak was een of twee vaste skiettorings met 'n ligte of dubbelloop masjiengeweer en 'n 50 mm-mortier. Onder die grond was daar 'n kaserne en 'n kragstasie. Die bemanning het uit hoogstens 200 man bestaan. Een bed is voorsien vir elke drie soldate.

Gros OuvrageWysig

Die Gros Ouvrages (GO) het gewoonlik twee ingange gehad (een vir ammunisie en toerusting en een vir personeel) en verskeie infanterie- en artillerieskuilings. Onder die grond was daar kaserne, kragsentrales en ammunisie-stoorplekke. Die ingange en die hoofmunisestoorplek was dikwels meer as 'n kilometer agter die skuilplek, sodat die fort ook onder vuur kon voorsien word. 'n Elektriese smaltreinspoor vir voorrade het dikwels deur die verbindingsgang geloop.

Die bewapening het bestaan uit 75 mm-kanonne, 135 mm-howitzers, 81 mm-mortiere, antitenkkanonne en dubbelloop masjiengewere, ingebou in skiettorings en skuilings. Die reikafstand van die bewapening was nie voldoende om Duitsland te teiken nie. As 'n mens oor die grens sou kon geskiet het, kon dit deur Duitsland geskou word as 'n aggressiewe daad, en Frankryk wou Duitsland nie onnodig antagoniseer nie.

Ander werkeWysig

Meer as 400 tussen-skuilings, infanterieskuilings en waarnemingsposte is tussen die vestings gebou. Kilometers van doringdraad en anti-tenk versperrings wat deur soldate in die skuilings bewaak is, het tussen die forte geloop. Voor die hooflyn, naby die grens, was 'n lyn van buiteposte. Soldate het hier op of langs klein skuilings gewoon. In die geval van 'n onverwagte aanval, moes hulle die hooflyn alarm maak en die aanval soveel moontlik ophou deur allerlei struikelblokke te skep. Agter die hooflyn was talle ammunisie- en toerustingwerkswinkels, sowel as kasernes waar die soldate in vredestyd gewoon het, en beton-transformatorskuilings vir die kragvoorsiening. Alles is verbind deur 'n netwerk van militêre paaie en 600mm smalspoorweë. Daarbenewens was 'n moderne telefoonnetwerk en morsekodesenders beskikbaar.

Die bewapening bestaan uit 152 oplgligbare skiettorings, 344 kanonne, 1 536 vaste panserskiettorings, 500 anti-tenkkanonne en meer as 3 000 dubbelloop-masjiengewere.[1]

Tweede WêreldoorlogWysig

In die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland Frankryk binnegeval via die Belgiese Ardenne. Die Franse hoë bevel het hierdie gebied ongeskik gevind vir tenks en het die lyn suid daarvan uitgebrei. Die personeel hier bestaan hoofsaaklik uit onervare troepe en ouer reserviste. In werklikheid is die sogenaamde Schlieffen-plan van die Eerste Wêreldoorlog hergebruik. Na drie dae breek die Duitsers deur die lyn by Sedan. Die enigste Maginot-fort wat verower is, was die Petit Ouvrage La Ferté. Die 107 soldate wat daar diens gedoen het is almal dood weens versmoring.

In die periode 1940-1944 is baie vestings deur die Duitsers as ondergrondse fabrieke gebruik. In GO Hackenberg is dit nog steeds duidelik sigbaar vanweë die ingeboude binnemure van die kaserne, wat groot produksiesale geskep is.

Tydens die Geallieerde opmars in 1944 was die rol van die Maginotlinie beperk, omdat die meeste wapens na die verkeerde kant gerig was. Sommige vestings is egter deur die Duitsers beset en dit het hewige gevegte met die Amerikaners veroorsaak. Hierdie gevegte het hoofsaaklik in die streek Bitche en rondom GO Hackenberg plaasgevind.

Na die oorlogWysig

Baie vestings, en skuilings is nou oop vir die publiek. In die vestings Fermont en Hackenberg kan persone in die oorspronklike ammunisie-trein ry. In Fermont word begeleide toere aangebied deur 'n Nederlandse gids en in Hackenberg deur 'n Duits- en Engelssprekende gids. Sommige vestings word steeds vir militêre doelwitte gebruik. GO Hochwald[2] en GO Mont Agel word byvoorbeeld gebruik vir die Franse lugverdediging doeleindes.

VerwysingsWysig

  1. Il etait une fois la Ligne Maginot, Jean Bernard Wahl 1999
  2. (fr) La Base Aérienne 901

Verdere leeswerkWysig

  • Mary, Jean-Yves; Hohnadel, Alain; Sicard, Jacques. Hommes et Ouvrages de la Ligne Maginot, Tome 1. (Men and Works of the Maginot Line). Paris, Histoire & Collections, 2001. ISBN 2-908182-88-2.
  • Mary, Jean-Yves; Hohnadel, Alain; Sicard, Jacques. Hommes et Ouvrages de la Ligne Maginot, Tome 2. Paris, Histoire & Collections, 2003. ISBN 2-908182-97-1.
  • Mary, Jean-Yves; Hohnadel, Alain; Sicard, Jacques. Hommes et Ouvrages de la Ligne Maginot, Tome 3. Paris, Histoire & Collections, 2003. ISBN 2-913903-88-6.
  • Mary, Jean-Yves; Hohnadel, Alain; Sicard, Jacques. Hommes et Ouvrages de la Ligne Maginot, Tome 4 – La fortification alpine. Paris, Histoire & Collections, 2009. ISBN 978-2-915239-46-1.
  • Mary, Jean-Yves; Hohnadel, Alain; Sicard, Jacques. Hommes et Ouvrages de la Ligne Maginot, Tome 5. Paris, Histoire & Collections, 2009. ISBN 978-2-35250-127-5.
  • Rowe, V. (1959). The Great Wall of France: The Triumph of the Maginot Line (1st uitg.). London: Putnam. OCLC 773604722.
  • Kaufmann, J.E., Kaufmann, H.W., Jancovič-Potočnik, A. and Lang, P. The Maginot Line: History and Guide, Pen and Sword, 2011. ISBN 978-1-84884-068-3

Eksterne skakelsWysig