Verskil tussen weergawes van "X-straalkristallografie"

geen wysigingsopsomming nie
(Verbeter)
Die strooiinghoek word in die algemeen gedefinieer as 2θ (en nie as θ, soos in by verstrooiing van sigbare lig nie).
 
Die maatstaf van die techniektegniek kan geskryf word as:
 
: d<sub>obs</sub> = λ/(2sinθ)
: 1/d<sub>obs</sub> = (2sinθ)/λ
 
Die maatstaf d is die omgekeerde van die oplossende vermoë: 1/d en die oplossende vermoë word dus groter by hoërehoër hoeke. Omdat die golflengte ongeveer dieselfde grote het as die atoomafstande kan die techniektegniek die elektrone digheid ρ =ψ*ψ op atomêre skaal in kaart breng.<!-- WAT??? --> (Die funksie ψ is die komplekse elektronegolffunksie).
 
By verstrooiing aan nie-kristallyne stowwe soos [[glas]]e, vloeistowwe of gasse is daar verstrooide fotone by alle hoeke. Die intensiteit word in die algemeen weergegee as funksie van die strooiingvektor q:
 
== Biologiese toepassing ==
X-straaldiffraksie is die hoofmetode waarvolgens die gedetailleerde driedimensionele strukture van [[molekules]] - in die besonder die molekules van lewende stelsels - ontdek is. Die hoeveelheid inligting wat uit die ondersoek van enige stof afgelei kan word, hang uiteindelik af van hoe fyn die sondeerder is wat gebruik word. So word 'n ondersoek van biologiese weefsels met behulp van die optiese mikroskoop byvoorbeeld beperk deur die golflengte van sigbare lig, wat in die omgewing van 500 nm is. Besonderhede van molekulêre rangskikking in die weefsel is derhalwe nie ontleedbaar nie, aangesien hulle net 1 tot 10 nm van mekaar is.
 
Hierdie tegniek is byvoorbeeld gebruik om die gedetailleerde driedimensionele struktuur van 'n groot hoeveelheid proteïene te bepaal en om te demonstreer dat DNS normaalweg 'n dubbelstring- heliese molekule is. In laasgenoemde geval was die X-straaldiffraksiedata egter nie voldoende nie en was chemiese inligting nodig om af te lei dat die molekule helies was, met komplementêre basispare.
Die toepassing van X-straaldiffraksietegnieke op makromolekules was meer as net 'n uitbreiding van die idees vir kleiner molekules. Nie net is dit moeiliker om groter molekules te kristalliseer nie, maar nuwe skemas om die fases van die diffraksiegolwe eksperimenteel te bepaal, moes ook ontwikkel word ten einde die strukture te ontleed.
 
Die koms van toegewyde [[sinchrotron-ligbronne]] met hoë-intensiteitsbundellyne vir biologiese navorsing het nie net die spoed van data-insameling van proteïenkristalle geweldig versnel nie, maar het ook skeiding verbeter deurdat stralingskade aan die kristalle beperk is.
{{Link FA|es}}
{{Link GA|en}}
 
[[de:Kristallstrukturanalyse]]
[[fa:پراش اشعه ایکس]]
[[fi:Röntgenkristallografia]]
[[he:קריסטלוגרפיה באמצעות קרני רנטגן]]
[[pt:Cristalografia de raios X]]
[[zh:X射线晶体学]]