Maak hoofkeuseskerm oop
Die relatiewe grootte van die Pluto-stelsel.

Pluto het vyf bekende natuurlike satelliete. Die grootste, Charon, is die grootste satelliet sover bekend in verhouding tot ’n voorwerp met planetêre massa waarom dit wentel. Pluto en Charon het ook permanent dieselfde kante na mekaar gedraai. Die ander mane, Nix, Hidra, Kerberos[1] en Styx is baie kleiner.[2] Laasgenoemde is die jongste Pluto-maan wat ontdek is, soos aangekondig op 11 Julie 2012.[3][4]

EienskappeWysig

Die Pluto-stelsel is baie kompak. Pluto en Charon is al ’n dubbelplaneet genoem omdat Charon so groot is in verhouding tot Pluto (die helfte van sy deursnee en ’n agtste van sy massa). Charon is so groot dat Pluto om die stelsel se massamiddelpunt by ’n punt buite sy oppervlak draai.

Die mane Nix en Hidra is feitlik identies, hoewel laasgenoemde om die een of ander rede effens helderder is.

VormingWysig

 
Pluto wentel om ’n punt buite sy oppervlak. Sy wentelbaan word in rooi aangegee en Charon s’n in groen.

Die Pluto-stelsel het vermoedelik ontstaan uit ’n groot botsing, nes dié wat vermoedelik die Aarde se maan geskep het.[5][6] Die feitlik sirkelvormige wentelbane van die kleiner mane dui moontlik daarop dat hulle ook in dié botsing ontstaan het, eerder as dat hulle van buite aangetrek is. Daar kan nog soortgelyke mane om Pluto wees wat in die botsing ontstaan het, asook ander onontdekte voorwerpe wat van die Kuiper-gordel aangetrek is.

Pluto se maneWysig

Die mane word hier aangedui volgens hul wentelperiode, van die kortste tot die langste. Charon, wat groot genoeg is dat sy oppervlak kon ineengestort het, word op ’n blou agtergrond aangedui.

Nota:
Data van Buie & Grundy; a, i, e bygewerk vanaf JPL.
Romeinse
nommer
Naam IFA-
uitspraak
Foto Deursnee
(km)
Massa
(×1021 kg)
Half-as
(km)
Wentelperiode
(dae)
Ontdek in
I Charon ʃærən, ˈkɛərɒn || style="background: Black;" | || 1 207 ± 3 || 1,52 ± 0,06 || 17 536 ± 3* || 6,387230 || 1978
V Styx stɪks || || 10–25 || ? || 42 000 ± 2 000[7] || 20,2 ± 0,1[7] || 2012
II Nix ˈnɪks || || 46–137 || < 0,002 || 48 708 || 24,856 ± 0,001 || 2005
IV Kerberos kɜrbərəs || || 13–34 || ? || ≈ 59 000[8] || 32.1[8] || 2011
III Hidra ˈhaɪdrə || || 61–167 || < 0,002 || 64 749 || 38,206 ± 0,001 || 2005

VerwysingsWysig

  1. "Fourth Moon Adds to Pluto's Appeal". Besoek op 2011-07-20. 
  2. Schilling, Govert (20 June 2006). "Pluto's Twins Get Their Names". ScienceNOW Daily News. Besoek op 2006-06-21. 
  3. IAUC 9253
  4. Wall, Mike (11 Julie 2012). "Pluto Has a Fifth Moon, Hubble Telescope Reveals". Space.com. Besoek op 11 Julie 2012. 
  5. Canup, R. M. (2005-01-08). “A Giant Impact Origin of Pluto-Charon”. Science (tydskrif) 307 (5709): 546–550. doi:10.1126/science.1106818. Besoek op 2011-07-20.
  6. Alan Stern; Weaver, H. A.; Steff, A. J.; Mutchler, M. J.; Merline, W. J.; Buie, M. W.; Young, E. F.; Young, L. A.; Spencer, J. R. (2006-02-23). “A giant impact origin for Pluto’s small moons and satellite multiplicity in the Kuiper belt”. Nature (tydskrif) 439 (7079): 946–948. doi:10.1038/nature04548. Besoek op 2011-07-20.
  7. 7,0 7,1 Ray Sanders (11 Julie 2012). "Hubble Space Telescope detects fifth moon of Pluto". Phys.org. Besoek op 11 Julie 2012. 
  8. 8,0 8,1 Lakdawalla, E. (2011-07-20). "A fourth moon for Pluto". Planetary Society weblog. The Planetary Society. Besoek op 2011-07-20.  External link in |work= (help)

Eksterne skakelsWysig