'n Vangkabel is 'n meganiese toestel wat bestaan ​​uit staalkabels wat oor die vliegdek van 'n vliegdekskip geplaas is om vliegtuie wat land te rem. Die punte van die kabels word op remknoppe met hidrouliese remme gedraai, wat die kinetiese energie van die vliegtuig absorbeer en die landingsafstand verder verminder tot minder as die lengte van die vliegdek.

'n F-14 Tomcat stryk neer vir 'n vangkabellanding aan boord die USS Theodore Roosevelt in 2002
'n Amerikaanse Vloot F-35C se eerste vangkabellanding op die vliegdekskip USS Nimitz in 2014

AgtergrondWysig

 
'n Fairey III-F-vliegtuig land aan boord die Britse vliegdekskip HMS Furious vroeg in die dertigerjare. Vangkabels is bo die vliegdek sigbaar

Die vangtoerusting op vliegdekskepe is 'n noodsaaklike komponent van lugoperasies ter see, en dit word die meeste op CATOBAR- en STOBAR- vliegdekskepe gebruik. Soortgelyke stelsels word ook by landgebasserde vliegvelde gevind vir ekspedisie- of noodgevalle. Tipiese stelsels bestaan uit verskeie staaldraadtoue wat oor die landingsarea van die vliegtuig gelê is, wat ontwerp is om deur die vliegtuig se sterthak gevang te word. Tydens 'n normale arrestasie gryp die sterthak die draad vas en word die Kinetiese energie van die vliegtuig na hidrouliese dempstelsels oorgedra wat onder die draerdek aangebring is. Daar is ander verwante stelsels wat nette gebruik om vliegtuigvlerke of landingstoerusting te vang. Hierdie versperring- en versperringstelsels word slegs gebruik vir noodarres vir vliegtuie sonder werkbare sterthakke.

WerkingWysig

 
Meganikusse vervang 'n bladveer in die stelsel

'n Normale kabelvangs word uitgevoer wanneer die haak van 'n inkomende vliegtuig een van die hangertjies betrek.[1] As 'n landingstuig met 'n dekhanger in aanraking kom, word die krag van die voorwaartse beweging van die landingstuig oorgedra via 'n kabel na die arresteerenjin gelei word, geleë in 'n masjienkamer onder die vliegdek of aan weerskante van die vliegtuig se aanloopbaan. Terwyl die dekhanger en die kabel uitgetrek word deur die vliegtuig wat gearresteer word, word die kinetiese energie van die vliegtuig na die meganiese energie van die kabels oorgedra, en die arresteerenjin dra die meganiese energie van die kabels oor na hidrouliese energie. Hierdie klassieke stelsel van hidrouliese arres word nou vervang deur een wat met elektromagnetika die energie-opname deur 'n turbo-elektriese enjin beheer. Die arresteerenjin bring 'n gladde, beheerde stop van die landingstuig tot stand. Na voltooiing van die arrestasie word die vliegtuig se haak van die dekhanger losgemaak, wat dan weer in sy normale posisie ingetrek word.

 
'n F/A-18 Hornet gryp draad # 4 aan, met die wit intrekbare dekskyf op die voorgrond.

Moderne draers het gewoonlik drie of vier vangkabels wat oor die landingstreek lê. Vlieëniers mik na die tweede draad vir die drie-draadkonfigurasie of derde draad vir die vierdraadkonfigurasie om die risiko van 'n kortlanding te verminder. Vliegtuie land teen ongeveer 85% van volle versnelling. In die F/A-18E/F Super Hornet- en EA-18G Growler-vliegtuie verlaag die vliegtuig outomaties die dryfkrag van die enjin tot 70% sodra die vertraging weens 'n suksesvolle arrestasie opgespoor is. Hierdie funksie kan deur die vlieënier omseil word deur die maksimum naverbrander te kies. As die vliegtuig nie daarin slaag om 'n vangkabel te vang nie, het die vliegtuig voldoende krag om via die vliegdek weer in die lug te kom. Sodra die vangkabel die vliegtuig gestop het, bring die vlieënier die kontroles weer tot luierspoed, lig die haak op en trek af van die aanloopbaan af.

Moderne gebruikersWysig

Bykomend tot die Amerikaanse CVNs (kernvliegdekskepe), is die Franse Charles de Gaulle, die Russiese Admiral Koeznetsof, die Brasiliaanse São Paulo, die Chinese Liaoning, sowel as die Indiese Vikramaditya almal vliegdekskepe waar vangkabels geïnstalleer is.

VerwysingsWysig

  1. Keegan, John (1989). The Price of Admiralty. New York: Viking. p. 276. ISBN 0-670-81416-4.

Eksterne skakelsWysig