Jazz is 'n gewilde musiekgenre wat sy oorsprong in die swart gemeenskappe van New Orleans in die Verenigde State het.[1] Dit het in die laat 19de en vroeë 20ste eeu ontwikkel uit blues en ragtime.[2]

Waldemar Kurpiński en Tress se Jazz-orkes

Dit behels 'n prominente vokale melodie wat vergesel word deur kitaar-, trom- en baskitaarklanke. Jazz is deur legendes soos Miles Davis, Pat Metheny en Alice Babs ontwikkel.

Etimologie en definisieWysig

 
Die Amerikaanse jazz komponis, liriekskrywer en pianis Eubie Blake het 'n vroeë bydrae tot die genre se etimologie gemaak

Die oorsprong van die woord jazz was al die onderwerp van aansienlike navorsing gewees, en die geskiedenis daarvan is goed gedokumenteer. Die woord is vermoedelik verwant aan jasm, 'n term wat dateer uit 1860. [3] Die vroegste geskrewe gebruik van die woord kom voor in 'n artikel uit 1912 in die Los Angeles Times. [3]

Die gebruik van die woord in 'n musikale konteks is reeds in 1915 in die Chicago Daily Tribune gedokumenteer.[4] Die eerste gedokumenteerde gebruik daarvan in 'n musikale verband in New Orleans was in 'n Times-Picayune-artikel van 14 November 1916 wat handel oor jas bands.[5] Tydens 'n onderhoud het die musikant Eubie Blake sy herinneringe betreffende die konnotasies van die term aangebied en gesê: "Toe Broadway dit begin gebruik het, het hulle dit 'J-A-Z-Z' genoem. Dit is nie so gespel nie, dit is gespel as 'J-A-S-S'. Dit was 'n kras uitdrukking, en indien jy geweet het wat dit beteken sou jy dit nie voor dames geuiter het nie."[6] Die Amerikaanse Dialek-genootskap het dit as die woord van die 20ste eeu gekies.[7]

Jazz is moeilik om te definieer omdat dit 'n wye verskeidenheid musiek wat oor 'n tydperk van meer as 100 jaar strek omvat, van ragtime tot die rock-geïnspireerde jazz fusion. Daar is ook gepoog om jazz te definieer vanuit die perspektief van ander musikale tradisies, soos die Europese musiek tradisie en -geskiedenis of Afrika-musiek. Die kritikus Joachim-Ernst Berendt voer egter aan dat die definisie en verwysingsveld daarvan wyer moet wees, [8]en definieer jazz as 'n "vorm van kunsmusiek wat in die Verenigde State ontstaan het deur die konfrontasie van die negers met Europese musiek"[9] . Hy argumenteer dat dit van Europese musiek verskil. Jazz behels " 'n spontaniëteit en lewenskragtigheid van musikale produksie waarin improvisasie 'n rol speel", en bevat 'n "sonoriteit en manier van frasering wat die individualiteit van die betrokke jazz musikant weerspieël". [8] Volgens Robert Christgau, "sou die meeste van ons sê dat die skepping van betekenis, terwyl daar terselfdertyd losgelaat word, die essensie van jazz is."[10]

'n Breër definisie wat verskillende eras van jazz omvat is deur Travis Jackson voorgestel: "dit is musiek wat kwaliteite insluit soos swing, improvisasie, groepinteraksie, die ontwikkeling van 'n 'individuele stem' en ontvanklikheid vir verskillende musikale moontlikhede." Krin Gibbard het aangevoer dat "jazz 'n konstruksie is" wat " 'n aantal tipe vorme van musiek omvat wat genoeg in gemeen het om beskou te word as deel van 'n samehangende tradisie". [11] In teenstelling met kommentators wat aangevoer het dat sekere tipes jazz uitgesluit moet word, is musikante soms huiwerig om die musiek wat hulle speel te definieer. Duke Ellington, een van jazz se bekendste figure, het gesê: "Dit is alles musiek." [12]

KenmerkeWysig

ImprovisasieWysig

Alhoewel jazz as moeilik definieerbaar beskou word, is dit deels omdat dit baie subgenres bevat. Improvisasie is een van die belangrikste elemente daarvan. Die belang van improvisasie word toegeskryf aan die invloed van vroeëre vorme van musiek soos blues, 'n vorm van volksmusiek wat deels ontstaan het uit die gebruike van Afro-Amerikaanse slawe op plantasies. Kulturele verskynsels, soos liedjies wat tydens werksverpligtinge gesing is, was gewoonlik gestruktureer rondom 'n herhalende patroon, maar vroeë blues was ook improvisasie. Klassieke musiek se opvoering word in meerdere mate geëvalueer deur die getrouheid daarvan aan die musiekpartituur, met minder aandag aan interpretasie en begeleiding. Die klassieke kunstenaar se doel is om die komposisie te speel soos dit geskryf is. Daarenteen word jazz dikwels gekenmerk deur die produk van interaksie en samewerking, waardeur die bydrae van die komponis, indien daar een is, minder belangrik geag word, met meer waarde wat geheg word aan die vertolking en improvisasie van die uitvoerder. [13] Die jazzspeler vertolk 'n deuntjie op individuele wyse en speel nooit dieselfde komposisie twee keer nie. Afhangend van die atmosfeer, ervaring en interaksie van die kunstenaar met ander lede van die musiekgroep of persone uit die gehoor, kan die kunstenaar melodieë, harmonieë en tydaanwysing verander. [14] Tydens die vroeë jare in Dixieland, d.w.s. New Orleans-jazz, het kunstenaars om die beurt melodieë gespeel en teen-melodieë geïmproviseer. In die swing-era van die 1920's-40's het groot groepe meer vertroue geplaas in rangskikkings wat by wyse van geheue geskryf en gememoriseer is. Soliste het op hierdie rangskikkings geïmproviseer. In die bebop-era van die veertigerjare het hierdie groot groepe plek gemaak vir klein groepies met minimale rangskikkings, waarin die melodie aan die begin kort weergegee is, en die grootste deel van die stuk daarna geïmproviseer word. Modale-jazz het akkoordprogressies laat vaar, ten einde musikante meer spasie vir improvisasie te laat. In baie vorme van jazz word 'n solis ondersteun deur 'n ritme-afdeling van een of meer instrumente (klavier, kitaar), kontrabas, en tromme. Die ritme-afdeling speel akkoorde en ritmes wat die struktuur van die komposisie uiteensit en die solis komplementeer. [15] In avant-garde- en free jazz word die skeiding tussen die solis en orkes verder verminder, en is dit toelaatbaar, of selfs 'n vereiste, dat akkoorde, toonlere en meters versaak word.

Tradisie en rasWysig

Vorme van jazz wat kommersiëel georiënteerd is of beïnvloed is deur populêre musiek is sedert die opkoms van bebop skerp gekritiseer. Volgens Bruce Johnson bestaan daar sedert die vroegste tye 'n mate van "spanning tussen jazz as kommersiële musiek, en as kunsvorm" .[16] Tradisionele jazz entoesiaste het bebop, free jazz, en jazz fusion afgemaak as vorme van aftakeling en as verraad teenoor jazz. 'n Alternatiewe oogpunt is dat jazz diverse musiekstyle kan absorbeer en transformeer. [17] Die afwesigheid van jazz-norme gee derhalwe aanleiding tot avant-garde style.[16]

Sommige swart Amerikaners is van mening dat jazz die aandag vestig op hul bydrae tot kultuur en geskiedenis.[18] Dit is egter ook so dat blanke jazz musikante mettertyd in die midweste en in ander gebiede van die Verenigde State hul opgang gemaak het. Papa Jack Laine, wat aan die hoof gestaan het van die Reliance band in New Orleans gedurende die 1910's, is "die vader van blanke jazz" genoem.[19] Die Original Dixieland Jazz Band, wie se lede almal blank was, was die eerste jazz groep om opnames te maak. Bix Beiderbecke was een van die mees prominente jazz soliste gedurende die 1920's.[20] Die "Chicago Styl" is ontwikkel deur blanke musikante soos Eddie Condon, Bud Freeman, Jimmy McPartland en Dave Tough. Andere uit Chicago, soos Benny Goodman en Gene Krupa het leidende lede van swing gedurende die 1930's geword.[21] Baie groepe het beide swart en blanke lede gehad. Hierdie musikante het houdings ten opsigte van ras in die Verenigde State beïnvloed.[22]

Rol van vroueWysig

 
Ethel Waters het "Stormy Weather" by die Cotton Club gesing.

Vroulike jazzkunstenaars en komponiste het deur die jare heen noemenswaardige bydrae tot jazz gemaak. Alhoewel Betty Carter, Ella Fitzgerald, Adelaide Hall, Billie Holiday, Abbey Lincoln, Anita O'Day, Dinah Washington en Ethel Waters wyd erken is vir hul vokale talent, is komponiste en instrumentaliste soos die pianis Lil Hardin Armstrong, die trompetspeler Valaida Snow en liedjieskrywers soos Irene Higginbotham en Dorothy Fields minder bekend. Vroue het in die vroeë 1920's instrumente in jazz begin bespeel, en veral voor die klavier aandag getrek.

Oorsprong en vroeë geskiedenisWysig

Jazz het sy oorsprong in die laat 19de tot vroeë 20ste eeu, toe Amerikaanse- en Europese klassieke musiek vermeng is met volksliedjies uit Afrika en liedjies wat afkomstig was van slawe en onder die invloed gestaan het van kulture wat hul oorsprong in Wes-Afrika het. [23] Die komposisie en styl daarvan is deur die jare verskeie kere gewysig en aangepas, met elke kunstenaar se persoonlike interpretasie en improvisasie, wat ook een van die grootste aantrekkingskragte van die genre is. [24]

Gemengde Afrika- en Europese musikale subtiliteiteWysig

 
In die 18de eeuse skilderwerk getiteld The Old Plantation, dans Afro-Amerikaners tot die banjo en perkussie.

Teen die 18de eeu het slawe in die New Orleans-omgewing bymekaargekom by 'n spesiale mark in 'n gebied wat later bekend sou staan as Congo Square en wat bekend was vir sy Afrika-danse.[25]

Die slawe wat na die Amerikaanse kontinent gebring is was grotendeels afkomstig van Wes-Afrika en die groter Kongorivierkom en het sterk musikale tradisies saam met hulle gebring.[26] Afrika-tradisies gebruik hoofsaaklik 'n enkellynige melodie en roep-en-antwoord patroon; die ritme beskik oor 'n kontra-metriese struktuur en weerspieël Afrika-spraak patrone.[27]

Volgens 'n verslag uit 1885 het hulle vreemde musiek (Kreools) gemaak op 'n ewe vreemde verskeidenheid "instrumente" soos wasborde, wasbakke, kanne, bokse wat met stokke of bene geslaan is en 'n trommel gemaak deur vel oor 'n meelvat te strek.[28]

Feeste met Afrika-danse en trommespel is tot 1843 by Place Congo of Congo Square in New Orleans gereël.[29] Daar is historiese relase van ander musiek- en dansbyeenkomste in die suide van die Verenigde State. Die skrywer Robert Palmer het soos volg opgemerk oor perkussie in slawemusiek:

Usually such music was associated with annual festivals, when the year's crop was harvested and several days were set aside for celebration. As late as 1861, a traveler in North Carolina saw dancers dressed in costumes that included horned headdresses and cow tails and heard music provided by a sheepskin-covered "gumbo box", apparently a frame drum; triangles and jawbones furnished the auxiliary percussion. There are quite a few [accounts] from the southeastern states and Louisiana dating from the period 1820–1850. Some of the earliest [Mississippi] Delta settlers came from the vicinity of New Orleans, where drumming was never actively discouraged for very long and homemade drums were used to accompany public dancing until the outbreak of the Civil War.[30]

'n Verdere invloed kom van die harmoniese styl van kerkhimnes, wat swart slawe aangeleer het en in hul eie musiek opgeneem het. [31]

 
Die blackface Virginia Minstrels in 1843, met tamboeryn, viool en banjo

Gedurende die vroeë 19de eeu het 'n toenemende aantal swart musikante Europese instrumente leer speel, veral die viool, wat hulle gebruik het om Europese dansmusiek te parodieer in hul eie cakewalk-danse.

Retensie van Afrika ritmesWysig

Ingevolge die Swart Kodes is tromspel deur slawe verbied, wat beteken het dat Afrika-tromtradisies nie in Noord-Amerika behoue gebly het nie, anders as in Kuba, Haïti en elders in die Karibiese Eilande. Afrika-gebaseerde ritmiese patrone is hoofsaaklik in die Verenigde State behou deur verskynsels soos Juba-dans. [32]

Volgens die jazzhistorikus Ernest Borneman het "Afro-Latynse musiek, soortgelyk aan dit wat destyds in die Karibiese Eilandse gespeel is, New Orleans-jazz voor 1890 voorafgegaan". [33] 'n Drie-slag patroon wat in Kubaanse musiek bekend staan as tresillo is 'n fundamentele ritmiese figuur wat in baie verskillende slawemusiek van die Karibiese Eilande gehoor word sowel as in die Afro-Karibiese volksdanse wat in New Orleans se Congo Square opgevoer is en in Gottschalk se komposisies (byvoorbeeld "Souvenirs From Havana" "(1859)). Tresillo is die mees basiese en mees algemene ritmiese sel in die musiektradisies van Afrika suid van die Sahara en die musiek van die Afrika-diaspora. [34][35]

Tresillo word prominent gehoor in New Orleans-musiek en in ander vorme van populêre musiek uit die stad. Die jazzhistorikus Gunther Schuller het soos volg opgemerk: "Oor die algemeen het die eenvoudiger ritmiese patrone van Afrika in jazz oorleef ... omdat dit meer geredelik aangepas kon word by Europese ritmiese opvattings," "Sommige het oorleef, maar ander is weggewerp namate die bewaarders daarvan meer Europees geword het."

In die periode na die Amerikaanse Burgeroorlog (na 1865) het Afro-Amerikaners daarin geslaag om oortollige militêre musiekinstrumente soos byvoorbeeld bastromme te verkry, en hieruit het 'n oorspronklike Afro-Amerikaanse trommusiek ontstaan, met tresillo en verwante gesinkopeerde ritmiese figure. [36] Die tromtradisie het verskil van sy eweknieë in die Karibiese Eilande omdat dit oor 'n unieke Afro-Amerikaanse aard beskik het. Die skrywer Robert Palmer het opgemerk dat die "Die snaar- en bastromspelers gesinkopeerde kruisritmes gespeel het" en bespiegel dat "hierdie tradisie sekerlik uit die laaste helfte van die negentiende eeu dateer, aangesien dit nie in die eerste plek kon ontwikkel as daar nie 'n reservoir van poliritmiese verfyndheid was nie. "[32]

Afro-Kubaanse invloedWysig

Afro-Amerikaanse musiek het in die 19de eeu Afro-Kubaanse ritmiese motiewe begin inkorporeer, toe die habanera (Kubaanse contradanza) op internasionale vlak gewildheid bereik het. [37] Musikante uit Havana en New Orleans het twee keer per dag die veerboot tussen die stede geneem om op te tree, en die habanera het vinnig posgevat in die musikaal-vrugbare "Crescent City". Gedurende die meer as 'n kwarteeu waartydens cakewalk, ragtime en proto-jazz gevorm en ontwikkel het, was die habanera 'n konsekwente deel van Afro-Amerikaanse populêre musiek.

Habaneras was wyd beskikbaar as bladmusiek en was die eerste geskrewe musiek wat ritmies gebaseer was op 'n Afrika-motief (1803). [38] Vanuit die perspektief van Afro-Amerikaanse musiek kan die "habanera-ritme" (ook bekend as "congo" ), [38] "tango-congo",[39] of tango [40] beskou word as 'n kombinasie van tresillo en die "backbeat". [41] Die habanera was die eerste van vele Kubaanse musiekgenres wat in die Verenigde State periodieke gewildheid bereik het, en die gebruik van tresillo-gebaseerde ritmes in Afro-Amerikaanse versterk en geïnspireer het.

Die New Orleans-boorling Louis Moreau Gottschalk se klavierstuk "Ojos Criollos (Danse Cubaine)" (1860) is beïnvloed deur die komponis se studies in Kuba: die habanera-ritme kan duidelik waargeneem word in die linkerhand. [34] :125 In Gottschalk se simfoniese werk "A Night in the Tropics"(1859) verskyn die tresillo-variant, cinquillo, dikwels.[42] Die stylfiguur is later deur Scott Joplin en ander komponiste van ragtime gebruik.

Wynton Marsalis, wat die musiek van New Orleans met die musiek van Kuba vergelyk het, het opgemerk dat tresillo-ritmes die "clavé" van New Orleans is, wat 'n Spaanse woord is wat "kode" of "sleutel" beteken, soos in die sleutel tot 'n raaisel. [43] Jelly Roll Morton het hierdie ritmiese figuur die "Spaanse tint" genoem, en dit as 'n noodsaaklike bestanddeel van jazz beskou. [44]

RagtimeWysig

 
Scott Joplin in 1903

Die afskaffing van slawerny in 1865 het gelei tot nuwe geleenthede vir bevryde swart Amerikaners. Alhoewel streng segregasie werksgeleenthede vir die meeste swartes beperk het kon baie mense werk in die vermaaklikheidsbedryf vind. Swart pianiste het in kroeë, klubs en bordele gespeel soos wat ragtime ontwikkel het.[45][46]

Ragtime het as bladmusiek verskyn, en is gepopulariseer deur swart Amerikaanse musikante soos Ernest Hogan, wie se treffers in 1895 verskyn het. Twee jaar later het Vess Ossman van hierdie liedjies opgeneem as 'n banjosolo bekend as "Rag Time Medley". [47][48] In 1897 het die komponis William Krell sy "Mississippi Rag" gepubliseer as die eerste klavier ragtime-stuk. Tom Turpin het ook "Harlem Rag" gepubliseer, die eerste "rag" wat deur 'n swart Amerikaner uitgegee is.

Die klassiek-opgeleide pianis Scott Joplin het sy "Original Rags" in 1898 gekomponeer en in 1899 'n internasionale treffer gehad met "Maple Leaf Rag", 'n vierdelige ragtime mars met herhalende temas en 'n baslyn met oorvloedige sewende akkoorde. Die struktuur daarvan het gedien as basis vir verskeie ander "rags", en die sinkopasie in die regterhand, veral in die oorgang tussen die eerste en tweede motiewe, was destyds nuut. [49]

Afrika-gebaseerde ritmiese patrone soos Tresillo en sy variante en die habanera-ritme en cinquillo, kan gehoor word in die ragtime-komposisies van Joplin en Turpin. Joplin se "Solace" (1909) word algemeen beskou as behorende tot die habanera-genre: [50][51] beide van die pianis se hande speel op 'n gesinkroniseerde manier en laat die mars-ritme heeltemal wegval. Ned Sublette postuleer dat die tresillo/habanera-ritme "sy weg gevind het na ragtime en die cakewalk," [52] terwyl Roberts voorstel dat "die invloed van die habanera moontlik daartoe bygedra het om swart musiek van ragtime se Europese baslyn te bevry." [53]

BluesWysig

Afrika-oorsprongWysig

Blues is die naam wat aan 'n musikale vorm en -genre gegee word [54] wat aan die einde van die 19de eeu uit die spirituele- en werksmusiek en eenvoudige gerymde ballades van swart Amerikaanse gemeenskappe (van hoofsaaklik die Diep Suide van die Verenigde State) ontwikkel het.[55]

Die gebruik van pentatoniese toonlere het bygedra tot die ontwikkeling van "blue notes" in blues en jazz. [56] Soos Kubik verduidelik:

Many of the rural blues of the Deep South are stylistically an extension and merger of basically two broad accompanied song-style traditions in the west central Sudanic belt:

  • A strongly Arabic/Islamic song style, as found for example among the Hausa. It is characterized by melisma, wavy intonation, pitch instabilities within a pentatonic framework, and a declamatory voice.
  • An ancient west central Sudanic stratum of pentatonic song composition, often associated with simple work rhythms in a regular meter, but with notable off-beat accents (1999: 94).[57]

Eksterne skakelsWysig

VerwysingsWysig

  1. "Jazz Origins in New Orleans – New Orleans Jazz National Historical Park" (in Engels). National Park Service. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 April 2020. Besoek op 19 Maart 2017.
  2. Germuska, Joe. ""The Jazz Book": A Map of Jazz Styles" (in Engels). WNUR-FM, Northwestern University. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Maart 2020. Besoek op 19 Maart 2017 – via Universiteit van Salzburg.
  3. 3,0 3,1 Wilton, Dave (6 April 2015). "The Baseball Origin of 'Jazz'". OxfordDictionaries.com. Oxford University Press. Besoek op 20 Junie 2016.
  4. Seagrove, Gordon (11 Julie 1915). "Blues is Jazz and Jazz Is Blues" (PDF). Chicago Daily Tribune. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 30 Januarie 2012. Besoek op 4 November 2011 – via Parys-Sorbonne Universiteit. Geargiveer by die Observatoire Musical Français, Parys-Sorbonne Universiteit.
  5. Benjamin Zimmer (8 Junie 2009). ""Jazz": A Tale of Three Cities". Word Routes. The Visual Thesaurus. Besoek op 8 Junie 2009.
  6. Vitale, Tom (19 Maart 2016). "The Musical That Ushered In The Jazz Age Gets Its Own Musical". NPR.org. Besoek op 2 Januarie 2019.
  7. "1999 Words of the Year, Word of the 1990s, Word of the 20th Century, Word of the Millennium". American Dialect Society. 13 Januarie 2000. Besoek op 2 Januarie 2019.
  8. 8,0 8,1 Joachim E. Berendt. The Jazz Book: From Ragtime to Fusion and Beyond. Vertaal deur H. en B. Bredigkeit met Dan Morgenstern. 1981. Lawrence Hill Books, p. 371.
  9. Berendt, Joachim Ernst (1964). The New Jazz Book. P. Owen. p. 278. Besoek op 4 Augustus 2013.
  10. Christgau, Robert (28 Oktober 1986). "Christgau's Consumer Guide". The Village Voice. New York. Besoek op 10 September 2015.
  11. Cooke, Mervyn; Horn, David G. (2002). The Cambridge Companion to Jazz. New York: Cambridge University Press. pp. 1, 6. ISBN 978-0-521-66388-5.
  12. Luebbers, Johannes (8 September 2008). "It's All Music". Resonate.
  13. Giddins 1998, 70.
  14. Giddins 1998, 89.
  15. Jazz Drum Lessons Geargiveer 27 Oktober 2010 op Wayback Machine – Drumbook.org
  16. 16,0 16,1 In Review of The Cambridge Companion to Jazz deur Peter Elsdon, FZMw (Frankfurt Journal of Musicology) No. 6, 2003.
  17. "Jazz Inc.: The bottom line threatens the creative line in corporate America's approach to music". Archived from the original on 2001-07-20. Besoek op 2001-07-20.CS1 maint: bot: original URL status unknown (link) deur Andrew Gilbert, Metro Times, 23 Desember 1998.
  18. "African American Musicians Reflect On 'What Is This Thing Called Jazz?' In New Book By UC Professor". Oakland Post. 38 (79): 7. 20 Maart 2001.
  19. Yurochko, Bob (1993). A Short History of Jazz. Rowman & Littlefield. p. 10. ISBN 978-0-8304-1595-3. He is known as the 'Father of White Jazz'
  20. Larkin, Philip (2004). Jazz Writings. Continuum. p. 94. ISBN 978-0-8264-7699-9.
  21. Cayton, Andrew R.L.; Sisson, Richard; Zacher, Chris, reds. (2006). The American Midwest: An Interpretive Encyclopedia. Indiana University Press. p. 569. ISBN 978-0-253-00349-2.
  22. Hentoff, Nat (15 Januarie 2009). "How Jazz Helped Hasten the Civil Rights Movement". The Wall Street Journal.
  23. "15 Most Influential Jazz Artists". Listverse. 27 Februarie 2010. Besoek op 27 Julie 2014.
  24. Criswell, Chad. "What Is a Jazz Band?". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Julie 2014. Besoek op 25 Julie 2014.
  25. "Jazz Origins in New Orleans". New Orleans Jazz National Historical Park. U.S. National Park Service. 14 April 2015.
  26. Cooke 1999, pp. 7–9.
  27. DeVeaux, Scott (1991). "Constructing the Jazz Tradition: Jazz Historiography". Black American Literature Forum. 25 (3): 525–560. doi:10.2307/3041812. JSTOR 3041812.
  28. Hearn, Lafcadio (3 Augustus 2017). Delphi Complete Works of Lafcadio Hearn. Delphi Classics. pp. 4079–. ISBN 978-1-78656-090-2. Besoek op 2 Januarie 2019.
  29. Die primêre instrument was 'n lang smal Afrika-trom. Dit het in verskillende groottes van drie tot agt voet lank gekom, en is voorheen in die Amerikaanse Suide verban. Ander instrumente wat gebruik is was vroeë vorm van die banjo. Baie soorte danse is by Kongo-plein uitgevoer, soos bv. die 'Bamboula'." African American Registry. Geargiveer 2 Desember 2014 op Wayback Machine
  30. Palmer, Robert (1981). Deep Blues. New York: Viking. p. 37. ISBN 978-0-670-49511-5.
  31. Cooke 1999, pp. 14–17, 27–28.
  32. 32,0 32,1 Palmer 1981, p. 39.
  33. Borneman, Ernest (1969: 104 ). "Jazz and the Creole Tradition." "Jazz Research" I: 99–112.
  34. 34,0 34,1 Sublette, Ned (2008). The World That Made New Orleans: From Spanish Silver to Congo Square. Chicago: Chicago Review Pers. pp. 124, 287. ISBN 978-1-55652-958-0.
  35. Peñalosa 2010, pp. 38–46.
  36. Kubik, Gerhard (1999: 52)."Africa and the blues". Jackson, MI: University Press of Mississippi.
  37. "[Afro]-Latynse ritmes is baie meer geredelik in swart Amerikaanse style opgeneem as in wit populêre musiek, ondanks Latynse musiek se gewildheid onder blankes" (Roberts 1979: 41).
  38. 38,0 38,1 Manuel, Peter (2000). Creolizing Contradance in the Caribbean. Philadelphia: Temple University Press. pp. 67, 69.
  39. Acosta, Leonardo (2003). Cubano Be Cubano Bop: One Hundred Years of Jazz in Cuba. Washington, D.C.: Smithsonian Books. p. 5.
  40. Mauleon (1999). Salsa guidebook: For Piano and Ensemble. Petaluma, Kalifornië: Sher Music. p. 4. ISBN 0-9614701-9-4.
  41. Peñalosa 2010, p. 42.
  42. Sublette, Ned (2008). Cuba and Its Music: From the First Drums to the Mambo. Chicago: Chicago Review Press. p. 125.
  43. "Wynton Marsalis part 2." 60 Minutes. CBS News (26 Junie 2011).
  44. Morton, Jelly Roll (1938: Library of Congress Recording) "The Complete Recordings by Alan Lomax".
  45. Cooke 1999, pp. 28, 47.
  46. Catherine Schmidt-Jones (2006). "Ragtime". Connexions. Besoek op 18 Oktober 2007.
  47. Cooke 1999, pp. 28–29.
  48. "The First Ragtime Records (1897–1903)". Besoek op 18 Oktober 2007.
  49. Tanner, Paul; Megill, David W.; Gerow, Maurice (2009). Jazz (11 uitg.). Boston: McGraw-Hill. pp. 328–331.
  50. Manuel, Peter (2009: 69). Creolizing Contradance in the Caribbean. Philadelphia: Temple University Press.
  51. Matthiesen, Bill (2008: 8). Habaneras, Maxixies & Tangos The Syncopated Piano Music of Latin America. Mel Bay.ISBN 0-7866-7635-3.
  52. Sublette, Ned (2008:155)."Cuba and its Music; From the First Drums to the Mambo." Chicago: Chicago Review Press.
  53. Roberts, John Storm (1999: 40). "The Latin Tinge". Oxford University Press.
  54. Kunzler se Dictionary of Jazz bied twee afsonderlike inskrywings: blues, 'n oorspronklike Afro-Amerikaanse genre (p. 128), en die blues-vorm, 'n wydverspreide musiekvorm (p. 131).
  55. "The Evolution of Differing Blues Styles". How To Play Blues Guitar. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Julie 2010. Besoek op 2008-08-11.
  56. Cooke 1999, pp. 11-14.
  57. Kubik, Gerhard (1999: 96).