William Lyon Mackenzie King

Wm Lyon Mackenzie King.jpg

William Lyon Mackenzie King OM CMG PC (17 Desember 1874 - 22 Julie 1950), algemeen bekend as Mackenzie King of volgens die voorletters WLMK, was die dominante Kanadese politieke leier vanaf die 1920's tot die 1940's. Hy dien as die tiende premier van Kanada in 1921–1926, 1926–1930 en 1935–1948. Hy is veral bekend vir sy leierskap in Kanada gedurende die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) toe hy Kanadese geld, voorrade en vrywilligers gemobiliseer het om Brittanje te ondersteun, terwyl hy die ekonomie versterk het en die moraal op die tuisfront behou het. Hy was 'n liberaal met 21 jaar en 154 dae in sy amp. Hy was die langsdienende premier in Kanadese geskiedenis. Hy was opgelei in die regte en maatskaplike werk, en hy was baie geïnteresseerd in die menslike toestand (as seuntjie was sy leuse 'Help die wat hulself nie kan help nie') en speel 'n groot rol in die grondslag van die Kanadese welsynstaat.

King het in 1919 toegetree tot die leierskap van die Liberale Party. Hy het die roer van 'n party wat tydens die Eerste Wêreldoorlog bitterlik uitmekaar geskeur is, aangeneem en faksies versoen, die liberale party verenig en in die verkiesing van 1921 tot 'n oorwinning gelei. Sy party was buite die ampte gedurende die moeilikste dae van die Groot Depressie in Kanada, 1930–35; hy het teruggekeer toe die ekonomie besig was om te groei. Hy het persoonlik ingewikkelde betrekkinge met die Prairie-provinsies hanteer, terwyl sy hoogste hulpverleners Ernest Lapointe en Louis St. Laurent vaardig aan die eise van die Franse Kanadese voldoen het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog vermy hy die gevegte oor diensplig, patriotisme en etnisiteit wat Kanada so diep in die Eerste Wêreldoorlog verdeel het. Alhoewel min belangrike beleidsinnovasies tydens sy premierskap plaasgevind het, was hy in staat om 'n aantal maatreëls te sintetiseer en te slaag wat 'n vlak van breë nasionale steun bereik het. Geleerdes skryf King se lang termyn as partyleier toe aan sy wye verskeidenheid vaardighede wat pas in Kanada se behoeftes. Hy het die werking van kapitaal en arbeid verstaan. Hy was sensitief vir die nuanses van die openbare beleid en was 'n werkskundige met 'n slim en deurdringende intelligensie en 'n diepgaande begrip van die kompleksiteit van die Kanadese samelewing. Hy was 'n moderniserende tegnokraat wat bestuursbemiddeling as noodsaaklik vir 'n industriële samelewing beskou en wou hê dat sy liberale party liberale korporatisme moet verteenwoordig om sosiale harmonie te bewerkstellig. King het gewerk om kompromie en harmonie met baie mededingende en vals elemente te bring deur politiek en regeringsoptrede as instrument te gebruik. Hy het sy party vir 29 jaar gelei en Kanada se internasionale reputasie gevestig as 'n middelmag wat ten volle verbind is tot wêreldorde.

King se biograwe is dit eens oor die persoonlike eienskappe wat hom onderskei het. Hy het nie die charisma van sulke tydgenote soos Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill of Charles de Gaulle gehad nie. Hy het nie 'n ordenende teenwoordigheid of oratoriese vaardigheid gehad nie; sy beste skryfwerk was akademies en het nie met die kiesers geklink nie. Koud en taktloos in menseverhoudinge het hy baie politieke bondgenote gehad, maar baie min persoonlike vriende. Hy het nooit getrou nie en het nie 'n gasvrou gehad nie, wie se sjarme die koue kan vervang. Hy het sy oortuigings in spiritualisme en die gebruik van mediums geheim gehou om in kontak te bly met vertrekgenote en veral met sy moeder, en laat sy intense spiritualiteit sy begrip van Adolf Hitler dwarsdeur die laat dertigerjare verdraai.

In 1997 is 'n opname onder geleerdes deur Maclean se tydskrif King geplaas onder alle Kanada se eerste ministers, voor Sir John A. Macdonald en Sir Wilfrid Laurier. Soos historikus Jack Granatstein opmerk, "het die geleerdes min bewondering uitgespreek vir King the man, maar het onbeperkte bewondering vir sy politieke vaardighede en aandag aan Kanadese eenheid aangebied." Aan die ander kant het die politieke wetenskaplike Ian Stewart in 2007 bevind dat selfs liberale aktiviste slegs 'n dowwe herinnering aan hom het.

Eksterne skakelsWysig