«Kamtsjatka - dit is waar Rusland begin»
Tipografie van die Kamtsjatka-skiereiland
Drie vulkane naas mekaar - Awatsjinskaja Sopka, Korjakski Sopka en Kozelski
Die Septemberson rys oor die Oedina-vulkaangroep. Die grond van die Ploski Tolbatsjik-vulkaankrater op die voorgrond is nog bevrore
Die Korjakski-vulkaan troon bo Petropawlofsk-Kamtsjatski uit
'n Nagaansig van die hoofstad
Sonstrale breek deur die wolke oor Awatjinskibaai wat met sy hawe eeue lank die poort tot Kamtsjatka was
Oggendmis oor die vulkaan Goreli se caldera
Drie Roers-rotsformasie in Awatsjabaai
Die «Dooie Woud van Kamtsjatka» kort voor sononder. Toe die vulkaan Tolbatsjik in 1975 uitgebars het, is die woud onder lawa en as begrawe
Die Kljoetsjefskaja-vulkaangroep. Die Oedina-groep met Bolsja Oedina ("Groot Oedina") is aan die regterkant
'n Groep staptoeriste op pad na die Moetnofski-vulkaan
'n Fumarole op Moetnofski stel swawelgasse vry

Die Kamtsjatka-skiereiland (Russies: полуостров Камчатка) is ’n 1 250 km lange en maksimaal 450 km breë skiereiland in die Russiese Verre-Ooste. Met ’n oppervlakte van 472 300 km² is die skiereiland ongeveer so groot soos die Amerikaanse deelstaat Kalifornië, maar het - met sowat 400 000 inwoners - 'n bevolking wat honderd keer kleiner is.

Kamtsjatka is geleë tussen die Stille Oseaan in die ooste, die See van Ochotsk in die weste en die Beringsee in die ooste. As militêre spergebied was Kamtsjatka dekades lank nie toeganklik vir buitelandse toeriste nie. Intussen lok die ongerepte natuurskoon en Kamtsjatka se reputasie as eersterangse wildernis- en skisporttoerismebestemming steeds meer besoekers na die unieke skiereiland wat slegs per skip of per vliegtuig via Moskou se internasionale Sjeremetjewo- (Šeremet'evo-)lughawe bereikbaar is. Openbare vervoer in die gebied steun op busroetes.

Die Kamtsjatka-skiereiland, Kommandeur-eilande en die Karaginski-eiland vorm die Kamtsjatka-krai van Rusland. Die meeste van die 402 500 inwoners is Russe, terwyl die inheemse bevolking uit drie etniese groepe bestaan - Ewene, Itenmene en Korjakke.[1] Meer as die helfte van die totale bevolking is in Petropawlofsk-Kamtsjatski en die nabygeleë Jelizowo (Elizovo) saamgetrek. Hier is ook die skiereiland se lughawe geleë. Die res van die bevolking - sowat 50 000 inwoners - woon in kleiner nedersettings wat versprei lê oor die hele skiereiland. Bewoners deel die gebied met die wêreld se grootste bruinbeerpopulasie. Kamtsjatka-bere is - net soos Kodiakbere - die grootste bere op aarde.

Die hoofstad is genoem na die twee skepe, Sint Pieter en Sint Paulus, waarmee die Deens-Russiese ontdekkingsreisiger Vitus Bering gedurende sy Groot Nordiese Ekspedisie in 1741 vir die eerste keer na Alaska geseil het. Kamtsjatka self is teen die middel van die 17de eeu deur Russiese Kosakke ontdek. Sedert 1697 maak die skiereiland deel uit van Rusland - veral danksy die strategiese ligging van Kamtsjatka en sy rykdom aan pelsdiere.

VulkanismeWysig

Sowat 160 vulkane word aangetref op Kamtsjatka. 28 van hulle, wat steeds aktief is, is in 1996 as Vulkane van Kamtsjatka tot Unesco-wêrelderfenisgebied verklaar. Een van die vulkane, wat as inaktief beskou is, Bolsja Oedina met 'n hoogte van 2 920 meter, het in 2019 seismiese aktiwiteit getoon en moet as 29ste by die lys van aktiewe vulkane gevoeg word.[2]

Aangesien belangrike internasionale Noord-Pasifiese lugvaartroetes oor Kamtsjatka geleë is en die vulkaanas, wat gedurende uitbarstings in die atmosfeer geblaas word, groot gevare inhou vir vliegtuigenjins, word alle vulkane permanent gemonitor.

KlimaatWysig

Die skiereiland kry sowat 2 700 mm reën per jaar. Die somers is gematig koel, alhoewel die kwik op plekke tot 30 °C kan styg, met koeler nagte waartydens temperature in die hoogste gebiede moontlik benede vriespunt daal). Die winters op Kamtsjatka kan taamlik stormagtig wees. Sneeulae kan tussen Februarie en April tot tien meter dik wees. Die beste reistyd vir staptoerisme en togte is Mei tot September.

EtnografieWysig

Wetenskaplikes het sedert die 18de eeu besoeke aan Kamtsjatka gebring om navorsing te doen oor die plaaslike bevolking en natuur. Naas Russiese geleerdes was baie van hulle navorsers van Duitse of Duits-Baltiese afkoms wat in opdrag van die Russiese regering werksaam was. Hul beskrywings en verslae is tans waardevolle dokumente vir navorsing op die gebied van etnografie en ook van groot belang vir geskiedkundiges, literatuur- en natuurwetenskaplikes. Duitse uitgawes daarvan word gepubliseer deur die Kulturstiftung Sibirien in Fürstenberg/Havel in die Duitse deelstaat Brandenburg.[3]

VerwysingsWysig

Eksterne skakelWysig

Wiki-webtuistes

Toerisme (media)

Publikasies