Maak hoofkeuseskerm oop

Die Palestyne (Arabies: الفلسطينيون, al-Filasṭīniyyūn; Hebreeus: פָלַסְטִינִים; afgelei van Nieu-Grieks: Παλαιστίνη, Palaistínē; Arabies: فلسطين, Falasṭīn, [falasˈtˁiːn] of Filasṭīn, [filasˈtˁiːn]) is 'n Arabiese etniese groep inheems aan die streek Palestina. Oorspronklik het die term na die hele bevolking van die Britse mandaat van Palestina verwys, insluitende Jode en Samaritane. Vandag verwys Palestyne na die Arabiese bevolking van Palestina, insluitende die wêreldwye diaspora sedert 1948, wat hoofsaaklik uit vlugtelinge bestaan. Arabiese burgers van Israel identifiseer hulself as Israeli's, Palestyne of Arabiere.[32]

Palestyne
Palestinians.JPG
Totale bevolking: ca. 12,37 miljoen[1]
Belangrike bevolkings  in: Palestinian flag Palestynse Owerheid 4 750 000 (2016)[2][3]

 – Wesoewer 2 930 000 (2016)[4][5][6]
 – Gasastrook 1 880 000[4][2][5]
Vlag van Jordanië Jordanië 2 144 233 (2016)[4]–3 240 000 (2009)[7]
Vlag van Israel Israel 1 750 000[8][9][10]
Vlag van Sirië Sirië 560 000 (2016)[4]
Vlag van Chili Chili 500 000[11]
Vlag van Libanon Libanon 174 000 (2017)[12]–458 369 (2016)[4]
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië 400 000[13]
Vlag van Katar Katar 295 000[13]
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 255 000[14]
Vlag van Verenigde Arabiese Emirate Verenigde Arabiese Emirate 91 000 [13]
Vlag van Duitsland Duitsland 80 000[15]
Vlag van Koeweit Koeweit 80 000[16]
Vlag van Egipte Egipte 70 000[13]
Vlag van El Salvador El Salvador 70 000[17]
Vlag van Brasilië Brasilië 59 000[18]
Vlag van Libië Libië 59 000[13]
Vlag van Irak Irak 57 000[19]
Vlag van Kanada Kanada 50 975[20]
Vlag van Jemen Jemen 29 000[13]
Vlag van Honduras Honduras 27 000–200 000[21][13]
Vlag van Verenigde Koninkryk Verenigde Koninkryk 20 000[15]
Vlag van Peru Peru 15 000[verwysing benodig]
Vlag van Meksiko Meksiko 13 000[13]
Vlag van Colombia Colombia 12 000[13]
Vlag van Pakistan Pakistan 10 500[verwysing benodig]
Vlag van Nederland Nederland 9 000[verwysing benodig]
Vlag van Australië Australië 7 000[22][23]
Vlag van Swede Swede 7 000[24]
Vlag van Algerië Algerië 4 030[25]

Taal: Palestina en Israel: Arabies, Hebreeus, Engels, Grieks

Diaspora: Arabies, die omgangstaal van ander lande in die Palestynse diaspora

Geloofsoortuiging: Meerderheid: Soennitiese Islam
Minderhede: Christendom, Samaritanisme,[26][27] Droese, Sjiitiese Islam, nie-denominasionele Moslems[28]
Verwante etniese groepe: Ander Levantyne, ander Semitiestalige volke, Jode (Asjkenasiese Jode, Mizrachi-Jode, Sefardiese Jode),[29][30] Assiriërs, Samaritane, ander Arabiere, en ander Middellandse volke.[31]
Vlag van Palestina en die Palestyne
Palestynse mark in Jaffa, skildery deur Gustav Bauernfeind in 1887

Die Palestyne het hul naam van die Antieke Filistyne verkry. Volgens bewerings het die Antieke Egiptiese term Peleset/Purusati na die "Seevolke",[33] waaronder veral die Filistyne, verwys.[34][35] Van die Semitiese tale is die Akkadiese Palaštu (soms Pilištu) gebruik om na die 7de-eeuse Philistia en sy destydse vier stadstate te verwys.[36] Die Bybels-Hebreeuse verwante woord Plištim word algemeen as "Filistyne" vertaal.

Die Verenigde Nasies het op 29 November 1947 'n Partisieplan vir die streek Palestina uitgevaardig waarin die destydse Britse mandaat van Palestina in 'n Arabiese en 'n Joodse staat opgedeel is. Baie Palestyne het met die stigting van die Staat Israel op 14 Mei 1948 die voormalige Britse mandaat van Palestina verlaat en hulle in Arabiese buurlande soos Egipte, Jordanië, Libanon en Sirië gevestig. Tydens die Israeliese Onafhanklikheidsoorlog van 1948 is die Gasastrook deur Egipte en die Wesoewer deur Jordanië beset. In die Sesdaagse Oorlog van 1967 is beide die Gasastrook en die Wesoewer deur Israel verower, gelyktydig is die oostelike en westelike dele van Jerusalem herenig en tot die "ondeelbare hoofstad" van Israel verklaar.[37]

Op 15 November 1988 het die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO) in Algiers, Algerië, die Staat Palestina se onafhanklikheid van Israel verklaar, wat sedertdien deur die meeste lidlande van die Verenigde Nasies as staat van die Palestyne erken word. Op 4 Mei 1994 is met die Gasa-Jerigo-ooreenkoms binne die Israelies besette gebiede die Palestynse Grondgebiede gestig, wat die Gasastrook en 40% van die Wesoewer beslaan. Op 31 Oktober 2011 het die Staat Palestina 'n lid van die Unesco geword[38] en op 29 November 2012 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies met 'n groot meerderheid vir die opname van die Staat Palestina as 'n waarnemende land gestem.[39]

Die meeste Palestyne is Soennitiese Moslems, met minderhede van Christene, Samaritane, Droese en Sjiite. Die Palestynse Christene behoort veral aan die Oosters-Ortodokse Kerk (Grieks-Ortodokse Patriargaat van Jerusalem); hul persentasie in Palestina het weens 'n sterk emigrasie egter sterk gedaal, van 21% in 1950 tot net 8% in 2008.[40] Die meeste Palestyne bly in die Palestynse Gasastrook en die Wesoewer, gevolg deur Jordanië, Israel, Sirië, Chili en Libanon. Chili huisves tans met 'n halfmiljoen vlugtelinge die grootste aantal Palestyne buiten die Midde-Ooste.

VerwysingsWysig

  1. (en) Palestinian population to exceed Jewish population by 2020”. Ma'an News Agency: 1 Januarie 2016. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  2. 2,0 2,1 (en) Palestinians at the End of 2015”. 30 Desember 2015. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  3. (en) Estimated Population in the Palestinian Territory Mid-Year by Governorate,1997-2016”. Palestinian Central Bureau of Statistics. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 (en) UNRWA in figures 2016”. Verenigde Nasies se hulp- en werkagentskap vir Palestynse vlugtelinge in die Midde-Ooste. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  5. 5,0 5,1 (en) PCBS reports Palestinian population growth to 4.81 million”. Ma'an News Agency: 11 Julie 2016. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  6. (en) West Bank”. CIA World Factbook. Central Intelligence Agency. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  7. (en) Palestinian Central Bureau of Statistics (PCBS) Press Release”. Palestinian Central Bureau of Statistics (PCBS). URL besoek op 31 Oktober 2018.
  8. (en) Luke Baker (10 September 2015). “Population parity in historic Palestine raises hard questions for Israel”. Reuters. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  9. (en) 65th Independence Day – More than 8 Million Residents in the State of Israel”. Israel Central Bureau of Statistics: 14 April 2013. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  10. (he) Arlosoroff, Meirav (2 Julie 2016). "60% מערביי ישראל מגדירים עצמם פלסטינים". TheMarker. Besoek op 31 Oktober 2018. 
  11. (es) "500,000 descendientes de primera y segunda generación de palestinos en Chile". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Julie 2009. 
  12. (en) Lebanon conducts first-ever census of Palestinian refugees”. The Jordan Times: 21 Desember 2017. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 13,7 13,8 (en) The Arab, Palestinian people group is reported in 25 countries”. Joshua Project. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  14. (en) "American FactFinder". Factfinder.census.gov. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Mei 2008. Besoek op 22 April 2009. 
  15. 15,0 15,1 (en) The Palestinian Diaspora in Europe”.
  16. (en) "Palestinians Open Kuwaiti Embassy". Al Monitor. 23 Mei 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Mei 2013. Besoek op 23 Mei 2013. 
  17. (en) El Salvador's Palestinian connection”. 26 Februarie 2006. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  18. (pt) test0.com”.
  19. (en) Archived copy”. URL besoek op 16 Junie 2009.
  20. (en) Ethnic Origin (247), Single and Multiple Ethnic Origin Responses (3) and Sex (3) for the Population of Canada, Provinces, Territories, Census Metropolitan Areas and Census Agg..”. 2.statcan.ca. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  21. (es) Jorge Alberto Amaya (23 Julie 2015). “Los Árabes y Palestinos en Honduras: su establecimiento e impacto en la sociedad hondureña contemporánea:1900–2009”.
  22. (en) Archived copy”. URL besoek op 21 Mei 2011.
  23. (en) AUSTRALIANS' ANCESTRIES”. ausstats.abs.gov.au. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  24. (sv) Miguel Benito. “Palestinier”.
  25. (en) 2013 UNHCR country operations profile – Algeria”. United Nations High Commissioner for Refugees: 2013. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  26. (en) Mor, M., Reiterer, F. V., & Winkler, W. (2010). Samaritans: Past and present: Current studies. Berlin: De Gruyter. p. 217. 
  27. (en) Miller, Elhanan (26 April 2013). “Clinging to ancient traditions, the last Samaritans keep the faith”. The Times of Israel. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  28. (en) Chapter 1: Religious Affiliation”. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  29. (en) (2000) “High-resolution Y chromosome haplotypes of Israeli and Palestinian Arabs reveal geographic substructure and substantial overlap with haplotypes of Jews”. Human Genetics 107 (6): 630–41. doi:10.1007/s004390000426. Besoek op 31 Oktober 2018.
  30. (en) Jews Are The Genetic Brothers Of Palestinians, Syrians, And Lebanese”. Sciencedaily.com: 9 Mei 2000. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  31. (en) Cruciani (2007). “Tracing Past Human Male Movements in Northern/Eastern Africa and Western Eurasia: New Clues from Y-Chromosomal Haplogroups E-M78 and J-M12”. Molecular Biology and Evolution 24 (6): 1300–1311. doi:10.1093/molbev/msm049. Also see Supplementary Data Geargiveer 5 Desember 2012 op Wayback Machine
  32. (en) Isabel Kershner (8 Februarie 2007). “Noted Arab citizens call on Israel to shed Jewish identity”. International Herald Tribune. URL besoek op 8 Januarie 2007.
  33. (en) pwlɜsɜtj. John Strange, Caphtor/Keftiu: a new investigation, Brill, 1980 bl. 159.
  34. (en) Killebrew, Ann E. (2013). The Philistines and Other "Sea Peoples" in Text and Archaeology. Society of Biblical Literature Archaeology and biblical studies. 15. Society of Biblical Lit. p. 2. ISBN 978-1-58983-721-8. 
  35. (en) Robert Drews. The End of the Bronze Age: Changes in Warfare and the Catastrophe Ca. 1200 B.C. pp. 48–61. ISBN 978-0-691-02591-9. 
  36. (en) Seymour Gitin (2010). André Lemaire, Baruch Halpern, Matthew Joel Adams, red. The Books of Kings: Sources, Composition, Historiography and Reception. BRILL. pp. 301–363.  vir die Neo-Assiriese bronne bl. 312: Die vier stadstate van die laat Filistynse tydperk (Ystertydperk II) is Amqarrūna (Ekron), Asdūdu (Asjdod), Hāzat (Gasa) en Isqalūna (Asjkelon), met die eertydse vyfde hoofstad Gath wat teen hierdie laat tydperk verlate is.
  37. (en) US to recognise Jerusalem as Israel's capital”. BBC: 6 Desember 2017. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  38. (en) Palestinians get Unesco seat as 107 vote in favour”. BBC: 31 Oktober 2011. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  39. (en) Palestinians win implicit U.N. recognition of sovereign state”. Reuters: 29 November 2012. URL besoek op 31 Oktober 2018.
  40. (en) The Arab Population in Israel”. Israel Central Bureau of Statistics: 2008. URL besoek op 31 Oktober 2018.

Eksterne skakelsWysig