Maak hoofkeuseskerm oop
Deutsch-Ostafrika
Duits-Oos-Afrika
1885–1918 Flag of Tanganyika (1923–1961).svg
Vlag Wapenskild
Vlag Wapen
Ligging of Oos-Afrika Ostafrika
Ligging van Duits-Oos-Afrika
Hoofstad Bagamoyo (1885–90)
Dar-es-Salaam (1890–1916)
Tabora (1916, tydelik)[1]
Taal/Tale Duits (amptelik), Swahili, Kirundi, Kinyarwanda, Maasai, Iraqw, Chaga-tale
Godsdiens Islam, Christendom (Rooms-Katolieke Kerk en Protestantisme), tradisionele Afrika-godsdiens
Regering Monargie
Keiser
 - 1891–1918 Wilhelm II
Goewerneur
 - 1885–1888 Carl Peters
 - 1888–1891, 1895–1896 Hermann Wissmann
 - 891–1893 Julius von Soden
 - 1901–1906 Gustav Adolf von Götzen
 - 1912–1918 Heinrich Schnee
Historiese tydperk Wedloop om Afrika
 - Stigting van Duits-Oos-Afrika 27 Februarie 1885
 - "Zanzibar-Helgoland-Verdrag" 1 Julie 1890
 - Maji-Maji-rebellie Julie 1905–Julie 1908
 - Begin van die Eerste Wêreldoorlog in Duits-Oos-Afrika (Oos-Afrika-veldtog) 3 Augustus 1914
 - Oorgawe aan die Verenigde Koninkryk 25 November 1918
 - Ontbinding van Duits-Oos-Afrika 25 November 1918
 - Verdrag van Versailles (Volkebond-mandaat onder bestuur deur België en die Verenigde Koninkryk) 28 Junie 1919
Oppervlakte
 - 1913 995 000 km2
384 172 sq mi
Bevolking
 - 1913 skatting 7 700 000 
     Digtheid 7,7 /km² 
20 /sq mi
Geldeenheid Duits-Oos-Afrikaanse rupie
Duitse kolonies in Afrika      met Oos-Afrika      in 1913
Duitse koloniale troepe tydens 'n geveg met inheemse bewoners in Oos-Afrika
Kaart van Duits-Oos-Afrika in 1892

Duits-Oos-Afrika (Duits: Deutsch-Ostafrika, DOA) was vanaf 1885 tot 1918 'n kolonie van die Duitse Keiserryk op die gebied van Tanganjika (tans Tanzanië), Rwanda, Burundi en 'n klein gebied in die noorde van Mosambiek. Met 'n oppervlakte van 995 000 km² was dit omstreeks 2-keer groter as die Duitse Keiserryk. Duits-Oos-Afrika het in 1913 'n bevolking van omstreeks 7,7 miljoen gehad en was daarmee die grootste Duitse kolonie.

Op 1 Julie 1890 is die sogenaamde "Zanzibar-Helgoland-Verdrag" tussen die Duitse Keiserryk en die Verenigde Koninkryk onderteken. Daarmee het Helgoland en die Kaprivistrook deel van die Duitse Keiserryk geword, terwyl Wituland (hede in Kenia geleë) en Zanzibar (destyds nie deel van die Duitse koloniale ryk nie) by die Britse koloniale ryk ingelyf is.

Tydens die Oos-Afrika-veldtog is Duits-Oos-Afrika in 1918 deur Geallieerde troepe van Portugal en die Verenigde Koninkryk verower. Ná die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Oos-Afrika as gevolg van die Verdrag van Versailles 'n Volkebondmandaat van België en die Verenigde Koninkryk geword en dele is by Portugees-Mosambiek ingelyf. Die gebied het in 1961 as Tanganjika onafhanklik geword, wat in 1964 met Zanzibar tot die huidige Tanzanië saamgesluit het.

Inhoud

GoewerneursWysig

  • Administrateur:
    • Carl Peters (1885–1888)
  • Rykskommissaris:
    • Hermann Wissmann (1888–1891)
  • Goewerneurs:
    • Julius von Soden (1891–1893)
    • Friedrich von Schele (1893–1895)
    • Hermann von Wissmann (1895–1896)
    • Eduard von Liebert (1896–1901)
    • Gustav Adolf von Götzen (1901–1906)
    • Albrecht von Rechenberg (1906–1912)
    • Heinrich Schnee (1912–1918)

Vlae en wapensWysig

Sien ookWysig

VerwysingsWysig

  1. (de) Michael Pesek: Das Ende eines Kolonialreiches. Campus, Frankfurt a.M./New York 2010, ISBN 978-3-593-39184-7, bl. 86/90.

BronneWysig

Eksterne skakelsWysig