Maak hoofkeuseskerm oop

Barend Johannes "Ben" Schoeman[1] (19 Januarie 1905 – April 1986) was 'n Suid-Afrikaanse politikus, 'n lid van die parlement (LP) vir die Verenigde Party en later ook die Nasionale Party. Hy het van 1948 tot 1954 as die minister van arbeid en van 1954 tot 1974 as die minister van vervoer gedien.

Ben Schoeman
Ben Schoeman
Ben Schoeman het die kiesafdeling Fordsburg in 1938 gewen, maar verloor in 1943 nadat hy uit die Verenigde Party bedank en by die Nasionale Party aangesluit het.

Minister van Vervoer
Ampstermyn
1999 – 2004
Voorafgegaan deur Paul Sauer
Opgevolg deur Lourens Muller

5de Leier van die Volksraad
Ampstermyn
1965 – 1974
Voorafgegaan deur Paul Sauer
Opgevolg deur Nic Diederichs

Minister van Arbeid
Ampstermyn
4 Junie 1948 – 30 November 1954
Voorafgegaan deur Colin Steyn
Opgevolg deur Jan de Klerk

Lid van die Parlement
Ampstermyn
1938 – 1943

Persoonlike besonderhede
Gebore 19 Januarie 1905
Johannesburg, Transvaalkolonie
Sterf April 1986
Suid-Afrika
Politieke party Nasionale Party (1948–1974)
Verenigde Party (1938–1943)

Inhoud

BiografieWysig

 
Schoeman (heel regs) poseer voor 'n stoomtrein waarop hy as stoker gewerk het.

Schoeman is op 19 Januarie 1905 in Johannesburg in die Britse kolonie Transvaal gebore. Hy was die seun van die treindrywer Barend Jacobus Schoeman en Abelina Jacoba Schoeman (née Theunissen).[2] Nadat hy die hoërskool verlaat het, betree hy die spoorwegindustrie, waar hy as 'n drywer en stoker gewerk het.[3] Hy het deur die range gevorder en is 16 jaar later tot stasiemeester bevorder.

Voor sy toetrede tot die politiek was Schoeman 'n lid van die nasionalistiese en soms militante Afrikaner organisasie die Ossewabrandwag.[4] Hy is per geleentheid selfs vir sy bedrywighede gearresteer.[5]

Politieke loopbaanWysig

 
Die Suid-Afrikaanse kabinet in 1958. Voor: dr. Eben Dönges, Paul Sauer, dr. Hendrik Verwoerd, dr. E.G. Jansen, adv. C.R. Swart, adv. Eric Louw. Agter: J.J. Serfontein, M.D.C. de Wet, dr. A.J.R. van Rhijn, sen. Jan de Klerk, Ben Schoeman, PK le Roux, adv. F.C. Erasmus en Tom Naudé.

Schoeman betree die politiek as 'n lid van die Verenigde Party en word tydens die Suid-Afrikaanse algemene verkiesing van 1938 as die LP vir Fordsburg verkies. Tydens dié verkiesing het hy 'n meerderheid van 1 127 stemme teenoor die Arbeidersparty se T.C. Robertson behaal.[6] Op 33-jarige ouderdom was Schoeman die jongste lid van die Volksraad.

Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog ondersteun Schoeman eerste minister J.B.M. Hertzog se posisie van neutraliteit. Toe Hertzog bedank en na die Nasionale Party oorskuif,[7] het hy dienooreenkomstig by die Nasionale Party aangesluit. Schoeman word in 1940 die hoof van die Nasionale Party aan die Witwatersrand en 'n lid van die party se uitvoerende komitee. Hy het Duitsland openlik in die oorlog gesteun, en sê in 1940: "Die toekoms van die Afrikanerdom is afhanklik van 'n Duitse oorwinning. Ons kan dit net sowel openlik sê, want dit is 'n feit".[8]

Na die moord op eerste minister Hendrik Verwoerd (in September 1966), is Schoeman wyd as die gunsteling beskou om die leisels oor die Nasionale Party en die land oor te neem. 'n Enkele dag voor die verkiesing onttrek hy egter aan die wedloop, om 'n oorwinning aan die enigste ander kandidaat, John Vorster, te verseker. In 'n onderhoud ná sy onttrekking, waarin dit voorkom of Schoeman gehuil het, kom dit aan die lig dat hy die besluit as gevolg van "skinderstories, selfs oor my vrou" geneem het.[9] In 2003 stel Terry Bell en Dumisa Buhle Ntsebeza in hul boek, Unfinished business: South Africa, Apartheid and Truth, voor dat Schoeman moontlik deur Vorster afgepers is, hoewel daar geen bewyse daarvoor is nie.[9]

PublikasiesWysig

Sien ookWysig

VerwysingsWysig

  1. Records of the Garment Workers Union”. Die Biblioteek, Universiteit van die Witwatersrand: 2007. URL besoek op 20 November 2011.
  2. A. M. Van Schoor (1973). Die Nasionale boek [The National Book]. Edupress. p. 145. 
  3. Holland, D.F. (1972). Steam Locomotives of the South African Railways, Volume 2: 1910–1955 (1st uitg.). Newton Abbott, Devon: David & Charles. p. 34. ISBN 978-0-7153-5427-8. 
  4. South African Democracy Education Trust (SADET) (2004). The Road to Democracy in South Africa: 1960–1970. Kaapstad: Zebra Press. p. 9. ISBN 1-86872-906-0. 
  5. Best, Roger B. (2000). The History of South Africa. Westport, Connecticut: Greenwood Publishing Group. p. 121. ISBN 0-313-30730-X. ISSN 1096-2905. 
  6. Schoeman, B. M. (1977). Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika, 1910-1976 [Parliamentary elections in South Africa, 1910-1976]. Pretoria: Aktuele Publikasies. 
  7. Second World War and its impact, 1939-1948”. South African History Online. URL besoek op 20 November 2011.
  8. Budlender, Geoff (15 April 1973). “Civil Rights and the University” (2).
  9. 9,0 9,1 Bell, Terry; Ntsebeza, Dumisa Buhle (2003). Unfinished business: South Africa, Apartheid and Truth. London: Verso. p. 55. ISBN 1-85984-545-2.