Maak hoofkeuseskerm oop

   Lande wat die verdrag onderteken (lede van die Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg)

   Lande wat die verdrag onderteken het (nielede van die HCCH)

   Partye waarvoor die konvensie nie in werking getree het nie

Die Haagse Verdrag tot Afskaffing van die Vereiste van Wettiging van Buitelandse Openbare Aktes, die Apostilleverdrag of die Apostillekonvensie, is ’n internasionale verdrag wat deur die Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg opgestel is. Dit spesifiseer die wyses waarop ’n dokument wat in een van die ondertekenaarlande vir regsdoeleindes gesertifiseer kan word in elk van die ander ondertekenaarlande. ’n Sertifisering onder die voorwaardes van die verdrag word ’n apostille (van Latyn post illa en dan Frans ’n kanttekening) of Haagse Apostille genoem.[1] die dokument. Indien die verdrag tussen twee lande geld, is ’n apostille genoegsaam om ’n dokument se geldigheid te sertifiseer, en verwyder dit die behoefte aan dubbele sertifisering deur eers die land van oorsprong, en dan die land van ontvangs.

ProsedureWysig

Apostilles is ’n aanhangsel tot Bevoegde Owerhede wat deur die regering van die staat wat ’n ondertekenaar van die verdrag is.[2] ’n Lys van hierdie owerhede word deur die Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg bewaar. Voorbeelde van aangewese owerhede is ambassades, ministeries, howe of (plaaslike) regerings. In Suid-Afrika is die Direkteur-generaal van die Departement van Internasionale Betrekkinge en Samewerking die bevoegde owerheid.[3] In die Verenigde State is die Staatsekretaris en sy verteenwoordigers van elke staat gewoonlik bevoegde owerhede. In die Verenigde Koninkryk word alle apostilles deur die Buitelandse- en Statebondburo in Milton Keynes uitgegee.[4]

Om vir ’n apostille in aanmerking te kom, moet ’n dokument eers deur ’n amptenaar wat deur die bevoegde owerheid erken word, uitgereik of gesertifiseer word. In die Amerikaanse deelstaat Vermont, hou die Staatsekretaris proewe van alle notarisse publiek sodat dokumente wat genotariseer is, in aanmerking kom vir apostilles.[5] Insgelyks is howe in Nederland geskik om ’n apostille direk op alle munisipale burgerlikestatusdokumente te plaas. In sommige gevalle word tussensertifiserings vereis deur die land waarin die dokument sy oorsprong het alvorens dit vir ’n apostille in aanmerking kan kom. In New York Stad word die Kantoor vir Bevolkingsdokumente (wat onder meer geboortesertifikate uitreik) nie direk deur die New Yorkse Staatsekretaris erken nie.[6] Gevolglik moet die stadsklerk se handtekening deur die munisipale klerk van New York Distrik gesertifiseer word sodat die geboortesertifikaat vir ’n apostille in aanmerking kan kom.[7][8] In Japan word alle amptelike dokumente in Japannees uitgereik; die Departement van Buitelandse Sake kan dan ’n apostille vir hierdie dokumente uitreik[9] In Indië kan die apostillesertifisering van die Departement van Eksterne Sake in Nieu-Delhi[10] verkry word nadat dit deur die regering van die Indiese staat waar die dokument uitgereik is (vir opvoedingsdokumente) geoutentiseer is.

Belanghebbende lande van die konvensieWysig

117 lande is belanghebbend by die konvensie en dit is van krag in alle lidlande van die Europese Unie en elk behalwe nege lede van die Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg.

Land Inwerkingtreding Apostille nie erken in Kommentaar
  Albanië 9 Mei 2004 België (tot 2015), Duitsland (tot 2016), Griekeland (tot 2018), Italië (tot 2011) en Spanje (tot 2017).
  Andorra 31 Desember 1996
  Antigua en Barbuda 1 November 1988
  Argentinië 18 Februarie 1988 Kosovo
  Armenië 14 Oktober 1994 Kosovo
  Australië 16 Maart 1995
  Azerbeidjan 2 Maart 2005 Duitsland, Hongarye (tot 2005), Kosovo, Nederland (tot 2010)
  Bahamas 10 Julie 1973
  Bahrein 31 Desember 2013
  Barbados 30 November 1966
  Belarus 31 Mei 1992 Kosovo
  België 9 Februarie 1973 Albanië (tot 2015), Dominikanse Republiek, Indië (tot 2008), Kirgisië, Liberië, Mongolië, Tadjikistan, Tunisië, Oekraïne (tot 2004), Oesbekistan
  Belize 11 April 1993
  Bolivië 7 Mei 2018
  Bosnië en Herzegowina 6 Maart 1992
  Botswana 30 September 1966
  Brasilië 14 Augustus 2016
  Broenei 3 Desember 1987
  Bulgarye 29 April 2001
  Burundi 13 Februarie 2015 Oostenryk, Tsjeggiese Republiek, Duitsland, Pole
  Kaap Verde 13 Februarie 2010
  Chili 30 Augustus 2016
  Colombia 30 Januarie 2001
  Cookeilande 30 April 2005
  Costa Rica 14 Desember 2011
  Denemarke 26 Desember 2006 Nie van toepassing op Groenland en die Faroëreilande nie
  Dominica 3 November 1978
  Dominikaanse Republiek 30 Augustus 2009 Oostenryk, België, Duitsland en Nederland (tot 2017)
  Duitsland 13 Februarie 1966 Albanië (tot 2016), Azerbeidjan, Burundi, Dominikaanse Republiek, Georgië (tot 2010), Indië, Kosovo, Kirgisië, Liberië, Moldowa, Mongolië, Marokko, Paraguay, Peru (tot 2014), Filippyne, Tadjikistan, Tunisië, Oekraïne (tot 2010) en Oesbekistan
  Ecuador 2 April 2005
  El Salvador 31 Mei 1996
  Estland 30 September 2001
  Fidji 10 Oktober 1970
  Finland 26 Augustus 1986 Filippyne
  Frankryk 24 Januarie 1965
  Georgië 14 Mei 2007 Duitsland (tot 2010), Kosovo en Griekeland (tot 2015)
  Grenada 7 April 2002
  Griekeland 18 Mei 1985 Albanië (tot 2018), Georgië (tot 2015), Kosovo, Kirgisië, Mongolië, Peru, Tunisië, Oesbekistan
  Guatemala 18 September 2017
  Guyana 18 April 2019
  Honduras 30 Desember 2004
  Hongarye 18 Januarie 1973 Azerbeidjan (tot 2005)
  Hongkong 25 April 1965 Die konvensie is nog van toepassing op Hongkong ten spyte van die oordrag van soewereiniteit oor Hongkong op 1 Julie 1997.[11]
  Ierland 9 Maart 1999
  Indië 14 Julie 2005 België (tot 2008), Finland (tot 2009), Duitsland,[12] Nederland (tot 2008), Spanje (tot 2008), Kosovo
  Israel 14 Augustus 1978 Kosovo
  Italië 11 Februarie 1978 Albanië (tot 2011)
  Japan 27 Julie 1970
  Kasakstan 30 Januarie 2001
  Kosovo 14 Julie 2016 Argentinië, Armenië, Austria, Azerbeidjan, Belarus, Duitsland, Georgië, Griekeland, Indië, Israel, Mauritius, Nicaragua, Meksiko, Moldowa, Namibië, Paraguay, Peru, Pole, Rusland, Roemenië, Serwië, Siprus, Sjina (vir Hongkong en Macau), Slowakye, Spanje, Oekraïne, Oesbekistan, Venezuela
  Kroasië 8 Desember 1991
  Kirgisië 31 Julie 2011 België, Duitsland, Griekeland en Oostenryk
  Letland 30 Januarie 1996
  Lesotho 4 Desember 1966
  Liberië 8 Februarie 1996 België, Duitsland, en die Verenigde State (tot 2015)
  Liechtenstein 17 September 1972
  Litaue 19 Julie 1997
  Luxemburg 3 Junie 1979
  Macau 4 Februarie 1969 Kosovo Die konvensie is nog van toepassing op Macau ten spyte van die oordrag van soewereiniteit oor Macau op 20 Desember 1999.[11]
  Noord-Masedonië 17 November 1991
  Malawi 2 Desember 1967
  Malta 3 Maart 1968
  Marokko 14 Augustus 2016 Duitsland
  Marshalleilande 14 Augustus 1992
  Mauritius 12 Maart 1968 Kosovo
  Meksiko 14 Augustus 1995 Kosovo
  Moldowa 16 Maart 2007 Duitsland en Kosovo
  Monaco 31 Desember 2002
  Mongolië 31 Desember 2009 België, Duitsland, Finland, Griekeland en Oostenryk
  Montenegro 3 Junie 2006
  Namibië 30 Januarie 2001 Kosovo
  Nederland 8 Oktober 1965 Azerbeidjan (tot 2010), Dominikaanse Republiek (tot 2017), Indië (tot 2008) Aruba, Curaçao, Nederland en Sint Maarten
  Nieu-Seeland 22 November 2001
  Nicaragua 14 Mei 2013 Kosovo
  Niue 2 Maart 1999
  Noorweë 29 Julie 1983
  Oekraïne 22 Desember 2003 België (tot 2004), Griekeland (tot 2010) en Kosovo
  Oesbekistan 15 April 2012 België, Duitsland, Griekeland, Kosovo en Oostenryk
  Oman 30 Januarie 2012
  Oostenryk 13 Januarie 1968 Burundi, Dominikaanse Republiek, Kosovo, Kirgisië, Mongolië, Filippyne, Tadjikistan, Tunisië, Oesbekistan
  Panama 4 Augustus 1991
  Paraguay 30 Augustus 2014[13] Duitsland, Kosovo
  Peru 30 September 2010 Duitsland (tot 2014), Griekeland, Kosovo
  Filippyne 14 Mei 2019 Finland, Duitsland, Oostenryk
  Pole 14 Augustus 2005 Kosovo
  Portugal 4 Februarie 1969
  Roemenië 13 Maart 2001 Kosovo
  Rusland 31 Mei 1992
  St. Kitts en Nevis 14 Desember 1994
  St. Lucia 31 Julie 2002
  Sint Vincent en die Grenadines 27 Oktober 1979
  Samoa 13 September 1999
  San Marino 13 Februarie 1995
  São Tomé en Príncipe 13 September 2008
  Serwië 27 April 1992 Kosovo Bekragtig as   Joego-Slawië
  Seychelle 31 Maart 1979
  Siprus 30 April 1973 Kosovo
  Slowakye 18 Februarie 2002 Kosovo
  Slowenië 25 Junie 1991
  Spanje 25 September 1978 Albanië, Indië (tot 2008) en Kosovo
  Suid-Afrika 30 April 1995
  Suid-Korea 14 Julie 2007
  Suriname 25 November 1975
  eSwatini 6 September 1968
  Swede 1 Mei 1999
  Switserland 11 Maart 1973
  Tadjikistan 31 Oktober 2015
  Tonga 4 Junie 1970
  Trinidad en Tobago 14 Julie 2000
  Tsjeggiese Republiek 16 Maart 1999
  Tunisië 30 Maart 2018 België, Duitsland, Griekeland, Oostenryk
  Turkye 29 September 1985
  Verenigde Koninkryk 24 Januarie 1965 Sluit Britse Kroongebiede en Britse oorsese gebiede in
  Verenigde State 15 Oktober 1981 Liberië (tot 2015)
  Uruguay 14 Oktober 2012
  Vanuatu 30 Julie 1980
  Venezuela 16 Maart 1999 Kosovo
  Ysland 27 November 2004

VerwysingsWysig

  1. (en) Permanente Buro (Februarie 2009). "Gevolgtrekkings en Aanbevelings van die Spesiale Kommissie vir die Praktiese Werking van die Haagse Apostille, Diens, Neem van Getuienis, en Toegang tot Regskonvensies" (PDF). Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. p. 13. 
  2. (nl) "ABC's van Apostilles bl. 13" (PDF). Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. 
  3. (en) "Suid-Afrika, Bevoegde owerheid" (html). Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. Besoek op 27 Mei 2019. 
  4. (en) "Verenigde Koninkryk, Bevoegde Owerhede". Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. Besoek op 9 Maart 2011. 
  5. (en) Outentisering Geargiveer 30 Julie 2010 op Wayback Machine 2009
  6. (en) Aansoek om geboortesertifikaat Geargiveer 4 Junie 2010 op Wayback Machine 2010
  7. (en) Crampton 2007
  8. (en) Apostiles Geargiveer 24 Julie 2010 op Wayback Machine s.a.
  9. (jp) Apostille, Departement van Buitelandse Sake, Japan
  10. (en) MEA, India Legalisation of Documents.
  11. 11,0 11,1 (en) Inligting oor die aansoek van die konvensie aan Hongkong en Macau
  12. (en) "Statustabel – 12: Konvensie van 5 Oktober 1961 skaf die vereiste van wettiging vir buitelandse openbare dokumente af". Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. Besoek op 21 Mei 2014. 
  13. (en) "Geargiveerde kopie". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 September 2014. Besoek op 18 September 2014.