Engelse nasionale krieketspan

Die Engelse nasionale krieketspan (Engels: England cricket team) is die span wat Engeland en Wallis in internasionale krieket verteenwoordig. Sedert 1 Januarie 1997 word dit beheer deur die Engelse en Walliese Krieketraad (ECB, kort vir: England and Wales Cricket Board), wat voorheen (1903–1996) as die Marylebone Krieketklub (MCC, kort vir Marylebone Cricket Club) bekend was.[8][9] Tot in die vroeë 1990’s het die span ook beide Ierland en Skotland in internasionale krieket verteenwoordig, maar albei nasies word sedert hul wegbreek deur hul eie nasionale krieketspanne – Ierland en Skotland – verteenwoordig.[10][11] Voorheen was die Engelse nasionale krieketspan as ’t ware ’n span wat die hele Verenigde Koninkryk en die Republiek Ierland verteenwoordig het.

Engeland
Kenteken van die Engelse nasionale krieketspan.svg
Kenteken van die Engelse nasionale krieketspan
KonferensieEngelse en Walliese Krieketraad
Personeel
ToetskapteinJoe Root
EDI-kapteinEoin Morgan
T20I-kapteinEoin Morgan
AfrigterChris Silverwood
Geskiedenis
Toetsstatus verkry1877
Internasionale Krieketraad
IKR-statusVolle lid (1909)
IKR-streekEKR (Europa)
IKR-ranglys Tans[1] Beste rang tot dusver
Toetsrang4de1ste (1 Junie 1955)
EDI1ste1ste (1 Januarie 1981)
T20I1ste1ste (24 Oktober 2011)
Toetse
Eerste toetst Vlag van Australië Australië op Melbourne-krieketveld, Melbourne; 15–19 Maart 1877
Laaste toetst Vlag van Indië Indië op Narendra Modi-stadion, Ahmedabad; 4–6 Maart 2021
Toetse Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[2]1034377/308 (36,46%)
(349 onbeslis, 0 geen uitslag)
Vanjaar[3]63/3 (0 onbeslis, 0 geen uitslag)
Internasionale eendagwedstryde
Eerste EDIt Vlag van Australië Australië op Melbourne-krieketveld, Melbourne; 5 Januarie 1971
Laaste EDIt Vlag van Indië Indië op Maharashtra-krieketverenigingsstadion, Pune; 28 Maart 2021
EDIs Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[4]755379/339 (52,75%)
(9 gelykop, 28 geen uitslag)
Vanjaar[5]31/2
(0 gelykop, 0 geen uitslag)
verskynings tydens wêreldbeker-toernooie12 (eerste in 1975)
Beste uitslagKampioen (in 2019)
Twintig20s
Eerste T20It Vlag van Australië Australië op Rose Bowl, Southampton; 13 Junie 2005
Laaste T20It Vlag van Indië Indië op Narendra Modi-stadion, Ahmedabad; 20 Maart 2021
T20Is Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[6]13166/58 (53,17%)
(2 onbeslis, 5 geen uitslag)
Vanjaar[7]52/3
(0 onbeslis, 0 geen uitslag)
Verskynings by T20-wêreldbeker-toernooie6 (eerste in 2007)
Beste uitslagKampioen (in 2010)
Toetsklere
EDI-klere
T20I-klere

Engeland en Australië was die eerste spanne om in ’n toets te speel, op 15–19 Maart 1877. Dié twee lande het saam met Suid-Afrika die Imperiale Krieketkonferensie (die voorganger van die Internasionale Krieketraad) op 15 Junie 1909 gestig. Engeland en Australië het ook op 5 Januarie 1971 die wêreld se eerste Internasionale eendagwedstryd (EDI) gespeel. Engeland het hul eerste internasionale Twintig20-wedstryd op 13 Junie 2005 teen Australië gespeel. Hulle het die IKR se Twintig20-wêreldbeker in 2010 gewen, en eindig in 2016 as naaswenner. Hulle het ook twee keer as naaswenner van die IKR se Kampioenetrofee geëindig (in 2004 en 2013). Engeland het reeds 131 T20Is gespeel, waarvan hulle 66 gewen het.[12]

Engeland het reeds 1 034 toetswedstryde gespeel, 377 gewen en 308 verloor (met 349 gelykop).[13] In hul toetse teen Australië ding Engeland mee om die As, een van die vernaamste trofeë in internasionale sport, en hulle het die urn tot dusver 32 keer ingepalm. Engeland het reeds 755 EDI-wedstryde gespeel, waarvan hulle 379 gewen het.[14] Hulle het ook vier keer in die eindstryd van krieketwêreldbekertoernooie verskyn, waarvan hulle die 2019-eindstryd naelskraap teen Nieu-Seeland volgens aangetekende grenshoue tuis gewen het, nadat beide die wedstryd en die volgende Superboulbeurt in ’n gelykop geëindig het.[15][16][17][18] Engeland het ná Australië in 2015 en Indië in 2011 die derde – agtereenvolgende – gasheer geword wat die krieketwêreldbekertoernooi tuis gewen het. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 en rugby in 2003 die derde wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het.

Engeland is tans (Mei 2021) vierde op die IKR-toetsranglys, eerste op die eendagranglys en eerste op die Twintig20-wêreldranglys.[19][20][21] 27 voormalige Engelse spelers is in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem.

BeheerliggaamWysig

 
Die Engelse nasionale krieketspan tydens hul 1950–51-toer na Australië, saamgestel deur die Marylebone Krieketklub

Die Engelse en Walliese Krieketraad (EKR; Engels: England and Wales Cricket Board, ECB) is die beheerliggaam van krieket in Engeland en Wallis en toesighouer van die Engelse nasionale krieketspanne. Dié Raad bestaan sedert 1 Januarie 1997 en verteenwoordig Engeland en Wallis by die Internasionale Krieketraad (IKR).[22] Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en die reël van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is die ECB verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Engelse span. Die ECB se inkomste in die kalenderjaar van 2006 het £77 miljoen beloop.[23]

Voor 1997 was die Toets- en Countykrieketraad (Engels: Test and County Cricket Board, TCCB) die beheerliggaam van Engelse krieket, wat in 1968 dié tak by die MCC oorgeneem het.[24] Die MCC het vanaf 1903 elke Engelse toer gereël.[24] Afgesien van die toetswedstryde het die Engelse span amptelik tot en met die 1976-toer na Australië in die jaar 1976/77 onder die MCC gespeel, wat die tyd weerspieël toe die MCC verantwoordelik was vir die samestelling van die toerspan. Die laaste keer wat die Engelse toerspan die MCC se “spek-en-eierkleure” gedra het, was tydens die 1996/97-toer na Nieu-Seeland.[25]

Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hul met hul afrigting. Nes ander krieketnasies beskik Engeland oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem.[26] England Lions is die tweede nasionale span van Engeland en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status.

Status in WallisWysig

 
Ingang van die SWALEC-stadion in Cardiff, tuiste van Walliese krieket

Voorheen het die Engelse span die hele Verenigde Koninkryk in internasionale krieket verteenwoordig; sowel die Skotse asook die Walliese nasionale krieketspan het af en toe wedstryde gespeel en spelers van albei lande het by geleentheid vir die Engelse span uitgedraf. Skotland het in 1994 selfs ’n lid van die IKR geword, nadat hulle twee jaar vroeër hul verbintenis met die TCCB beëindig het.

Die feit dat die Engelse en Walliese Krieketraad net die Engelse naam gebruik terwyl hulle ook Walliese spelers inspan het reeds kritiek ontlok[27][28] soos deur Simon en Geraint Jones. Aangesien Walliese spelers hul loopbane uitsluitlik met ’n Engelse span nastreef is daar reeds gepleit dat Wallis ’n onafhanklike lid van die IKR moet word of dat die EKR meer wedstryde vir ’n Walliese nasionale span moet reël.[29] Beide Krieket Wallis en Glamorgan County Krieketklub ondersteun egter die EKR en Glamorgan verwys na die finansiële voordele van Wallis binne die Engelse infrastruktuur en Krieket Wallis beklemtoon dat hulle “daartoe verbind [is] om steeds ’n belangrike rol binne die ECB te speel”.[30][31][32]

Die afwesigheid van ’n Walliese krieketspan het reeds tot verskeie debatte in die Walliese parlement, die Senedd Cymru, gelei.[33] In 2013 het tydens ’n debat beide die Konserwatiewe Party en die Arbeidersparty hul ondersteuning vir die stigting van ’n onafhanklike Walliese nasionale krieketspan gelug.[34]

’n Verslag wat in 2015 deur die Walliese parlement se petisiekomitee uitgereik is, het die passievolle debat rondom hierdie saak weerspieël. Bethan Jenkins, Plaid Cymru se woordvoerder oor erfenis, kultuur, sport en uitsaaiwese, en lid van die petisiekomitee, het daarvoor gepleit dat Wallis sy eie nasionale span moet hê en uit die EKR moet onttrek. Jenkins het daarna verwys dat Ierland (met ’n bevolking van 6,4 miljoen) met 6 000 klubspelers ’n IKR-lid is, terwyl Wallis (met ’n bevolking van 3 miljoen) 7 500 klubspelers het. Jenkins het aangevoer: “Krieket Wallis en Glamorgan CCC het gesê dat die idee van ’n Walliese nasionale krieketspan ‘’n emosionele onderwerp’ is, natuurlik is dit emosioneel om ’n nasionale span te hê, mens moet tydens ’n nasionale wedstryd net na die pawiljoene kyk om dít te sien. Om dit as iets anders as natuurlik voor te stel is ’n misleidende argument.”[35][36][37][29][38][39]

In 2017 het die eerste minister van Wallis, Carwyn Jones vir die herinstelling van die Walliese EDI-span gepleit en aangevoer: “[Dit] is vreemd dat ons sien Ierland en Skotland speel internasionale toernooie, maar nie Wallis nie.”[40][41]

Verkiesbaarheid van spelersWysig

 
Feesvieringe op Trafalgarplein ná Engeland se oorwinning tydens die As-reeks 2005

Die Engelse nasionale krieketspan verteenwoordig die lande Engeland en Wallis. Volgens die IKR se regulasies,[42] mag spelers egter deur hul nasionaliteit, geboorteplek of blyplek vir ’n nasionale span kwalifiseer, vervolgens mag sommige spelers vir meer as een span verskyn (net soos in ander nasionale spanne ook). Volgens die EKR-regulasies[43] moet ’n speler om vir Engeland te kan speel, ’n Britse burger wees en óf in Engeland óf in Wallis gebore wees, of minstens drie jaar in Engeland of Wallis woon. Dit het reeds daartoe gelei dat spelers wat vir ander nasionale spanne verskyn het, ook vir Engeland kon speel. Die kwalifiserende tydperk vir spelers wat buite Engeland en Wallis gebore is het in die verlede verander, maar is in November 2018 deur die ECB tot drie jaar in alle omstandighede verander en stem nou met die IKR se regulasies ooreen.[44]

Van die huidige span is Jason Roy aan Britse ouers in Suid-Afrika gebore en Keaton Jennings is aan ’n Britse moeder in Suid-Afrika gebore – albei moes aan die vereistes vir verblyfreg voldoen. Daarbenewens is Chris Jordan, Ben Stokes en Tom Curran Britse burgers en bly sedert hul jeug in Engeland, terwyl Eoin Morgan ook ’n Ierse burger is. Curran se jonger broer, Sam, is in die VK gebore, en hoef vervolgens nie ’n kwalifiserende tydperk ondergaan het nie. Jofra Archer, alhoewel hy in Barbados aan ’n Barbadiese moeder gebore is, kwalifiseer deur sy Engelse vader.

Die IKR-regulasies laat ook krieketspelers wat geassosieerde (d.w.s. nietoetsspelende) lande verteenwoordig het, na ’n nasie oorskakel wat toetskrieket speel, sodra hy aan die nasionaliteitsvereistes voldoen. Dit het veral vir ’n uitvloei uit die Ierse span gelei, toe hulle nog nie toetsstatus geniet het nie. In onlangse jare het ’n aantal Ierse spelers na Engeland verskuif, terwyl Gavin Hamilton voorheen vir Skotland gespeel het – alhoewel Joyce, Rankin en Hamilton later weer kon herkwalifiseer en hul geboortelande verteenwoordig het.

SpelerkeuringWysig

Nes ander toetsnasies word die Engelse span vandag deur ’n keurkomitee saamgestel. Dit bestaan meestal uit ’n deur die ECB benoemde voorsittende, die hoofafrigter van die span en ’n verdere, deur die voorsittende benoemde persoon.[45] Die keurders benoem elke jaar die spelers, wat ’n sentrale kontrak ontvang, óf vir alle spanne óf vir een krieketvorm. Die benoemde spelers ontvang hul salaris van die Engelse beheerliggaam, maar hulle mag, as hulle nie internasionale krieket speel nie, vir hul countyklub speel.[46] Die keurders stel vir elke toer ’n span saam en die kaptein geniet die uiteindelike reg om te bepaal watter speler in watter wedstryd ingespan word.

GeskiedenisWysig

OorsprongWysig

In Engeland word al sedert eeue heen sporte beoefen, waar deelnemers ’n bal met ’n stok slaan. Veral Tip-cat, waarby ’n speler ’n bal met ’n stok slaan en ander deelnemers die bal probeer vang, word as ’n voorloper van krieket beskou. Dit dateer uit die 17de eeu en was veral gedurende die 19de eeu in die Verenigde Koninkryk gewild.[47]

BeginjareWysig

 
Die “All-Engeland Elf” in 1846

Die eerste bekende verskyning van ’n span wat “Engeland” verteenwoordig het, was op 9 Julie 1739, toe ’n “All-Engeland”-span, wat uit elf here uit die hele Engeland teen die “onoorwinlike county” Kent gespeel het en met ’n telling van “baie min kerwe” verloor het.[48][49] Sulke wedstryde is by verskeie geleenthede gedurende die volgende dekades herhaal, totdat in 1846 William Clarke die “All-Engeland Elf” saamgestel het.[50] Dié span het later teen ’n onder andere deur John Wisden in 1852 saamgestelde “Verenigde All-Engeland Elf”[51] vanaf 1857 tot 1866 in jaarlikse wedstryde meegeding. Hierdie wedstryde was glo die belangrikste kompetisie in die Engelse seisoen, ook wat die vaardighede van die spelers betref.

Vroeë toereWysig

 
Die Engelse krieketspan van 1859 op pad na Noord-Amerika, die eerste Engelse kriekettoer ooit

Die eerste oorsese toer van die Engelse span was in September 1859 na Noord-Amerika[52] en is deur William Pickering, ’n voormalige speler van die Universiteit van Cambridge wat homself in Kanada gevestig het, befonds.[53][54] Dit het uit ses spelers elk van die “All-Elf” en die “Verenigde All-Engeland Elf” bestaan, die kaptein was George Parr.[55]

Met die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog het die aandag elders getrek. Gedurende die winterseisoen 1861/62 het die Engelse span onder leiding van H. H. Stephenson vir die eerste keer Australië besoek;[24] dié toer is as ’n kommersiële onderneming deur Messrs Spiers en Pond, restaurateurs van Melbourne, gereël. Die meeste wedstryde tydens toere voor 1877 is “teen kanse” gespeel, en die teenstander het meer as elf spelers op die veld gesit om die wedstryd meer gebalanseerd en winsgewend te maak.[56] Wedstryde gedurende hierdie Australiese toer was hoofsaaklik teen kanse van minstens 18/11. Die toer was baie suksesvol en sodoende het Parr in 1863/64 ’n tweede toer gereël.[57][58] Tydens hierdie toer het egter konflikte tussen amateurs, wat oor die algemeen uit ’n hoër klas van die samelewing afkomstig was, en professionele spelers na vore getreë. Dit het daartoe gelei dat in die daaropvolgende jare net min gemengde spanne vir hierdie toere saamgestel is.[59] Die konflik tussen amateurs en professionele spelers het in die daaropvolgende jare voortgeduur.

Eerste toetswedstrydeWysig

 
Die Engelse span in 1883
 
Die “doodsberig” wat in 1882 in The Sporting Times verskyn het
 
Die Engelse span wat in 1882/83 na Australië getoer het
 
Die Engelse span tydens die 1894/95-As-reeks

James Lillywhite het die daaropvolgende Engelse span, wat uitsluitlik uit professionele spelers bestaan en met die P&O-stoomskip Poonah op 21 September 1876 na Australië vertrek het, aangevoer.[60][59] Hulle het teen ’n saamgestelde Australiese XI gespeel, en vir die eerste keer het albei spanne uit elf spelers bestaan. Die wedstryd, wat op 15 Maart 1877 op die Melbourne-krieketveld begin en tydens ’n toer wat deur James Lillywhite gereël is, plaasgevind het, het terugwerkende toetsstatus ontvang. Die saamgestelde Australiese XI het hierdie wedstryd met 45 lopies gewen.[61][59] Die Australiër Charles Bannerman het met sy eersteklashonderdtal die eerste toetshonderdtal aangeteken[60] en die grootste individuelle bydrae in ’n volledige toetsbeurt gelewer. Destyds is dié wedstryd as James Lillywhite se XI teen ’n Saamgestelde Victoria en Nieu-Suid-Wallis bemark.[56] Die spanne het op Paasfees 1877 ’n terugwedstryd gespeel, en Lillywhite se span het hul nederlaag met ’n oorwinning van vier paaltjies op dieselfde stadion vergoed.[62][60] Die eerste toets op Engelse bodem is in 1880 gespeel en deur die gasheer gewen;[63] dit was die eerste keer wat Engeland ’n volledige verteenwoordigende span op die veld gestuur het, insluitende W.G. Grace.[64]

In die volgende jare het verdere toere gevolg, waarvan veral die Australiese Engelandtoer van 1882 uitstaan. Australië het daarin geslaag om die gasheer Engeland in ’n taai wedstryd verrassend met sewe lopies te klop, waardeur Engeland sy eerste tuisreeks met 0–1 verloor en uit ’n koerantgrap die As-reeks ontstaan het.[65][66] Die nederlaag was as ’t ware ’n skok vir die Engelse sportaanhangers.[24][67] In reaksie daarop het The Sporting Times ’n ironiese “doodsberig” op Engelse krieket gedruk:[68]

In Liefdevolle Herinnering

AAN
ENGELSE KRIEKET,
WAT BY DIE OVAL GESTERF HET
OP
29 AUGUSTUS 1882,
Diep beklaag deur ’n groot verdriet
vriende en bekendes.
R. I. V.

N.B.—Die lyk sal veras en die
as na Australië geneem word.

In die daaropvolgende winter het die Engelse kaptein Ivo Bligh die span na Australië aangevoer to recover those Ashes (“die as te herwin”).[69][70] Engeland, met ’n gemengde span bestaande uit beide amateur- en professionele spelers, het die eerste As-reeks met 2–1 gewen.[71] Vervolgens is Bligh ’n urn wat as bevat het persent gegee, die as was volgens verskillende oorlewerings dié van ’n dwarsbalk, ’n bal of van ’n vrou se sluier. Sedertdien word na die toetsreeks tussen albei lande wat omtrent twee keer in vier jaar gespeel word as die As verwys.[72] Daarna is nog ’n vierde wedstryd gespeel wat Australië met vier paaltjies gewen het.[73] Dié wedstryd is egter nie as ’n deel van die As-reeks beskou nie.[74] Ná hul oorwinning in die eerste As-reeks 1882/83 in Australië het Engeland aan die begin van dié kompetisie oorheers en tot die einde van die 19de eeu die As-reeks tussen 1884 en 1898 tien keer gewen.[75] In 1889 het Engeland ook sy eerste toets teen Suid-Afrika in Port Elizabeth gespeel, nadat Suid-Afrika vroeër dié jaar slegs die derde land geword het om toetsstatus te ontvang.[76][77] Die Engelse span se suksesse het hul geloof in hul eie oorheersing en meerderwaardigheid bevestig.[24]

Engeland het die As-reeks in 1890 met 2–0 gewen, nadat die derde toets van dié reeks die eerste geword het wat afgelas is.[78] Engeland het die 1891/92-As-reeks met 1–2 verloor, alhoewel hulle die urn die volgende jaar teruggewen het. Engeland het die 1894/95-reeks weer gewen, nadat hulle onder kaptein Andrew Stoddart dié reeks met 3–2 beklink het. In 1895/96 het Engeland in Suid-Afrika gespeel en al die toetse van dié reeks gewen. Vir tuiswedstryde is vanaf die As-reeks 1899 die nasionale span se keurbeleid verander. Vir die eerste keer het beide die MCC en die counties ’n selection committee (“keurkomitee”) saamgestel. Voorheen is die Engelse toetsspanne deur die gasheerklub saamgestel.[79] Daarin was drie destyds aktiewe amateurspelers: Grace, Lord Hawke en Warwickshire se kaptein Herbert Bainbridge. As gevolg van die keurkomitee se saamstelling is tydens die spelerkeuring aan amateurspelers weer die voorkeur gegee. Aangesien die aktiewe amateurspelers tydens hul speel op hul kolfwerk gefokus het, het Engeland tydens die laaste wedstryd 576 lopies aangeteken, maar as gevolg van ontbrekende boulwerk was hulle twee keer nie in staat om Australië uit te boul nie.[24] Engeland het die As-reeks 1899 met 0–1 verloor, en Grace het in die eerste wedstryd van dié reeks sy laaste toetsverskyning gemaak.[78]

Begin van die 20ste eeuWysig

 
Die derde toets tussen Australië en Engeland in 1902 op die Adelaide-ovaal
 
Die Engelse krieketspeler Sydney Barnes vertoon sy boulvermoë op Lord’s, Mei 1910
 
Herbert Sutcliffe vee Arthur Mailey uit tydens die eerste As-toets in Sydney, 1924
 
Die Engelse krieketspan tydens die toets op die Brisbane-skougrond in 1928. Engeland het die wedstryd met ’n rekordtelling van 675 lopies gewen

Die begin van die nuwe eeu het gemengde resultate gesien. Onder andere het Engeland voor die begin van die Eerste Wêreldoorlog net vier van die agt As-reekse teen Australië gewen[80] en in 1905/06 het hulle vir die eerste keer ’n toetsreeks in Suid-Afrika verloor.[81]

Nadat Engeland die eerste As-Reeks 1901/02 in die nuwe eeu in Australië met 1–4 verloor het,[82] het Australië ook in Engeland geseëvier. Laasgenoemde toer is veral deur ’n intensiewe krieket gekenmerk, nadat onder andere Gilbert Jessop binne 75 minuut ’n honderdtal aangeteken het.[83] Terug in Australië is onder kaptein Pelham Warner tydens die As-reeks 1903/04 weer ’n reeksoorwinning aangeteken. R. E. Foster het tydens sy toetsverskyning ’n tweehonderdtal van 287 lopies aangeteken en Wilfred Rhodes het ’ nuwe rekord behaal, toe hy 15 paaltjies in een enkele wedstryd geneem het.[84] In Suid-Afrika het Engeland in die seisoen 1905/06 met 1–4 verloor,[85] maar hulle het tuis onder kaptein Foster in die seisoen 1907 met ’n 1–0-oorwinning wraak geneem. Die sukses het egter nie aangehou nie, aangesien hulle die As-reeks 1909 tuis verloor het,[86] eweneens die reeks in Suid-Afrika in die seisoen 1909/10. Tydens laasgenoemde het net die kolwer Jack Hobbs uitgeblink, nadat hy sy eerste van altesaam 15 toetshonderdtalle gedurende sy loopbaan aangeteken het.[87] Tydens die 1911/12-toer in Australië het Engeland die eerste toets verloor, maar hulle was danksy Jack Hobbs en Sydney Barnes in staat om die toer om te draai en die oorblywende wedstryde te wen.[88] Dit was ook die laaste As-reeks voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog.[78]

Tydens die 1912-seisoen het die Engelse span aan ’n unieke eksperiment deelgeneem. ’n Driehoekige toernooi van nege wedstryde tussen Engeland, Suid-Afrika en Australië is van stapel gestuur. Engeland het die toernooi ná vier oorwinnings in ses wedstryde gewen, maar die reeks is deur ’n baie nat somer, verskille tussen die spelers, ’n verswakkte Australiese span,[78] ineffektiewe Suid-Afrikaanse boulers en min belangstelling in die wedstryde sonder Engelse deelname gekenmerk, waarvolgens die toernooi as ’n mislukking beskou is.[89] Die Daily Telegraph het die toernooi soos volg beskryf:[90]

Nege toetse sorg vir ’n oorvloed aan krieket, en die wedstryde tussen Australië en Suid-Afrika is nie ’n groot trekpleister vir die Britse publiek nie.

Die wedstryd tussen Australië en Suid-Afrika op Lord’s is deur die Britse monarg George V bygewoon, die eerste keer wat ’n heersende monarg toetskrieket bygewoon het.[91] Engeland het nog een toer voor die uitbreek van die Groot Oorlog onderneem en in Suid-Afrika met 4–0 gewen.[92] Dit is veral deur Barnes teweeggebring, wat 49 paaltjies tydens dié reeks geneem het.[93]

Ná die oorlog het Engeland gesukkel en die eerste drie As-reekse duidelik verloor. Tydens die As-reeks 1920/21 is Engeland vir die eerste keer platgeloop, nadat hulle al hul (vyf) wedstryde verloor het.[94][24] Ses Australiërs het honderdtalle aangeteken en Mailey het 36 Engelse kolwers uitgeboul.[95] Maar soos tevore is vir die nederlae ander omstandighede aangevoer. Hulle het onder andere met die feit geredigeer, dat vir die toetsreekse in Australië as gevolg van die lang rystyd (van September tot April) nie die besmoontlike Engelse span verskyn het nie en ook die verlies aan baie jong spelers op die slagvelde van die Eerste Wêreldoorlog. As gevolg daarvan was hulle, net soos voor die oorlog en tot die begin van die 1920’s, daarvan oortuig, dat hulle die toonaangewende krieketnasie ter wêreld was. Eers ná nederlae aan die begin van die dekade is Engeland van sy diepgaande gevoel van meerderwaardigheid ontneem.[24] Die volgende As-reekse het nie beter verloop nie; Engeland het die 1921-As-reeks met 0–3 en die 1924/25-As-reeks met 1–4 verloor. As gevolg van die voortdurende nederlae is die spankeur verander en die voorheen oorheersende amateurspelers is meer en meer deur professionele spelers vervang.[24] Tydens die As-reeks 1926 is die urn deur ’n span wat deur professionele spelers soos die leidende kolwer Jack Hobbs oorheers is, terugverower.[24] Hulle was selfs in staat om hierdie sukses in 1928/29 met 4–1 in Australië te verdedig.[96][97]

In dieselfde jaar het Wes-Indië die vierde span met toetsstatus geword en hul eerste toetsreeks in Engeland gespeel. Engeland het elkeen van die drie toetse met ’n beurt gewen.[98] Tydens die 1929/30-seisoen het Engeland twee gelyktydige toere onderneem, en een span het na Nieu-Seeland (wat vroeër dié jaar toetsstatus verkry het) getoer, terwyl die ander na Wes-Indië vertrek het. Terwyl hulle in Nieu-Seeland geseëvier het, het hulle in die Karibiese gebied onbeslis gespeel, veral te wyte aan die reën wat tydens die vierde en laaste toets uitgesak het.[99][100]

Lyfkrieket-reeksWysig

 
Die Engelse nasionale krieketspan tydens hul 1932/33-toer na Australië, bekend as die “Lyfkrieket”-span
 
Bill Woodfull ontwyk ’n gevaarlike lyf-bal van Harold Larwood tydens die sogenaamde Lyfkrieket-reeks in 1932/33

Tydens die 1930-As-reeks het die jong Don Bradman die toer oorheers, 974 lopies tydens sy sewe toetsbeurte aangeteken: 254 op Lord’s, 334 op Headingley en 232 op The Oval.[101] Australië het die reeks met 2–1 gewen en die As-urn herwin.[102][103] As gevolg van Bradman se produktiewe lopie-aantekening het die Engelse kaptein Douglas Jardine die bestaande beenteorie in ’n vinnige beenteorie (deur die Australiërs “Lyfkrieket” genoem), omgeskep in ’n poging om Bradman se reeks stop te sit. Die vinnige beenteorie het direkte aflewerings op die kolwer se liggaam ingesluit, wat deur die Australiërs as onsportief beskou is. Die kolwer moes homself beskerm, en indien hy die bal met die kolf raak, het hy riskeer om deur een van die baie veldwerkers aan die beenkant uitgevang te word.[104][105] Deur die gebruik van Jardine se vinnige beenteorie het Engeland die volgende As-reeks met 4–1 gewen,[105] maar klagtes oor die lyfkriekettaktiek tydens dié toer het tot ontwrigtings deur die gehoor en diplomatieke dreigemente deur die Australiese Krieketraad gelei; laasgenoemde het die volgende telegram vir die MCC in Londen gestuur:[106]

Direkte boulwerk op die lyf het ’n sulke omvang aangeneem dat die beste belange van die spel die beskerming van die kolwers se liggaam geword het. Dit veroorsaak diep bitter gevoelens tussen die spelers, maar ook oor beserings. Na ons mening is dit onsportief. As dit nie dadelik stopgesit word nie, is dit waarskynlik dat die eens vriendelike betrekkinge tussen Australië en Engeland ontstel sal word.

Later is Jardine van sy pos as kaptein verwyder en die reëls van krieket is later verander, waarvolgens in een beurt nie meer as een vinnige aflewering op die liggaam en net twee veldwerkers op die beenkant toegelaat word nie, waarvolgens die Lyfkrieket nie meer aangewend kan word nie.[106]

Gedurende die 1930’sWysig

Engeland se volgende toer na Indië tydens die 1933/34-seisoen was die eerste toets wat op die Indiese subkontinent aangebied is, nadat Indië in 1932 as sesde nasie toetsstatus ontvang het.[107] Die Engelse draaibouler Stan Nichols en die kolwer Bryan Valentine het die Indiese span heeltemal oorheers.[108]

Australië het die 1934-As-reeks met 2–1 gewen en hulle sou die urn sodoende vir die volgende 19 jaar tot ná die oorlog behou. As gevolg van die vorige omstrede Lyfkrieket-reeks is die reeks in Engeland met ’n groot aandag dopgehou.[109]

Engeland het die 1938-As geëwenaar, waarvolgens Australië as titelverdediger die urn behou het. Engeland het die derde wedstryd van dié reeks verloor, maar hulle het die vyfde en laaste op The Oval met ’n beurt en 579 lopies gewen. Len Hutton het die hoogste toetstelling deur ’n Engelsman nog aangeteken, en 364 in Engeland se eerste beurt behaal waardeur hulle 903 bereik het, Engeland se hoogste telling nog teen Australië.[110]

Tydens die 1938/39-toer na Suid-Afrika is ’n ander eksperiment gedoen, nadat daarop besluit is om van die beslissende toets ’n tydlose een te maak wat tot ’n einde gespeel sal word. Engeland het die beslissende toets in Durban met ’n voorsprong van 1–0 betree. Alhoewel die beslissende toets “tydloos” sou wees, het die wedstryd ná tien dae se spel onbeslis geëindig, omdat Engeland die trein moes haal om die skip tuis toe te neem.[111] ’n Rekord van 1 981 lopies is aangeteken, en die konsep van toetse sonder einde is laat vaar.[112]

Engeland het die laaste toetsreeks voor die Tweede Wêreldoorlog in 1939 teen Wes-Indië met 1–0 tuis gewen, alhoewel ’n span vir ’n MCC-toer na Indië meer in hoop as in verwagting vir die aanstaande wedstryde saamgestel is.[113]

Naoorlogse tydperkWysig

 
Peter May ry Bill Johnston op pad na ’n honderdtal in Sydney, 1954

Toetskrieket is ná die einde van die oorlog in 1946 hervat, maar Engeland het aanvanklik gesukkel. Ten spyte van oorwinnings oor Indië en Suid-Afrika (in laasgenoemde het Denis Compton 1 187 lopies aangeteken[114]), het Engeland, aangevoer deur Wally Hammond, in Australië eers met 0–3 verloor en toe, in 1948, teen die “Invincibles” onder hul kaptein Don Bradman met 0–4 verloor. Hutton is op ’n omstrede manier nie vir die derde toets benoem nie en tydens die vyfde toets op The Oval is Engeland vir net 52 lopies uitgeboul. Dié reeks was ook Bradman se laaste As-reeks.[115] Aansluitend het Engeland sy 1947/48-toetsreeks in Wes-Indië met 0–2 verloor, en hulle het nie daarin geslaag om een van hul elf wedstryde te wen nie. Party van die Engelse sleutelspelers was weens beserings nie vir die Engelse toer beskikbaar nie en hulle moes met ’n swak span speel.[116] In 1948/49 het Engeland, aangevoer deur hul kaptein George Mann, Suid-Afrika met 2–0 weg verslaan.[117] Tydens die toetsreeks het Hutton en Cyril Washbrook ’n rekordvennootskap van 359 lopies aangeteken. Engeland het die dekade met ’n onbesliste toetsreeks teen Nieu-Seeland afgesluit, nadat alle vier toetswedstryde onbeslis geëindig het.[118]

Eers gedurende die 1950’s het die Engelse lotgevalle verbeter. Hulle het tussen 1953 en 1956 drie As-reekse gewen,[119] waarvan veral die 1954/55-As-reeks onder kaptein Peter May noemenswaardig is; veral te danke aan Frank Tyson wie se 6/85 in Sydney en 7/27 in Melbourne as die vinnigste boulwerk nog in Australië beskou word en die Australiërs amper alleenlik verslaan het.[120] In 1954 het Engeland vir die eerste keer ’n toetsreeks teen Pakistan gespeel – wat twee jaar voorheen as sewende nasie toetsstatus ontvang het – maar dit het met 1–1 gelykop geëindig.[121] Die 1956-As-reeks word onthou vir die boulwerk van Jim Laker, wat 46 paaltjies met ’n gemiddelde van 9.62 geneem het, insluitende ’n 19/90 op Old Trafford, ’n rekord wat tot vandag toe bestaan.[122] Ná ’n gelykop in Suid-Afrika[123] het Engeland beide Wes-Indië[124] en Nieu-Seeland maklik geklop.[125] Die Engelse span wat in 1958/59 na Australië getoer het is destyds as die beste nog beskou wat in ’n As-reeks te staan gekom het, maar hulle het dié reeks met 0–4 verloor nadat Richie Benaud se hernuwe Australiese span te sterk was, en Engeland gedurende die reeks met die kolfwerk gesukkel het.[126] Op 24 Augustus 1959 het Engeland sy eerste 5–0-skoonskip-reeks teen Indië behaal.[127] Nadat almal vir 194 lopies op The Oval uitgeboul is, het Indië die laaste toets met ’n beurt verloor. Engeland se kolwers Ken Barrington (357 lopies) en Colin Cowdrey (344 lopies) het albei ’n uitstekende reeks met die kolf gehad.

Veranderinge in internasionale krieketWysig

Gedurende die 1960’s het die internasionale krieket meer gebalanseerd geword, nadat Wes-Indië homself as ’n krieketmag gevestig en Engeland begin domineer het. Ook Australië het in dié tydperk daarin geslaag om die As-urn suksesvol te verdedig.[128] May het in 1961 as Engelse kaptein bedank nadat hulle die As-reeks daardie jaar teen Australië verloor het. Ted Dexter het as Engelse kaptein opgevolg, maar hulle het hul onverskillige resultate voortgesit. In 1961/62 het hulle Pakistan weg verslaan, maar in Indië verloor.[129] Die volgende jaar het die 1962/63-As-reeks tussen Engeland en Australië met 1–1 onbeslis geëindig, waarvolgens die titelverdediger Australië die urn behou het. Engeland het die daaropvolgende toetsreeks in Nieu-Seeland met 3–0 gewen,[130] maar hulle is in Wes-Indië verslaan[131] en in die 1964-As-reeks tuis met 1–0 geklop,[132] waarna Dexter as kaptein afgetree het. Tussen 1967 en 1971 het Engeland nuwe hoogtes bereik en tien toetsreekse (27 agtereenvolgende toetse) sonder nederlaag gespeel, waarvan hulle nege gewen en 18 (insluitende die afgelaste toets in Melbourne in 1970/71) onbeslis geëindig het.[133] Hierdie prestasie het met die onbeslis teen Australië op Lord’s in die tweede toets van die As-reeks in 1968 begin en met die Indiese oorwinning in die derde toets op The Oval met vier paaltjies in 1971 geëindig. Hulle het 13 toetse met net een nederlaag onmiddellik vooraf gespeel, altesaam 40 opeenvolgende toetse met net een nederlaag, beginnende met hul oorwinning met ’n beurt op The Oval in 1966. In hierdie tydperk het Engeland Nieu-Seeland, Indië, Wes-Indië en Pakistan verslaan, en onder Ray Illingworth het hulle in 1970/71 die As-urn van Australië terugwen.[134]

Die konflik rondom die as “bruin” geklassifiseerde krieketspeler Basil D'Oliveira, wie in 1960 na Engeland migreer en vanaf 1966 vir Engeland gespeel het, het vanaf 1968 in ’n konflik tussen Engeland en Suid-Afrika ontwikkel, nadat Suid-Afrikaanse krieketamptenare met ’n kansellasie van die Engelandtoer gedreig het, indien D'Oliveira in die span ingesluit sou word. Vervolgens is hy nie deur die MCC vir die toer gekeur nie, wat op sy beurt deur Anti-Apartheidsaktiviste vir die handhawing van verbindings met die Suid-Afrikaanse krieket gekritiseer is. In die pers is hewig oor hierdie gebeurtenisse gedebatteer en nadat Warwickshire se Tom Cartwright as gevolg van ’n besering nie vir die span benoem is, is D'Oliveira gekeur.[135] Suid-Afrika se eerste minister, John Vorster, het duidelik gesê, dat ’n benoeming van D'Oliveiras onaanvaarbaar sou wees, en ondanks baie onderhandelinge is die toer afgelas; Suid-Afrika is vir 22 jaar uit toetskrieket geskors. Dit word as ’n draaipunt in die sportboikot van die Suid-Afrikaanse apartheid beskou.[136] Pleks van die gekanselleerde toer is vyf, destyds as toetswedstryde geklassifiseerde, maar later deur die Internasionale Krieketraad afgegradeerde, wedstryde tussen Engeland en ’n wêreldseleksie aangebied om ’n Engelse somer sonder krieket te vermy.[137]

Die opkoms van kleiner krieket-vormeWysig

 
Indrukke van die toets tussen Engeland en Nieu-Seeland op 10–15 Februarie 1978. Ná 48 pogings het Nieu-Seeland daarin geslaag om hul eerste toetsoorwinning oor Engeland aan te teken
 
Engeland teen Canterbury in Christchurch, Nieu-Seeland, Februarie 1978

Die 1970’s kan vir die Engelse span in drie dele verdeel word. Vroeg in dié dekade het Illingworth se span die krieketwêreld oorheers, hulle het die As-reeks in 1970/71 weg gewen[138] en in 1972 die urn tuis verdedig.[139] Dieselfde span het Pakistan in 1971 tuis verslaan,[140] maar hulle is aansluitend deur Indië geklop.[141] Engeland is egter veral deur die reën ondersteun om die reeks teen Pakistan met 1–0 te beklink, maar dieselfde reën het Indië twee keer beskerm en ná ’n Engelse ineenstorting het hulle teen Indië met 0–1 verloor. Dit was egter een van (of self die) beste Engelse span nog.[142]

Die middel-1970’s was veral onstuimig vir die Engelse span. Illingworth en verskeie ander spelers het geweier om in 1972/73 na Indië te toer[143] en in die volgende seisoen is hulle deur ’n indrukwekkende Wes-Indiese span tuis met 2–0 verslaan, wat dié span se oorheersing vir die volgende twee dekades ingelui het.[144][145] Mike Denness was die verrassende keuse maar het net 18 maande aangebly; sy resultate teen swakker teenstanders was goed, maar Engeland was erg blootgestel aan veroudering en het nie oor ’n vinnige boulwerk teen die 1974/75-Australiërs beskik nie, en sodoende die As-reeks met 1–4 verloor.[146] Vanaf die middel-1970’s het naas toetskrieket veral EDI-krieket belangrik geword. Die eerste EDI is reeds tydens die As-reeks 1970/71 as gevolg van slegte weer pleks van die derde toets in Melbourne gespeel om die verhoog te vermaak. Die bywoning was hoër as verwag (met ’n gehoor van 46 006) en vervolgens het hierdie krieketvorm oor die jare heen langs toetskrieket in die tweede belangrike vorm van internasionale krieket ontwikkel.[147] In 1975 is die eerste krieketwêreldbekertoernooi in Engeland aangebied, maar die gasheer is deur Australië in die halfeindstryd uitgeskakel.[148][149]

Denness is in 1975 deur Tony Greig vervang. Terwyl hy daarin geslaag het om ’n platloop teen Australië te vermy,[150] is sy span in die volgende jaar grootliks deur die jong en baie opkomende Wes-Indiese span verslaan. Greig het voor die toetsreeks in ’n onderhoud sy voorneme verduidelik hul teenstaanders to make them grovel (“laat hulle op die grond kruip”), wat met ’n rassistiese ondertoon geassosieer is.[151][152] Greig se hoogtepunt was waarskynlik die 1976/77-oorwinning in Indië.[153] Nadat Greig se belangrike rol by die wegbreekreeks Wêreldreekskrieket bekend geword het, is hy afgedank en deur Mike Brearley vervang.[154]

Brearley se span het weer die hiperbool getoon wat dikwels aan die oorheersende span in krieket toegespreek word. Terwyl sy 1977/80-span van Engeland se beste talente ingesluit het, waaronder die latere kapteins Ian Botham, David Gower en Graham Gooch, is hul teenstanders duidelik deur die afwesigheid van hul Wêreldreekskrieket-spelers verswak, veral in 1978, toe Engeland Pakistan met 2–0[155] en Nieu-Seeland met 3–0 verslaan,[156] voordat hulle met ’n as ’t ware tweede Australiese span 5–1 in 1978–79 afreken.[157] Dit het Engeland se oorheersing oor Australië in toetskrieket ingelui, wat tot in 1986 sou duur. Van nege toetsreekse het Engeland vyf gewen en twee geëwenaar.[158] In die Krieketwêreldbeker 1979 het Engeland teen Wes-Indië in die eindstryd verloor.[159]

KrisisjareWysig

 
Toetswedstryd tussen Engeland en Australië op Trent Bridge in 1981

Die Engelse span, ná Brearley se uittrede in 1980, het gedurende die 1980’s nooit werklik gevestig nie, en dié dekade sou as ’n laagtepunt vir die span in herinnering bly. Terwyl ’n aantal spelers goeie loopbane gehad het, het die span selde daarin geslaag om goeie teenstanders gedurende die dekade te verslaan. Tussen September 1985 en Julie 1990 het hulle nie een toetsoorwinning tuis aangeteken nie (met uitsondering van Sri Lanka, wat in 1982 die agste toetsnasie geword het).[160]

Botham is in 1980 as nuwe kaptein benoem en hy het op hierdie posisie teen Wes-Indië begin speel, maar hulle het ’n vyf-toetsreeks met 0–1 verloor, nadat vier toetswedstryde onbeslis geëindig het.[161] Tydens die terugreeks in die Karibiese gebied is Engeland egter met 2–0 verneder.[162] Nadat hy ’n paar in die tweede toets teen Australië aangeteken het, is Botham weens sy swak vorm as kaptein afgedank en deur Brearley vervang. Botham het tot sy ou vorm teruggekeer en in die res van dié reeks uitstekend gespeel, en hy is as speler van die wedstryd in die derde, vierde en vyfde toets benoem. Die reeks het as Ian Botham’s Ashes (“Botham se As-reeks”) bekend geword en Engeland het ’n 3–1-oorwinning behaal.[163]

Keith Fletcher het in 1981 as kaptein oorgeneem, maar Engeland het sy eerste reeks onder Fletcher in Indië verloor.[164] Bob Willis is in 1982 as kaptein benoem en hulle het oorwinnings teen beide Indië[165] en Pakistan[166] behaal, maar hulle het die As-reeks in Australië met 1–2 verloor.[167] Engeland het die Krieketwêreldbeker in 1983 aangebied en tot die halfeindstryd gevorder, maar hul toetsprestasies het swak gebly, nadat hulle nederlae teen Nieu-Seeland, Pakistan en Wes-Indië moes toelaat.[168]

Gower het in 1984 kaptein geword en die Engelse span na ’n 2–1-oorwinning in Indië gelei.[169] Hulle het toe die 1985-As-reeks met 3–1 gewen,[170] hoewel hierna weer ’n gebrek aan vorm opgedaag het. ’n 0–5-Nederlaag in Wes-Indië[171] het die span se vertroue laat daal, en hulle het toe teen Indië met 0–2[172] en teen Nieu-Seeland met 0–1 verloor.[173] In 1986 is Micky Stewart as Engeland se eerste voltydse afrigter aangestel. Engeland het die As-reeks in 1986/87 met min hoop aangepak en hulle is as ’n span met net drie foute beskryf: can’t bat, can’t bowl, can’t field (“nie kan kolf, nie kan boul en nie kan veldwerk doen nie”), nogtans het hulle die As-reeks met 2–1 gewen.[174]

Nadat hulle agtereenvolgende reekse teen Pakistan verloor het (in 1987 en 1987/88), het Engeland in Australië en Nieu-Seeland met 0–0 elk gespeel. Hulle het die eindstryd van die Krieketwêreldbeker 1987 in Indië en Pkaistan gehaal, maar met sewe lopies teen Australië verloor.[175] Nadat hulle met 0–4 teen Wes-Indië verloor het,[176] het Engeland die As-reeks 1989 teen ’n hernuwe Australië onder Allan Border ook met 0–4 verloor.[177] Nadat spelers soos Gooch ná ’n rebelletoer na Suid-Afrika opgeskort is, moes die nuwe Engelse span weer ’n nederlaag in Wes-Indië toelaat, maar dié keer met 1–2.[178]

Stilstand gedurende die 1990’sWysig

 
Die Melbourne-krieketveld tydens die eindstryd tussen Pakistan en Engeland op 25 Maart 1992

As die 1980’s as ’n laagtepunt van die Engelse span beskou kan word, het die 1990’s net ’n klein vordering gesien. Vanaf 1989 het Australië begin domineer en Engeland het die agt As-reekse tussen 1989 en 2002 deels duidelik verloor.[179] Die aanstelling van Gooch as kaptein in 1990 het tot meer professionalisme en veral fiksheid gelei, al het dit ’n tydjie geneem totdat ou gewoontes verdwyn het. Selfs nog in 2011 is een of twee suksesvolle countyspelers nie as fiks genoeg vir internasionale krieket beskou nie. Noemenswaardige prestasies teen Indië en Nieu-Seeland in 1990 is opgevolg deur ’n platloop in 1990/91 in Australië en ’n taai gelykop teen Wes-Indië in 1991. Tydens die Krieketwêreldbeker 1992 in Australië en Nieu-Seeland het Engeland vir die tweede agtereenvolgende keer die eindstryd behaal, maar is deur Pakistan verslaan.[180] Vervolgens het hul EDI-prestasies agteruitgegaan. Tydens die daaropvolgende tuisreeks teen Pakistan het van Engeland se gebrek aan ’n goeie boulwerk getuig. Engeland se boulwerk was in 1993 so erg dat die hoof van die Engelse Krieketakademie, Rod Marsh, Engelse boulers een keer as pie-throwers (“taartgooiers”) beskryf het.[181] Nadat Engeland drie van sy vier tuisreekse in 1993 verloor het, het Gooch bedank en is deur Michael Atherton opgevolg.[182]

Meer keuringsprobleme het tydens die termyn van Atherton opgedaag toe die nuwe voorsitter van keurders en die afrigter, Ray Illingworth, byna die enigste verantwoordelikheid vir die span van die veld af aanvaar het.[183] Die jeugbeleid wat tot Engeland se vordering ná die Wes-Indiese toer in 1993/94 gelei het (al het hulle teen ’n ervare Wes-Indiese span verloor) is laat vaar en spelers soos Gatting en Gooch het aangebly, al was hulle in hul 30’s en 40’s.[184] Engeland het tuis verder goed teen swakker teenstanders soos Indië, Nieu-Seeland en Wes-Indië gevaar, maar erg teen opkomende spanne soos Pakistan en Suid-Afrika gesukkel. Atherton het sy aftrede aangebied nadat hulle die 1997-As-reeks – ten spyte van ’n voorsprong ná twee wedstryde van 1–0 – met 2–3 verloor het; hy sou een reeks later in vroeg 1998 bedank. Engeland, op soek na talent, het gedurende hierdie periode ’n hele aantal nuwe spelers ingespan. Op hierdie tydstip was daar twee hoofprobleme:

  • Die gebrek aan ’n ware veelsydige spelers wat op nommer ses gekolf het, terwyl Botham ’n groot leemte in die kolforde gelaat het toe hy in 1992 uit toetskrieket bedank het.[185]
  • Alec Stewart, ’n goeie paaltjiewagter en ’n uitstekende speler met ’n vinnige boulwerk, kon nie begin en gelyktydig paaltjies neem nie, vandaar hy aan die beurt was, waar hy gereeld blootgestel was aan draaiballe wat hy nie so goed kon beantwoord nie.[186]

Een kleiner uitblink was die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka, waartydens Engeland die kwarteindstryd behaal het, maar duidelik deur die latere kampioen Sri Lanka verslaan is.[187]

’n Nuwe opkomsWysig

 
Toetswedstryd tussen Engeland en Sri Lanka in Colombo, 2001

Stewart het in 1998 die leisels as kaptein oorgeneem, maar ná ’n verdere verlore As-reeks in 1998/99 en ’n vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 benede die swakker Zimbabwe (wat in 1992 die negende toetsnasie geword het) het hy beide toets- en EDI-kapteinskap in 1999 verloor. Dit sou egter nie afbreuk doen aan die tuisreeks in 1998 waarin Engeland baie sterkte getoon het om ’n magtige Suid-Afrikaanse span met 2–1 te klop nir. Dié Engelse reeksoorwinning was ná ’n lang tydperk weer ’n oorwinning van ’n topspan in toetskrieket. Later is hierdie toetsreeks as die opkoms van ’n nuwe en sterk Engelse krieket beskou.[188]

’n Verdere rede vir hul swak prestasies was die behoefte van countyspanne aan hul spelers, waarvolgens Engeland selde ’n volstoomspan tydens hul toere saamgestel het. Dit het uiteindelik tot die Engelse en Walliese Krieketraad se oorname by die MCC as die beheerliggaam van die Engelse span en die invoering van gesentraliseerde kontrakte gelei.[189][190][191] In die vroeë 1990’s het ook beide Ierland en Skotland hul bande met die Engelse en Walliese span verbreek en albei nasies word sedertdien deur hul eie nasionale krieketspanne verteenwoordig.[10][11]

In 1999, nadat die afrigter David Lloyd ná die vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 bedank het en die nuwe kaptein Nasser Hussain pas benoem is, was Engeland op sy laagtepunt (en was letterlik die toetsnasie op die laaste plek van die ranglys) nadat hulle op ’n chaotiese manier tuis met 1–2 teen Nieu-Seeland verloor het. Hussain is op die balkon van The Oval uitgejou en die gehoor het met “We’ve got the worst team in the world” na die melodie van “He’s Got the Whole World in His Hands” gespot.[192]

Gesentraliseerde kontrakte is ingevoer – wat die werkdruk vir spelers gereduseer het – en ná die aanstelling van die Zimbabwiese afrigter Duncan Fletcher het Engeland die sukkelende Wes-Indië (ná 27 jaar) met 3–1 verslaan.[193] Engeland se resultate in Asië het daardie winter verbeter en hulle het oorwinnings in beide Pakistan[194] en Sri Lanka[195] aangeteken. Hussain se span het nog ’n baie moeiliker taak gehad en kon die verwagte platloop in die 2001-As-reeks teen die almagtige Australiese span naelskraaps vermy.[196] Die kern van die span het stadig saamgekom, nadat ’n aantal spelers meer en meer ingespan is. In 2003, nadat hulle nogtans tydens die As-reeks verneder is en ’n verdere vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika, het Hussain ná ’n verlore toetsreeks teen Suid-Afrika as kaptein bedank.[197]

Herwinning van die AsWysig

Michael Vaughan het oorgeneem, en spelers is aangemoedig om hulself vir die nasionale span beskikbaar te stel. Die eerste sukses was die tweede plek tydens die Kampioentrofee in 2004, net ná Wes-Indië.[198] Engeland het vyf agtereenvolgende toetsreekse gewen. Tydens dié wenreeks het Engeland Wes-Indië tuis en weg, beide Nieu-Seeland en Bangladesj (sedert 2000 die tiende toetsnasie) tuis, asook Suid-Afrika in Suid-Afrika verslaan. In Junie 2005 het Engeland sy eerste Twintig20 gespeel en Australië met 100 lopies verslaan.[199] In dieselfde jaar het hulle die As-reeks teen Australië verrassend met 2–1 gewen en die urn vir die eerste keer in 16 jaar herower, nadat hulle dit in 1989 moes afstaan. Vervolgens het hulle tot die tweede plek op die IKR se ranglys gevorder. Ná hul oorwinning oor Australië het Engeland onder verskeie beserings van sleutelspelers gebuk gegaan. As gevolg hiervan het die span ’n gedwonge oorgangstyd ondergaan.[200] ’n 0–2-nederlaag in Pakistan is opgevolg deur twee gelykopreekse in beide Indië en Sri Lanka.

 
Die Indiese krieketspan in aksie teen Engeland tydens hul toets op Wankhedestadion, Mumbai, in 2006

Gedurende die toetsoorwinning tuis teen Pakistan in Julie en Augustus 2006 het verskeie belowende nuwe spelers na vore gekom. Noemenswaardig is veral die linkerarm ortodokse draaibalbouler Monty Panesar, die eerste Sikh wat vir Engeland toetskrieket gespeel het,[201] en die linkshandige aanvangskolwer Alastair Cook. Die 2006/07-As-reeks is gretig afgewag en volgens verwagtinge sou dit ’n vlak van mededinging lewer soortgelyk aan die 2005-reeks. Engeland het onder sy kaptein Flintoff, wat die beseerde Vaughan vervang het, egter al die vyf toetse verloor en sodoende die eerste platgelope As-reeks in 86 jaar gely.[202]

Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië het Engeland teen die meeste toetsspanne, behalwe vir Wes-Indië en Bangladesj, verloor; hoewel hulle ook nederlae teen die nietoetsspanne vermy het. Nietemin het die nieindrukwekkende manier van die meeste van hul oorwinnings in die toernooi, saam met die swaar nederlae teen Nieu-Seeland, Australië en Suid-Afrika, baie kommentators die Engelse span laat kritiseer oor die wyse wie die Engelse span die eendagwedstryd benader het.[203] Ná die tussenrondte is Engeland uit die toernooi uitgeskakel. Die afrigter Duncan Fletcher het ná agt jaar in die pos bedank en is deur die voormalige Sussex-afrigter, Peter Moores, opgevolg. Tydens die eerste T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika het Engeland ook gesukkel en is in die tussenrondte uitgeskakel.[204]

In 2007/08 het Engeland na beide Sri Lanka en Nieu-Seeland getoer, hulle het die eerste reeks met 0–1 verloor en die tweede een met 2–1 gewen. Hierdie reekse is tuis in Mei 2008 met ’n 2–0-oorwinning oor die besoekende Nieu-Seeland opgevolg, wat die druk op Moores verminder het – nadat hy nie maklik met sy span was nie, veral die sterkolwer Kevin Pietersen. Pietersen het Vaughan in Junie 2008 as kaptein opgevolg, nadat Engeland tuis deur Suid-Afrika met 2–1 verslaan is. Die swak verhouding tussen die twee het kop uitgesteek tydens die 2008/09-toer na Indië. Engeland het die reeks met 0–1 verloor en albei mans het van hul poste bedank, alhoewel Pietersen by die Engelse span aangebly het. Moores is as afrigter deur die Zimbabwiese Andy Flower vervang, wat die een of ander verandering saamgebring het.[205] Teen hierdie agtergrond het Engeland onder kaptein Andrew Strauss na Wes-Indië getoer en, ná ’n teleurstellende optrede, dié toetsreeks met 0–1 verloor. Tydens die T20I-wêreldbeker 2009 is die gasheer Engeland weer in die tussenrondte uitgeskakel.[206]

 
Engeland speel teen Australië op Lord’s-krieketveld in die 2009 Die As-reeks

Tydens die 2009-As-reeks is die eerste toetswedstryd in Wallis, op Sophia Gardens in Cardiff, gespeel.[207] Engeland het die wedstryd danksy ’n laaste paaltjie-stand deur deur die boulers James Anderson en Panesar geëwenaar. ’n Oorwinning vir elke span het gevolg totdat die reeks op The Oval beslis is. Danksy die fyn boulwerk deur beide Stuart Broad en Graeme Swann, asook ’n debuut-honderdtal deur Jonathan Trott, het Engeland die As-urn herwin.[208]

Aanhoudende probleme in die korter vormeWysig

Ná ’n onbesliste 2009/10-toetsreeks in Suid-Afrika het Engeland sy eerste IKR wêreldkampioenskap, die T20I-wêreldbeker in 2010, met ’n oorwinning van sewe paaltjies oor Australië in Barbados gewen.[209] Die volgende winter het hulle tydens die 2010/11-As-reeks Australië met 3–1 verslaan en sodoende die urn behou, dit was hul eerste reeksoorwinning in Australië in 24 jaar. Daarbenewens was al drie oorwinnings met een beurt – die eerste keer wat ’n toerende span drie beurtoorwinnings in ’n enkele toetsreeks aangeteken het. Cook is as speler van die reeks met 766 lopies aangewys.[210]

Engeland het gesukkel om by sy toetsvorm tydens die Krieketwêreldbeker 2011 in Bangladesj, Indië en Sri Lanka aan te sluit. Ondanks hul oorwinning oor Suid-Afrika en die gelykop teen die latere kampioen Indië het Engeland skoknederlae teen Ierland en Bangladesj gely, voordat hulle in die kwarteindstryd deur Sri Lanka uitgeskakel is.[211] Engeland het egter sy uitstekende prestasies in toetskrieket voortgesit en op 13 Augustus 2011 het hulle die eerste plek op de IKR se ranglys in toetskrieket behaal, nadat hulle 4–0-skoonskip met Indië afgereken het; dit was hul sesde agtereenvolgende reeksoorwinning en agste in die laaste nege reekse.[212] Engeland het hierdie status egter net een jaar behou – nadat hulle gedurende die winter met 0–3 in Pakistan verloor het en met 2–0 deur Suid-Afrika verslaan is; die Proteas het toe Engeland op die eerste plek van die ranglys vervang. Dit was hul eerste reeksnederlaag tuis sedert 2008, teen dieselfde teenstander.[213] Ná hierdie nederlaag het Strauss as kaptein bedank en sy uittrede uit krieket aangekondig. Cook, wat reeds kaptein van die EDI-span was, het Strauss opgevolg en Engeland na ’n 2–1-oorwinning in Indië gelei – hul eerste in dié land sedert 1984/85.[214] Hy het die eerste kaptein geword wat honderdtalle in sy eerste vyf toetse aanteken en het Engeland se leidende honderdtal-behaaler met 23 honderdtalle agter sy naam. Tydens die T20I-wêreldbeker 2012 in Sri Lanka is Engeland in die Super 8 uitgeskakel.[215]

Op pad na wêreldklasWysig

 
Wedstryd tussen Australië en Engeland tydens die Krieketwêreldbeker 2015 op Melbourne-krieketveld

Nadat hulle tydens die IKR Kampioenetrofee in 2013 as naaswenner geëindig het, het Engeland in opeenvolgende As-reekse teen Australië te staan gekom. ’n 3–0-tuisoorwinning het aan Engeland die urn vir die vierde keer in vyf reekse besorg. Tydens die terugreeks is hulle in ’n 0–5-nederlaag egter heeltemal gesloop, hul tweede As-platloop in minder as ’n dekade. Hul ellende is vererger nadat die kolwer Jonathan Trott die toer weens ’n stresverwante siekte vroeg moes verlaat en die aftrede van die draaier Graeme Swann binne-in die reeks. Ná dié toer het die hoofafrigter Flower van sy pos bedank, terwyl Pietersen vir onbepaalde tyd uit die Engelse span geskors is.[216] Flower is deur sy voorganger Moores opgevolg, maar laasgenoemde is vir ’n tweede keer ná ’n reeks teleurstellende vertonings, insluitende die vroeë uitskakelings tydens beide die T20I-wêreldbeker 2014 in Bangladesj (ná die Super 10) en die Krieketwêreldbeker 2015 in Australië en Nieu-Seeland (Bangladesj het op koste van Engeland gevorder), afgedank.[217] Hy is deur die Australiër Trevor Bayliss opgevolg[218] wat toesig gehou het oor die opswaai van die EDI-span, insluitende reeksoorwinnings oor beide Nieu-Seeland en Pakistan. In toetskrieket het Engeland die As-reeks in die somer van 2015 met 3–2 gewen.[219] Tydens die T20I-wêreldbeker 2016 in Indië het Engeland die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Wes-Indië verslaan.[220]

Die gasheer Engeland het die Krieketwêreldbeker 2019 as gunsteling betree, nadat hulle vir meer as een jaar op die eerste plek van die EDI ranglys was.[221] Skoknederlae teen Pakistan en Sri Lanka tydens die groepfase het hulle op die randjie van uitskakeling gelaat, waardeur Engeland sy twee oorblywende wedstryde teen Indië en Nieu-Seeland moes wen om hul plek in die halfeindrondte te bespreek.[222] Engeland het daarin geslaag en sy veldtog voortgesit, en ná ’n oorwinning oor Australië in die halfeindstryd op Edgbaston met agt paaltjies het Engeland vir die eerste keer sedert 1992 die eindstryd gehaal.[223] Die eindstryd teen Nieu-Seeland op Lord’s word as een van die beste en mees dramatiese krieketwedstryde nog beskryf, en sommige beskou dit as die “beste EDI in die krieketgeskiedenis”,[17] nadat beide die wedstryd en die daaropvolgende Superboulbeurt gelykop geëindig het en Engeland die laaste boulbeurt van hul beurt met 14 lopies agter Nieu-Seeland betree. Engeland het die eindstryd gewen net omdat hulle meer grenshoue as Nieu-Seeland tydens die wedstryd aangeteken het, waardeur Engeland sy eerste Krieketwêreldbekertitel in sy vierde eindstrydverskyning inpalm.[224][18]

KleureWysig

Tydperk Truiverskaffer Hempborg
1994–1996 Tetley Bitter
1996–1998 Asics
1998–2000 Vodafone
2000–2008 Admiral
2008–2010 Adidas
2010–2014 Brit Insurance
2014–2017 Waitrose
sedert 2017 New Balance NatWest
 
Die Engelse nasionale krieketspan tydens die As-reeks in 2015

Engeland se trui word vervaardig deur die Amerikaanse maatskappy New Balance, wat in April 2017 by die vorige uitruster Adidas oorgeneem het.[225]

Wanneer Engeland toetskrieket speel, vertoon hul wit krieketklere die drie leeus op die linkerkant van die trui en beide die naam en kenteken van die borg NatWest op die regterkant. Engelse veldwerkers mag ’n donkerblou pet of wit sonhoed met die EKR se embleem in die sentrum dra. Helms is ook donkerblou geverf. Voor 1997 het die trui die Toets- en Countykrieketraad (TCKR) se kenteken met ’n leeu en stompe op die trui vertoon, terwyl die helms, truie en pette die drie leeus vertoon het.[226]

In die korter vorme van krieket vertoon Engeland se EDI- en T20I-truie die NatWest-kenteken oor die middel, met die drie leeus op die linkerkant van die trui en New Balance se kenteken op die regterkant. In EDIs bestaan die trui uit ’n blou hemp met donkerblou broeke, terwyl die T20I-trui uit ’n vlamrooi trui en donkerblou broeke bestaan. Tydens IKR-toernooie in die korter vorme van krieket word ’n veranderde trui-ontwerp gebruik met die borg se kenteken op die mou en ENGLAND oor die bors.

Oor die jare heen het Engeland se EDI-trui verskeie skakerings van blou (soos ’n ligblou gedurende die middel-1990’s, toe dit deur ’n helderblou vervang is) gebruik[227][228] met die soms gebruikte heeltemal rooi trui.[229]

TuisstadionsWysig

Huidige Engelse krieketstadions wat tydens toetswedstryde ingespan word

Nes ander vername krieketnasies soos Australië, Bangladesj, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Engeland oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Engelse nasionale krieketspan span vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Engeland in.

Die Engelse nasionale krieketspan het tot dusver tien tuisstadions tydens toetswedstryde ingespan:

No. Stadion Plek Eerste toets
1 The Oval Londen 6 September 1880
2 Old Trafford-krieketveld Manchester 10 Julie 1884
3 Lord’s Londen 21 Julie 1884
4 Trent Bridge Nottingham 1 Junie 1899
5 Headingley-stadion (Headingley) Leeds 29 Junie 1899
6 County-krieketveld (Edgbaston) Birmingham 29 Mei 1902
7 Bramall Lane Sheffield 3 Julie 1902
8 County-krieketveld (Riverside) Chester-le-Street 5 Junie 2003
9 SWALEC-stadion (Sophia Gardens) Cardiff 8 Julie 2009
10 Rose Bowl Southampton 16 Junie 2011

KrieketwêreldbekerstadionsWysig

 
City Square in Leeds, Wes-Yorkshire, tydens die Krieketwêreldbeker 2019

Engeland het reeds vyf keer as gasheer van krieketwêreldbekertoernooie opgetree, meer as enige ander krieketnasie. Vervolgens is op Lord’s vyf eindwedstryde aangebied, meer as op enige ander krieketstadion.[230]

Die eerste twee krieketwêreldbekertoernooie is op Engeland se ses tradisionele krieketstadions aangebied: Lord’s, The Oval, Edgbaston, Old Trafford, Trent Bridge en Headingley. Die derde Krieketwêreldbeker in 1983 is op 15 stadions dwarsdeur Engeland en Wallis aangebied. Die Krieketwêreldbeker 1999 is saam deur Engeland, Skotland, Ierland, Nederland en Wallis aangebied, waarvan Engeland die meeste wedstryde aangebied het en die nominale gasheer was. Die Krieketwêreldbeker 2019 is in beide Engeland en Wallis aangebied.

SpeelstylWysig

Die styl van elke nasionale krieketspan word sterk deur die geografiese en klimatiese besonderhede gekenmerk. In die milde Engelse klimaat speel die spoed en draaiballe ’n minder belangrike rol as dit byvoorbeeld op die harde Suid-Afrikaanse kolfblaaie die geval is.[24] Aangesien die krieketbal met sy naat nie ’n perfekte koeël vorm nie, is vroeg die tegniek van naatboulwerk ontwikkel, waartydens die bal deur die bouler tydens die aflewering met die naat na boontoe gehou word; indien die naat die kolfblad tref, kan die bal met ’n sywaartse beweging moeilikhede vir die kolwer veroorsaak. Hierdie tegniek, saam met draaiballe, waartydens die bal met ’n draai afgelewer word, is vir meer Engelse toetsoorwinnings verantwoordelik as alle andere tegnieke.[24] Hierdie tegnieke was van ’n besondere belangrikheid voordat die praktyk gevestig het om kolfblaaie voor reën te beskerm, aangesien ’n vinnige boulwerk op ’n nat oppervlak net ’n klein invloed het.[24]

AanhangerskultuurWysig

Die Engelse nasionale krieketspan word tydens oorsese toere deur die Barmy Army begelei, wat eens ’n informele groep krieketaanhangers was maar nou ’n soort maatskappy is wat sy lede van kaartjies voorsien om die nasionale span tydens hul oorsese toere te kan vergesel.[231] Dit het tydens die Ashes-toer 1994/95 ontstaan[232] en is deur Paul Burnham gestig.[233]

Wedywering met ander nasionale spanneWysig

 
Die As is die oudste trofee in internasionale krieket en word sedert 1882 tussen Engeland en Australië uitgespeel

Sedert die eerste toets op 15–19 Maart 1877 handhaaf Engeland ’n wedywering met Australië wat in die kompetisie om die As neerslag vind, die mees tradisionele en belangrikste wedywering in internasionale krieket. Dit vom deel van die sedert die laat 19de eeu bestaande intensiewe, sportiewe wedywering tussen Engeland en Australië, wat ook in ander sportsoorte (veral rugby en die Statebondspele) ’n besondere status geniet.[234]

Internasionale toereWysig

Soos gebruiklik sedert die begin van internasionale krieket, onderneem die Engelse nasionale krieketspan deels maandelange oorsese toere, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaasliksaamgestelde spanne en klubspanne speel. Eweneens huisves hulle ander nasionale spanne wat na Engeland toer. Gedurende die plaaslike somer tree hulle as gasheer op of onderneem op hul beurt toere deur die ander krieketnasies van die Noordelike Halfrond en gedurende die plaaslike winter onderneem hulle toere deur krieketnasies van die Suidelike Halfrond. Die bekendste en mees tradisionele, want oudste trofee, wat tydens die toere uitgespeel word, is die As waarom Engeland en Australië sedert 1882 meeding. Sedertdien het ander trofeë bygekom, waarom Engeland teen ander nasionale spanne meeding. Net so speel Engeland in toetskrieket sedert 1951/52 teen Indië in Indië om die Anthony de Mello-trofee, sedert 2007 teen Indië in Engeland om die Pataudi-trofee en vanaf 1963 tot 2020 teen Wes-Indië om die Wisden-trofee. Laasgenoemde sal vanaf 2022 deur die Richards-Botham-trofee vervang word.[235]

SpelersWysig

Bekende spelersWysig

 
Geoffrey Boycott
 
Denis Compton (1936)
 
W.G. Grace (ca. 1902)
 
George Lohmann (1895)

27 voormalige Engelse spelers is vir hul uitstekende prestasies in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem:[236]

Speler Posisie Inskrywing
Sydney Barnes Bouler 2009
Ken Barrington Kolwer 2010
Alec Bedser Bouler 2009
Ian Botham Veelsydig 2009
Geoffrey Boycott Aanvangskolwer 2009
Denis Compton Bouler 2009
Colin Cowdrey Kolwer 2009
Ted Dexter Kolwer 2021
Graham Gooch Kolwer 2009
David Gower Kolwer 2009
W.G. Grace Veelsydig 2009
Tom Graveney Kolwer 2009
Wally Hammond Kolwer 2009
Jack Hobbs Aanvangskolwer 2009
Len Hutton Aanvangskolwer 2009
Alan Knott Paaltjiewagter-Kolwer 2009
Jim Laker Bouler 2009
Harold Larwood Bouler 2009
George Lohmann Bouler 2016
Peter May Kolwer 2009
Wilfred Rhodes Veelsydig 2009
Brian Statham Bouler 2009
Herbert Sutcliffe Kolwer 2009
Fred Trueman Bouler 2009
Derek Underwood Bouler 2009
Bob Willis Bouler 2021
Frank Woolley Veelsydig 2009

SpelerstatistiekeWysig

Altesaam het vir Engeland 697 spelers toets-, 258 spelers EDI- en 91 spelers T20I-krieket gespeel. Vervolgens die spelers, wat vir die Engelse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.

LopiesWysig

Toets EDI T20I
Speler Tydperk Toetse Lopies Speler Tydperk EDIs Lopies Speler Tydperk T20Is Lopies
Alastair Cook 2006–2018 161 12 472 Eoin Morgan 2009–hede 220 6 876 Eoin Morgan 2009–hede 102 2 311
Graham Gooch 1975–1995 118 8 900 Joe Root 2013–hede 149 5 962 Jos Buttler 2011–hede 079 1 723
Alec Stewart 1990–2003 133 8 463 Ian Bell 2004–2015 161 5 416 Alex Hales 2011–2019 060 1 644
David Gower 1978–1992 117 8 231 Paul Collingwood 2001–2011 197 5 092 Kevin Pietersen 2005–2013 037 1 176
Kevin Pietersen 2005–2014 104 8 181 Alec Stewart 1989–2003 170 4 677 Jonny Bairstow 2011–hede 051 1 050
Korrek teen: 2 Mei 2021[237] Korrek teen: 2 Mei 2021[238] Korrek teen: 2 Mei 2021[239]

PaaltjiesWysig

Toets EDI T20I
Speler Tydperk Toetse Paaltjies Speler Tydperk EDIs Paaltjies Speler Tydperk T20Is Paaltjies
James Anderson 2003–hede 160 614 James Anderson 2002–2015 194 269 Chris Jordan 2014–hede 60 70
Stuart Broad 2007–hede 146 517 Darren Gough 1994–2016 158 234 Stuart Broad 2006–2014 56 65
Ian Botham 1977–1992 102 383 Stuart Broad 2006–2016 121 178 Adil Rashid 2009–hede 57 55
Bob Willis 1971–1984 090 325 Andrew Flintoff 1999–2009 138 168 Graeme Swann 2008–2012 39 51
Fred Trueman 1952–1965 067 307 Adil Rashid 2009–hede 109 158 Jade Dernbach 2011–2014 34 39
Korrek teen: 2 Mei 2021[240] Korrek teen: 2 Mei 2021[241] Korrek teen: 2 Mei 2021[242]

SpankapteinsWysig

Tot op hede het 81 spelers as kaptein vir Engeland tydens ’n toetswedstryd fungeer, 33 tydens ’n EDI en 10 tydens ’n T20I.[243]

Toets EDI T20I
No. Naam Tydperk Naam Tydperk Naam Tydperk
1 James Lillywhite 1876/77 Ray Illingworth 1971–1973 Michael Vaughan 2005–2007
2 Lord Harris 1878/79–1884 Brian Close 1972 Andrew Strauss 2006–2009
3 Alfred Shaw 1881/82 Mike Denness 1973–1975 Paul Collingwood 2007–2010
4 Albert N. Hornby 1882–1884 John Edrich 1975 Alastair Cook 2009
5 Eerbare Ivo Bligh 1882/83 Alan Knott 1976 Stuart Broad 2011–2014
6 Arthur Shrewsbury 1884/85–1886/87 Tony Greig 1976 Graeme Swann 2011
7 Allan Steel 1886–1888 Mike Brearley 1977–1980 Eoin Morgan 2012–hede
8 Walter Read 1887/88–1891/92 Geoffrey Boycott 1977–1978 James Tredwell 2013
9 W.G. Grace 1888–1899 Bob Willis 1978–1984 Jos Butler 2015–2018
10 C. Aubrey Smith 1888/89 Ian Botham 1980–1981 Moeen Ali 2020
11 Monty Bowden 1888/89 Keith Fletcher 1981–1982
12 Andrew Stoddart 1893–1897/98 David Gower 1984–1989
13 Sir Tim O’Brien 1895/96 Norman Gifford 1985
14 Lord Hawke 1895/96–1898/99 Mike Gatting 1986–1988
15 Archie MacLaren 1897/98–1909 John Emburey 1987
16 Plum Warner 1903/94–1905/06 Graham Gooch 1988–1993
17 Eerbare Stanley Jackson 1905 Allan Lamb 1990
18 Tip Foster[244] 1907 Alec Stewart 1992–2003
19 Frederick Fane 1907/08–1909/10 Mike Atherton 1993–1997
20 Arthur Jones 1907/08 Nasser Hussein 1997–2003
21 H.D.G. Leveson-Gower 1909/10 Adam Hollioake 1997–1999
22 Johnny Douglas 1911/12–1924 Graham Thorpe 2001
23 C. B. Fry 1912 Marcus Trescothick 2001–2005
24 Lionel Tennyson 1921 Michael Vaughan 2003–2007
25 Frank Mann 1922/23 Andrew Flintoff 2006–2007
26 Arthur Gilligan 1924–1924/25 Andrew Strauss 2006–2011
27 Arthur Carr 1926–1929 Paul Collingwood 2007–2009
28 Percy Chapman 1926–1930/31 Kevin Pietersen 2008
29 Rony Stanyforth 1927/28 Alastair Cook 2010–2014
30 Greville Stevens 1927/28 Eoin Morgan 2011–hede
31 Jack White 1928/29–1929 Stuart Broad 2014
32 Harold Gilligan 1929/30 James Taylor 2015
33 Eerbare Freddie Calthorpe 1929/30 Jos Butler 2016–2019
34 Bob Wyatt 1930–1935
35 Douglas Jardine 1931–1933/34
36 Cyril Walters 1934
37 Gubby Allen 1936–1947/48
38 Walter Robins 1937
39 Wally Hammond 1938–1946/47
40 Norman Yardley 1946/47–1950
41 Ken Cranston 1947/48
42 George Mann 1948/49–1949
43 Freddie Brown 1949–1951
44 Nigel Howard 1951/52
45 Donald Carr 1951/52
46 Len Hutton 1952–1954/55
47 David Sheppard 1954
48 Peter May 1955–1961
49 Colin Cowdrey 1959–1968/69
50 Ted Dexter 1961/62–1964
51 M.J.K. Smith 1963/64–1966
52 Brian Close 1966–1967
53 Tom Graveney 1968
54 Ray Illingworth 1969–1973
55 Tony Lewis 1972/73
56 Mike Denness 1973/74–1975
57 John Edrich 1974/75
58 Tony Greig 1975–1976/77
59 Mike Brearley 1977–1981
60 Geoffrey Boycott 1977/78
61 Ian Botham 1980–1981
62 Keith Fletcher 1981/82
63 Bob Willis 1982–1983/84
64 David Gower 1982–1989
65 Mike Gatting 1986–1988
66 John Emburey 1988
67 Chris Cowdrey 1988
68 Graham Gooch 1988–1993
69 Allan Lamb 1989/90–1990/91
70 Alec Stewart 1992/93–2001
71 Mike Atherton 1993–2001
72 Nasser Hussain 1999–2003
73 Mark Butcher 1999
74 Michael Vaughan 2003–2008
75 Marcus Trescothick 2004–2005/06
76 Andrew Flintoff 2005/06–2006/07
77 Andrew Strauss 2006–2012
78 Kevin Pietersen 2008–2008/09
79 Alastair Cook 2009/10–2016/17
80 Joe Root 2017–hede
81 Ben Stokes 2020

RekordsWysig

Toetsrekord teen ander landeWysig

Teenstander Gespeel Gewen Verloor Gelykop Geen uitslag % Gewen Eerste oorwinning
  Australië 351 110 146 0 95 31,33 31 Maart 1877
  Bangladesj 10 9 1 0 0 90,00 21 Oktober 2003
  Ierland 1 1 0 0 0 100,00 24 Julie 2019
  Indië 126 48 29 0 49 38,09 25 Junie 1932
  Nieu-Seeland 105 48 11 0 46 45,71 10 Januarie 1930
  Pakistan 86 26 21 0 39 30,23 1 Julie 1954
  Sri Lanka 36 17 8 0 11 47,22 17 Februarie 1982
  Suid-Afrika 153 64 34 0 55 41,83 12 Maart 1889
  Wes-Indië 160 51 58 0 51 31,87 23 Junie 1928
  Zimbabwe 6 3 0 0 3 50,00 18 Mei 2000
Algeheel 1034 377 308 0 349 36,46 31 Maart 1877
Rekords volledig tot en met toets #2418. Laaste keer hersien op 2 Mei 2021.[245]

EDI-rekord teen ander landeWysig

Teenstander Wedstryde Gewen Verloor Gelykop Geen uitslag % Gewen Eerste oorwinning
t. Toetsnasies
  Afghanistan 2 2 0 0 0 100,00 13 Maart 2015
  Australië 152 63 84 2 3 42,95 24 Augustus 1972
  Bangladesj 21 17 4 0 0 80,95 5 Oktober 2000
  Indië 103 43 55 2 3 44,32 13 Julie 1974
  Ierland 13 10 2 0 1 83,33 13 Junie 2006
  Nieu-Seeland 91 41 43 3 4 48,83 18 Julie 1973
  Pakistan 88 53 32 0 3 62,35 23 Desember 1977
  Sri Lanka 75 36 36 1 2 50,00 13 Februarie 1982
  Suid-Afrika 63 28 30 1 4 48,30 12 Maart 1992
  Wes-Indië 102 52 44 0 6 54,16 5 September 1973
  Zimbabwe 30 21 8 0 1 72,41 7 Januarie 1995
t. Assosiaatlede
  Kanada 2 2 0 0 0 100,00 13 Junie 1979
  Oos-Afrika 1 1 0 0 0 100,00 14 Junie 1975
  Kenia 2 2 0 0 0 100,00 24 Maart 2007
  Namibië 1 1 0 0 0 100,00 19 Februarie 2003
  Nederland 3 3 0 0 0 100,00 22 Februarie 1996
  Skotland 5 3 1 0 1 75,00 19 Junie 2010
  Verenigde Arabiese Emirate 1 1 0 0 0 100,00 18 Februarie 1996
Algeheel 755 379 339 9 28 52,75 24 Augustus 1972
Rekords volledig tot en met EDI #4287. Laaste keer hersien op 2 Mei 2021. Wenpersentasies sluit geen uitslae uit en tel gelykop as ’n halwe oorwinning.[246]

WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1975 Halfeindrondte
1979 Naaswenner
1983 Halfeindrondte
1987 Naaswenner
1992 Naaswenner
1996 Kwarteindrondte
1999 Groepfase
2003 Groepfase
2007 Super 8
2011 Kwarteindrondte
2015 Groepfase
2019 Kampioen
2023 N.v.t.

T20I-rekord teen ander landeWysig

Teenstander Wedstryde Gewen Verloor Gelykop en gewen Gelykop en verloor Geen uitslag % Gewen Eerste oorwinning
t. Toetsnasies
  Afghanistan 2 2 0 0 0 0 100,00 21 September 2012
  Australië 19 8 10 0 0 1 44,44 13 Junie 2005
  Indië 19 9 10 0 0 0 47,36 14 Junie 2009
  Ierland 1 0 0 0 0 1 0
  Nieu-Seeland 21 12 7 1 0 1 62,50 5 Februarie 2008
  Pakistan 18 11 5 1 0 1 67,64 7 Junie 2009
  Suid-Afrika 21 11 9 0 0 1 55,00 13 November 2009
  Sri Lanka 9 5 4 0 0 0 55,56 13 Mei 2010
  Wes-Indië 18 7 11 0 0 0 38,88 29 Junie 2007
  Zimbabwe 1 1 0 0 0 0 100,00 13 September 2007
t. Assosiaatlede
  Nederland 2 0 2 0 0 0 0,00
Algeheel 131 66 58 2 0 5 53,17 13 Junie 2005
Rekords volledig tot en met T20I #1138 op 20 Maart 2021. Gelykop en gewen of Gelykop en verloor verwys na wedstryde wat deur ’n valbyl (soos ’n Superboulbeurt) beslis is. Wenpersentasies sluit geen uitslae uit en gelykop as ’n halwe oorwinning (ongeag die valby).[247]

Twintig20-rekordWysig

Jaar Uitslag
2007 Super 8
2009 Super 8
2010 Kampioen
2012 Super 8
2014 Super 10
2016 Naaswenner
2021 gekwalifiseer
2022 N.v.t.

Kampioenetrofee-rekordWysig

Jaar Uitslag
1998 Kwarteindrondte
2000 Kwarteindrondte
2002 Groepfase
2004 Naaswenner
2006 Groepfase
2009 Halfeindrondte
2013 Naaswenner
2017 Halfeindrondte

Sien ookWysig

VerwysingsWysig

  1. (en) "ICC Rankings". Internasionale Krieketraad.
  2. (en) "Test matches – Team records". ESPNcricinfo.
  3. (en) "Test matches – 2021 Team records". ESPNcricinfo.
  4. (en) "ODI matches – Team records". ESPNcricinfo.
  5. (en) "ODI matches – 2021 Team records". ESPNcricinfo.
  6. (en) "T20I matches – Team records". ESPNcricinfo.
  7. (en) "T20I matches – 2021 Team records". ESPNcricinfo.
  8. (en) "About ECB". Engelse en Walliese Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Oktober 2007. Besoek op 7 Oktober 2007.
  9. (en) "MCC History". Marylebone Krieketklub. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 April 2020. Besoek op 2 Mei 2021.
  10. 10,0 10,1 (en) "The history or Cricket in Scotland". Krieket Skotland. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Januarie 2017. Besoek op 27 Januarie 2017.
  11. 11,0 11,1 (en) Wisden Cricketers' Almanack (128 uitg.). John Wisden & Co Ltd. 1991. pp. 293 en 1321. ISBN 0-947766-16-2.
  12. (en) "Records / England / Twenty20 Internationals / Result summary". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  13. (en) "Records / Test matches / Team records / Result summary". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  14. (en) "Records / One-Day Internationals / Result summary". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  15. (en) "A recap of the most dramatic match in cricket history". The Guardian. 14 Julie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  16. (en) "England win Cricket World Cup: Ben Stokes stars in dramatic finale against New Zealand". BBC. 14 Julie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  17. 17,0 17,1 (en) "2019 Cricket World Cup final: England beat Black Caps in greatest ODI in history". New Zealand Herald. 14 Julie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  18. 18,0 18,1 (en) "Epic final tied, Super Over tied, England win World Cup on boundary count". ESPNcricinfo. 14 Julie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  19. (en) "Men's Test Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 4 April 2021. Besoek op 2 Mei 2021.
  20. (en) "Men's ODI Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 7 April 2021. Besoek op 2 Mei 2021.
  21. (en) "Men's T20I Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 27 April 2021. Besoek op 2 Mei 2021.
  22. (en) "Memorandum submitted by the England and Wales Cricket Board (PF 82)" (PDF). Parlement van die Verenigde Koninkryk. Besoek op 2 Mei 2021.
  23. (en) "ECB Annual Report and Accounts 2006" (PDF). Engelse en Walliese Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 27 September 2007. Besoek op 7 Oktober 2007.
  24. 24,00 24,01 24,02 24,03 24,04 24,05 24,06 24,07 24,08 24,09 24,10 24,11 24,12 (en) Simon Wilde (2018). England: The Biography: The Story of English Cricket. Londen: Simon & Schuster India. ISBN 978-1-4711-5484-3.
  25. (en) "5 facts about English cricket history that you probably didn't know". Sportskeeda. Besoek op 2 Mei 2021.
  26. (en) Martin Williamson. "A brief history: The Under-19 World Cup". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  27. (en) Sybil Ruscoe (13 September 2004). "England's Welshmen call for name change". Daily Telegraph. Besoek op 2 Mei 2021.
  28. (en) "Campaign for a truly National Welsh Cricket Team". Besoek op 2 Mei 2021.
  29. 29,0 29,1 (en) "Should Wales have its own international cricket team, ask Assembly Members". Wales Online. 23 Oktober 2013. Besoek op 2 Mei 2021.
  30. (en) "Clearing the Boundaries" (PDF). Krieket Wallis. Besoek op 2 Mei 2021.
  31. (en) "Glamorgan chief executive says Wales cricket team makes 'no sense'". BBC. 14 Junie 2018. Besoek op 2 Mei 2021.
  32. (en) "Glamorgan oppose petition to form a Wales cricket team". BBC. 12 Desember 2011. Besoek op 2 Mei 2021.
  33. (en) "Establishment of a Welsh Cricket Team". BBC. 23 Oktober 2013. Besoek op 2 Mei 2021.
  34. (en) "Establishment of a Welsh Cricket Team". BBC. 23 Oktober 2013. Besoek op 2 Mei 2021.
  35. (en) Martin Shipton (12 Augustus 2013). "A Welsh national cricket team? AMs will have their say on the possibility this autumn". Wales Online. Besoek op 2 Mei 2021.
  36. (en) Gareth Wyn-Williams (14 Maart 2015). "Welsh national cricket team should be set up says Rhun ap Iorwerth". northwales. Besoek op 2 Mei 2021.
  37. (en) "Jonathan Edwards Towards a National Future for Welsh Cricket". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Maart 2016. Besoek op 21 Maart 2016.
  38. (en) "The bat and the daffodil". The Economist. ISSN 0013-0613. Besoek op 21 Maart 2016.
  39. (en) David Williamson (7 September 2008). "Call for Wales to have its own cricket team". Wales Online. Besoek op 2 Mei 2021.
  40. (en) "Wales cricket team should play one-day games, Carwyn Jones says". BBC. 4 Julie 2017. Besoek op 2 Mei 2021.
  41. (en) David Williamson (5 Julie 2017). "Carwyn Jones says Wales should have a one-day international Welsh cricket team". Wales Online. Besoek op 2 Mei 2021.
  42. (en) "The International Cricket Council Player Eligibility Regulations" (PDF). 18 September 2013. Besoek op 2 Mei 2021.
  43. (en) "FCC KSL RegistrationRegs 2018" (PDF). Engelse en Walliese Krieketraad. 2018. Besoek op 2 Mei 2021.
  44. (en) "Jofra Archer could play for England at World Cup after ECB amend eligibility rules". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  45. (en) "Ed Smith named England national selector". BBC. 20 April 2018. Besoek op 2 Mei 2021.
  46. (en) "Jofra Archer, Rory Burns & Joe Denly handed England central contracts". BBC. 21 September 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  47. (en) "Tip-cat". Encyclopædia Britannica. Besoek op 2 Mei 2021.
  48. (en) "Other matches played by England". Cricket Archive. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Oktober 2018. Besoek op 2 Mei 2021.
  49. (en) H. T. Waghorn (1899). Cricket Scores, Notes, etc. (1730–1773). Blackwood. pp. 22–23.
  50. (en) Arka Roy Chowdhury (29 Mei 2019). "ICC 2019 World Cup: England squad and player analysis". Deccan Chronicle. Besoek op 2 Mei 2021.
  51. (en) Robert Winder. "Behind the scenes at Wisden". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  52. (en) "G Parr's XI in North America 1859". Cricket Archive. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Oktober 2012. Besoek op 2 Mei 2021.
  53. (en) Frank Keating (11 November 2009). "One tour to start them all: how English cricketers blazed a trail 150 years ago". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  54. (en) "William Pickering". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  55. (en) Ramachandra Guha (30 Junie 2016). The Picador Book of Cricket. Pan Macmilla. p. 496. ISBN 978-0-330-39613-4.
  56. 56,0 56,1 (en) "England v Australia 1864 – 1888". ESPNcricinfo. 19 September 2006. Besoek op 2 Mei 2021.
  57. (en) Martin Williamson (19 September 2006). "England v Australia 1861–1888". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  58. (en) "Cricket: They came, saw and conquered". Otago Daily Times. 26 Maart 2014. Besoek op 2 Mei 2021.
  59. 59,0 59,1 59,2 (en) Martin Williamson (22 Januarie 2009). "The birth of Test cricket". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  60. 60,0 60,1 60,2 (en) Gordon Ross (1976). "The greatest centenary of them all!". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  61. (en) Martin Williamson. "England tour of Australia, 1876/77 – 1st Test". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  62. (en) Martin Williamson (26 Januarie 2007). "England square the series". Cricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  63. (en) "Australia tour of England, 1880 – Only Test". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  64. (en) "Australia in England 1880". Wisden. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Julie 2012. Besoek op 5 Februarie 2008.
  65. (en) "England v Australia 1882". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  66. (en) Aaron Timms (9 Julie 2015). "A brief guide to the Ashes, where colonial master and renegade offspring clash". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  67. (en) "What are the Ashes? Cricket's oldest rivalry explained". BBC. 19 Augustus 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  68. (en) Marcus Williams (6 November 2002). "The Ashes in The Times". Londen: The Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2008. Besoek op 5 Februarie 2008.
  69. (en) Srajan Girdonia (2 Desember 2017). "Adelaide Oval hosts the first ever day-night Ashes test". National Herald. Besoek op 2 Mei 2021.
  70. (en) Simon Burnton (27 Junie 2013). "20 great Ashes moments No18: Ashes born as Spofforth slays England, 1882". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  71. (en) "England in Australia, 1882–83". Wisden. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Januarie 2013. Besoek op 5 Februarie 2008.
  72. (en) "The Ashes: History". Supersport. 25 Junie 2015. Besoek op 2 Mei 2021.
  73. (en) "Australia v England 1882–83". ESPNcricinfo. 29 April 2008. Besoek op 2 Mei 2021.
  74. (en) Martin Williamson (8 September 2017). "England v Australia 1861–1888". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  75. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  76. (en) "South Africa v England". Wisden. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2012. Besoek op 5 Februarie 2008.
  77. (en) "The English team in South Africa 1888–89". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  78. 78,0 78,1 78,2 78,3 (en) Martin Williamson (8 September 2017). "England v Australia 1890–1914". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  79. (en) Simon Wilde (18 Maart 2018). "Conspiracy, cock-up and class war". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  80. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  81. (en) "The M. C. C.'s team in South Africa, 1905–06". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  82. (en) "England in Australia, 1901–02". ESPNcricinfo. 17 April 2008. Besoek op 2 Mei 2021.
  83. (en) Eric Midwinter (September 2003). "Golden days". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  84. (en) "The M.C.C.'s team in Australia, 1903-04". ESPNcricinfo. 17 April 2008. Besoek op 2 Mei 2021.
  85. (en) "The M. C. C.'s team in South Africa, 1905-06". ESPNcricinfo. 30 November 1906. Besoek op 2 Mei 2021.
  86. (en) "The Australians in England, 1909". ESPNcricinfo. 1910. Besoek op 2 Mei 2021.
  87. (en) "M.C.C. Team in South Africa, 1909-10". ESPNcricinfo. 30 November 1910. Besoek op 25 Maart 2021.
  88. (en) "Ashes 1911-12: Sydney Barnes and Jack Hobbs create magic at Melbourne". Cricket Country. 20 Desember 2015. Besoek op 2 Mei 2021.
  89. (en) Martin Williamson (1 Januarie 2000). "The original damp squib". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  90. (en) "England v Australia 1890 – 1914". ESPNcricinfo. 19 September 2006. Besoek op 2 Mei 2021.
  91. (en) "Australia v South Africa". ESPNcricinfo. 14 Februarie 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Julie 2012. Besoek op 5 Februarie 2008.
  92. (en) "The M.C.C. Team in South Africa, 1913–14". ESPNcricinfo. 30 November 1914. Besoek op 2 Mei 2021.
  93. (en) Rob Steen (18 Desember 2013). "Fiery Syd". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  94. (en) Justin Goulding (8 Januarie 2014). "England's worst ever Ashes tour... and the numbers prove it". BBC. Besoek op 2 Mei 2021.
  95. (en) Stephen Nelmes (23 Augustus 2011). "Five of the best Test series whitewashes". The National News. Besoek op 2 Mei 2021.
  96. (en) Jeff Green & Dave Liverman. "A brief history of The Ashes: 1921 to 1938". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  97. (en) Jimmy Smallwood (13 Junie 2013). "Ashes 2013: BBC Sport's all-time Ashes XI, courtesy of TMS". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  98. (en) Martin Williamson (23 April 2007). "England v West Indies: 1928–1960". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  99. (en) "M. C. C. team in New Zealand, 1929–30". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  100. (en) "M. C. C. team in the West Indies 1929–30". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  101. (en) S.J. Southerton (1930-11-30). "The Australian team in England 1930". Cricinfo. Besoek op 2021-05-09.
  102. (en) Jamie Lillywhite. "Ashes memories: Lord's". BBC. Besoek op 2 Mei 2021.
  103. (en) "The Ashes, 1930 / Results". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  104. (en) S. J. Southerton. "The M. C. C. team in Australia and New Zealand, 1932–33". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  105. 105,0 105,1 (en) Greig Watson (16 Januarie 2013). "Bodyline: 80 years of cricket's greatest controversy". BBC. Besoek op 2 Mei 2021.
  106. 106,0 106,1 (en) Martin Williamson (11 Augustus 2007). "Bodyline". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  107. (en) "England in India 1933–34". BBC. 10 Desember 2001. Besoek op 2 Mei 2021.
  108. (en) Jenny Thompson (29 April 2006). "When Test cricket came to India". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  109. (en) Martin Williamson (14 Junie 2008). "Seaside shuffle". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  110. (en) "Classic Ashes clashes – 1938, The Oval". BBC. 5 November 2006. Besoek op 2 Mei 2021.
  111. (en) Douglas Alexander (7 Maart 2009). "When 10 days were not enough". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  112. (en) Andy Bull (22 Desember 2015). "The Test match that went on and on and on. Without a winner but with meaning". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  113. (en) Martin Williamson (22 Oktober 2011). "The tour that never was". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  114. (en) Basil Easterbrook (1972). "Compton's record season". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  115. (en) "Classic Ashes clashes – 1948, Headingley". BBC. 2 November 2006. Besoek op 2 Mei 2021.
  116. (en) Norman Preston (29 Januarie 2013). "MCC in West Indies, 1947–48". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  117. (en) "M.C.C Team in South Africa, 1948–49". ESPNcricinfo. 30 November 1949. Besoek op 2 Mei 2021.
  118. (en) "New Zealanders in England, 1949". ESPNcricinfo. 30 November 1949. Besoek op 2 Mei 2021.
  119. (en) "Ashes History: 1946–70". BBC. 25 Mei 2001. Besoek op 2 Mei 2021.
  120. (en) "Classic Ashes clashes – 1955, Melbourne". BBC. 30 Oktober 2006. Besoek op 2 Mei 2021.
  121. (en) "England v Pakistan 1954". ESPNcricinfo. 30 Mei 2005. Besoek op 2 Mei 2021.
  122. (en) Martin Williamsons (11 Julie 2015). "When Laker skittled the Aussie". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  123. (en) "M.C.C. team in South Africa, 1956–57". ESPNcricinfo. 30 November 1957. Besoek op 2 Mei 2021.
  124. (en) Norman Preston (1957-11-30). "West Indies in England, 1957". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  125. (en) Norman Preston (30 November 1958). "New Zealanders in England, 1958". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  126. (en) Harry Gee. "M.C.C. team in Australia and New Zealand, 1958–59". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  127. (en) "India in England, 1959". ESPNcricinfo. 30 November 1959. Besoek op 2 Mei 2021.
  128. (en) "Ashes history – England stand out". BBC. 30 Oktober 2006. Besoek op 2 Mei 2021.
  129. (en) "M.C.C. team in India, Pakistan and Ceylon, 1961–62". ESPNcricinfo. 30 November 1962. Besoek op 2 Mei 2021.
  130. (en) "M.C.C. team in Australia and New Zealand, 1962–63". ESPNcricinfo. 30 November 1963. Besoek op 2 Mei 2021.
  131. (en) "West Indies in England, 1963". ESPNcricinfo. 30 November 1963. Besoek op 2 Mei 2021.
  132. (en) Norman Preston (30 November 1964). "Australians in England, 1964". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  133. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  134. (en) "Ashes History: 1970–1999". BBC. 25 Mei 2001. Besoek op 2 Mei 2021.
  135. (en) Colin Bateman (1993). If The Cap Fits. Tony Williams Publications. p. 52. ISBN 1-869833-21-X.
  136. (en) Jon Gemmell (2004). The Politics of South African Cricket. Routledge (UK). ISBN 0-7146-5346-2.
  137. (en) "The empire strikes back". ESPNcricinfo. November 2005. Besoek op 2 Mei 2021.
  138. (en) E.M.Wellings (30 November 1971). "MCC in Australia and New Zealand, 1970–71". ESPNcicinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  139. (en) Norman Preston (30 November 1972). "Australians in England, 1972". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  140. (en) "Pakistan in England, 1971". ESPNcicinfo. 30 November 1971. Besoek op 2 Mei 2021.
  141. (en) "India in England, 1971". ESPNcricinfo. 30 November 1971. Besoek op 2 Mei 2021.
  142. (en) Partab Ramchand (2 November 2007). "First love". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  143. (en) Nagraj Gollapudi (8 November 2012). "Eight for nothing". The Cricket Monthly. Besoek op 2 Mei 2021.
  144. (en) Norman Preston (30 November 1973). "West Indies in England, 1973". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  145. (en) Daniel Brigham (29 Januarie 2013). "Worst Indies". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  146. (en) Martin Williamson (10 Oktober 2014). "Shell-shocked and bloodied". ESPNcicinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  147. (en) Martin Williamson (22 Junie 2010). "The birth of the one-day international". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  148. (en) John Woodcock (19 Junie 1975). "England swung out by Gilmour". Headingley: The Times. p. 8.
  149. (en) "Gilmour cooks England's goose". ESPNcricinfo. 3 November 2014. Besoek op 2 Mei 2021.
  150. (en) Norman Preston (30 November 1975). "The Australians in England, 1975". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  151. (en) "Who's grovelling now?". ESPNcricinfo. 18 Mei 2007. Besoek op 2 Mei 2021.
  152. (en) Sandip G (10 Junie 2020). "'Grovel': The racist slur that changed Windies in 1976". The Indian Express. Besoek op 2 Mei 2021.
  153. (en) "England in India and Australia 1976–77". ESPNcricinfo. 30 November 1977. Besoek op 2 Mei 2021.
  154. (en) David Frith (30 Desember 2012). "Tony Greig obituary". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  155. (en) Norman Preston (30 November 1978). "Pakistan in England, 1978". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  156. (en) Norman Preston (30 November 1978). "New Zealand in England, 1978". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  157. (en) "England in Australia, 1978–79". ESPNcricinfo. 30 November 1979. Besoek op 2 Mei 2021.
  158. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  159. (en) "Final, London, Jun 23 1979, Prudential World Cup". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  160. (en) David Norrie (30 November 1990). "England v New Zealand 1990". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  161. (en) "The West Indians in England, 1980". ESPNcricinfo. 30 November 1980. Besoek op 2 Mei 2021.
  162. (en) "England in West Indies, 1980–81". ESPNcricinfo. 30 November 1981. Besoek op 2 Mei 2021.
  163. (en) "'Ian Botham's Ashes': The myths, the legends and me". The Guardian. 2 Julie 2011. Besoek op 2 Mei 2021.
  164. (en) "England in India and Sri Lanka, 1981–82". ESPNcricinfo. 30 November 1982. Besoek op 2 Mei 2021.
  165. (en) "The Indians in England, 1982". ESPNcricinfo. 30 November 1982. Besoek op 2 Mei 2021.
  166. (en) "The Pakistanis in England, 1982". ESPNcricinfo. 30 November 1982. Besoek op 2 Mei 2021.
  167. (en) "Australia v England 1982–83". ESPNcricinfo. 30 November 1983. Besoek op 2 Mei 2021.
  168. (en) "1st SF, Manchester, Jun 22 1983, Prudential World Cup". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  169. (en) "England in India and Sri Lanka, 1984–85". ESPNcricinfo. 30 November 1985. Besoek op 2 Mei 2021.
  170. (en) "The Australians in England, 1985". ESPNcicinfo. 30 November 1985. Besoek op 2 Mei 2021.
  171. (en) Colin Benjamin (19 April 2016). "'The worst England tour ever'". The Cricket Monthly. Besoek op 2 Mei 2021.
  172. (en) "The Indians in England, 1986". ESPNcricinfo. 17 Augustus 2007. Besoek op 2 Mei 2021.
  173. (en) Graeme Wright (3 April 2008). "The New Zealanders in England, 1986". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  174. (en) "Can't bat, can't bowl, can't field". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  175. (en) "Final, Kolkata, Nov 8 1987, Reliance World Cup". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  176. (en) Tony Cozier (30 November 1988). "The West Indians in England, 1988". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  177. (en) Daniel Brettig (20 Maart 2010). "'Everything we touched turned to gold'". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  178. (en) "England in the West Indies, 1989–90". ESPNcricinfo. 30 November 1990. Besoek op 2 Mei 2021.
  179. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  180. (en) "Retroreport: Wasim Akram magic wins it for Imran Khan's cornered tigers". ESPNcricinfo. 25 Maart 2020. Besoek op 2 Mei 2021.
  181. (en) "Marsh fires Flintoff warning". BBC. 6 Mei 2002. Besoek op 2 Mei 2021.
  182. (en) Matthew Engel (27 Julie 1993). "Gooch does his best for England and resigns". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  183. (en) Emma John (Junie 2016). "A sandwich with the supremo". The Cricket Monthly. Besoek op 2 Mei 2021.
  184. (en) "England in West Indies, 1993–94". ESPNcricinfo. 1995. Besoek op 2 Mei 2021.
  185. (en) "When Ian Botham played king at the panto and the 1992 Cricket World Cup". The Guardian. 24 Junie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  186. (en) "Alec Stewart: Batting, keeping wickets and leading England through her dark days". Cricket Country. 8 April 2017. Besoek op 2 Mei 2021.
  187. (en) "1st QF, Faisalabad, Mar 9 1996, Wills World Cup". Cricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  188. (en) Rob Smyth (4 Julie 2017). "'The nastiest match I ever played in': England v South Africa, Headingley 1998". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  189. (en) "MCC History". Lord’s. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Februarie 2012. Besoek op 13 Maart 2012.
  190. (en) "About the England and Wales Cricket Board". Engelse en Walliese Krieketraad. Besoek op 28 Januarie 2021.
  191. (en) "About the MCC". Lord’s. Besoek op 2 Mei 2021.
  192. (en) "Sport: Cricket – Barmies shine as world's best losers". BBC. 23 Augustus 1999. Besoek op 2 Mei 2021.
  193. (en) Tony Cozier (30 November 2000). "The West Indians in England, 2000". ESPNcicinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  194. (en) Alan Gardner & Umar Farooq (7 Desember 2020). "'Suddenly we'd won in Pakistan and we were in the dressing room singing Who Let The Dogs Out'". The Cricket Monthly. Besoek op 2 Mei 2021.
  195. (en) Scott Oliver (6 November 2018). "Thorpey and Gilo mug Sri Lanka". The Cricket Monthly. Besoek op 2 Mei 2021.
  196. (en) "All change is road to whitewash". The Guardian. 6 Augustus 2001. Besoek op 27 April 2021.
  197. (en) "Hussain quits as captain". BBC. 28 Julie 2003. Besoek op 2 Mei 2021.
  198. (en) Mike Selvey (27 September 2004). "Lara discovers the power to inspire Windies in adversity". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  199. (en) Andrew Miller (14 Junie 2005). "A game for the here and now". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  200. (en) "Vaughan retains central contract despite long-term injury". Daily Mail. 20 Desember 2006. Besoek op 2 Mei 2021.
  201. (en) "Monty Panesar". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  202. (en) "Australia seal the whitewash". ESPNcicinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  203. (en) "Vaughan wants Stuart Broad as England one-day captain". BBC. 28 Maart 2011. Besoek op 2 Mei 2021.
  204. (en) "Kemp and Morne Morkel power SA win". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  205. (en) "England captain Pietersen resigns". BBC. 7 Januarie 2009. Besoek op 2 Mei 2021.
  206. (en) "West Indies hold nerve to reach semis". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  207. (en) "Cardiff to host Ashes Test in 2009". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  208. (en) "The Ashes 2009". ESPncricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  209. (en) "England beat Australia to win World Twenty20 title". BBC. 16 Mei 2010. Besoek op 2 Mei 2021.
  210. (en) "Ashes: England wrap up 3–1 series win over Australia". BBC. 7 Januarie 2011. Besoek op 2 Mei 2021.
  211. (en) "Sri Lanka vs England, 4th quarter-final ICC World Cup 2011". 26 Maart 2011. Besoek op 2 Mei 2021.
  212. (en) "England dethrone India to become No.1". ESPNcricinfo. 13 Augustus 2011. Besoek op 2 Mei 2021.
  213. (en) "Shaun Pollock says South Africa Test domination will be "tough"". BBC. 23 Augustus 2012. Besoek op 2 Mei 2021.
  214. (en) "A remarkable comeback win". ESPNcricinfo. 17 Desember 2012. Besoek op 2 Mei 2021.
  215. (en) "Malinga's five sends England crashing out". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  216. (en) "Kevin Pietersen: Batsman's England career over". BBC. 4 Februarie 2014. Besoek op 2 Mei 2021.
  217. (en) "Moores leaves role as England Head Coach". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 November 2015. Besoek op 4 Januarie 2016.
  218. (en) "Bayliss named England's new Head Coach". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Januarie 2016. Besoek op 4 Januarie 2016.
  219. (en) David Hopps (23 Augustus 2015). "Victory sends off Clarke and Rogers on a high". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  220. (en) "WI grab title after Brathwaite 6, 6, 6, 6". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  221. (en) "Why England are favourites for the Cricket World Cup – and who might stop them". 28 Mei 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  222. (en) "England lose against Australia in Cricket World Cup as old habits return at the worst of times". 25 Junie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  223. (en) "England reach Cricket World Cup final with thrashing of Australia". 11 Julie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  224. (en) "England win Cricket World Cup: Ben Stokes stars in dramatic victory over New Zealand". 14 Julie 2019. Besoek op 2 Mei 2021.
  225. (en) "New Balance announced as Official Kit Supplier". Engelse en Walliese Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 April 2017. Besoek op 7 Mei 2017.
  226. (en) "QA: The sinister aspect of golf". The Independent. Besoek op 2 Mei 2021.
  227. (en) "Classic World Cup Kits 1996". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2017. Besoek op 5 Julie 2017.
  228. (en) "Classic World Cup Kits 1999". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Junie 2017. Besoek op 5 Julie 2017.
  229. (en) "England's ODI kits down the years". The Daily Telegraph. Besoek op 2 Mei 2021.
  230. (en) "Lord's to host record 5th final in 2019 World Cup". India TV. Besoek op 2 Mei 2021.
  231. (en) Matt Cleary (2 Januarie 2014). "Why Australians don't understand the Barmy Army". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  232. (en) Lawrence Booth (25 November 2006). "Barmy Army angered at dilution of power". The Guardian. Besoek op 2 Mei 2021.
  233. (en) "Barmy Army founder issues Bangladesh tour warning to England supporters". The Guardian. 8 September 2016. Besoek op 2 Mei 2021.
  234. (en) Simon Barnes (25 November 2017). "Why England and Australia love to hate each other". New Statesman. Besoek op 2 Mei 2021.
  235. (en) "England v West Indies: Richards-Botham Trophy to replace Wisden Trophy". BBC. 3 Julie 2020. Besoek op 2 Mei 2021.
  236. (en) "ICC Hall of Famers". Internasionale Krieketraad. Besoek op 2 Mei 2021.
  237. (en) "Records / England / Test Matches / Most Runs". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  238. (en) "Records / England / One-Day Internationals / Most Runs". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  239. (en) "Records / England / Twenty20 Internationals / Most Runs". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  240. (en) "Records / England / Test Matches / Most Wickets". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  241. (en) "Records / England / One-Day Internationals / Most Wickets". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  242. (en) "Records / England / Twenty20 Internationals / Most Wickets". ESPNcricinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  243. Die tydperk verwys na die ooreenstemmende krieketseisoen waarin die eerste of laaste wedstryd van die tyd as kaptein plaasgevind het
  244. Die enigste speler wat as kaptein van beide Engeland se nasionale sokker- en krieketspanne fungeer het; (en) Martin Williamson. "Tip Foster". ESPNcicinfo. Besoek op 2 Mei 2021.
  245. (en) "Records / England / Test matches / Result summary". ESPNcricinfo. 25 April 2021. Besoek op 2 Mei 2021.
  246. (en) "Records / England / ODI matches / Result summary". ESPNcricinfo. 7 April 2021. Besoek op 2 Mei 2021.
  247. (en) "Records / England / Twenty20 Internationals / Result summary". ESPNcricinfo. 20 Maart 2021. Besoek op 2 Mei 2021.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Ralph Barke; Irving Rosenwater (1969). England v Australia: A compendium of Test cricket between the countries 1877–1968. B.T. Batsford. ISBN 0-7134-0317-9.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link)
  • (en) D. Birley (2003). A Social History of English Cricket. Londen: Aurum Press. ISBN 1-85410-941-3.
  • (en) D. Frith (1990). Australia versus England: a pictorial history of every Test match since 1877. Victoria: Penguin Books. ISBN 0-670-90323-X.
  • (en) H. T. Waghorn (1899). Cricket Scores, Notes, etc. (1730–1773). Blackwood.

Eksterne skakelsWysig