Engelse nasionale krieketspan

Die Engelse nasionale krieketspan is die span wat Engeland en Wallis in internasionale krieket verteenwoordig. Sedert 1 Januarie 1997 word dit beheer deur die Engeland en Wallis Krieketraad (ECB, van Engels: England and Wales Cricket Board), wat voorheen (1903–1996) as die Marylebone Krieketklub (MKK) bekend was.[8][9] Tot in die vroeë 1990’s het die span ook beide Ierland en Skotland in internasionale krieket verteenwoordig, maar albei nasies word sedert hul wegbreek deur hul eie nasionale krieketspanne – Ierland en Skotland – verteenwoordig.[10][11] Voorheen was die Engelse nasionale krieketspan as ’t ware ’n span wat die hele Verenigde Koninkryk en die Republiek Ierland verteenwoordig het.

Engeland
Flag of England.svg
KonferensieEngeland en Wallis Krieketraad
Personeel
ToetskapteinJoe Root
EDI-kapteinEoin Morgan
T20I-kapteinEoin Morgan
AfrigterChris Silverwood
Geskiedenis
Toetsstatus verkry1877
Internasionale Krieketraad
IKR-statusVolle lid (1909)
IKR-streekEKR (Europa)
IKR-ranglys Tans[1] Beste rang tot dusver
Toetsrang3de1ste
EDI1ste1ste
T20I3de1ste
Toetse
Eerste toetst Vlag van Australië Australië op Melbourne-krieketveld, Melbourne; 15–19 Maart 1877
Laaste toetst Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika op Wanderers, Johannesburg; 24–27 Januarie 2020
Toetse Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[2]1022371/304
(347 onbeslis, 0 geen uitslag)
Vanjaar[3]33/0 (0 onbeslis)
Internasionale eendagwedstryde
Eerste EDIt Vlag van Australië Australië op Melbourne-krieketveld, Melbourne; 5 Januarie 1971
Laaste EDIt Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika op Wanderers, Johannesburg; 9 Februarie 2020
EDIs Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[4]746375/334
(9 gelykop, 28 geen uitslag)
Vanjaar[5]31/1
(0 gelykop, 1 geen uitslag)
verskynings tydens wêreldbeker-toernooie12 (eerste in 1975)
Beste uitslagKampioen (in 2019)
Twintig20s
Eerste T20It Vlag van Australië Australië op Rose Bowl, Southampton; 13 Junie 2005
Laaste T20It Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika op Kingsmead, Durban; 14 Februarie 2020
T20Is Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[6]11758/53
(2 onbeslis, 4 geen uitslag)
Vanjaar[7]32/1
(0 onbeslis, 0 geen uitslag)
Verskynings by T20-wêreldbeker-toernooie6 (eerste in 2007)
Beste uitslagKampioen (in 2010)
Toetsklere
EDI-klere
T20I-klere

Engeland en Australië was die eerste spanne om in ’n toets te speel, op 15–19 Maart 1877. Dié twee lande het saam met Suid-Afrika die Imperiale Krieketkonferensie (die voorganger van die Internasionale Krieketraad) op 15 Junie 1909 gevorm. Engeland en Australië het ook op 5 Januarie 1971 die wêreld se eerste Internasionale eendagwedstryd (EDI) gespeel. Engeland het hul eerste internasionale Twintig20-wedstryd op 13 Junie 2005 teen Australië gespeel. Hulle kon die IKR se Twintig20-wêreldbeker in 2010 wen, en eindig in 2016 as naaswenner. Hulle het ook twee keer as naaswenner van die IKR se Kampioenetrofee geëindig (in 2004 en 2013). Engeland het al 117 T20I’s gespeel, waarvan hulle 58 gewen het.[12]

Teen 16 Februarie 2020 het Engeland 371 van die 1022 toetse waarin hulle gespeel het gewen en 304 verloor (met 347 gelykop).[13] In hul toetse teen Australië ding Engeland mee om die As, een van die vernaamste trofee in internasionale sport, en hulle kon die urn tot dusver 32 keer inpalm. Engeland het ook 746 EDIs gespeel, waarvan hulle 375 gewen het.[14] Hulle het ook vier keer in die eindstryd van krieketwêreldbekertoernooie verskyn, waarvan hulle die 2019-eindstryd naelskraaps teen Nieu-Seeland volgens aangetekende grenshoue tuis kon wen, nadat beide die wedstryd en die volgende Superboulbeurt in ’n gelykop geëindig het.[15][16][17][18] Engeland het ná Australië in 2015 en Indië in 2011 die derde – agtereenvolgende – gasheer geword wat die krieketwêreldbekertoernooi tuis kon wen. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 en rugby in 2003 die derde wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span kon inpalm.

Engeland is tans (16 Februarie 2020) derde op die IKR-toetsranglys, eerste op die eendagranglys, en derde op die Twintig20-wêreldranglys.[19][20][21]

GeskiedenisWysig

BeginjareWysig

 
Die "All-Engeland Elf" in 1846

Die eerste bekende verskyning van ’n span wat Engeland verteenwoordig het was op 9 Julie 1739, toe ’n "All-Engeland"-span, wat uit elf here uit die hele Engeland met uitsondering van Kent, teen die "onoorwinlike county" Kent gespel het en met ’n telling van "baie min kerwe" verloor het.[22][23] Sulke wedstryde is by verskeie geleenthede gedurende die eeu herhaal.

In 1846 het William Clarke die "All-Engeland Elf" saamgestel. Dié span het later teen ’n Verenigde All-Engeland Elf tussen 1847 en 1856 in jaarlikse wedstryde meegeding. Hierdie wedstryde was glo die belangrikste kompetisie in die Engelse seisoen wat die vaardighede van die spelers betref.

Vroeë toereWysig

 
Die Engelse krieketspan van 1859 op pad na Noord-Amerika, die eerste Engelse kriekettoer ooit

Die eerste oorsese toer van die Engelse span was in September 1859 na Noord-Amerika.[24] Dié span onder kaptein George Parr het ses spelers van die All-Engeland Elf en ses van die Verenigde All-Engeland Elf bevat.

Met die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog het die aandag elders getrek. Die Engelse span het in 1861–62 onder leiding van H. H. Stephenson Australië besoek en hierdie toer is as ’n kommersiële onderneming deur Messrs Spiers en Pond, restaurateurs van Melbourne, gereël. Die meeste wedstryde tydens toere voor 1877 is "teen kanse" gespeel, en die teenstander het meer as elf spelers op die veld gesit om die wedstryd meer gelykop en winsgewend te maak.[25] Wedstryde gedurende hierdie Australiese toer was hoofsaaklik teen kanse van minstens 18/11.

Die toer was baie suksesvol en sodoende het Parr in 1863–64 ’n tweede toer gereël.[26] James Lillywhite het die daaropvolgende Engelse span, wat met die P&O-stoomskip Poonah op 21 September 1876 geseil het, gelei. Hulle het teen ’n saamgestelde Australiese XI gespeel, en vir die eerste keer het albei spanne uit elf spelers bestaan. Die wedstryd, wat op 15 Maart 1877 op die Melbourne-krieketveld begin het, word as die eerste toetswedstryd beskou. Die saamgestelde Australiese XI het hierdie wedstryd met 45 lopies gewen[27] en die Australiër Charles Bannerman kon die eerste toetshonderdtal aanteken. Destyds is dié wedstryd as James Lillywhite se XI t ’n Saamgestelde Victoria en Nieu-Suid-Wallis bemark.[25] Die spanne het op Paasfees 1877 ’n terugwedstryd gespeel, en Lillywhite se span kon hul nederlaag met ’n oorwinning met vier paaltjies vergoed.[28] Die eerste toets op Engelse bodem was in 1880, en Engeland kon dié toets wen;[29] dit was die eerste keer wat Engeland ’n volledige verteenwoordigende span op die veld gesit het, insluitende W.G. Grace.[30]

1880’sWysig

 
Die Engelse span in 1883
 
Die "doodsberig" wat in 1882 in The Sporting Times verskyn het
 
Die Engelse span wat in 1882–83 na Australië getoer het

In die volgende jare het verdere toere gevolg, waarvan veral die Australiese toer van 1882 na Engeland belangrik is. Australië het daarin geslag om die gasheer Engeland in ’n taai wedstryd met 7 lopies te klop,[31] waardeur Engeland sy eerste tuisreeks met 1–0 verloor het, en The Sporting Times het ’n doodsberig op Engelse krieket gedruk:

In Liefdevolle Herinnering

AAN
ENGELSE KRIEKET,
WAT BY DIE OVAL GESTERF HET
OP
29 AUGUSTUS 1882,
Diep beklaag deur 'n groot verdriet
vriende en bekendes.
R. I. V.

N.B.—Die lyk sal veras en die
as na Australië geneem word.[32]

Na aanleiding van hierdie nederlaag het die Engelse kaptein Ivo Bligh na die 1882–83-toer as "die soek om die as te herwin" verwys. Engeland, met ’n gemengde span bestaande uit beide amateur- en professionele spelers, het die reeks 2–1 gewen.[33] Bligh is ’n urn wat as bevat het persent gegee, die as was volgens verskillende oorlewerings dié van ’n dwarsbalk, ’n bal of van ’n vrou se sluier, en só het die As-reeks ontstaan. Daarna is ’n vierde wedstryd gespeel wat Australië met vier paaltjies gewen het. Dié wedstryd is egter nie as ’n deel van die As-reeks beskou nie.[33][34] Engeland het baie van hierdie vroeë kompetisies oorheers en hulle het die As-reeks tussen 1884 en 1898 tien keer gewen.[35] In 1889 het Engeland ook sy eerste toets teen Suid-Afrika in Port Elizabeth gespeel.[36][37]

1890’sWysig

Engeland het die As-reeks in 1890 2–0 gewen, en die derde wedstryd van dié reeks was die eerste toets wat afgelas is. Engeland het die 1891–92-reeks 2–1 verloor, alhoewel hulle die urn die volgende jaar kon herwin. Engeland het die 1894–95-reeks weer gewen, nadat hulle onder kaptein Andrew Stoddart dié reeks 3–2 beklink het. In 1895–96 het Engeland teen Suid-Afrika gespeel en kon al die toetse van dié reeks wen. Die 1899-As-reeks was die eerste toer waarin beide die MCC en die counties ’n keurkomitee aangestel het. Daarin was drie aktiewe spelers: Grace, Lord Hawke en Warwickshire se kaptein Herbert Bainbridge. Voorheen is die Engelse toetsspanne deur die gasheerklub saamgestel. Engeland het die As-reeks in 1899 1–0 verloor, en Grace het in die eerste wedstryd van dié reeks sy laaste toetsverskyning gemaak.

1900’sWysig

 
Die derde toets tussen Australië en Engeland in 1902 op die Adelaide-ovaal

Aan die begin van die 20ste eeu het Engeland gemengde resultate behaal, nadat hulle tussen 1900 en 1914 vier van die agt As-reekse verloor het.[38] Tydens die 1905–06-seisoen het Engeland hul eerste reeks teen Suid-Afrika 4–1 verloor, nadat hul kolfwerk gestruikel het.[39]

Engeland het sy eerste reeks van die nuwe eeu tydens die 1901–02-As teen Australië verloor. Australië het ook die 1902-reeks gewen, en dié reeks word vir sy opgewonde krieket onthou, waarin onder andere Gilbert Jessop ’n honderdtal in net 70 minute aangeteken het. Engeland het die As in 1904 onder kapteinskap van Pelham Warner herwin. R. E. Foster het 287 in sy debuut aangeteken en Wilfred Rhodes het 15 paaltjies in ’n enkele wedstryd geneem. In 1905–06 het Engeland 4–1 teen Suid-Afrika verloor. Engeland kon die nederlaag in 1907 vergoed, nadat hulle die reeks 1–0 onder kapteinskap van Foster gewen het. Engeland het egter die 1909-As-reeks teen Australië verloor, nadat hulle 25 spelers na die kleedkamers terug moes stuur. Engeland het ook teen Suid-Afrika verloor, maar Jack Hobbs kon tydens dié toer sy eerste van 15 honderdtalle aanteken.

1910’sWysig

Engeland het in 1911–12 na Australië getoer en het teen hul teenstanders met 4–1 gewen. Dié span het onder andere Rhodes, Hobbs, Frank Woolley en Sydney Barnes ingesluit. Engeland het die eerste wedstryd van die reeks verloor, maar hulle kon herstel en die ander vier toetse wen. Dit sal die laaste As-reeks voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog wees.

Tydens die 1912-seisoen het die Engelse span aan ’n unieke eksperiment deelgeneem. ’n Driehoekige toernooi van nege wedstryde tussen Engeland, Suid-Afrika en Australië is van stapel gestuur. Dié reeks is deur ’n baie nat somer en verskille tussen die spelers belemmer en die toernooi is as ’n mislukking beskou. Die Daily Telegraph het die toernooi soos volg beskryf:[40]

Nege toetse sorg vir ’n oorvloed aan krieket, en die wedstryde tussen Australië en Suid-Afrika is nie ’n groot trekpleister vir die Britse publiek nie.

Australië het met ’n swak span deelgeneem en die Suid-Afrikaanse boulers was ineffektief, waarvolgens Engeland die toernooi oorheers het en vier van hul ses wedstryde gewen het. Die wedstryd tussen Australië en Suid-Afrika op Lord’s is deur die Britse monarg George V bygewoon, die eerste keer wat ’n heersende monarg toetskrieket bygewoon het.[41] Engeland het nog een toer voor die uitbreek van die Groot Oorlog onderneem, en teen Suid-Afrika met 4–0 gewen; Barnes kon 49 paaltjies in dié reeks neem.

1920’sWysig

 
Herbert Sutcliffe vee Arthur Mailey uit tydens die eerste As-toets in Sydney, 1924
 
Die Engelse krieketspan tydens die toets op die Brisbane-skougrond in 1928. Engeland het die wedstryd met ’n rekordtelling van 675 lopies gewen

Engeland se eerste wedstryd ná die oorlog was tydens die 1920–21-seisoen teen Australië. Engeland was nog besig om van die gevolge van die oorlog te herstel en het afgegaan na ’n reeks van verpletterende nederlae in hul eerste platgelope reeks wat hulle 5–0 verloor het. Ses Australiërs kon honderdtalle aanteken en Mailey het 36 Engelse kolwers uitgeboul. Die volgende As-reekse het nie beter verloop nie; Engeland het die 1921-As-reeks 3–0 en die 1924–25-As-reeks 4–1 verloor. Engeland se prestasies kon in 1926 herstel nadat hulle die As herwin het en ’n gedugte span op die veld kon sit en 4–1 met Australië in die 1928–29-As-reeks afgereken het om sodoende die urn te verdedig.

In dieselfde jaar het Wes-Indië die vierde span met toetsstatus geword en hul eerste wedstryd teen Engeland gespeel. Engeland het elkeen van die drie toetse met ’n beurt gewen, en in die pers is die opgradering van Wes-Indië as ’n fout beskou, alhoewel Learie Constantine die dubbel tydens dié toer kon behaal. Tydens die 1929–30-seisoen het Engeland twee gelyktydige toere onderneem, en een span het na Nieu-Seeland (wat vroeër dié jaar toetsstatus verkry het) getoer, terwyl die ander na Wes-Indië vertrek het. Ondanks die stuur van twee afsonderlike spanne kon Engeland albei toere wen, nadat hulle Nieu-Seeland 1–0 en Wes-Indië 2–1 kon klop. Die onbesliste laaste toets in Wes-Indië is veral te wyte aan die reën wat uitgesak het.[42][43]

1930’sWysig

 
Bill Woodfull ontwyk ’n gevaarlike lyf-bal van Harold Larwood tydens die sogenaamde Lyfkrieket-reeks in 1932–33

Tydens die 1930-As-reeks kon die jong Don Bradman die toer oorheers, en 974 lopies tydens sy sewe toetsbeurte aanteken. Hy het 254 op Lord’s, 334 op Headingley en 232 op The Oval aangeteken. Australië het die reeks 2–1 gewen en die As-urn herwin.[44] As gevolg van Bradman se produktiewe lopie-aantekening het die Engelse kaptein Douglas Jardine die bestaande beenteorie in ’n vinnige beenteorie, of lyfkrieket, omgeskep in ’n poging om Bradman se reeks stop te sit. Die vinnige beenteorie het direkte aflewerings op die kolwer se liggaam ingesluit. Die kolwer sal homself moet beskerm, en indien hy die bal met die kolf raak, het hy riskeer om deur een van die baie veldwerkers aan die beenkant uitgevang te word.[45]

Deur die gebruik van Jardine se vinnige beenteorie het Engeland die volgende As-reeks 4–1 gewen, maar klagtes oor die lyfkriekettaktiek tydens dié toer het tot ontwrigtings deur die gehoor en diplomatieke dreigemente deur die Australiese Krieketraad gelei; laasgenoemde het die volgende telegram vir die MCC in Londen gestuur:

Direkte boulwerk op die lyf het ’n sulke omvang aangeneem dat die beste belange van die spel die beskerming van die kolwers se liggaam geword het. Dit veroorsaak diep bitter gevoelens tussen die spelers, maar ook oor beserings. Na ons mening is dit onsportief. As dit nie dadelik stopgesit word nie, is dit waarskynlik dat die eens vriendelike betrekkinge tussen Australië en Engeland ontstel sal word.

Later is Jardine van sy pos as kaptein verwyder en die reëls van krieket verander, so dat in een beurt nie meer as een vinnige aflewering op die liggaam en net twee veldwerkers op die beenkant toegelaat word nie.

Engeland se volgende toer na Indië tydens die 1933–34-seisoen was die eerste toets wat op die Indiese subkontinent aangebied is. Dié reeks word ook vir die groot aantal opslagballe onthou wat deur beide Stan Nichols en Nobby Clark geboul is en die Indiese kolwers sonkoepels pleks van pette ter selfbeskerming laat dra het.

Australië het die 1934-As-reeks 2–1 gewen en die urn sodoende vir die volgende 19 jaar behou. Baie van die destydse paaltjies was vir die kolwers voordelig, waarvolgens ’n groot aantal wedstryde onbeslis en met ’n hoë telling geëindig het en baie kolfrekorde opgestel is.

Engeland het die 1938-As geëwenaar, waarvolgens Australië die urn kon behou. Engeland het die eerste wedstryd van dié reeks verloor, maar kon die tweede en laaste op The Oval met ’n beurt en 579 lopies wen. Len Hutton het die hoogste toetstelling deur ’n Engelsman nog aangeteken, en 364 in Engeland se eerste beurte behaal waardeur hulle 903 kon bereik, Engeland se hoogste telling nog teen Australië.

Tydens die 1938–39-toer na Suid-Afrika is ’n ander eksperiment gedoen, nadat beslis is om van die beslissende toets ’n tydlose een te maak wat tot ’n einde gespeel sal word. Engeland het die beslissende toets in Durban met ’n voorsprong van 1–0 betree. Alhoewel die beslissende toets "tydloos" sou wees, het die wedstryd ná tien dae se spel onbeslis geëindig, omdat Engeland die trein moes haal om die skip tuis toe te neem. ’n Rekord van 1 981 lopies is aangeteken, en die konsep van toetse sonder einde is laat vaar. Engeland vir die laaste toer voor die Tweede Wêreldoorlog in 1939 na Wes-Indië getoer, alhoewel ’n span vir ’n MCC-toer na Indië meer in hoop as in verwagting vir die aanstaande wedstryde saamgestel is.

1940’sWysig

Toetskrieket is ná die einde van die oorlog in 1946 hervat, en Engeland het sy eerste wedstryd teen Indië gewen. Hulle het egter in die 1946–47-As-reeks gesukkel en 3–0 in Australië onder kaptein Wally Hammond verloor. Engeland kon Suid-Afrika in 1947 3–0 klop, nadat Denis Compton 1 187 lopies in dié reeks aangeteken het.

Die 1947–48-reeks teen Wes-Indië was ’n verdere teleurstelling vir Engeland, nadat die deur beserings van sleutelspelers verswakte span 2–0 verloor het. Engeland moes ’n verdere vernedering deur Bradman se onoorwonne span tydens die 1948-As-reeks toelaat. Hutton is vir die derde toets op ’n omstrede manier laat val, en Engeland is met net 52 lopies op The Oval uitgeboul. Dié reeks sal Bradman se laaste As-reeks wees.

In 1948–49 kon Engeland onder kaptein George Mann Suid-Afrika 2–0 klop. Dié reeks het ’n rekordvennootskap van 359 tussen Hutton en Cyril Washbrook ingesluit. Die dekade is met ’n onbesliste toetsreeks teen Nieu-Seeland afgesluit, nadat elke wedstryd in ’n gelykop geëindig het.

1950’sWysig

 
Peter May ry Bill Johnston op pad na ’n honderdtal in Sydney, 1954

Hul lotgevalle het in 1953 verander nadat Engeland die As-reeks met 1–0 gewen het. Engeland het nie een reeks tussen hul 1950–51- en 1958–59-toere na Australië verloor nie en ’n beroemde oorwinning in 1954–55 onder kaptein Peter May behaal; veral te danke aan Frank Tyson wie se 6/85 in Sydney en 7/27 in Melbourne as die vinnigste boulwerk nog in Australië beskou word. Die 1956-reeks word onthou vir die boulwerk van Jim Laker, wat 46 paaltjies met ’n gemiddelde van 9.62 kon neem, insluitende ’n 19/90 op Old Trafford. Ná ’n gelykop teen Suid-Afrika kon Engeland beide Wes-Indië en Nieu-Seeland maklik klop.

Die Engelse span wat in 1958–59 na Australië getoer het is destyds as die beste nog beskou wat in ’n As-reeks te staan gekom het, maar hulle het dié reeks met 4–0 verloor nadat Richie Benaud se hernuwe Australiese span te sterk was, en Engeland wat gedurende die reeks met die kolfwerk gesukkel het.

Op 24 Augustus 1959 kon Engeland sy enigste 5–0-skoonskip-reeks teen Indië behaal. Nadat almal vir 194 op The Oval uitgeboul is, het Indië die laaste toets met ’n beurt verloor. Engeland se kolwers Ken Barrington en Colin Cowdrey het albei ’n uitstekende reeks met die kolf gehad, Barrington het 357 in die hele reeks en Cowdrey 344 aangeteken.

1960’sWysig

Die vroeë en middel-1960’s was minder suksesvol vir die Engelse krieketspan. Ondanks Engeland se teoretiese sterke het Australië die As-urn behou en Wes-Indië Engeland in die vroeë jare van dié dekade oorheers. May het in 1961 as Engelse kaptein bedank nadat hulle die As-reeks daardie jaar teen Australië verloor het.

Ted Dexter het as Engelse kaptein opgevolg, maar hulle het hul onverskillige resultate voortgesit. In 1961–62 het hulle Pakistan verslaan, maar teen Indië verloor. Die volgende jaar het die 1962–63-As-reeks tussen Engeland en Australië onbeslis 1–1 geëindig, waarvolgens Australië die urn kon behou. Engeland kon die toetsreeks teen Nieu-Seeland 3–0 wen, maar is deur Wes-Indië verslaan, en is in die 1964-As-reeks 1–0 tuis geklop, waarna Dexter as kaptein afgetree het.

Tussen 1968 en 1971 het Engeland 27 agtereenvolgende toetse sonder nederlaag gespeel, waarvan hulle 9 kon wen en 18 (insluitende die afgelaste toets in Melbourne in 1970–71) onbeslis geëindig het.[46] Hierdie prestasie het met die gelykop teen Australië op Lord’s in die tweede toets van die As-reeks in 1968 begin en met die Indiese oorwinning in die derde toets op The Oval met vier paaltjies in 1971 geëindig. Hulle het 13 toetse met net een nederlaag onmiddellik vooraf gespeel, altesaam 40 opeenvolgende toetse met net een nederlaag, beginnende met hul oorwinning met ’n beurt op The Oval in 1966. In hierdie tydperk het Engeland Nieu-Seeland, Indië, Wes-Indië en Pakistan verslaan, en onder Ray Illingworth kon hulle in 1970–71 die As-urn van Australië terugwen.

1970’sWysig

Die 1970’s kan vir die Engelse span in drie dele verdeel word. Vroeg in dié dekade het Illingworth se span die krieketwêreld oorheers, hulle kon die As-reeks in 1971 weg wen en in 1972 die urn tuis verdedig. Dieselfde span het Pakistan in 1971 tuis verslaan en het teen Indië by verre die beter krieket gespeel. Engeland is egter veral deur die reën ondersteun om die reeks teen Pakistan 1–0 te beklink, maar dieselfde reën het Indië twee keer beskerm en ná ’n Engelse ineenstorting het hulle teen Indië verloor. Dit was egter een van (of self die) beste Engelse span nog met sleutelspelers soos Illingworth, Geoffrey Boycott, John Edrich, Basil D'Oliveira, Dennis Amiss, Alan Knott, John Snow en Derek Underwood.

Die middel-1970’s was veral onstuimig. Illingworth en verskeie ander spelers het geweier om in 1972–73 na Indië te toer wat aan die einde van dié somer tot ’n opskudding vir Illingworth se werk gelei het – Engeland is pas deur ’n indrukwekkende Wes-Indiese span 2–0 verslaan – met verskeie Engelse spelers wat ouer as 35 was. Mike Denness was die verrassende keuse maar het net 18 maande aangebly; sy resultate teen swakker teenstanders was goed, maar Engeland was erg blootgestel aan veroudering en het nie oor ’n vinnige boulwerk teen die 1974–75-Australiërs beskik nie, en sodoende die As-reeks 4–1 verloor.

Vanaf die middel-1970’s het naas toetskrieket veral EDI-krieket belangrik geword en in 1975 is die eerste krieketwêreldbekertoernooi in Engeland aangebied, maar die gasheer is deur Australië in die halfeindstryd uitgeskakel.

Denness is in 1975 deur Tony Greig vervang. Terwyl hy daarin geslaag het om ’n nederlaag teen Australië te vermy, is sy span in die volgende jaar grootliks deur die jong en baie opkomende Wes-Indiese span verslaan, wat tot Greig se bekende "gruwel"-opmerking gelei het. Greig se hoogtepunt was waarskynlik die 1976–77-oorwinning oor Indië in Indië. Nadat Greig se belangrike rol by die wegbreekreeks Wêreldreekskrieket bekend geword het, is hy afgedank en deur Mike Brearley vervang.

Brearley se span het weer die hiperbool getoon wat dikwels aan die oorheersende span in krieket toegespreek word. Terwyl sy 1977–80-span van Engeland se beste talente ingesluit het, waaronder die latere kapteins Ian Botham, David Gower en Graham Gooch, is hul teenstanders dikwels deur die afwesigheid van hul Wêreldreekskrieket-spelers verswak, veral in 1978, toe Engeland Nieu-Seeland 3–0 en Pakistan 2–0 verslaan voordat hulle met ’n as ’t ware tweede Australiese span 5–1 in 1978–79 afreken.

Vanaf 1977 tot in 1986 kon Engeland Australië in toetskrieket oorheers. Van nege toetsreekse kon Engeland vyf wen en twee ewenaar.[47] In die Krieketwêreldbeker 1979 het Engeland teen Wes-Indië in die eindstryd verloor.

1980’sWysig

 
Toetswedstryd tussen Engeland en Australië op Trent Bridge in 1981

Die Engelse span, ná Brearley se uittrede in 1980, kon gedurende die 1980’s nooit werklik vestig nie, en dié dekade sal as ’n laagtepunt vir die span in herinnering bly. Terwyl sommige spelers soos Botham, Gooch en Gower goeie loopbane gehad het, het die span selde daarin geslag om goeie teenstanders gedurende die dekade te verslaan en kon tussen September 1985 en Julie 1990 nie ’n toetsoorwinning tuis aanteken nie (met uitsondering van Sri Lanka).

Botham is in 1980 as kaptein benoem, hulle het toe ’n goeie stryd teen Wes-Indië aangevoer, en ’n vyf-toetsreeks met 1–0 verloor, alhoewel Engeland in die terugreeks verneder is. Nadat hy ’n paar in die eerste toets teen Australië aangeteken het, is Botham weens sy swak vorm as kaptein afgedank en deur Brearley vervang. Botham het tot sy ou vorm teruggekeer en in die res van dié reeks uitstekend gespeel, en is as speler van die wedstryd in die derde, vierde en vyfde toets benoem. Die reeks het as "Botham se As-reeks" bekend geword en Engeland kon ’n 3–1-oorwinning behaal.

Keith Fletcher het in 1981 as kaptein oorgeneem, maar Engeland het sy eerste reeks onder Fletcher teen Indië verloor. Bob Willis is in 1982 as kaptein benoem en hulle kon oorwinnings teen beide Indië en Pakistan behaal, maar hulle het die As-reeks teen Australië met 2–1 verloor. Engeland het die Krieketwêreldbeker in 1983 aangebied en tot die halfeindstryd gevorder, maar hul toetsprestasies het swak gebly, nadat hulle nederlae teen Nieu-Seeland, Pakistan en Wes-Indië moes toelaat.

Gower het in 1984 kaptein geword en die Engelse span na ’n 2–1-oorwinning oor Indië gelei. Hulle kon toe die 1985-As-reeks met 3–1 wen, hoewel hierna ’n gebrek aan vorm opgedaag het. ’n Nederlaag teen Wes-Indië het die span se vertroue laat daal, en hulle het toe teen Indië 2–0 verloor. In 1986 is Micky Stewart as Engeland se eerste voltydse afrigter aangestel. Engeland kon Nieu-Seeland verslaan, maar daar was min hoop dat hulle die As in 1986–87 kon herwin. Ondanks die feit dat hulle beskryf is as ’n span wat "nie kan kolf, nie kan boul en nie kan veldwerk doen nie", het hulle die As-reeks met 2–1 gewen.

Nadat hulle agtereenvolgende reekse teen Pakistan verloor het, kon Engeland ’n drie-toetsreeks teen Nieu-Seeland 0–0 ewenaar. Hulle het die eindstryd van die Krieketwêreldbeker 1987 behaal, maar met sewe lopies teen Australië verloor. Nadat hulle 4–0 teen Wes-Indië verloor het, het Engeland die As-reeks teen ’n hernuwe Australië onder Allan Border verloor. Nadat spelers soos Gooch ná ’n rebelletoer na Suid-Afrika opgeskort is, moes die nuwe Engelse span weer ’n nederlaag teen Wes-Indië toelaat, maar dié keer 2–1.

Vanaf 1989 het Australië begin domineer en Engeland het die agt As-reekse tussen 1989 en 2002 deels duidelik verloor.[48]

1990’sWysig

As die 1980’s as ’n laagtepunt van die Engelse span beskou kan word, het die 1990’s net ’n klein vordering gesien. Die aanstelling van Gooch as kaptein in 1990 het tot meer professionalisme en veral fiksheid gelei, al het dit ’n tydjie geneem totdat ou gewoontes verdwyn het. Selfs nog in 2011 is een of twee suksesvolle countyspelers nie as fiks genoeg vir internasionale krieket beskou nie. Noemenswaardige prestasies teen Indië en Nieu-Seeland in 1990 is opgevolg deur ’n taai gelykop teen Wes-Indië in 1991 en ’n sterk prestasie tydens die Krieketwêreldbeker 1992, nadat Engeland vir die tweede agtereenvolgende keer as naaswenners geëindig het, maar groot nederlae teen Australië in 1990–91 en veral Pakistan (die destydse wêreldkampioen) in 1992 getuig van Engeland se gebrek aan ’n goeie boulwerk. Engeland se boulwerk was in 1993 so sleg dat Rod Marsh Engelse boulers een keer as "taartgooiers" beskryf het. Nadat hulle drie van die eerste vier toetse in Engeland in 1993 verloor het, het Gooch bedank en is deur Michael Atherton opgevolg.

Meer keuringsprobleme het tydens die termyn van Atherton opgedaag toe die nuwe voorsitter van keurders en die afrigter, Ray Illingworth (toe in die 60’s), byna die enigste verantwoordelikheid vir die span van die veld af aanvaar het. Die jeugbeleid wat tot Engeland se vordering ná die Wes-Indiese toer in 1993–94 gelei het (al het hulle teen ’n ervare Wes-Indiese span verloor) is laat vaar en spelers soos Gatting en Gooch het aangebly, al was hulle in hul 30’s en 40’s. Engeland het tuis verder goed teen swakker teenstanders soos Indië, Nieu-Seeland en Wes-Indië gevaar, maar erg teen opkomende spanne soos Pakistan en Suid-Afrika gesukkel. Atherton het sy aftrede aangebied nadat hulle die 1997-As-reeks – ten spyte van ’n voorsprong ná twee wedstryde van 1–0 – met 3–2 verloor het; hy sal een reeks later in vroeg 1998 bedank. Engeland, op soek na talent, het gedurende hierdie periode ’n hele aantal nuwe spelers soos Ronnie Irani, Adam Hollioake, Craig White, Graeme Hick en Mark Ramprakash ingespan. Op hierdie tydstip was daar twee hoofprobleme:

  • Die gebrek aan ’n ware veelsydige spelers wat op nommer 6 kon kolf, terwyl Botham ’n groot leemte in die kolforde gelaat het toe hy in 1992 uit toetskrieket bedank het.
  • Alec Stewart, ’n goeie paaltjiewagter en ’n uitstekende speler met ’n vinnige boulwerk, kon nie begin en gelyktydig paaltjies neem nie, vandaar hy aan die beur was, waar hy gereeld blootgestel was aan draaiballe wat hy nie so goed kon beantwoord nie.

Een kleiner uitblink was die Krieketwêreldbeker 1996 waartydens Engeland die kwarteindstryd kon maak, maar duidelik deur die latere kampioen Sri Lanka verslaan is.

Stewart het in 1998 die leisels as kaptein oorgeneem, maar ná ’n verdere verlore As-reeks en ’n vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 het hy beide toets- en EDI-kapteinskap in 1999 verloor. Dit sou egter nie afbreuk doen nie aan die tuisreeks in 1998 waarin Engeland baie sterkte getoon het om ’n magtige Suid-Afrikaanse span met 2–1 te klop.

’n Verdere rede vir hul swak prestasies was die behoefte van countyspanne aan hul spelers, waarvolgens Engeland selde ’n volstoomspan tydens hul toere kon inspan. Dit het uiteindelik tot die oorname van die Engeland en Wallis Krieketraad se oorname by die MCC as die beheerliggaam van die Engelse span en die invoering van gesentraliseerde kontrakte gelei. In die vroeë 1990’s het ook beide Ierland en Skotland hul bande met die Engelse en Walliese span verbreek en albei nasies word sedertdien deur hul eie krieketspanne verteenwoordig (sien Ierland en Skotland).

In 1999, nadat die afrigter David Lloyd ná die vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 bedank het en die nuwe kaptein Nasser Hussain pas benoem is, was Engeland op sy laagtepunt (en was letterlik die toetsnasie op die laaste plek van die ranglys) nadat hulle op ’n chaotiese manier 2–1 teen Nieu-Seeland verloor het. Hussain is op die balkon van The Oval uitgejou en die gehoor het met "We've got the worst team in the world" na die melodie van "He's Got the Whole World in His Hands" gespot.

2000’sWysig

 
Toetswedstryd tussen Engeland en Sri Lanka in Colombo, 2001
 
Die Indiese krieketspan in aksie teen Engeland tydens hul toets op Wankhedestadion, Mumbai, in 2006
 
Engeland speel teen Australië op Lord’s-krieketveld in die 2009 Die As-reeks

Gesentraliseerde kontrakte is ingevoer – wat die werkdruk vir spelers gereduseer het – en ná die aanstelling van die Zimbabwiese afrigter Duncan Fletcher kon Engeland die sukkelende Wes-Indië 3–1 verslaan. Engeland se resultate in Asië het daardie winter verbeter en hulle kon oorwinnings oor beide Pakistan en Sri Lanka aanteken. Hussain se span het ’n baie moeiliker taak gehad, en kon die verwagte platloop in die 2001-As-reeks teen die almagtige Australiese span vermy. Die kern van die span het stadig saamgekom, nadat spelers soos Hussain self, Graham Thorpe, Darren Gough en Ashley Giles meer en meer ingespan is. In 2003, nadat hulle nogtans tydens die As-reeks verneder is en ’n verdere vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 2003, het Hussain ná een toets teen Suid-Afrika as kaptein bedank.

Michael Vaughan het oorgeneem, en spelers is aangemoedig om hulself beskikbaar te stel. Die eerste sukses was die tweede plek tydens die Kampioenetrofee in 2004, net ná Wes-Indië. Engeland kon vyf agtereenvolgende toetsreekse wen, voordat hulle tydens die 2005-As-reeks teen Australië te staan gekom het, waardeur hulle tot die tweede plek op die IKR se ranglys gevorder het. Engeland kon Wes-Indië tuis en weg verslaan, Nieu-Seeland en Bangladesj tuis, asook Suid-Afrika in Suid-Afrika. In Junie 2005 het Engeland sy eerste Twintig20-wedstryd gespeel en kon Australië met 100 lopies verslaan. Later daardie jaar het Engeland Australië 2–1 in ’n naelbyter-reeks verslaan en sodoende die As-urn vir die eerste keer in 16 jaar ingepalm, nadat hulle die urn in 1989 verloor het. Ná die oorwinning tydens die As-reeks in 2005 het die span onder ’n vlaag ernstige beserings van sleutelspelers soos Vaughan, Giles, Andrew Flintoff en Simon Jones gely. As gevolg hiervan het die span ’n gedwonge oorgangstyd ondergaan. ’n 2–0-nederlaag in Pakistan is opgevolg deur twee gelykopreekse weg in Indië en Sri Lanka.

Gedurende die toetsoorwinning tuis teen Pakistan in Julie en Augustus 2006 het verskeie belowende nuwe spelers na vore gekom. Veral noemenswaardig is die linkerarm ortodokse draaibalbouler Monty Panesar, die eerste Sikh wat vir Engeland toetskrieket gespeel het, en die linkshandige openingskolwer Alastair Cook. Die 2006–07-As-reeks is gretig afgewag en volgens verwagtinge sou dit ’n vlak van mededinging lewer soortgelyk aan die 2005-reeks. In dié reeks het Engeland onder kaptein Flintoff, wat die beseerde Vaughan vervang het, egter al die vyf toetse verloor en sodoende die eerste platgelope As-reeks in 86 jaar gely.

Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 het Engeland teen die meeste toetsspanne, behalwe vir Wes-Indië en Bangladesj, verloor; hoewel hulle ook nederlae teen die nie-toetsspanne vermy het. Nietemin het die nie-indrukwekkende manier van die meeste van hul oorwinnings in die toernooi, saam met die swaar nederlae teen Nieu-Seeland, Australië en Suid-Afrika, baie kommentators die Engelse span laat kritiseer oor die wyse wie die Engelse span die eendagwedstryd benader het. Die afrigter Duncan Fletcher het ná agt jaar in die pos bedank en is deur die voormalige Sussex-afrigter, Peter Moores, opgevolg.

In 2007–08 het Engeland na beide Sri Lanka en Nieu-Seeland getoer, hulle het die eerste reeks met 1–0 verloor en die tweede met 2–1 gewen. Hierdie reekse is tuis in Mei 2008 met ’n 2–0-oorwinning oor die besoekende Nieu-Seeland opgevolg, wat die druk op Moores verminder het – nadat hy nie maklik met sy span was nie, veral die sterkolwer Kevin Pietersen. Pietersen het Vaughan in Junie 2008 as kaptein opgevolg, nadat Engeland tuis duidelik deur Suid-Afrika verslaan is. Die swak verhouding tussen die twee het kop uitgesteek tydens die 2008–09-toer na Indië. Engeland het die reeks met 1–0 verloor en albei mans het van hul poste bedank, alhoewel Pietersen ’n lid van die Engelse span gebly het. Moores is as afrigter deur die Zimbabwiese Andy Flower vervang. Teen hierdie agtergrond het Engeland onder kaptein Andrew Strauss na Wes-Indië getoer en, ná ’n teleurstellende optrede, dié toetsreeks met 1–0 verloor.

Tydens die 2009-As-reeks is die eerste toetswedstryd in Wallis, op Sophia Gardens in Cardiff gespeel. Engeland het die wedstryd danksy ’n laaste paaltjie-stand deur deur die boulers James Anderson en Panesar geëwenaar. ’n Oorwinning vir elke span het gevolg totdat die reeks op The Oval beslis is. Danksy die fyn boulwerk deur beide Stuart Broad en Graeme Swann, asook ’n debuut-honderdtal deur Jonathan Trott, kon Engeland die As-urn herwin.

2010’sWysig

 
Wedstryd tussen Australië en Engeland op tydens die Krieketwêreldbeker 2015 op Melbourne-krieketveld

Ná ’n onbesliste 2009–10-toetsreeks in Suid-Afrika kon Engeland sy eerste IKR wêreldkampioenskap, die T20-wêreldbeker in 2010, met ’n oorwinning van sewe paaltjies oor Australië in Barbados wen. Die volgende winter kon hulle tydens die 2010–11-As-reeks Australië 3–1 verslaan en sodoende die urn behou, dit was hul eerste reeksoorwinning in Australië na 24 jaar. Daarbenewens was al drie oorwinnings met een beurt – die eerste keer wat ’n toerende span drie beurtoorwinnings in ’n enkele toetsreeks kon aanteken. Cook is as speler van die reeks met 766 lopies aangewys.

Engeland het gesukkel om by sy toetvorm tydens die Krieketwêreldbeker 2011 aan te sluit. Ondanks hul oorwinning oor Suid-Afrika en die gelykop teen die latere kampioen Indië het Engeland skoknederlae teen Ierland en Bangladesj gely, voordat hulle in die kwarteindstryd deur Sri Lanka uitgeskakel is.[49] Engeland kon egter sy uitstekende prestasies in toetskrieket voortsit en op 13 Augustus 2011 het hulle die eerste plek op de IKR se ranglys in toetskrieket gemaak, nadat hulle skoonskip met Indië kon afreken; dit was hul sesde agtereenvolgende reeksoorwinning en agste in die laaste nege reekse.[50] Engeland kon hierdie status egter net een jaar behou – nadat hulle gedurende die winter 3–0 teen Pakistan verloor het en 2–0 deur Suid-Afrika verslaan is; die Proteas het toe Engeland op die eerste plek van die ranglys vervang. Dit was hul eerste reeksnederlaag tuis sedert 2008, teen dieselfde teenstander.

Ná hierdie nederlaag het Strauss as kaptein bedank en sy uittrede uit krieket aangekondig. Cook, wat reeds kaptein van die EDI-span was, het Strauss opgevolg en Engeland na ’n 2–1-oorwinning in Indië gelei – hul eerste in dié land sedert 1984–85. Hy het die eerste kaptein geword wat honderdtalle in sy eerste vyf toetse kon aanteken en het Engeland se leidende honderdtal-behaaler met 23 honderdtalle agter sy naam.

Nadat hulle tydens die IKR Kampioenetrofee in 2013 as naaswenner geëindig het, het Engeland teen Australië in rug-aan-rug As-reekse te staan gekom. ’n 3–0-tuisoorwinning het aan Engeland die urn vir die vierde keer in vyf reekse besorg. Tydens die terugreeks is hulle in ’n 5–0-nederlaag egter heeltemal gesloop, hul tweede As-platloop in minder as ’n dekade. Hul ellende is vererger nadat die kolwer Jonathan Trott die toer weens ’n stresverwante siekte vroeg moes verlaat en die aftrede van die draaier Graeme Swann binne-in die reeks. Ná dié toer het die hoofafrigter Flower van sy pos bedank, terwyl Pietersen vir onbepaalde tyd uit die Engelse span geskors is.[51] Flower is deur sy voorganger Moores opgevolg, maar laasgenoemde is vir ’n tweede keer ná ’n reeks teleurstellende vertonings, insluitende die vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 2015, afgedank.[52] Hy is deur die Australiër Trevor Bayliss opgevolg[53] wat toesig gehou het oor die opswaai van die EDI-span, insluitende reeksoorwinnings oor beide Nieu-Seeland en Pakistan. In toetskrieket kon Engeland die As-reeks in die somer van 2015 met 3–2 wen.

Engeland het die Krieketwêreldbeker 2019 as gunstelinge betree, nadat hulle vir meer as een jaar op die eerste plek van die EDI ranglys was.[54] Skoknederlae teen Pakistan en Sri Lanka tydens die groepfase het hulle op die randjie van uitskakeling gelaat, waardeur Engeland sy twee laaste wedstryde teen Indië en Nieu-Seeland moes wen om hul plek in die halfeindrondte te bespreek.[55] Engeland het daarin geslaag en kon sy veldtog voortsit, en ná ’n oorwinning oor Australië in die halfeindstryd op Edgbaston met agt paaltjies kon Engeland vir die eerste keer sedert 1992 die eindstryd maak.[56] Die eindstryd teen Nieu-Seeland op Lord’s word as een van die beste en mees dramatiese krieketwedstryde nog beskryf, en sommige beskou dit as die "beste EDI in die krieketgeskiedenis",[17] nadat beide die wedstryd en die daaropvolgende Superboulbeurt gelykop eindig, nadat Engeland die laaste boulbeurt van hul beurt met 14 lopies agter Nieu-Seeland betree. Engeland wen die wedstryd net omdat hulle meer grenshoue as Nieu-Seeland deur die wedstryd aangeteken het, waardeur Engeland sy eerste Krieketwêreldbekertitel in sy vierde eindstrydverskyning inpalm.[57][18]

KleureWysig

 
Die Engelse nasionale krieketspan tydens die As-reeks in 2015

Engeland se trui word vervaardig deur New Balance, wat in April 2017 by die vorige uitruster Adidas oorgeneem het.[58]

Wanneer Engeland toetskrieket speel, vertoon hul wit krieketklere die drie leeus op die linkerkant van die trui en beide die naam en kenteken van die borg NatWest op die regterkant. Engelse veldwerkers mag ’n donkerblou pet of wit sonhoed met die EKR se embleem in die sentrum dra. Helms is ook donkerblou geverf. Voor 1997 het die trui die Toets- en Countykrieketraad (TCKR) se kenteken met ’n leeu en stompe op die trui vertoon, terwyl die helms, truie en pette die drie leeus vertoon het.[59]

In die korter vorme van krieket vertoon Engeland se EDI- en T20I-truie die NatWest-kenteken oor die middel, met die drie leeus op die linkerkant van die trui en New Balance se kenteken op die regterkant. In EDIs bestaan die trui uit ’n blou hemp met donkerblou broeke, terwyl die T20I-trui uit ’n vlamrooi trui en donkerblou broeke bestaan. Tydens IKR-toernooie in die korter vorme van krieket word ’n veranderde trui-ontwerp gebruik met die borg se kenteken op die mou en ENGLAND oor die bors.

Oor die jare heen het Engeland se EDI-trui verskeie skakerings van blou (soos ’n ligblou gedurende die middel-1990’s, toe dit deur ’n helderblou vervang is) gebruik[60][61] met die soms gebruikte heeltemal rooi trui.[62]

TuisstadionsWysig

Huidige Engelse krieketstadions wat tydens internasionale krieketwedstryde ingespan word

Nes ander vername krieketnasies soos Australië, Bangladesj, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Engeland oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Engelse nasionale krieketspan span vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Engeland in.

KrieketwêreldbekerstadionsWysig

 
City Square in Leeds, Wes-Yorkshire, tydens die Krieketwêreldbeker 2019

Engeland het al vyf keer as gasheer van krieketwêreldbekertoernooie opgetree, meer as enige ander krieketnasie. Vervolgens is op Lord’s vyf eindwedstryde aangebied, meer as op enige ander krieketstadion.[63]

Die eerste twee krieketwêreldbekertoernooie is op Engeland se ses tradisionele krieketstadions aangebied: Lord’s, The Oval, Edgbaston, Old Trafford, Trent Bridge en Headingley. Die derde Krieketwêreldbeker in 1983 is op 15 stadions dwarsdeur Engeland en Wallis aangebied. Die Krieketwêreldbeker 1999 is saam deur Engeland, Skotland, Ierland, Nederland en Wallis aangebied, waarvan Engeland die meeste wedstryde aangebied het en die nominale gasheer was. Die Krieketwêreldbeker 2019 is in beide Engeland en Wallis aangebied.

RekordsWysig

WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1975 Halfeindrondte
1979 Naaswenner
1983 Halfeindrondte
1987 Naaswenner
1992 Naaswenner
1996 Kwarteindrondte
1999 Groepfase
2003 Groepfase
2007 Super 8
2011 Kwarteindrondte
2015 Groepfase
2019 Kampioen
2023 N.v.t.

Twintig20-rekordWysig

Jaar Uitslag
2007 Super 8
2009 Super 8
2010 Kampioen
2012 Super 8
2014 Super 10
2016 Naaswenner
2020 Gekwalifiseer
2021 N.v.t.

Kampioenetrofee-rekordWysig

Jaar Uitslag
1998 Kwarteindrondte
2000 Kwarteindrondte
2002 Groepfase
2004 Naaswenner
2006 Groepfase
2009 Halfeindrondte
2013 Naaswenner
2017 Halfeindrondte

Sien ookWysig

VerwysingsWysig

  1. (en) "ICC Rankings". Internasionale Krieketraad.
  2. (en) "Test matches – Team records". ESPNcricinfo.
  3. (en) "Test matches – 2020 Team records". ESPNcricinfo.
  4. (en) "ODI matches – Team records". ESPNcricinfo.
  5. (en) "ODI matches – 2020 Team records". ESPNcricinfo.
  6. (en) "T20I matches – Team records". ESPNcricinfo.
  7. (en) "T20I matches – 2020 Team records". ESPNcricinfo.
  8. (en) "AboutECB". Engeland en Wallis Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Oktober 2007. Besoek op 7 Oktober 2007.
  9. (en) "MCC History". MCC. Besoek op 16 Februarie 2020.
  10. (en) "The history or Cricket in Scotland". Cricket Scotland. Besoek op 27 Januarie 2017. [dooie skakel]
  11. (en) Wisden Cricketers' Almanack, 128ste uitgawe, John Wisden & Co Ltd, 1991, bl. 293 en 1321, ISBN 0-947766-16-2
  12. (en) "Records / England / Twenty20 Internationals / Result summary". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  13. (en) "Records / Test matches / Team records / Result summary". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  14. (en) "Records / One-Day Internationals / Result summary". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  15. (en) "A recap of the most dramatic match in cricket history". The Guardian. 14 Julie 2019. Besoek op 16 Februarie 2020.
  16. (en) "England win Cricket World Cup: Ben Stokes stars in dramatic finale against New Zealand". BBC. 14 Julie 2019. Besoek op 16 Februarie 2020.
  17. 17,0 17,1 (en) "2019 Cricket World Cup final: England beat Black Caps in greatest ODI in history". New Zealand Herald. 14 Julie 2019. Besoek op 16 Februarie 2020.
  18. 18,0 18,1 (en) "Epic final tied, Super Over tied, England win World Cup on boundary count". ESPNcricinfo. 14 Julie 2019. Besoek op 16 Februarie 2020.
  19. (en) "Men's Test Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 10 Februarie 2020. Besoek op 16 Februarie 2020.
  20. (en) "Men's ODI Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 15 Februarie 2020. Besoek op 16 Februarie 2020.
  21. (en) "Men's T20I Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 15 Februarie 2020. Besoek op 16 Februarie 2020.
  22. (en) "Other matches played by England". Cricket Archive. Besoek op 16 Februarie 2020.
  23. Waghorn, bl. 22–23.
  24. (en) "G Parr's XI in North America 1859". Cricket Archive. Besoek op 16 Februarie 2020.
  25. 25,0 25,1 (en) "England v Australia 1864 – 1888". ESPNcricinfo. 19 September 2006. Besoek op 16 Februarie 2020.
  26. (en) Williamson, Martin (19 September 2006). "England v Australia 1861–1888". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  27. (en) "England tour of Australia, 1876/77 – 1st Test". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  28. (en) "England tour of Australia, 1876/77 – 2nd Test". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  29. (en) "Australia tour of England, 1880 – Only Test". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  30. (en) "Australia in England 1880". Wisden. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Julie 2012. Besoek op 5 Februarie 2008.
  31. (en) "England v Australia 1882". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  32. (en) Williams, Marcus (6 November 2002). "The Ashes in The Times". The Times. Londen. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2008. Besoek op 5 Februarie 2008.
  33. 33,0 33,1 (en) "England in Australia, 1882–83". Wisden. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Januarie 2013. Besoek op 5 Februarie 2008.
  34. (en) "Australia v England". Wisden. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Januarie 2009. Besoek op 5 Februarie 2008.
  35. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  36. (en) "South Africa v England". Wisden. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2012. Besoek op 5 Februarie 2008.
  37. (en) "The English team in South Africa 1888–89". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  38. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  39. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  40. (en) "England v Australia 1890 – 1914". ESPNcricinfo. 19 September 2006. Besoek op 16 Februarie 2020.
  41. (en) "Australia v South Africa". Wisden. 14 Februarie 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Julie 2012. Besoek op 5 Februarie 2008.
  42. (en) "M. C. C. team in New Zealand, 1929–30". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  43. (en) "M. C. C. team in the West Indies 1929–30". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  44. (en) "The Ashes, 1930 / Results". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  45. (en) S. J. Southerton. "The M. C. C. team in Australia and New Zealand, 1932–33". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  46. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  47. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  48. (en) "Test matches". ESPNcricinfo. Besoek op 16 Februarie 2020.
  49. (en) "Sri Lanka vs England, 4th quarter-final ICC World Cup 2011". 26 Maart 2011. Besoek op 16 Februarie 2020.
  50. (en) "England dethrone India to become No.1". ESPNcricinfo. 13 Augustus 2011. Besoek op 16 Februarie 2020.
  51. (en) "Kevin Pietersen: Batsman's England career over". BBC. 4 Februarie 2014. Besoek op 16 Februarie 2020.
  52. (en) "Archived copy". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 November 2015. Besoek op 4 Januarie 2016.AS1-onderhoud: "Argiefkopie" as titel (link)
  53. (en) "Archived copy". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Januarie 2016. Besoek op 4 Januarie 2016.AS1-onderhoud: "Argiefkopie" as titel (link)
  54. (en) "Why England are favourites for the Cricket World Cup – and who might stop them". 28 Mei 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Junie 2019. Besoek op 16 Julie 2019.
  55. (en) "England lose against Australia in Cricket World Cup as old habits return at the worst of times". 25 Junie 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 June 2019. Besoek op 16 Julie 2019.
  56. (en) "England reach Cricket World Cup final with thrashing of Australia". 11 Julie 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Julie 2019. Besoek op 16 Julie 2019.
  57. (en) "England win Cricket World Cup: Ben Stokes stars in dramatic victory over New Zealand". 14 Julie 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Julie 2019. Besoek op 16 Julie 2019.
  58. (en) "New Balance announced as Official Kit Supplier". Engeland en Wallis Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 April 2017. Besoek op 7 Mei 2017.
  59. (en) "QA: The sinister aspect of golf". The Independent. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Desember 2018. Besoek op 30 Mei 2018.
  60. (en) "Classic World Cup Kits 1996". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2017. Besoek op 5 Julie 2017.
  61. (en) "Classic World Cup Kits 1999". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Junie 2017. Besoek op 5 Julie 2017.
  62. (en) "England's ODI kits down the years". The Daily Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Oktober 2017. Besoek op 5 April 2018.
  63. (en) "Lord's to host record 5th final in 2019 World Cup". India TV. Besoek op 16 Februarie 2020.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Barker, Ralph en Rosenwater, Irving (1969). England v Australia: A compendium of Test cricket between the countries 1877–1968. B.T. Batsford. ISBN 0-7134-0317-9.AS1-onderhoud: meer as een naam: authors list (link)
  • (en) Birley, D. (2003). A Social History of English Cricket. Londen: Aurum Press. ISBN 1-85410-941-3.
  • (en) Frith, D. (1990). Australia versus England: a pictorial history of every Test match since 1877. Victoria: Penguin Books. ISBN 0-670-90323-X.

Eksterne skakelsWysig

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.