Maak hoofkeuseskerm oop

Die Rugbywêreldbeker 2003 het vanaf 10 Oktober tot en met 22 November 2003 in Australië plaasgevind. Dit was die vyfde rugbywêreldbeker van die vierjaarlikse rugbywêreldkampioenskap wat deur die Internasionale Rugbyraad (IRR) aangebied word en die derde in die Suidelike Halfrond. Australië het saam met Nieu-Seeland die eerste Rugbywêreldbeker 1987 gehuisves.

Rugbywêreldbeker 2003
RugbyWorldCup.svg
Toernooibesonderhede
Gasheer Vlag van Australië Australië
Datums 10 Oktober – 22 November
Aantal nasies 20 (80 kwalifiseer)
Finale posisies
Kampioen Gold medal blank.svg Vlag van Engeland Engeland
Naaswenner Silver medal blank.svg Vlag van Australië Australië
Derde plek Bronze medal blank.svg Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland
Toernooistatistiek
Wedstryde 48
Bywoning 1 837 547 (gem. 38 282 per wedstryd)
Drieë 329 (gemiddeld 6.85 per wedstryd)
Meeste punte Vlag van Engeland Jonny Wilkinson (113)[1]
Meeste drieë Vlag van Nieu-Seeland Doug Howlett
Vlag van Nieu-Seeland Mils Muliaina (7 drieë elk)[2]
1999
2007
Die Webb Ellis-beker waarom meegeding is

20 nasionale rugbyspanne het aan die Rugbywêreldbeker 2003 deelgeneem, waartydens 48 wedstryde beslis is. Die spanne is in vier poele van vyf spanne elk verdeel, waarvan elke span een keer teen al die ander spanne van die poel gespeel het. Die boonste twee spanne van elke poel het hierna vir die kwarteindrondte gekwalifiseer. Die spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het outomaties vir die volgende Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk gekwalifiseer.

Engeland wen die trofee nadat hulle die verdedigende kampioen Australië met 20–17 in die eindstryd op Telstra-stadion in Sydney klop en sodoende hulle eerste wêreldtitel inpalm; Engeland het daarmee die eerste nasionale rugbyspan van die Noordelike Halfrond geword om die toernooi te wen. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 die tweede wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span kon inpalm; in 2019 sal nog die krieketwêreldbekertitel volg. Nieu-Seeland eindig in die derde en Frankryk in die vierde plek. Suid-Afrika is in die kwarteindrondte deur Nieu-Seeland met 9–29 uitgeskakel; Namibië is ná vier nederlae reeds in die poelfase uitgeskakel. Die nasionale rugbyspan van Georgië het vir die eerste keer aan ’n rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem.

ToewysingWysig

 
Die Sydneyhawebrug tydens die Rugbywêreldbeker 2003

Die Rugbywêreldbeker 2003 is oorspronklik aan beide Australië en Nieu-Seeland toegeken. Ná ’n kontraktuele dispuut oor grondtekenregte tussen die Nieu-Seelandse Rugbyunie en die IRR is Australië die alleenlike gasheerreg vir die Rugbywêreldbeker 2003 toegewys.[3] Nieu-Seeland sou oorspronklik 23 van die 48 wedstryde huisves, maar Nieu-Seeland se aandring op die wysiging van die bepalings rakende stadionadvertensies was onaanvaarbaar vir die IRR.[4]

Deelnemende spanneWysig

Die volgende 20 spanne het vir die Rugbywêreldbeker 2003 gekwalifiseer. Die agt spanne wat tydens die Rugbywêreldbeker 1999 tot die kwarteindrondte gevorder het, waaronder die gasheer Australië, het outomaties vir die Rugbywêreldbeker 2003 gekwalifiseer. Hulle is Argentinië, Australië, Engeland, Frankryk, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis. Om die oorblywende twaalf plekke het tydens die kwalifiseringsrondte 80 nasionale rugbyspanne meegeding. Georgië, wat Spanje vervang het, is die enigste verandering in die 20-span-lys van die Rugbywêreldbeker 1999.

Span Kwalifiseringmetode Verskynings by eindstryde Laaste verskyning Vorige beste prestasie Poel
  Argentinië Outomaties Vyfde 1999 Kwarteindrondte (1999) A
  Australië Vyfde 1999 Kampioen (1991, 1999) A
  Engeland Vyfde 1999 Naaswenner (1991) C
  Frankryk Vyfde 1999 Naaswenner (1987, 1999) B
  Nieu-Seeland Vyfde 1999 Kampioen (1987) D
  Skotland Vyfde 1999 Vierde plek (1991) B
  Suid-Afrika Derde 1999 Kampioen (1995) C
  Wallis Vyfde 1999 Derde plek (1987) D
  Fidji Kwalifiseringsrondte Vierde 1999 Kwarteindrondte (1987) B
  Georgië Eerste Debuut C
   Ierland Vyfde 1999 Kwarteindrondte (1987, 1991, 1995) A
  Italië Vyfde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999) D
  Japan Vyfde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999) B
  Kanada Vyfde 1999 Kwarteindrondte (1991) D
  Namibië Tweede 1999 Poelfase (1999) A
  Roemenië Vyfde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1995, 1999) A
  Samoa Vierde 1999 Kwarteindrondte (1991, 1995) C
  Tonga Vierde 1999 Poelfase (1987, 1995, 1999) D
  Uruguay Tweede 1999 Poelfase (1999) C
  Verenigde State Vierde 1999 Poelfase (1987, 1991, 1999) B

StadionsWysig

Die 48 wedstryde is op elf verskeie stadions dwarsdeur Australië aangebied, waarvan die meeste langs die ooskus.

Adelaide-ovaal, weliswaar ’n krieketstadion, is met die oog op die Rugbywêreldbeker 2003 opgeknap en twee pawiljoene is bygevoeg. Die koste van AU$ 20 miljoen is deur die Suid-Australiese Krieketvereniging gedra. Langpark in Brisbane is nuut opgerig en op rugbywedstryde gespesialiseer. Die boukoste het op sowat AU$ 280 miljoen beloop en dié stadion is enkele dae voor die begin van die toernooi ingewy. Die Central Coast-stadion in Gosford is in Februarie 2000 ingewy en die boukoste het op sowat AU$ 30 miljoen beloop.

Sydney se wedstryde is in twee stadions aangebied. Die Aussiestadion het tydens die die Olimpiese Somerspele 2000 se sokkertoernooi as hoofstadion gedien. Das Telstrastadion in die Olimpiese Park in Sydney was die Olimpiese Stadion tydens die Olimpiese Spele. Die boukoste het op sowat AU$ 600 miljoen beloop; die stadion is die tweede grootste in Australië, net ná die Melbourne-krieketveld. Die Telstra Dome in Melbourne is die enigste stadion met ’n sondak.

Sydney, Nieu-Suid-Wallis Melbourne, Victoria Brisbane, Queensland
ANZ-stadion Sydney Voetbalstadion Docklands-stadion Langpark
33°50′50″S 151°3′48″O / 33.84722°S 151.06333°O / -33.84722; 151.06333 (ANZ-stadion) 33°53′21″S 151°13′31″O / 33.88917°S 151.22528°O / -33.88917; 151.22528 (Sydney Voetbalstadion) 37°48′59″S 144°56′51″O / 37.81639°S 144.94750°O / -37.81639; 144.94750 (Docklands-stadion) 27°27′53″S 153°0′34″O / 27.46472°S 153.00944°O / -27.46472; 153.00944 (Langpark)
Kapasiteit: 83 500 Kapasiteit: 42 500 Kapasiteit: 56 347 Kapasiteit: 52 500
       
Perth, Wes-Australië Adelaide, Suid-Australië
Subiaco Ovaal Adelaide Ovaal
31°56′40″S 115°49′48″O / 31.94444°S 115.83000°O / -31.94444; 115.83000 (Subiaco Ovaal) 34°54′56″S 138°35′46″O / 34.91556°S 138.59611°O / -34.91556; 138.59611 (Adelaide Ovaal)
Kapasiteit: 42 922 Kapasiteit: 33 597
   
Townsville, Queensland Canberra, Australiese Hoofstadgebied
Willows Sportkompleks Canberrastadion
19°18′58″S 146°42′43″O / 19.31611°S 146.71194°O / -19.31611; 146.71194 (Willows Sportkompleks) 35°15′0″S 149°6′10″O / 35.25000°S 149.10278°O / -35.25000; 149.10278 (Canberrastadion)
Kapasiteit: 26 500 Kapasiteit: 25 011
   
Gosford, Nieu-Suid-Wallis Launceston, Tasmanië Wollongong, Nieu-Suid-Wallis
Central Coast-stadion Yorkpark Wollongong Showground
33°25′42″S 151°20′17″O / 33.42833°S 151.33806°O / -33.42833; 151.33806 (Central Coast-stadion) 41°25′33″S 147°08′20″O / 41.42583°S 147.13889°O / -41.42583; 147.13889 (Yorkpark) 34°25′40″S 150°54′9″O / 34.42778°S 150.90250°O / -34.42778; 150.90250 (Wollongong Showground)
Kapasiteit: 20 059 Kapasiteit: 19 891 Kapasiteit: 18 484
     

FormaatWysig

Die Rugbywêreldbeker 2003 is oor 42 dae tussen 20 verskillende nasies oor 48 wedstryde gespeel. Dit het op 10 Oktober 2003 op die Aussiestadion in Sydney met ’n wedstryd tussen die gasheer, Australië, en Argentinië afgeskop. Die toernooi het geëindig by dieselfde stadion op 22 November met die eindstryd tussen Australië en Engeland, waartydens die Rose die Webb Ellis-beker ingepalm het.

PoeleWysig

Poel A Poel B Poel C Poel D

  Australië
   Ierland
  Argentinië
  Namibië
  Roemenië

  Frankryk
  Verenigde State
  Japan
  Fidji
  Skotland

  Suid-Afrika
  Engeland
  Samoa
  Georgië
  Uruguay

  Nieu-Seeland
  Wallis
  Italië
  Kanada
  Tonga

PoelfaseWysig

 
Openingseremonie van die Rugbywêreldbeker 2003
 
Openingseremonie – "James Cook bereik Australië"
 
Openingseremonie – "van die deelnemende rugbyspanne se vlae"

Anders as tydens die Rugbywêreldbeker 1999 is die 20 deelnemende nasionale rugbyspanne in vier poele van vyf spanne elk verdeel; elke span het een wedstryd teen elk van die ander spanne in dieselfde poel gespeel, dus het elke span vier wedstryde in die poelfase beslis. Vier punte is vir ’n oorwinning toegeken, twee vir ’n gelykop en geen punte vir ’n nederlaag.

Klassifisering binne elke poel was gegrond op die volgende puntestelsel:

  • Vier wedstrydpunte vir ’n oorwinning;
  • Twee vir ’n gelykop;
  • geen vir ’n nederlaag;
  • Een bonuspunt vir die druk van vier of meer drieë, of ’n nederlaag met sewe punte of minder.[5]

Bonuspunte wat bydra tot spanne se kumulatiewe wedstrydpuntetelling is in elkeen van die volgende omstandighede (een wedstrydpunt vir elke geval) toegeken:

  • ’n span druk vier of meer drieë (ongeag van die wedstryduitslag);
  • ’n span verloor met sewe (’n verdoelde drie) of minder.[5]

Aan die einde van die poelfase is die spanne gerangskik van die eerste na die vyfde posisie, gegrond op versamelde wedstrydpunte, met die twee top spanne wat na die kwarteindrondte deurdring het.

UitklopfaseWysig

Van die begin van dié fase af het die toernooi ’n uitklopformaat aangeneem wat uit agt wedstryde bestaan het: vier kwarteindstryde, twee halfeindstryde, ’n derdeplekwedstryd en die eindstryd.

Die wenner en naaswenner van elk van die poele het ná die uitklopfase deurgedring. Poelwenners het teen naaswenners in ander poele in die kwarteindstryde gespeel, byvoorbeeld: die wenner van Poel A het teen die naaswenner van Poel B en die wenner van Poel B teen die naaswenner van Poel A gespeel.

Elke wedstryd in die uitklopfase móés in ’n oorwinning vir een van die spanne eindig. Indien daar ná tagtig minute van gewone spel ’n gelykopuitslag was, is daar verder gespeel om te bepaal wie die wenner is. Aanvanklik is daar twee periodes van ekstra tyd gespeel; die spanne het dan 10 minute aan ’n kant gespeel. Indien daar dan steeds geen wenner was nie is daar vir tien minute gespeel in ’n uitklop-formaat, waar die eerste span wat daarin geslaag het om punte aan te teken, gewen het. Indien daar steeds nie ’n wenner was ná 110 minute nie is die wenner bepaal deur ’n stelskopkompetisie.[5]

2003-effek op 2007-kwalifiseringWysig

Die agt spanne wat tot die kwarteindrondte gevorder het, het outomaties vir die volgende Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk gekwalifiseer. Hulle is Australië, Engeland, Frankryk, Ierland, Nieu-Seeland, Skotland, Suid-Afrika en Wallis.

WedstrydamptenareWysig

’n Paneel van 16 skeidsregters en agt lynregters en televisieskeidsregters is vir die toernooi ingespan.[6]

SkeidsregtersWysig

Lynregters en televisieskeidsregtersWysig

WedstrydeWysig

PoelwedstrydeWysig

Poel AWysig

 
Die openingswedstryd tussen Argentinië en Australië op die Aussiestadion in Sydney
Span Wed Wen Gel Ver DV PV PT BP Pte
  Australië 4 4 0 0 38 273 32 2 18
   Ierland 4 3 0 1 17 141 56 3 15
  Argentinië 4 2 0 2 18 140 57 3 11
  Roemenië 4 1 0 3 8 65 192 1 5
  Namibië 4 0 0 4 4 28 310 0 0

Poel BWysig

Span Wed Wen Gel Ver DV PV PT BP Pte
  Frankryk 4 4 0 0 23 204 70 4 20
  Skotland 4 3 0 1 11 102 97 2 14
  Fidji 4 2 0 2 10 98 114 2 10
  Verenigde State 4 1 0 3 9 86 125 2 6
  Japan 4 0 0 4 6 79 163 0 0

Poel CWysig

 
Wedstryd van 24 Oktober, Suid-Afrika verslaan Georgië met 46–19
Span Wed Wen Gel Ver DV PV PT BP Pte
  Engeland 4 4 0 0 34 255 47 3 19
  Suid-Afrika 4 3 0 1 26 184 60 3 15
  Samoa 4 2 0 2 18 138 117 2 10
  Uruguay 4 1 0 3 6 56 255 0 4
  Georgië 4 0 0 4 1 46 200 0 0

Poel DWysig

Span Wed Wen Gel Ver DV PV PT BP Pte
  Nieu-Seeland 4 4 0 0 42 282 57 4 20
  Wallis 4 3 0 1 14 132 98 2 14
  Italië 4 2 0 2 5 77 123 0 8
  Kanada 4 1 0 3 4 54 135 1 5
  Tonga 4 0 0 4 7 46 178 1 1

UitklopwedstrydeWysig

 
Die Engelse nasionale rugbyspan nadat hulle in 2003 as die wêreldkampioen gekroon is
 
Vieringe op die Londense Trafalgarplein
Kwarteindrondte Halfeindrondte Eindstryd
                   
8 November – Melbourne        
   Nieu-Seeland  29
15 November – Sydney
   Suid-Afrika  9  
   Nieu-Seeland  10
8 November – Brisbane
     Australië  22  
   Australië  33
22 November – Sydney
   Skotland  16  
   Australië  17
9 November – Melbourne
     Engeland  20
   Frankryk  43
16 November – Sydney
    Ierland  21  
   Frankryk  7 derde plek
9 November – Brisbane
     Engeland  24   20 November – Sydney
   Engeland  28
     Nieu-Seeland  40
   Wallis  17  
   Frankryk  13

KwarteindrondteWysig

HalfeindrondteWysig

Klein finale (vir die derde plek)Wysig

EindstrydWysig


Rugbywêreldkampioen 2003
  Engeland

Finale puntestandWysig

Hierdie tabel toon die finale puntestand van al die 20 deelnemende nasionale rugbyspanne ná die Rugbywêreldbeker 2003.[7]

Rang Span Poel Wed Wen Gel Ver Pte Drieë Doelskoppe Strafdoele Skepdoele
1   Engeland C 7 7 0 0 327 36 27 23 8
2   Australië A 7 6 0 1 345 43 32 21 1
3   Nieu-Seeland D 7 6 0 1 361 52 40 6 1
4   Frankryk B 7 5 0 2 267 29 22 22 4
In die kwarteindrondte uitgeskakel
5   Suid-Afrika C 5 3 0 2 193 27 17 7 1
6    Ierland A 5 3 0 2 162 20 16 9 1
7   Wallis D 5 3 0 2 149 17 14 11 1
8   Skotland B 5 3 0 2 118 12 8 13 1
In die poelfase uitgeskakel
9   Argentinië A 4 2 0 2 140 18 13 6 2
10   Samoa C 4 2 0 2 138 18 12 8 0
11   Fidji B 4 2 0 2 98 10 6 12 0
12   Italië D 4 2 0 2 77 5 5 14 0
13   Verenigde State B 4 1 0 3 86 9 7 9 0
14   Roemenië A 4 1 0 3 65 8 5 5 0
15   Uruguay C 4 1 0 3 56 6 4 6 0
16   Kanada D 4 1 0 3 54 4 2 9 1
17   Japan B 4 0 0 4 79 6 5 12 1
18   Tonga D 4 0 0 4 46 7 4 1 0
19   Georgië C 4 0 0 4 46 1 1 12 1
20   Namibië A 4 0 0 4 28 4 4 0 0
Totaal 48 2828 329 244 206 23

Sien ookWysig

VerwysingsWysig

  1. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual points in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 19 Oktober 2019.
  2. (en) "Rugby Union – IRB Rugby World Cup – Most individual tries in a tournament". ESPNscrum. Besoek op 19 Oktober 2019.
  3. (en) "New Zealand loses Cup status". BBC. 8 Maart 2002. Besoek op 19 Oktober 2019.
  4. (en) "NZ loses Rugby World Cup". BBC. 18 April 2002. Besoek op 19 Oktober 2019.
  5. 5,0 5,1 5,2 (en) "Tournament Rules". rugbyworldcup.com. Besoek op 14 Augustus 2007.
  6. (en) "The whistlers that contol the cup". www.nzherald.co.nz. 2 Oktober 2003. Besoek op 19 Oktober 2019.
  7. (en) "Rugby Union – Statsguru – Test matches – Team records". ESPNscrum. Besoek op 19 Oktober 2019.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Davies, Gerald (2004). The History of the Rugby World Cup. Sanctuary Publishing Ltd. ISBN 1-86074-602-0.
  • (en) Farr-Jones, Nick (2003). Story of the Rugby World Cup. Australian Post Corporation. ISBN 0-642-36811-2.
  • (en) Peatey, Lance (2011). In Pursuit of Bill: A Complete History of the Rugby World Cup. New Holland Publishers. ISBN 978-1-74257-191-1.

Eksterne skakelsWysig