Ierse nasionale rugbyspan

Die Ierse nasionale rugbyspan verteenwoordig die hele Ierland in internasionale rugby. Rugby word in Ierland deur die Ierse Rugbyvoetbalunie (IRFU, van Engels: Irish Rugby Football Union) geadministreer. Die Ierse rugbyspan is tans (2 Augustus 2020) vierde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4] Die span neem aan die vierjaarlikse Rugbywêreldbeker en die jaarlikse Sesnasies-toernooi deel. Ierland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Ierland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.

Ierland
Kenteken van die Ierse nasionale rugbyspan.svg
Unie Ierse Rugbyvoetbalunie
Bynaam(e) die XV van die klawer
Embleem Klawerblaar
Stadion Aviva-stadion, Dublin
Kapasiteit 51 700
Afrigter(s) Vlag van Engeland Andy Farrell
Kaptein(s) Jonathan Sexton
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Brian O'Driscoll (133)[1]
Meeste punte Ronan O'Gara (1 083)[2]
Meeste drieë Brian O'Driscoll (46)[3]
Eerste internasionale wedstryd
Vlag van Engeland Engeland 7–0 Ierland Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag
(Londen, Engeland; 15 Februarie 1875)
Grootste oorwinning
Vlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State 3–83 Ierland Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag
(Manchester, New Hampshire; 10 Junie 2000)
Grootste nederlaag
Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland 60–0 Ierland Ierse Rugbyvoetbalunie-vlag
(Hamilton, Nieu-Seeland; 23 Junie 2012)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kwarteindrondte in 1987, 1991, 1995, 2003, 2011, 2015 en 2019
Unie webwerf
www.irishrugby.ie

Ierse rugby dateer terug na 1875 toe Ierland deur Engeland in hulle eerste internasionale rugbywedstryd geklop is. Sedert die voorganger van die Vyf- en Sesnasiestoernooi, die Tuisnasies in 1883 begin is, het die span 14 keer gewen en het nog nege ander kere die titel gedeel. Sedert Italië in 2000 by die kompetisie aangesluit het om die Sesnasies te vorm het Ierland vier titels verower, die laaste in 2018. Sedert die Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 ingevoer is, het Ierland aan al nege toernooie deelgeneem, waar hulle, behalwe vir 1999 en 2007, in die kwarteindrondte uitgeskakel is.

Die Ierse nasionale rugbyspan is in die rugbywêreld uniek, aangesien dit die hele Ierland verteenwoordig en nie net een onafhanklike staat nie. Spelers uit beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland, een van die vier lande van die Verenigde Koninkryk, mag vir die Ierse rugbyspan uitdraf. Vervolgens gebruik die Ierse rugbyspan nóg een van die lande se volksliedere, nóg een van hul vlae as ’n verteenwoordigende simbool; pleks daarvan gebruik die Ierse nasionale rugbyspan sy eie vlag – dié van die Ierse Rugbyvoetbalunie – en himne. Alternatiewelik betree die span die veld met beide die vlae van Ierland en Ulster, waartoe die ses Ierse graafskappe in Noord-Ierland behoort. As gevolg van die gemeensame span vir beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland word die Ierse nasionale rugbyspan, nes die soortgelyke Ierse nasionale hokkiespan en die Ierse nasionale krieketspan, as ’n belangrike simbool vir vrede en samewerking op die polities verdeelde eiland Ierland beskou. Twaalf voormalige Ierse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.

GeskiedenisWysig

Vroeë jare: 1875–1900Wysig

 
1920-illustrasie van ’n wedstryd tussen Ierland en Wallis
 
Die eerste Ierse rugbyspan: verslaan deur Engeland op 15 Februarie 1875 op The Oval, deur twee doele en ’n drie tenoor nul

In 1854 is by die Universiteit van Dublin die eerste georganiseerde rugbyvoetbalklub in Ierland gestig. Die klub is deur studente gestig wat die speel op openbare skole in Groot-Brittanje leer ken het. Gedurende die derde kwartaal van die 19de eeu het die sport, ná die goedkeuring van ’n stel van amptelike reëls in 1868, vinnig dwarsdeur Ierland begin versprei, wat tot die stigting van verskeie ander klubs dwarsdeur Ierland gelei het, waarvan die meeste vandag nog bestaan, insluitende NIFC (1868); Wanderers (1869); Queen’s University (1869); Lansdowne (1873); Dungannon (1873); Co. Carlow (1873); UCC (1874); en Ballinasloe (1875) wat met Athlone saamgesmelt het om Buccaneers te word.[5]

In 1874 is die Ierse Voetbalunie gestig, wat ná die samesmelting met die Noord-Ierse Unie die Ierse Rugbyvoetbalunie geword het. Ierland het sy eerste toetswedstryd teen Engeland op 15 Februarie 1875 op The Oval met 0–7 verloor. Vir albei spanne het 20 spelers uitgedraf,[6] soos dit in die vroeë jare van rugby gebruiklik was; die aantal spelers wat tydens een wedstryd vir een span mag uitdraf is eers in 1877 van 20 tot 15 verminder. Ierland se eerste tuiswedstryd was ook teen Engeland in dieselfde jaar op Leinster Krieketklub se Observatory Lanegrond in Rathmines, aangesien Lansdowne Road nie as geskik geag is nie. Die eerste wedstryd op Lansdowne Road is op 11 Maart 1878 gehou, waarin Engeland Ierland met twee doele en ’n drie tenoor nul geklop het.

Ierland het sy eerste toets eers in 1881 gewen, toe die Iere Skotland op Ormeau in Belfast klop. Ierland het vir sy wedstryd in Cardiff in 1884 met twee mans minder opgedaag en moes twee Walliese spelers leen. Ierland se eerste oorwinning op Lansdowne Road was op 5 Februarie 1887. Dit was ook hul eerste oorwinning oor Engeland, met twee doele tenoor nul. In die derde wedstryd in Maart 1888 het Ierland sy eerste oorwinning oor Wallis met ’n doel, ’n drie en ’n skepdoel tenoor nul behaal.

In 1894 het Ierland die Walliese model gevolg en vir die eerste keer sewe agterspelers pleks van ses ingespan. Ná ’n oorwinning oor Engeland in Blackheath het Ierland vir die eerste keer rug-aan-rug-wedstryde gewen, nadat hulle op 24 Februarie hul eerste oorwinning oor Skotland behaal het. Ierland het toe Wallis in Belfast verslaan en vir die eerste keer die Driekroon (Triple Crown) ingepalm.

In die 1890’s was rugby veral ’n speel vir die Protestantse middelklas; die enigste Katoliek in Edmund Forrest se 1894-span was Tom Crean.[7] Van die 18 spelers gedurende die drie wedstryde was 13 van drie Dublinse klubs – Wanderers, Universiteit van Dublin en Bective Rangers – en die oorblywende vyf was van Ulster. Hulle het die Tuisnasies-toernooi voor die afloop van die eeu twee keer gewen (in 1896 en 1899), sodat teen 1901 al die vier tuisnasies sukses behaal het in ’n wedstryd wat gewildheid verwerf het onder beide spelers en toeskouers.

Vroeë 20ste eeu: 1901–45Wysig

So was die belangstelling in die besoek van die eerste All Blacks-span aan Dublin in November 1905 baie groot, en die IRFU kon van dié wedstryd die eerste uitverkope wedstryd in die rugbygeskiedenis maak. Ierland het die Nieu-Seelandse metode om soos ’n "rover" te speel aangepas en met net sewe voorspelers uitgedraf. Nieu-Seeland het egter Ierland met 15–0 geklop.

Op 20 Maart 1909 het Ierland vir die eerste keer teen Frankryk gespeel en hulle met 19–8 verslaan. Dit was Ierland se destyds hoogste oorwinning in internasionale rugby, hul hoogste puntetelling en ’n nuwe rekord van vyf drieë. Op 30 November 1912 het die Springbokke vir die eerste keer teen Ierland op Lansdowne Road gespeel, die 1906-toertoets is op Ravenhill gehou. Ierland, wat met sewe nuwelinge uitgedraf het, is deur ’n rekordtelling van 38–0 oorweldig, steeds ’n rekordtelling teen Suid-Afrika wat 10 drieë gedruk het. In 1926 het die onoorwonne Ierland in hul laaste Vyfnasies-wedstryd met die Grand Slam op die spel teen Wallis in Swansea verloor. Ierland was in 1927 weer naby aan ’n Grand Slam toe hul enigste nederlaag ’n 8–6 teen Engeland was.

Naoorlogse tydperk: 1945–70Wysig

 
W. J. Hewitt en Miguel Angel Sarandón poseer saam tydens die Ierse 1952-span tydens hul toer na Argentinië

In 1948 het Ierland sy eerste Grand Slam in die Vyfnasies-toernooi beklink. In 1949 was Ierland weer die kampioen en Driekroonwenners. In 1951 was Ierland weer die Vyfnasieskampioen. In 1952 het Ierland sy tweede oorsese toer – en eerste in ’n halwe eeu – onderneem, toe hulle vir ’n reeks van nege wedstryde, insluitende twee toetse, na Argentinië vertrek het; Ierland het een toets gewen en in een gelykop gespeel.

Op 27 Februarie 1954 het Ierland teen Skotland op Ravenhill in Belfast gespeel. Die 11 spelers uit die Republiek Ierland was gekant teen God Save the Queen, en ’n verkorte himne, bekend as the Salute is pleks daarvan gespeel. Ierland het Skotland met 6–0 geklop, en tot in 2007 nie weer in Noord-Ierland gespeel nie.[8] In 1958 verslaan Ierland Australië met 9–6 in Dublin, die eerste keer wat een van die groot toerende rugbynasies geklop is.[verwysing benodig]

Gedurende die vroeë 1960’s het Ierland net drie oorwinnings tydens die Vyfnasies-toernooie aangeteken: teen Engeland in 1961, Wallis in 1963 en weer teen Engeland in 1964. 1965 het ’n verbetering gesien, toe Ierland Engeland en Skotland geklop het.

Op 10 April 1965 het Ierland op Lansdowne Road sy eerste oorwinning oor Suid-Afrika aangeteken.[9] Ierland het in 1967 Australië weer in Dublin geklop. Ierland het in Mei 1967 die eerste van die vier Tuisnasies geword wat in die Suidelike Halfrond geseëvier het, toe hulle Australië in Sydney klop.[verwysing benodig] Op 26 Oktober 1968 het Ierland sy vierde agtereenvolgende oorwinning oor die Wallabies aangeteken. In 1969 verslaan Ierland in die Vyfnasies Frankryk met 17–9, hul eerste oorwinning oor Les Bleus in elf jaar. In herfs 1969 het die Ierse Rugbyvoetbalunie vir die eerste keer ’n afrigter vir die nasionale rugbyspan aangestel: Ronnie Dawson.

Laat 20ste eeu: 1970–94Wysig

 
Die Ierse 1970-span wat teen Argentinië op Ferro Sportklub gespeel het
 
’n Ierse lynstaan tydens hul tweede toets teen die Wallabies in Sydney, 1979

Die 1972-Vyfnasies-toernooi kon nie voltooi word nie, toe Skotland en Wallis as gevolg van dreigbriewe aan spelers geweier het om in Ierland te speel; die briewe is volgens bewerings deur die IRA gestuur.[10] Die toernooi het sonder kampioen gebly, aangesien beide Wallis en Ierland onoorwonne was. In 1973 het Engeland sy toernooi, ondanks soortgelyke dreigemente, voltooi, en het ’n staande applous van vyf minute lank ontvang.[11] Ierland het met 18–9 gewen. Ierland was op 20 Januarie 1973 op die punt om die All Blacks vir die eerste keer te klop, maar die eindtelling was ’n 10–10-gelykop. In 1974 het Ierland sy eerste Vyfnasies-toernooi sedert 1951 gewen.

Willie John McBride het tot in 1984 as Ierse afrigter aangebly. In 1982 het Ierland, onder kapteinskap van die losskakel Ollie Campbell, die Vyfnasies en hul eerste Driekroon in 33 jaar gewen. Drie jaar later het Ierland in 1985 weer die Vyfnasies gewen en die Driekroon verower. Tot in 2004 sou dit Ierland se laaste silwerware wees.

Op 1 November 1986 druk Ierland tien drieë in ’n 60–0-oorwinning oor Roemenië, destyds die hoogste oorwinning van ’n Vlak 1-span in internasionale rugby, waardeur die vorige rekord deur die Franse uit 1967 geëwenaar is.[verwysing benodig]

Tydens die eerste rugbywêreldbekertoernooi in 1987 het Ierland ná seges oor Tonga en Kanada tot die kwarteindrondte gevorder, waar hulle deur die medegasheer Australië met 33–15 verslaan is.[12]

Gedurende die 1990’s het Ierland die Vyfnasies nie een keer gewen nie, en het al die toernooie nie bo die onderste twee afgesluit nie. In 1991 het Ierland sy toetsreeks teen Namibië verloor. Tydens die tweede Rugbywêreldbeker in 1991 is Ierland, ná oorwinnings oor Japan en Zimbabwe, deur die Skotte met 15–24 op Murrayfield geklop. Ierland het in die kwarteindstryd teen die Wallabies op Lansdowne Road gespel en was blykbaar op die rand van ’n skokoorwinning oor die Wallabies, toe Michael Lynagh die wendrie vir Australië gedruk het om die wedstryd met 19–18 te laat beklink.[13]

Tydens die Vyfnasies in 1994 het Ierland Engeland op Twickenham geklop.

Professionale tydperk en nuwe tuisstadion: 1995–2010Wysig

 
Ierland speel tydens die 2007-Sesnasies-toernooi op Crokepark in Dublin
 
Paul O'Connell wen die lynstaan teen Argentinië in 2007
 
Brian O'Driscoll hou die 2009-Sesnasies Grand Slam-trofee omhoog

Tydens die Rugbywêreldbeker 1995 het Ierland ná die groepfase vir die derde agtereenvolgende keer tot die kwarteindrondte gevorder. Frankryk was egter te sterk vir die Iere en hulle is in die kwarteindstryd met 12–36 geklop.[14]

Die begin van die professionale tydperk was vir die Iere teleurstellend, en hulle het in drie agtereenvolgende Vyfnasies-toernooie op die laaste plek geëindig (in 1996, 1997 en 1998); hulle het ook drie keer teen Italië verloor, tuis (29–37) en weg (12–22 en 22–37). Warren Gatland is in 1998 as afrigter benoem, maar was nie in staat om onmiddellike sukses te behaal nie. Die Rugbywêreldbeker 1999 is hoofsaaklik in Wallis aangebied, maar Ierland het al sy poelwedstryde in Dublin gespeel. Tydens die uitspeelrondte vir die kwarteindstryd is Ierland deur Argentinië met 28–24 geklop en kon vervolgens vir die eerste keer nie tot die kwarteindrondte vorder nie.[15]

Van hierdie laagtepunt het die Ierse rugby egter verbeter. Die Ierse Rugbyvoetbalunie het die vier verteenwoordigende provinsiale spanne in de facto klubspanne omgeskep, en die stigting van die Keltiese Liga in 2001 (nou bekend as die Pro14) het die Ierse provinsiale spanne met gereelde rugbywedstryde versorg.

Die koms van die nuwe Sesnasies-formaat het met hierdie Ierse herlewing saamgeval. In 2001 het Ierland as naaswenner geëindig. Eddie O'Sullivan is in November 2001 as afrigter benoem, nadat Warren Gatland afgedank is.

Tydens die 2003-Sesnasies-toernooi het Ierland die beslissende wedstryd om die Grand Slam teen Engeland op Lansdowne Road verloor, waardeur ’n reeks van tien agtereenvolgende oorwinnings op eie bodem sedert September 2002 beëindig is. Ná oorwinnings oor Roemenië (45–17), Namibië (64–7) en Argentinië (16–15) het Ierland tydens die Rugbywêreldbeker 2003 weer tot die kwarteindrondte gevorder, maar is deur Frankryk met 43–21 verslaan.[16]

Tydens die 2004-Sesnasies-toernooi het Ierland as naaswenner geëindig en met die Driekroon weggestap. Die 2004-Sesnasies-toernooi het Ierland op die derde plek afgesluit. Tydens die 2006-Sesnasies-toernooi het Ierland die Driekroon vir die tweede keer in drie jaar ingepalm. Gedurende die laaste herfs-toets op Lansdowne Road het Ierland Australië met 21–6 verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 het Ierland nie tot die kwarteindrondte gevorder nie, nadat hulle tydens die poelfase deur Frankryk (25–3) en Argentinië (15–30) geklop is.[17]

Met die herbou van Lansdowne Road het ’n nuwe tuiste nodig geword. Crokepark, tuiste van die Gaeliese Atletiekvereniging, het van die wedstryde tussen 2007 en 2010 gehuisves. Tydens die 2008-Sesnasies-toernooi het Ierland drie nederlae gely. Eddie O'Sullivan het as Ierse afrigter bedank en is deur Declan Kidney vervang.[18]

Ierland het die 2009-Sesnasies-toernooi gewen en die Grand Slam ingepalm, hul eerste Sesnasies-kampioenskap sedert 1985 en hul eerste Grand Slam sedert 1948.[19][20] Ná ’n gelykop teen Australië en oorwinnings oor Fidji en Suid-Afrika het Ierland die jaar 2009 oorwonne afgesluit.[21]

In hul laaste wedstryd van die 2010-Sesnasies, en die laaste wedstryd op Crokepark, is Ierland deur Skotland met 20–23 geklop en van die Driekroon ontneem.[22] Ierland het sy 2010-lente-toetse met ’n 21–23-nederlaag teen Suid-Afrika begin, die eerste internasionale wedstryd op die nuwe Aviva-stadion.

2011 tot hedeWysig

 
Ierland teen Australië tydens die Rugbywêreldbeker 2011
 
Die Ierse nasionale rugbyspan nadat hulle die Sesnasies-toernooi in 2014 gewen het

Gedurende die 2011-Sesnasies-toernooi is Ierland in die eerste Sesnasies-wedstryd op Aviva deur Frankryk met 22–25 verslaan. Tydens die 13–19-nederlaag teen Wallis het Ronan O'Gara die eerste Ier en die vyfde rugbyspeler nog geword om 1 000 punte aan te teken. Tydens Ierland se 24–8-oorwinning oor Engeland druk Brian O'Driscoll sy 25ste drie en behaal ’n nuwe rekord vir die meeste drieë in die Sesnasies.[23] Ná vier oorwinnings in vier poelwedstryde tydens die Rugbywêreldbeker 2011 het Ierland tot die kwarteindrondte gevorder, maar is deur Wallis in die kwarteindstryd uitgeskakel.[24]

Tydens die 2011-Sesnasies-toernooi het Ierland derde geëindig.[25] Ierland se 2012-somertoer na Nieu-Seeland het ’n 22–19-nederlaag, gevolg deur ’n 60–0-nederlaag, Ierland se ergste nederlaag tot dusver, gesien.[26]

Tydens die 2013-Sesnasies-toernooi het Ierland in een oorwinning, drie nederlae en een gelykop gespeel, insluitende hul eerste tuisnederlaag teen Engeland in tien jaar;[27] en hul eerste nederlaag teen Italië tydens die Sesnasies nog.[28] Die IRFU wou Declan Kidney se kontrak nie verleng nie, en Joe Schmidt is as nuwe Ierse afrigter benoem.[29] Tydens hul 2013 eindjaarrugbytoets is Ierland deur Nieu-Seeland met 22–24 geklop, nadat hulle die hele wedstryd voorgeloop het.[30]

Ierland het sy 2014-Sesnasies-toernooi met oorwinnings oor Skotland en Wallis afgeskop.[31] Ierland het toe met 10–13 teen Engeland verloor.[32] Ierland het sy volgende wedstryd teen Italië met 46–7 gewen.[33] Ierland klop toe Frankryk met 22–20 in die laaste rondte om met die Sesnasies-titel weg te stap.[34] In November het hulle Suid-Afrika met 29–15 en Australië met 26–23 in Dublin verslaan.

Ierland het die Sesnasies-titel in 2015 verdedig en dié kampioenskap in die tweede agtereenvolgende jaar op punteverskil ingepalm. Ná oorwinnings oor Wallis en Skotland tydens die opwarmwedstryde vir die Rugbywêreldbeker 2015 het Ierland vir ’n kort tydperk met die tweede plek sy beste rang op Wêreldrugby se wêreldranglys behaal.[4] Ierland het tydens die Rugbywêreldbeker 2015 sy poel ná ’n 24–9-oorwinning oor Frankryk gewen, maar is tydens die kwarteindrondte deur Argentinië ná ’n 20–43-nederlaag uitgeskakel.[35]

Nadat hulle die 2016-Sesnasies met ’n deur besering verswakte span betree het, het Ierland net twee wedstryde tydens dié toernooi gewen (58–15 teen Italië in rondte 4, en 35–25 teen Skotland in rondte 5), en in een 16–16-gelykop teen Wallis speel. Die Iere het hul eerste van drie wedstryde tydens hul toer na Suid-Afrika met 26–20 gewen, maar is tydens die tweede en derde toetse onderskeidelik met 26–32 en met 13–19 geklop. Gedurende herfs van dieselfde jaar het Ierland die All Blacks vir die eerste keer in 111 jaar op 5 November 2016 in Chicago met 40–29 klop.[36] Dit was Nieu-Seeland se enigste nederlaag gedurende die hele jaar, en het hul rekord van 18 agtereenvolgende toetsoorwinnings beëindig. Ondanks die Nieu-Seelandse 21–9-oorwinning in die terugwedstryd die volgende week in Dublin het Ierland tot die vierde plek op Wêreldrugby se wêreldranglys teruggesak.[4]

Ierland het as naaswenner van die 2017-Sesnasies geëindig, agter die verdedigende kampioen Engeland, wie die Iere in die finale rondte met 13–9 verslaan en sodoende Engeland se rekord van 18 agtereenvolgende oorwinnings sedert 2015 geëwenaar het. Hulle is egter deur Skotland met 22–27 in rondte 1 en Wallis met 9–22 in rondte 4 gedurende dieselfde toernooi geklop. Nadat baie van Ierland se eerstekeuse-spelers vir die Britse en Ierse Leeus se toer na Nieu-Seeland saamgeneem is, het Ierland met ’n ontwikkelingspan sy somertoetse daardie jaar gespeel; dit het ’n 55–19-oorwinning oor die VSA en ’n 2–2-toetsreeksoorwinning oor Japan ingesluit. In November 2017 het Ierland tot die derde plek op Wêreldrugby se wêreldranglys gevorder,[4] nadat hulle hul hoogste oorwinning oor Suid-Afrika, 38–3, en oorwinnings oor Fidji en Argentinië aangeteken het.

Nadat hulle die 2018-Sesnasies met ’n Grand Slam gewen het, het Ierland tot die tweede plek op Wêreldrugby se wêreldranglys teruggekeer.[4][37][38] ’n 2–1-reeksoorwinning oor Australië in die somer daardie jaar, gevolg deur ’n tweede oorwinning in twee jaar oor die wêreld se nommer-een-span All Blacks, 16–9, het Ierland se tweede plek op Wêreldrugby se wêreldranglys bevestig.[4][39]

Die 2019-Sesnasies het ’n skokkende ineenstorting van die verdedigende kampioen gesien.[40] Dié jaar het met ’n eensydige 20–32-nederlaag teen Engeland afgeskop. Die uiteindelike puntelys het die Ierse vertoning gevlei, wat in vergelyking met die standaard in vorige jare heeltemal swak was. Nederlae is deur oorwinnings oor Skotland, Italië en Frankryk opgevolg, maar die toernooi is met ’n teleurstellende vertoning teen die Grand Slam-wenners Wallis beëindig, wat Ierland met 7–25 geklop het. Die Walliesers het met 25–0 voorgeloop, maar ’n drie deur die plaasvervangende losskakel Jordan Larmour in die laaste minuut van ekstra tyd het aan die Iere punte in ’n andersins rampspoedige vertoning besorg.[41] Ierland het die Rugbywêreldbeker 2019 as eerste op Wêreldrugby se wêreldranglys betree,[4] maar hulle het hul poel ná ’n skokverlies teen die gasheer Japan (19–12) net as naaswenner afgesluit, waarvolgens hulle in die kwarteindrondte teen die All Blacks moes optree. Nieu-Seeland het 46–14 met die Iere afgereken, waardeur Ierland vir die sewende keer in hul kwarteindstrydverskynings uitgeskakel is.[42]

Kleure, vlae en himnesWysig

 
Die Ierse trui in 2009, toe O2 die hoofborg was
 
Die klawerblaar, die nasionale simbool van Ierland sedert Sint Patrick in die 5de eeu die Christelike Drie-eenheid volgens tradisie vir die Iere aan ’n klawerblaar verduidelik het
 
Vlag wat die hele eiland Ierland verteenwoordig; saamgestel uit die vlae van die vier Ierse provinsies Munster, Connacht, Leinster en Ulster

Ierland se tradisionele trui bestaan uit ’n groen hemp, wit broeke en groen sokkies. Hul embleem bevat ’n klawerblaar en ’n rugbybal; ’n klawerblaar is al tydens die eerste wedstryd van ’n Ierse span in 1874 op hul embleem vertoon.

Vanaf 1996 en somer 2002 was Ierland se hoofklereborg Irish Permanent, wat ná ’n samesmelting Permanent TSB geword het, en tot in herfs 2006 die trui geborg het. O2 was sedertdien tot in 2014 Ierland se hoofborg. Three Ireland was die spanborg tot in somer 2016, wanneer Vodafone as hoofborg oorgeneem het.

Voor 1992 het Umbro die trui aan Ierland verskaf. Nike was die vervaardigers tussen 1992 en somer 2000. Canterbury het toe in somer 2000 oorgeneem en tot in Junie 2009 die trui vervaardig. In November 2009 het Puma as Ierland se truivervaardiger oorgeneem. In Januarie 2014 het die IRFU ’n kontrak met Canterbury onderteken wat sedert November 2014 tot in 2020 die trui vervaardig.[43]

Die Ierse nasionale rugbyspan is een van baie ander spanne wat sy spelers van die hele eiland Ierland verkry. In die verlede het dit tot kwessies rondom die vlag en himne tydens hul internasionale wedstryde gelei. As Ierse wedstryde in alternatiewelik Belfast en Dublin gehou is, is die Britse volkslied God Save the Queen voor wedstryde in Belfast en die Ierse volkslied Amhrán na bhFiann voor wedstryde in Dublin gespeel. God Save the Queen word nie meer gespeel nie. Geen volkslied is voor wegwedstryde gespeel nie. Tydens die Rugbywêreldbeker 1987 is The Rose of Tralee as die weghimne gebruik.

Sedert April 1995 word ’n spesifiek saamgestelde himne, "Ireland's Call", uitsluitlik voor Ierland se wegwedstryde gespeel.[44] Dit het klagtes van ’n aantal spelers en ondersteuners laat ontstaan dat Amhrán na bhFiann gespeel moet word.[45] Voor wedstryde in Dublin word Ireland's Call steeds saam met Amhrán na bhFiann gespeel.[46] Hierdie gebruik van Amhrán na bhFiann het soortgelyke klagtes van spelers en ondersteuners binne ’n segment van die Unionistiese gemeenskap in Noord-Ierland laat ontstaan.[verwysing benodig] Tydens Ierland se voorbereidingswedstryd teen Italië in Belfast voor die Rugbywêreldbeker 2007 (die eerste wedstryd van die Iere in Belfast sedert 1953) is vir die gebruik van God Save the Queen saam met Ireland's Call gepleit, maar die versoek is deur IRFU verwerp[47] met die redenasie dat beide Ireland's Call en Amhrán na bhFiann net in Dublin saam gespeel word, en dat buite die Republiek Ierland net Ireland's Call gebruik word.[48]

Tydens die Rugbywêreldbeker 2011, Rugbywêreldbeker 2015 en Rugbywêreldbeker 2019 het die Ierse span die veld met beide die Ierse driekleur en die vlag van Ulster, waartoe die ses Ierse grafskappe in Noord-Ierland behoort, betree.

TuisstadionWysig

 
Lansdowne Road, die ou tuiste van Ierse rugby in Dublin

Die tradisionele tuiste van Ierse rugby is Lansdowne Road in Dublin, waar die meeste van Ierland se tuiswedstryde gespeel is. Die stadion is tussen 2007 en 2010 herbou. Die naamregte is aan ’n versekeringsmaatskappy verkoop, en die stadion staan nou bekend as die Aviva-stadion.

Die oorspronklike stadion, wat aan die Ierse Rugbyvoetbalunie behoort het, is in 1872 opgerig, en só bly die stadion die oudste wat nog steeds vir internasionale rugby gebruik word. In 1878 het die stadion sy eerste rugbytoets gehuisves, toe Ierland Engeland ontvang het (die eerste verteenwoordigende rugbywedstryd voor die toets was ’n wedstryd tussen Ulster en Leinster). Lansdowne Road het ’n kapasiteit van net meer as 49 000 voor sy afbreking in somer 2007 gehad. Die opgeknapte stadion bied nou plek vir 51 700 en is in Mei 2010 geopen. Die laaste Ierse toets voordat die opknappingswerk aan die stadion begin het, was teen die Pasifiese Eilanders in laat 2006.

Aangesien Lansdowne Road as ’n bouterrein nie vir rugbywedstryde geskik was nie, was Ierland vir die daaropvolgende Sesnasies-toernooi sonder tuisstadion. Die Gaeliese Atletiekvereniging (GAA) se Crokepark (met ’n kapasiteit van 82 500) is in 2007 vir Ierland se twee tuiswedstryde teen Frankryk en Engeland ingespan. Dit was die eerste keer wat rugby in dié stadion gehuisves is. Crokepark is ook vir Ierland se ander Sesnasies-wedstryde en verdere toetse ingespan totdat die stadion op Lansdowne Road klaar was.

Die eerste Ierse wedstryd op die herboude stadion was teen die destydse Wêreldbekerkampioen Suid-Afrika op 6 November 2010. Die Springbokke het die wedstryd met 23–22 gewen. Weens die historiese betekenis van dié wedstryd het Suid-Afrika aangekondig dat hulle in hul wegtrui sal uitdraf, sodat Ierland sy tuisklere kan aantrek; gewoonlik verander die tuisspan sy kleure indien dit met die besoekende span s’n sal bots.[49]

RugbywêreldbekerstadionsWysig

 
Aviva-stadion op Lansdowne Road

Alhoewel Ierland nog nie op sy eie ’n volledige Rugbywêreldbekertoernooi aangebied het nie, is verskeie wedstryde van beide die 1991- en 1999-toernooie in Ierland aangebied. Poel B in 1991 is hoofsaaklik in Ierland en Skotland uitgespeel, waarvan twee wedstryde op Lansdowne Road (Ierland se wedstryde) en een (Zimbabwe teen Japan) op Ravenhill, Belfast, gehou is. ’n Kwarteindstryd en ’n halfeindstryd is ook in Dublin aangebied. ’n Soortgelyke formaat is in 1999 gebruik, waarby nes Lansdowne en Ravenhill ook Thomondpark ingespan is. Lansdowne Road het ook in 1999 ’n kwarteindstryd gehuisves. Ierland sou ook wedstryde tydens die Rugbywêreldbeker 2007 op Lansdowne Road aanbied, maar weens skeduleringskonflikte as gevolg van die rekonstruksie van die stadion, het hulle daarop besluit om nie wedstryde aan te bied nie.[50]

Die regerings van die Republiek Ierland en Noord-Ierland het saam met die Ierse Rugbyvoetbalunie (IRFU) op 5 Desember 2014 hul belangstelling in die Rugbywêreldbeker 2023 bekend gemaak.[51] Volgens die eie verwagtinge het hul bod oor goeie kanse beskik, aangesien Ierland nog nooit as ’n gasheer op sy eie opgetree het nie en hulle ’n ooreenkoms bereik het, waarvolgens sommige stadions van die Gaeliese Atletiekvereniging (waaronder Crokepark) ingespan kon word. Hul bod het twaalf stadions in nege stede bevat: Belfast, Castlebar, Cork, Derry, Dublin, Galway, Killarney, Kilkenny en Limerick.[52] Die ander kandidate tydens die stemming was Frankryk en Suid-Afrika. Tydens ’n spesiale vergadering van Wêreldrugby wat op 15 November 2017 in Londen gehou is, is Frankryk as die gasheer van die kompetisie aangekondig.[53]

RekordsWysig

Algehele rekordWysig

 
Ierland se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Ierland het teen 2 Augustus 2020 320 van hulle 706 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 45,33%.[54]

Ierland se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 2 Augustus 2020)[54]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
  Argentinië 18 12 6 0 66,67
  Australië 36 13 22 1 36,11
  Engeland 136 49 79 8 36,03
  Fidji 4 4 0 0 100
  Frankryk 98 35 56 7 35,71
  Georgië 4 4 0 0 100
  Italië 31 27 4 0 86,10
  Japan 8 7 1 0 87,5
  Kanada 8 7 0 1 87,50
  Namibië 4 2 2 0 50
  Nieu-Seeland 33 2 30 1 6,06
 Nieu-Seeland Natives 1 0 1 0 0
  Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
 Presidents XV 1 0 0 1 0
  Roemenië 9 9 0 0 100
  Rusland 3 3 0 0 100
  Samoa 7 6 1 0 85,71
  Skotland 136 65 66 5 47,79
  Suid-Afrika 26 7 18 1 26,92
  Tonga 2 2 0 0 100
  Wallis 130 54 69 7 41,54
  Verenigde State 10 10 0 0 100
  Zimbabwe 1 1 0 0 100
Totaal 706 320 354 32 45,33

SesnasierekordWysig

 
Ierland het in 2009 die Sesnasies gewen en die Driekroon ingepalm

Ierland se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waar hulle teen vyf ander Europese nasies speel: Engeland, Frankryk, Italië, Skotland en Wallis. Ierland was ’n lid van die oorspronklike Tuisnasies in 1883; Frankryk en Italië het later aangesluit om onderskeidelik die Vyfnasies en Sesnasies te vorm. Ierland het sy eerste kampioenskap in 1894 ingepalm, en gelyktydig die Driekroon gewen. Ierland het sy eerste Grand Slam in 1948 en sy tweede in 2009 verower. Ierland het tot dusver 14 keer die kampioenskap verower, met hul laaste titel in 2018, en nege gedeelde titels. Ierland het sy derde Grand Slam gedurende die 2018-Sesnasies met ’n 24–15-oorwinning oor Engeland op Twickenham op 17 Maart (Sint Patricksdag) beklink.

    Engeland   Frankryk    Ierland   Italië   Skotland   Wallis
Toernooie 124 91 126 21 126 126
Regstreekse oorwinnings
(Gedeelde oorwinnings)
Tuisnasies 5 (4) N.v.t. 4 (4) N.v.t. 10 (3) 7 (4)
Vyfnasies 17 (6) 12 (8) 6 (5) N.v.t. 5 (6) 15 (8)
Sesnasies 7 5 4 0 0 5
Algeheel 29 (10) 17 (8) 14 (9) 0 (0) 15 (9) 27 (12)
Grand Slams
Tuisnasies 0 N.v.t. 0 N.v.t. 0 2
Vyfnasies 11 6 1 N.v.t. 3 6
Sesnasies 2 3 2 0 0 4
Algeheel 13 9 3 0 3 12
Driekrone
Tuisnasies 5 N.v.t. 2 N.v.t. 7 6
Vyfnasies 16 N.v.t. 4 N.v.t. 3 11
Sesnasies 5 N.v.t. 5 N.v.t. 0 4
Algeheel 26 N.v.t. 11 N.v.t. 10 21
Houtlepel
Tuisnasies 11 N.v.t. 15 N.v.t. 8 8
Vyfnasies 14 17 21 N.v.t. 21 12
Sesnasies 0 1 0 15 4 1
Algeheel 25 18 36 15 33 21

WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1987 Kwarteindrondte
1991 Kwarteindrondte
1995 Kwarteindrondte
1999 Kwarteindrondte uitspelwedstryd
2003 Kwarteindrondte
2007 Poelfase
2011 Kwarteindrondte
2015 Kwarteindrondte
2019 Kwarteindrondte
2023 N.v.t.

VerwysingsWysig

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Oktober 2013. Besoek op 2 Augustus 2020.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 April 2016. Besoek op 2 Augustus 2020.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Januarie 2018. Besoek op 2 Augustus 2020.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Junie 2020. Besoek op 2 Augustus 2020.
  5. (en) "History of the Irish Rugby Football Union". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. Besoek op 9 April 2015. [dooie skakel]
  6. (en) "Irish International Teams: Results, Scorers, Dates and Venues – 1874 to June 1999". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. Besoek op 31 Oktober 2008. [dooie skakel]
  7. (en) "Connacht Gear Up For Launch Of New Kits : Irish Rugby | Official Website". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 19 Oktober 2011. Besoek op 8 Februarie 2014. [dooie skakel]
  8. (en) Frank Keating (27 Februarie 2007). "How Ravenhill rebels made an issue out of an anthem". The Guardian. UK. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 September 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  9. (en) CR's Video Vaults (28 Junie 2011). "Ireland vs South Africa Rugby 1965". Youtube. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Mei 2020. Besoek op 2 Augustus 2020.
  10. (en) Orders, Mark (19 Februarie 2018). "When the Wales rugby team faced 'death threats' in Ireland". walesonline. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2018. Besoek op 2 Augustus 2020.
  11. (en) "The day England won a Lansdowne ovation". The Irish Times. 29 Maart 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Januarie 2020. Besoek op 2 Augustus 2020.
  12. (en) "Rugby World Cup 1987: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  13. (en) "Rugby World Cup 1991: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  14. (en) "Rugby World Cup 1995: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  15. (en) "Rugby World Cup 1999: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  16. (en) "Rugby World Cup 2003: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  17. (en) "Rugby World Cup 2007: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  18. (en) "O'Sullivan quits as Ireland coach". BBC. 19 Maart 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Junie 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  19. (en) "2009 Six Nations". BBC. 22 Maart 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 November 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  20. (en) "Wales 15–17 Ireland". RTÉ Sport. 21 Maart 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Maart 2009. Besoek op 23 Maart 2009. [dooie skakel]
  21. (en) "Ten out of ten: Ireland's unbeaten 2009 in rugby". The Irish Times. 3 Desember 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Junie 2018. Besoek op 2 Augustus 2020.
  22. (en) "Ireland 20–23 Scotland". BBC. 20 Maart 2010. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  23. (en) "O'Driscoll sets all-time try record". The Sydney Morning Herald. 19 Maart 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Februarie 2020. Besoek op 2 Augustus 2020.
  24. (en) "Rugby World Cup 2011: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  25. (en) "2012 Six Nations: England 30–9 Ireland". BBC. 17 Maart 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 April 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  26. (en) "Ireland End Tour With Heavy Loss". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 23 Junie 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Junie 2012. Besoek op 23 Junie 2012. [dooie skakel]
  27. (en) "Penalties Decide It As Ireland Lose Brutal Contest". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 10 Februarie 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Februarie 2013. Besoek op 10 Februarie 2013. [dooie skakel]
  28. (en) "Six Nations 2013: Italy 22–15 Ireland". BBC. 16 Maart 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Desember 2018. Besoek op 2 Augustus 2020.
  29. (en) "IRFU Announce Joe Schmidt As Ireland Coach". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 29 April 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Mei 2013. Besoek op 29 April 2013. [dooie skakel]
  30. (en) "Last-Minute Try Denies Ireland Historic Win". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 24 November 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 November 2013. Besoek op 25 November 2013. [dooie skakel]
  31. (en) "Terrific Display Sees Ireland Dominate Wales". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 8 Februarie 2014. Besoek op 8 Februarie 2014. [dooie skakel]
  32. (en) "England edge Ireland in war of attrition to end our Grand Slam dreams". The Independent. 22 Februarie 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Mei 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  33. (en) "O'Driscoll signs off in style in Dublin". rbs6nations.com. Besoek op 17 Maart 2014. [dooie skakel]
  34. (en) "Ireland win 2014 RBS 6 Nations in Paris thriller". rbs6nations.com. Besoek op 17 Maart 2014. [dooie skakel]
  35. (en) "Rugby World Cup 2015: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  36. (en) "How history was made as Ireland beat New Zealand". Irish Examer. 7 November 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Augustus 2017. Besoek op 2 Augustus 2020.
  37. (en) "The perfect Grand Slam: Schmidt's Ireland in All Black territory after ruthlessly securing Six Nations clean sweep". Irish Independent. 19 Maart 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Junie 2018. Besoek op 2 Augustus 2020.
  38. (en) Neville, Conor (19 Maart 2018). "How does 2018 Grand Slam compare to delirium of 2009?". RTÉ.ie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 November 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  39. (en) "Jacob Stockdale scores only try as Ireland earn historic win over All Blacks". The Guardian. 17 November 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Oktober 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  40. (en) O'Connor, Rúaidhrí (18 Maart 2019). "Schmidt's review must start at home – Ireland coach must acknowledge his own role in collapse". Irish Independent. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 September 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  41. (en) Glennon, Micil (16 Maart 2019). "Horror show for Ireland as Wales sail away with Slam". RTÉ.ie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  42. (en) "Rugby World Cup 2019: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  43. (en) "Canterbury Announced As New Kit Sponsors To IRFU". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. 27 Januarie 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Januarie 2014. Besoek op 28 Januarie 2014. [dooie skakel]
  44. (en) "Ireland's Call". BBC. 29 Oktober 2002. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Maart 2016. Besoek op 2 Augustus 2020.
  45. (en) Barry, Kevin (10 Maart 2005). "'Ireland's Call' is the right anthem". University College Cork. Besoek op 8 Februarie 2007. [dooie skakel]
  46. (en) "Ireland Anthem". planet-rugby.com. 18 Mei 2001. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 September 2007. Besoek op 8 Februarie 2007. [dooie skakel]
  47. (en) "Rugby bosses reject unionists' anthem argument". BreakingNews.ie. 21 Augustus 2006. Besoek op 8 Februarie 2007. [dooie skakel]
  48. (en) "You're off key over claim on anthem, says rugby body". The News Letter. Belfast. 21 Augustus 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Augustus 2016. Besoek op 2 Augustus 2020.
  49. (en) "SA to play in Aviva rugby opener". BBC. 8 Oktober 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Januarie 2016. Besoek op 2 Augustus 2020.
  50. (en) Tighthead (2 Desember 2005). "Scotland looks to give up World cup matches at Murrayfield". WorldCupWeb.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 September 2007. [dooie skakel]
  51. (en) "Ireland confirms bid for 2023 Rugby World Cup". RTÉ. 6 Desember 2014. Besoek op 25 Julie 2020.
  52. (en) "A tournament like no other". Ierse Rugbyvoetbalunie. 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Januarie 2018. Besoek op 21 Augustus 2019.
  53. (en) "2023 Rugby World Cup: France beat South Africa and Ireland to host competition". BBC. 15 November 2017. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Augustus 2019. Besoek op 2 Augustus 2020.
  54. 54,0 54,1 (en) "International Rugby Union Statistics – Ireland". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 April 2016. Besoek op 2 Augustus 2020.

Verdere leesstofWysig

Eksterne skakelsWysig