Maak hoofkeuseskerm oop

Die Skotse nasionale rugbyspan verteenwoordig Skotland in internasionale rugby. Rugby word in Skotland deur die Skotse Rugbyunie geadministreer. Die Skotse rugbyspan is tans (8 Desember 2019) negende op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4] Die span neem aan die vierjaarlikse Rugbywêreldbeker en die jaarlikse Sesnasies-toernooi deel. Skotland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Skotland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.

Skotland
Flag of Scotland.svg
Unie Skotse Rugbyunie
Embleem Dissel
Stadion Murrayfield-stadion, Edinburg
Kapasiteit 67 144
Afrigter(s) Vlag van Skotland Gregor Townsend
Kaptein(s) Stuart McInally
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Ross Ford (110)[1]
Meeste punte Chris Paterson (809)[2]
Meeste drieë Ian Smith
Tony Stanger (24)[3]
Eerste internasionale wedstryd
(ook die wêreld se eerste)
Vlag van Skotland Skotland 1–0 Engeland Vlag van Engeland
(Edinburg, Skotland; 27 Maart 1871)
Grootste oorwinning
Vlag van Skotland Skotland 100–8 Japan Vlag van Japan
(Perth, Skotland; 13 November 2004)
Grootste nederlaag
Vlag van Skotland Skotland 10–68 Suid-Afrika Vlag van Suid-Afrika
(Edinburg, Skotland; 6 Desember 1997)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Vierde plek in 1991
Unie webwerf
www.scottishrugby.org

Skotse rugby dateer terug na 1871 toe Skotland Engeland in die eerste internasionale rugbywedstryd op Raeburn Place verslaan het. Sedert die voorganger van die Vyf- en Sesnasiestoernooi, die Tuisnasies in 1883 begin is het die span 15 keer gewen – insluitend in die laaste Vyfnasies in 1999 – en het nog nege ander kere die titel gedeel. Sedert Italië in 2000 by die kompetisie aangesluit het om die Sesnasies te vorm kon Skotland nog nie ’n titel verower nie. Sedert die Rugbywêreldbeker in 1987 ingevoer is, het Skotland aan al nege toernooie deelgeneem. Skotland se beste uitslag is in 1991 behaal toe die span die uitspeelwedstryd om die derde plek teen die All Blacks verloor het.

Daar is nog altyd strawwe wedywering tussen Skotland en die Britse buurnasie Engeland. Die spanne speel jaarliks as deel van die Sesnasies om die Calcuttabeker. In 2006 se roemryke oorwinning het Skotland Engeland met 18–12 verslaan. Engeland het die titel egter aan die begin van 2007 herower. Sedert 1990 kon Skotland die ou vyand egter slegs vier keer klop.

Agt voormalige Skotse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.

GeskiedenisWysig

Begin van die hanteerspelWysig

 
Die Skotse rugbyspan in 1871
 
Rugbywedstryd tussen Engeland en Skotland, ca. 1893

Verskeie nuwe skole is gedurende die eerste helfte van die 19de eeu in Skotland gestig waaronder die Edinburgh Academy (1824), Loretto (1827), Merchiston (1833), Glasgow Academy (1845) en Trinity College, Glenalmond (1847). Dit is bekend dat eenvoudige en kru vorme van voetbal by al hierdie skole gespeel is. Dit was egter by in Edinburg waar die hanteerspel wortel geskiet het en na die res van Skotland versprei het.

Twee jong mans, Francis Crombie en Alexander Crombie, het in 1854 van Durham School na Edinburg gekom. Francis het by die Academy aangesluit maar Alexander het reeds sy skoolopleiding voltooi. Blykbaar het nie een van die twee broers by Durham School voetbal gespeel nie, maar hulle het hulle kennis van die reëls soos wat dit by Rugby School gespeel is na Skotland gebring. Francis Crombie was die eerste skoolvoetbalspankaptein en Alexander het aktief betrokke geraak by die stigting van die Edinburgh Academical Football Club. Hy het vir lidmaatskap gekwalifiseer volgens ’n reël wat familie van skoolleerlinge toegelaat het om aan te sluit. In 1858 het hy die eerste kaptein van die voetbalklub geword – ’n posisie wat hy vir agt jaar beklee het.

Omtrent dieselfde tyd het nog ’n seun genaamd Hamilton in 1856 na die High School in Edinburg van ’n Engelse privaatskool gekom met ’n kopie van die Rules of Rugby Football soos hy dit in die Suide geken het. Dié dokument was instrumenteel in die High School se aanpassing van hulle bestaande spel na die nuwe vorm.

Die eerste gedokumenteerde interskolewedstryd in Skotland was die High School teen Merchiston wat op 13 Februarie 1858 gespeel is. Die wedstryd is egter sonder eenvormige reëls en bal gespeel. Oor verskeie jare het die spel egter die weergawe wat by Rugby gespeel is aanvaar. Daar was verskeie plaaslike weergawes wat noodwendig tot dispute gelei het. Tot laat in die 1870’s het slegs die Edinburgh Academy, Merchiston en The High School ’n eenvormige vorm van die spel gespeel. Van die middel-1860’s het senior seniorklubs met voormalige leerlinge in beide Edinburg en Glasgow begin vorm. Die klubs het teen mekaar begin speel deur gebruik te maak van die nuwe riglyne. In die vroeë klubwedstryde is spel gereeld onderbreek sodat kapteins en skeidsregters verskille in die reëls kon besleg.

Die toedrag van sake kon nie vir altyd voortduur nie en ’n stel vergaderings is deur die Edinburgh Academical Football Club gereël en in 1868 het die klub, met die instemming van ander skole en klubs reëls vir die spel in Skotland opgestel en gedruk. Die boekie wat opgestel is, Laws of Football as played by the Principal Clubs in Scotland, het bekend geword as die Groen Boek. Die reëlboekie het nie die woord Rugby in sy titel gebruik nie en die Skotse Voetbalunie wat in 1873 gevorm is het eers in 1924 die Skotse Rugbyunie geword.

Die Skotte vaardig ’n uitdaging uitWysig

In Desember 1870, na ’n reeks sokkerwedstryde tussen Engeland en Skotland wat in Londen gespeel en almal deur Engeland gewen is, het ’n groep Skotte ’n uitdagingsbrief in die Scotsman en in Bell’s Life in Londen gepubliseer om ’n Engelse twintigtal te stuur om die hanteerspel teen Skotland te speel. Die Engelse kon skaars so ’n uitdaging ignoreer, wat gelei het tot die eerste internasionale rugbywedstryd wat op die krieketveld van Die Edinburgh Academy, Raeburn Place, Edinburg, op Maandag 27 Maart 1871, gespeel is. Die Skotte het die stryd met ’n doel en ’n drie gewen teen die enkele drie wat Engeland aangeteken het. Engeland kon egter die volgende jaar by die Kennington Oval in Londen wraak neem.[5]

Die CalcuttabekerWysig

 
Die Calcuttabeker in 1890
 
Die Calcuttabeker in 1892

Die Calcuttabeker is in 1878 aan die Rugbyvoetbalunie geskenk deur lede van die kortstondige Calcutta Rugbyklub. Die lede het besluit om die klub te ontbind. Die beker is geskep uit gesmelte silwerroepees wat beskikbaar geraak het toe die klub se fondse uit die bank onttrek is. Die beker is uniek in die sin dat slegs Engeland en Skotland jaarliks daarom kompeteer. Die eerste Calcuttabekerwedstryd is in 1879 gespeel en sedertdien is al meer as 100 wedstryde gespeel.

Die Skotte het in die beginjare van tyd tot tyd sukses behaal en ook in die eerste dekade van die 20ste eeu teen Wallis begin speel. Die span se Driekroonoorwinning (Triple Crown) van 1907 sou egter die laaste een wees wat die span vir agtien jaar sou wen aangesien die Eerste Wêreldoorlog (1914–18) en Engeland tussenbeide getree het om hulle van glorie te ontneem.

Oorsprong van die Tuisnasies-toernooiWysig

In 1882 is die Tuisnasies-toernooi, die voorloper van die huidige Sesnasies-toernooi, deur Skotland, Engeland, Wallis en Ierland gestig.[6] Die Skotte het reeds in die vroeë jare sukses behaal, nadat hulle in 1891 hul eerste Driekroon ingepalm het en dié prestasie in 1895 kon herhaal,[6][7] en met Wallis in die eerste dekade van die 20ste eeu vir oorheersing gewedywer het.[6] Verdere Driekrone het in 1901, 1903 en 1907 vir Skotland gevolg.[7] Skotland se seëviering in 1907 sou egter hul laaste in 18 jaar wees, nadat die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) en die Engelse dominasie daarna hulle van die prestasie ontneem het.[6]

TuisstadionWysig

In 1897 is deur die SFU in Inverleith, Edinburg, land aangekoop. SFU het dus die eerste van die Tuisnasies se rugbyunies geword om sy eie land te besit. Die eerste besoekende span was Ierland op 18 Februarie 1899 (Skotland 3–9 Ierland). Tot in 1925 is op Inverleith internasionale rugby gespeel. Die SFU het verdere land aangekoop en die eerste Murrayfield-stadion opgerig, wat op 21 Maart 1925 geopen het.[7]

1925–1945Wysig

In 1925 het Skotland al oorwinnings oor Frankryk op Inverleith (25–4), Wallis in Swansea (24–14) en Ierland in Dublin (14–8) aangeteken. Engeland, die Grand Slam-kampioen van die twee vorige seisoene, was die eerste besoekende span op Murrayfield. 70 000 toeskouers het geien hoe die voorsprong drie keer gewissel het, voordat Skotland ’n 14–11-oorwinning kon aanteken, wat aan hulle hul eerste Grand Slam besorg het.[8]

In 1926 het Skotland die eerste Tuisnasie geword wat Engeland op Twickenham kon klop, nadat Engeland die Grand Slam vyf keer in agt seisoene kon inpalm.[6][9]

Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het rugby in Skotland tot stilstand laat kom. Die SRU het alle gereelde proef- en internasionale wedstryde gekanselleer en die lidklubs aangemoedig om sover moontlik aan te gaan. Sommige klubs het gesluit, ander het saamgesmelt en voortgegaan om teen ander plaaslike klubs en soms teen spanne van die verskeie gewapende magte in hul verskillende gebiede te speel.[7]

1946–1987Wysig

 
Engeland teen Skotland tydens die Vyfnasies in 1959

Internasionale wedstryde is tydens die 1946–47-seisoen hervat, alhoewel hierdie wedstryde nie amptelike erkenning geniet het nie.[7] In Januarie 1946 het Skotland ’n sterk span van die Nieu-Seelandse gewapende magte 11–6 verslaan.[10][11] Skotland het in Februarie 1947 sy internasionale wedstryde hervat, maar 22–8 teen Wallis op Murrayfield verloor.[7]

Die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog was vir Skotland nie suksesvol nie. In 1951 het die besoekende Springbokke Skotland 44–0 verneder, nadat Suid-Afrika nege drieë gedruk het, ’n destydse rekordnederlaag.[12] Skotland moes tussen Februarie 1951 en Februarie 1957 17 agtereenvolgende nederlae toelaat, en kon net 54 punte in hierdie 17 wedstryde aanteken: 11 drieë, ses verdoelings, en vier strafdoele.[13]

Die spanne tussen 1955 en 1963 was ’n verbetering. Hulle kon geen oorwinning oor Engeland aanteken nie, maar drie wedstryde ewenaar. Hulle kon verskeie oorwinnings oor Wallis, Ierland en Frankryk aanteken.[14] 1964 was ’n goeie jaar vir Skotse rugby. Nieu-Seeland is tot ’n 0–0-gelykop vasgebind, die laaste internasionale wedstryd waarin geen punte aangeteken is nie.[15] Die Calcuttabeker is met ’n 15–6-oorwinning ingepalm, die eerste keer sedert 1950[16] en die Skotte het die Vyfnasies-titel met Wallis gedeel.[17]

In 1971 het die SRU Bill Dickinson as hoofafrigter aangestel, na jare van ontwyking, omdat volgens die rugbyunie die sport ’n amateursport sou bly. Hy is amptelik as ’n "raadgewer vir die kaptein" benoem.[18]

Skotland was die eerste Tuisnasie wat aas ’t ware oor ’n landswye klubliga beskik het.[verwysing benodig] Dit is in 1973 van stapel gestuur en word tot vandag toe bestuur, met verskeie van die land se oorspronklike klubs wat vandag nog bestaan, soos Heriots, West of Scotland, Watsonians en die bekende "borderklubs" soos Gala, Hawick, Jed-Forest, Kelso en Melrose.[verwysing benodig] Die koms van die professionele tydperk het egter tot die opsplitsing van Skotland se Distrikkampioenskap in twee "Super Distrikte" gelei, waarvolgens die beste spelers algemeen nie meer vir hul klubs beskikbaar is nie.[verwysing benodig] Van die spanne speel in internasionale klubtoernooie soos die Heinekenbeker en die Pro14.[verwysing benodig]

Op 1 Maart 1975 het ’n gehoor van sowat 104 000 gesien hoe Skotland Wallis 12–10 in ’n Vyfnasies-wedstryd op Murrayfield klop. Dié bywoning was destyds ’n wêreldrekord vir ’n rugbywedstryd, en is nog steeds die rekordbywoning op Murrayfield.[19][20] Die oorwinning was deel van ’n reeks van nege agtereenvolgende oorwinnings vir die nasionale span op Murrayfield gedurende die 1970’s; hulle was egter nie in staat om die prestasie buite Skotland op die veld te bring nie, en kon net twee wegoorwinnings in die tydperk aanteken.[21]

In 1977 het Nairn McEwan Bill Dickinson as nasionale afrigter opgevolg.[22] Hy was egter net in staat om een internasionale oorwinning in sy ampstermyn van drie jaar aan te teken.[22] Nietemin het rugby in Skotland ’n duidelike ontwikkeling getoon.[23] Die oprigting van die nasionale ligas in 1973–74 het begin om vrugte af te werp; die vlak van klub en distrikrugby was hoër as ooit tevore en die spelers was meer gewoond daaraan om druk te ervaar in wedstryde waar die uitslag werklik saak gemaak het.[23] Minder spelers van Engelse klubs is gekies om Skotland op internasionale vlak te verteenwoordig, nadat die plaaslike klubs vir die eerste keer sedert die Eerste Wêreldoorlog ’n voldoende aantal spelers opgelewer het wat geskik was vir die internasionale toernooie.[23]

Jim Telfer het in 1980 die nasionale afrigter geword,[24] erfgenaam van ’n groep met ’n ware potensiaal.[23] In Maart 1982 kon Skotland vir die eerste keer in 20 jaar in Wallis wen.[25] In Julie 1982 het Skotland na Australië getoer en die eerste toets gewen, Skotland se eerste oorwinning oor een van die groot drie spanne van die Suidelike Halfrond (Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika).[26][27] Daarna was die 1983-seisoen ’n teleurstelling; Skotland het die eerste drie van sy Vyfnasies-wedstryde verloor.[28] Die toernooi is egter met ’n hoogtepunt beëindig, nadat Skotland sy tweede oorwinning oor Engeland op Twickenham sedert 1938 kon aanteken.[24] Skotland het vervolgens ’n 25–25-gelykop teen die All Blacks gedurende die laat herfs aangeteken.[28]

Skotland het sy prestasie in 1984 hervat en hul tweede Grand Slam, die eerste sedert 1925, onder die kapteinskap van Jim Aitken behaal.[24] Die span het voordeel getrek uit ’n konsekwente seleksie – 12 spelers het in al vier Vyfnasies-wedstryde deelgeneem,[23] en van die 20 spelers wat altesaam ingespan is, was net twee uit klubs buite Skotland.[23] Jim Telfer het na die Grand Slam bedank om op sy professionele loopbaan as ’n skoolmeester te fokus. Hy is deur sy assistent, die voormalige Hawick-losskakel Colin Telfer (nie ’n familielid nie) opgevolg.[23][29] Sy ampstermyn was net een jaar, met ’n teleurstellende 1985-Vyfnasies, voordat hy bedank het om op sy sakeonderneming te fokus.[30] Derrick Grant is toe as hoofafrigter aangestel.[30]

In Januarie 1986 het ’n proefwedstryd tussen "Blou" (spelers wat na verwagting vir Skotland sal speel) een "Rooi" (opkomende spelers met ’n moontlike internasionale toekoms) in ’n verrassende 41–10-oorwinning vir "Rooi" geëindig.[31] Die "Rooi" het spelers soos Gavin en Scott Hastings, Finlay Calder en David Sole ingesluit, almal sou nog in dieselfde jaar by die komende Vyfnasies-toernooi vir Skotland debuteer en oor die volgende jare belangrike rolle in die nasionale span inneem.[32] Skotland het die 1986-Vyfnasies-titel met Frankryk gedeel, nadat elke span drie van sy vier wedstryde kon wen.[33] Tydens die toernooi kon Skotland Engeland 33–6 op Murrayfield verneder; Skotland se rekordoorwinning oor die Engelse span, destyds net een punt minder as in Skotland se rekordoorwinning in enige internasionale rugbywedstryd en Engeland se erste nederlaag in meer as ’n eeu.[34]

1987–2000Wysig

 
Die speler Gavin Hastings het aan die Skotte ’n Grand Slam en die halfeindronde van die Rugbywêreldbeker 1991 besorg

Skotland het aan die eerste Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 deelgeneem. John Rutherford, die span se algemene en beherende invloed, het sy knie tydens ’n ongemagtigde toer na Bermuda beseer. Hy het binne die eerste 15 minute van die eerste speel teen Frankryk ineengestort en nooit ooit weer vir Skotland gespeel nie. Skotland het voorgeloop, maar die wedstryd het in ’n gelykop geëindig. Skotland het in die kwarteindstryd teen Nieu-Seeland verloor. Op 27 Junie 1988 is Ian McGeechan as nuwe afrigter aangestel en het Derrick Grant, wat na die 1988-Vyfnasies-toernooi bedank het, vervang.[35]

Hul beste jaar in die moderne tydperk was 1990,[verwysing benodig] toe hul seisoen op een beslissende wedstryd om die Grand Slam op Murrayfield neergekom het, teen die "ou vyand", Engeland. Albei spanne het al hul Vyfnasies-wedstryde gewen, en Engeland was die oorweldigende gunsteling, ondanks die feit dat hulle die besoekende span was. Skotland, onder die kapteinskap van die stut David Sole, kon die wedstryd 13–7 beklink,[36] en hul derde Grand Slam inpalm.[37] Die wedstryd teen Engeland in 1990 was ook eers die tweede keer wat "Flower of Scotland" op Murrayfield gespeel is, nadat dit Skotland se himne vroeër die jaar geword het.[38]

Die tweede rugbywêreldbekertoernooi het in 1991 plaasgevind, met wedstryde wat dwarsdeur die Vyfnasies aangebied is. Skotland het sy poel gewen, hoewel die wedstryd teen Ierland taai was, en toe Wes-Samoa in die kwarteindstryd geklop. Die Skotte is deur Engeland in die halfeindstryd op Murrayfield geklop, nadat Rob Andrew ’n skepdoel aangeteken het. In die klein finale om die derde plek is hulle deur Nieu-Seeland verslaan.[39]

Skotland kon in 1994 nie een enkele oorwinning aanteken nie,[40] maar het in 1995 teruggekom toe Skotland sy eerste drie wedstryde van die Vyfnasies-toernooi kon wen.[41] Die reeks van oorwinnings sluit ’n 23–21 wegoorwinning oor Frankryk in, danksy ’n drie in die laaste minuut en die verdoeling deur Gavin Hastings.[40] Dit was Skotland se eerste oorwinning in Parys sedert 1969.[40][41] Die laaste Vyfnasies-wedstryd was weer om die Grand Slam teen Engeland, maar hierdie keer kon Engeland die Skotte 24–12 klop, veral te danke aan Rob Andrew se skopvermoeë.[41]

Die derde rugbywêreldbekertoernooi is in 1995 in Suid-Afrika gehou. Die peolfase het ’n naelskraapse nederlaag teen Frankryk, te danke aan ’n drie tydens beseringstyd gesien, en Skotland het as naaswenner van die poel geëindig. Hulle is in die kwarteindstryd deur Nieu-Seeland uitgeskakel.[42]

Skotland kon die laaste Vyfnasies-toernooi in 1999 wen, nadat Wallis Engeland in die laaste minuut kon klop.[43] Hulle moes later in die Rugbywêreldbeker 1999 ’n nederlaag teen Nieu-Seeland tydens die kwarteindstryd toelaat.[44]

2000–2008Wysig

 
Lynstaan tussen Skotland en Roemenië op 11 November 2006; Skotland wen 44–6
 
Skotland teen Ierland in 2007

Skotland het ’n teleurstellende vertoning tydens die uitgebreide Sesnasies in 2000 gelewer en hul eerste vier wedstryde verloor.[45] maar kon die laaste wedstryd teen 19–13 onder kaptein Andy Nicol wen.[46]

Die Australiese afrigter Matt Williams het in 2003 die eerste buitelander geword om Skotland af te rig.[47] Sy ampstermyn was egter omstrede en onsuksesvol, gekenmerk deur ’n reeks van swak uitslae en woordgevegte tussen die afrigter en sy spelers.[47][48][49] In 2004 het Williams probeer om ’n omstrede "Kasteel Skotland"-beleid in te stel, waarvolgens net spelers wat in Skotland speel vir die nasionale span ingespan kan word.[50] Intussen is die RFU onder ’n nuwe bestuur geplaas, die uitvoerende hoof Phil Anderton (weens sy vermaakskoue voor wedstryde as "Firework Phil" bekend) was besig om die unie na finansiële solvensie terug te bring en het groot hervormings geïmplementeer om die agteruitgang van rugby in Skotland te voorkom, maar hy is in Januarie 2005 afgedank nadat sy baas David Mackay deur die RFU se algemene komitee gedwing is om te bedank.[51][52] Teen April 2005 kon Skotland net drie van sy 17 wedstryde onder Williams wen.[47] Na ’n hersiening deur die SRU en openbare kritiek van verskeie spelers,[49] is Williams op 25 April 2005 afgedank.[53]

Frank Hadden, die hoofafrigter van Edinburgh Gunners is as voorlopige afdigter vir die 2005-somer-internasionale-wedstryde teen die Britse Barbarians en Roemenië benoem,[54] en kon albei wedstryde wen.[55] Op 15 September 2005 is hy as nasionale afrigter van die Skotse span aangestel.[55]

In die eerste wedstryd van die 2006-Sesnasies-toernooi kon Skotland Frankryk 20–16 klop,[56] dit was die eerste keer sedert 1999 wat die Skotte Frankryk kon klop.[57] Skotland kon ook Engeland tuis op Murrayfield 18–12 klop en sodoende die Calcuttabeker herower.[58]

Tydens die hers-internasionale-wedstryde kon Skotland twee van sy drie toetse wen. Hulle kon Roemenië oortuigend klop[59] en het ’n goeie vertoning in die eerste helfte teen die Pasifiese Eilanders gelewer.[60] In die laaste wedstryd teen Australië kon Skotland nie beïndruk nie, en is 44–15 deur die Wallabies geklop.[61]

In 2007 het Skotland die eerste Sesnasies-span geword wat op eie bodem deur Italië, 17–37, geklop is.[62] Dit was Italië se hoogste oorwinning oor Skotland nog, beide tuis en weg. Later die jaar het die span vir die Rugbywêreldbeker 2007 na Frankryk vertrek. Die Skotte het hul pad deur die poelfase gevind en het vervolgens die kwarteindrondte bereik, maar is deur Argentinië uitgeskakel.[63]

Skotland het sy 2008-Sesnasies met ’n 27–6-nederlaag teen Frankryk tuis afgeskop.[64] Die druk op Frank Hadden het na Skotland se nederlaag teen Wallis toegeneem[65] en hulle is toe deur Ierland geklop.[66] Skotland kon Engeland na ’n 15–9-oorwinning van die Calcuttabeker ontneem[67] voordat hulle aan Italië moes oorgee, en die houtlepel net volgens punteverskil kon vermy.[68] Hulle het toe vir twee toetse na Argentinië vertrek. Skotland verloor die eerste toets 21–15, maar kon die tweede 26–14 wen.[69]

2009–hedeWysig

 
Skotland teen Ierland tydens die 2009-Sesnasies-toernooi
 
’n Skrum tussen Skotland en Frankryk tydens die 2010-Sesnasies-toernooi
 
Skotland tydens ’n lynstaan teen Italië tydens die 2012-Sesnasies-toernooi
 
Skotland nadat hulle die 2017-Junie-toets teen die Wallabies gewen het

In ’n teleurstellende 2009-Sesnasies-toernooi kon Skotland net een wedstryd in die tweede agtereenvolgende jaar wen (teen Italië) en vervolgens het, op 2 April 2009, Frank Hadden as hoofafrigter van die nasionale span bedank.[70] Op 4 Junie 2009 is die voormalige afrigter van Engeland, Edinburgh en Bath, Andy Robinson, as nuwe hoofafrigter vir die 2009-einde-van-die-jaar-toetse benoem.[71] Skotland se prestasie het met ’n 23–10-oorwinning oor Fidji[72] en ’n gedenkwaardige 9–8-oorwinning teen Australië (die eerste oorwinning oor die Wallabies in 27 jaar) op Murrayfield teruggekom.[73]

Tydens die 2010-Sesnasies-toernooi het Skotland teen Frankryk, Wallis en Italië verloor, voordat hulle teen Engeland ’n gelykop aanteken. In die laaste wedstryde op Crokepark kon Skotland sy enigste oorwinning aanteken, toe hulle Ireland 23–20 met ’n strafdoel deur Dan Parks in die laaste minuut klop, waardeur die Iere van die Driekroon ontneem word en die Skotte die houtlepel vermy.[74] Die somer in 2010 het Skotland na Argentinië getoer en kon hul eerste wegreeks inpalm, nadat hulle die Poemas in albei toetse, 24–16 en 13–9, kon klop.[75] In die internasionale toetse in herfs 2010 moes Skotland ’n swaar nederlaag teen Nieu-Seeland toelaat, voordat hulle oorwinnings teen Suid-Afrika, 21–17, en Samoa, 19–16, kon aanteken.[76]

Skotland het tydens die 2011-Sesnasies-toernooi swak vertoon, toe hulle net een wedstryd, ’n 21–8-oorwinning oor Italië, kon wen.[77] Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 het Skotland gesukkel om Roemenië 34–24 en Georgië 15–6 te klop,[78][79] voordat hulle deur Argentinië 13–12 geklop is.[80] Skotland moes nou in hul laaste wedstryd Engeland in Auckland klop om tot die uitklopfase te vorder; hulle was driekwart van die wedstryd met 12–3 voor, maar is na ’n drie deur Chris Ashton 16–12 geklop. Dit was die eerste keer wat Skotland reeds in die groepfase van ’n rugbywêreldbekertoernooi uitgeskakel is.[81]

Skotland se vertoning tydens die 2012-Sesnasies-toernooi was heeltemal teleurstellend, nadat hulle die houtlepel "gewen" het en deur al die deelnemende spanne verslaan is, ondanks belowende oomblikke,[82] en hulle het vervolgens op die twaalfde plek op Wêreldrugby se wêreldranglys teruggesak, Skotland se laagste plek nog.[83] Selfs na hierdie swak toernooi kon Skotland Australië 9–6 in hul toer na Australië, Fidji en Samoa klop. Dit was Skotland se eerste oorwinning in Australië sedert 1982 en die eerste keer in 30 jaar wat Skotland die Wallabies meer as een keer in ’n ry kon klop.[84] Skotland kon ook wegoorwinnings oor beide Fidji en Samoa aanteken.[85] Gedurende Skotland se 2012-herfstoetse moes hulle ’n reeks nederlae teen die All Blacks, Suid-Afrika, maar ook teen Tonga toelaat, wat tot Andy Robinson se bedanking as afrigter gelei het.[86] Scott Johnson is as voorlopige afrigter in Desember 2012 benoem.[87]

Tydens die 2013-Sesnasies-toernooi kon Skotland sy wedstryde teen Italië en Ierland wen om derde te eindig, hul beste prestasie in die toernooi sedert 2006. Op 3 Mei 2013 is Johnson deur die Skotse Rugbyunie as die eerste rugbydirekteur benoem en was verantwoordelik vir die toesig oor alle rugby in die nasie.[88] Op 27 Mei 2013 is aangekondig dat Vern Cotter die nuwe hoofafrigter van Skotland sal word, maar die SRU moes tot in 2014 wag, omdat die klub Clermont nie ’n ooreenkoms met die SRU om Cotter ’n jaar vroeër van sy kontrak te ontbind kon bereik nie.[89]

Skotland het ’n teleurstellende 2014-Sesnasies-toernooi gehad; hulle kon net een oorwinning (in Italië) aanteken, en is 51–3 deur Wallis in die laaste wedstryd verneder, waarvolgens Skotland op die voorlaaste plek geëindig het.[90] Vern Cotter het uiteindelik sy rol as hoofafrigter aanvaar, en in Junie dieselfde jaar kon Skotland drie oorwinnings oor die Amerikas se beste spanne aanteken, voordat Suid-Afrika 55–6 met die Skotte afreken.[91] Die drie herfstoetse op Murrayfield in November het oorwinnings oor Argentinië en Tonga, maar ook ’n taai nederlaag teen Nieu-Seeland gelewer.[92][93] Die toets teen Tonga is op Rugbypark, Kilmarnock, beslis en was die eerste internasionale rugbywedstryd wat op ’n kunsmatige oppervlak gespeel is.[93]

Tydens die 2015-Sesnasies-toernooi is Skotland deur al die deelnemende lande geklop, ondanks optimisme onder die spelers en ondersteuners voor die toernooi.[94] Tydens die opwarmingswedstryde voor die Rugbywêreldbeker 2015 kon Skotland egter verbeterde optredes vertoon, met twee oorwinnings oor Italië en taai nederlae in Ierland en Frankryk.[95] Skotland het tydens die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland goed vertoon; hulle kon na oorwinnings oor Japan, die VSA en Samoa, maar ook ’n nederlaag teen Suid-Afrika, tot die uitklopfase vorder. Skotland het in die kwarteindstryd teen Australië te staan gekom, en het tot die laaste 30 sekondes 34–32 voorgeloop. Die skeidsregter Craig Joubert het egter aan die Wallabies ’n hoogs omstrede strafdoel toegeken, wat later deur die spel se regerende liggaam as inkorrek beskryf is, wat Bernard Foley aangeteken het om sodoende Australië te laat wen.[96][97]

Skotland het sy eerste twee wedstryde tydens die 2016-Sesnasies-toernooi verloor, en sodoende sy reeks van nederlae in die Sesnasies-toernooi tot nege wedstryde uitgebrei, hul ergste loop in die kampioenskap sedert die 1950’s.[98] Die Skotte kon hul reeks nederlae uiteindelik beëindig, toe hulle Italië 36–20 in Rome klop; John Barclay, John Hardie en Tommy Seymour kon almal drieë druk.[99] Op daardie prestasie het ’n oorwinning oor Frankryk op Murrayfield gevolg; Stuart Hogg, Duncan Taylor en Tim Visser het met hul drieë ’n 29–18-oorwinning aan die Skotte besorg. Dit was Skotland se eerste oorwinning oor Frankryk sedert 2006, en het ook ’n reeks van tien nederlae teen Les Bleus beëindig.[100] Skotland het ’n suksesvolle toer na Japan in Junie gehad en albei wedstryde gewen,[101] en gedurende die 2016-einde-van-die-jaar-rugby-toetse ’n derde agtereenvolgende oorwinning oor Argentinië (hul sewende erkende oorwinning teen die Poemas algeheel) aangeteken.[verwysing benodig]

Tydens die 2017-Sesnasies-toernooi het Skotland ’n merkbare verbetering in sy prestasie met drie tuisoorwinnings en twee wegnederlae getoon. Dit was Vern Cotter se laaste toernooi as hoofafrigter van Skotland, maar die Skotte kon ook Australië 24–19 tydens die somertoer na die Suidelike Halfrond klop. In hul eerste Sesnasies-wedstryd het Skotland met selfvertroue uitgedraf om hul eerste openingswedstryd in elf jaar teen Ierland in ’n taai wedstryd op Murrayfield te wen.[102][103] Dit is deur ’n nederlaag teen Frankryk in Parys opgevolg. Skotland kon ’n oorwinning oor Wallis in hul derde wedstryd beklink, die eerste vir Skotland sedert 2007. In die gretig verwagte Calcuttabekerwedstryd teen Engeland op Twickenham,[104] is Skotland egter 61–21 verneder.[105] Dit was ’n rekordnederlaag teen Engeland, en ’n uitslag wat hul hoop om die Sesnasies te wen beëindig het.[105] In die laaste week het Skotland Italië 29–0 op Murrayfield verslaan, en die vierde plek in die toernooi behaal.[106]

Gregor Townsend is in Junie 2017 as hoofafrigter aangestel. Sy eerste wedstryd was teen Italië in Singapoer wat Skotland 34–13 kon wen. ’n Week later verslaan Skotland Australië 24–19 in Sydney, die tweede agtereenvolgende keer wat Skotland op Australiese bodem kon wen. Die oorwinning was opvallend weens die lys van afwesiges, soos Stuart Hogg en Greig Laidlaw, wat met die Britse en Ierse Leeus in Nieu-Seeland was. Die toer is met ’n 27–22-nederlaag teen Fidji in Suva afgesluit.

’n Oorwinning oor Samoa in November 2017[107] is deur ’n asemrowende vertoning teen Nieu-Seeland op ’n uitverkope Murrayfield opgevolg. Drieë deur Jonny Gray en Huw Jones laat Skotland 17–22 wegstap, en toe net ’n minuut oor was, was ’n uitstekende dekking deur die Nieu-Seelandse losskakel Beauden Barrett nodig om te verhoed dat Stuart Hogg die wendrie kon druk.[108] ’n Week later kon Skotland ’n rekordoorwinning oor die Wallabies aanteken, insluitende agt drieë teen die besoekers in die Australiese haker Stephen Moore se laaste internasionale wedstryd. Skotland kon 53–24 wen, hul hoogste telling oor Australië nog.[109]

Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 is Skotland na nederlae teen beide Ierland en die gasheer Japan vroeg uitgeskakel. Skotland kon nogtans 59 punte tenoor nul in twee oorwinnings oor Samoa en Rusland aanteken.[110]

Kleure, embleem en himneWysig

 
Die Skotse nasionale rugbyspan in hul tradisionele donkerblou trui
 
Die dissel, die nasionale embleem van Skotland sedert die bewind van Alexander III van Skotland (1249–1286) en die embleem van die Skotse nasionale rugbyspan

Die dissel is die nasionale blom en ook die embleem van die Skotse nasionale rugbyspan. Volgens ’n legende het die "beskermende dissel" sy rol gespeel tydens die verdediging van Skotland teen ’n snagse aanval deur Noorse Wikings, een van hulle skree van pyn toe hy kaalvoet op ’n dissel trap, wat die Skotse verdedigers waarsku. Die Latynse Nemo me impune lacessit ("Niemand ontlok my ongestraf nie!" in Afrikaans) is ’n antieke leuse van die Skotse monarge, en ook van die voorste ridderorde van Skotland, die oudste en edelste orde van die dissel, en van die Skotswagte (waarvan die beide laasgenoemde aan die monarg "behoort" het).[111]

"Flower of Scotland" dien sedert 1990 as Skotland se nieamptelike volkslied. Die teks is in 1967 deur Roy Williamson van The Corries geskryf, en deur die Skotse Rugbyunie as plaasvervanger vir "God Save the Queen" goedgekeur. In die eerste jaar waar die Skotte "Flower of Scotland" as hul himne gebruik het, het Skotland vir die beslissende wedstryd van die Vyfnasies-toernooi teen Engeland uitgedraf. Hierdie kombinasie was plofbaar en Skotland het Engeland met 13–7 verslaan en die Vyfnasies-kampioenskap saam met ’n Grand Slam gewen.

Skotland speel tradisioneel in donkerblou truie, wit broeke en blou sokkies. Wanner Skotland die tuisspan is en die teenstander gewoonlik in donker kleure speel, sal Skotland sy alternatiewe trui aantrek. Dit is tradisioneel ’n wit trui met donkerblou broeke en sokkies. Vir ’n kort tydperk, met Cotton Oxford as klereborg, is die wit hemp deur ’n helder oranje met blou hoepels op die moue vervang. Dit is vir die eerste keer op 14 November 1998 teen die Māori All Blacks gedra.[112] Hierdie wisselstrook is net twee jaar later deur die tradisionele wit een vervang. Tydens dié borgskap is ook pers by die tradisionele blou trui bygevoeg. Dit was ’n belangrike afwyking van die tradisionele kleure blou en wit, hoewel pers deur die disselblom geïnspireer is.

In September 1993 is ’n borgskap met The Famous Grouse bekendgestel, wat daartoe gelei het dat vir die eerste keer ’n borgnaam by die trui se vervaardigersnaam bygevoeg is.[113] As gevolg van ’n nuwe kontrak in 1997 het die Grouse-kenteken op die Skotse trui verskyn.[114] Verdere ooreenkomste het gevolg en dit het vervolgens die langste ooreenkoms met ’n borg in die rugbywêreld geword.[115] Gedurende hierdie tyd, toe Skotland toetswedstryde in Frankryk gespeel het, is die Famous Grouse-kenteken weens die Evin-wet, wat enige alkoholreklame (insluitend in sportbyeenkomste) in Frankryk verbied, deur die voorletters "TFG" vervang.[116] In Mei 2007 het, na 17 jaar, die Famous Grouse sy borgskap met die Skotse span beëindig.[117] Die Famous Grouse het ’n lae profielverbinding met die Skotse Rugbyunie gehandhaaf deur die hoofgeesborg te wees. Volgens bewerings is hierdie transaksie ’n tiende van die oorspronklike kontrak werd en verbied die Skotse Rugbyunie om homself by enige ander whiskyvervaardiger te affilieer.

Op 3 September 2007 is aangekondig dat die destydse Rangersvoorsitter, Sir David Murray se maatskappy, die nuwe truiborg sal word, nadat ’n ooreenkoms ter waarde van £2,7 miljoen oor drie jaar onderteken is.[118] In Augustus 2011 het, nadat Sir David Murray se maatskappy besluit het om sy borgskap te beëindig, die Royal Bank of Scotland as hoofborg van Skotse rugby oorgeneem. BT het as deel van die £20 miljoen-ooreenkoms wat in 2014 onderteken is, die hoofborg van die trui geword.[119]

TuisstadionWysig

 
Die gedenkteken ter nagedagtenis aan Skotse rugbyspelers wat tydens die twee wêreldoorloë gesneuwel het
 
Skotse rugbyondersteuners tydens die wedstryd teen Roemenie gedurende die Rugbywêreldbeker 2007 op Murrayfield in Edinburg

Die eerste internasionale wedstryd tussen twee nasionale rugbyspanne is in die Raeburn Place-stadion gehou. Die Skotse span, wat in Edinburg gesetel was, het op 27 Maart 1871 ’n wedstryd teen die Engelse span gewen. Vanaf 1871 tot 1925 het die Skotse span in baie stadions internasionale tuiswedstryde gespeel voordat hulle in Murrayfield gaan vestig het.

Die destydse Skotse Voetbalunie (nou die Skotse Rugbyunie) was aan die begin gedwing om verskillende krieketstadions vir die Skotse rugbyspan te huur, dus wou hulle ’n eie stadion hê. Hul soektog het sewe jaar geduur; geen munisipaliteit was gereed om die Skotse rugbyspan te huisves nie, met die voorwendsel dat die ondersteuners tydens wedstryddae soos wilde hordes opdaag. In 1897 het hulle uiteindelik grond in Inverleith ter waarde van £ 3 800 verkry, waarvolgens hulle die eerste van die vier Tuisnasies geword het om ’n eie stadion te besit.[120] Die eerste wedstryd, wat oorspronklik teen Wallis beplan was, het op 18 Februarie 1899 plaasgevind en die Skotte is tuis deur Ierland (3-9) geklop. Inverleith het tot op 25 Januarie 1925 Skotland vir wedstryde gehuisves, toe die laaste wedstryd teen Frankryk hier beslis is. Die Skotse rugbyspan het daarna, op 21 Maart dieselfde jaar, na Murrayfield verhuis.

Die Skotse Rugbyunie het die grond in 1920 van die Edinburgh Polo Club gekoop, en het met die oprigting van die eerste Murrayfield-stadion begin wat op 21 Maart 1925 ingewy is.[120] Die eerste wedstryd op Murrayfield was Skotland teen Engeland voor ’n skare van 70 000, wat die Skotte kon wen om sodoende hul eerste Grand Slam in te palm.[120]

Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Murrayfield deur die Britse Lugmag as ’n bewaarplek gebruik. Skotse rugbyspele is toe twee jaar lank, tot in 1944, op Inverleith beslis, toe die inspanning van die stadion deur die Britse Lugmag beëindig is.

Die stadion kon in 1975 tot 104 000 toeskouers verwelkom, maar die kapasiteit moes weens veiligheidsredes verminder word.

’n Veldverwarmingstelsel is in die vroeë negentigerjare geïnstalleer en is tydens die Rugbywêreldbeker 1991 gebruik. Dit vergemaklik wedstryde gedurende die wintermaande.

Aan die suidoostekant van die stadion, naby die spoorwegbrug, is ’n gedenkteken ter nagedagtenis aan Skotse rugbyspelers wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog en die twee wêreldoorloë gesneuwel het, opgerig.[121]

RugbywêreldbekerstadionsWysig

 
Die Murrayfield-stadion in Edinburg

Skotland se Murrayfield-stadion is onder andere tydens die Rugbywêreldbeker 1991 en Rugbywêreldbeker 1999 (saam met wedstryde in die ander Vyfnasies), asook die Rugbywêreldbeker 2007 (saam met die gasheer Frankryk en Cardiff se Millennium-stadion) ingespan. In 1999 is ook Glasgow se Hampdenpark en Galashiels se Netherdale ingespan.

RekordsWysig

Algehele rekordWysig

 
Skotland se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Skotland het teen 8 Desember 2019 301 van hulle 699 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 43,06%.[122]

Skotland se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 8 Desember 2019)[122]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
  Argentinië 18 9 9 0 50
  Australië 32 11 21 0 34,38
  Engeland 137 43 75 19 31,39
  Fidji 8 6 2 0 75
  Frankryk 95 37 55 3 38,95
  Georgië 4 4 0 0 100
   Ierland 135 66 64 5 48,89
  Italië 30 22 8 0 73,33
  Ivoorkus 1 1 0 0 100
  Japan 8 7 1 0 87,50
  Kanada 5 4 1 0 80
  Nieu-Seeland 31 0 29 2 0
  Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
  Portugal 1 1 0 0 100
 Presidents XV 1 1 0 0 100
  Roemenië 13 11 2 0 84,62
  Rusland 1 1 0 0 100
  Samoa 12 10 1 1 83,33
  Spanje 1 1 0 0 100
  Suid-Afrika 27 5 22 0 18,51
  Tonga 4 3 1 0 75
  Uruguay 1 1 0 0 100
  Verenigde State 6 5 1 0 83,33
  Wallis 125 49 73 3 39,20
  Zimbabwe 2 2 0 0 100
Totaal 699 301 365 33 43,06

SesnasierekordWysig

 
Die Calcuttabeker is een van die oudste trofeë ter wêreld en word sedert 1879 tussen Engeland en Skotland uitgespeel
 
Tydens die Sesnasies-toernooi ding onder andere Frankryk en Skotland om die Auld Alliance-trofee mee

Skotland se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waar hulle teen vyf ander Europese nasies speel: Engeland, Frankryk, Ierland, Italië en Wallis. Die Sesnasies-toernooi het as die Tuisnasies-toernooi in 1883 begin, en Skotland het in 1886 die titel met Engeland gedeel, voordat hulle die titel een jaar later alleenlik kon wen. Skotland kon die kampioenskap tot dusver 15 keer verower, en het nege bykomende titels gedeel. Skotland het drie Grand Slams gewen (insluitende die Driekroon) in 1925, 1984 en 1990, met sewe bykomende Driekrone. As deel van die Sesnasies-toernooi ding hulle ook met Engeland om die Calcuttabeker mee. Skotland kon die laaste Vyfnasies in 1999 wen, voordat Italië by dié toernooi aangesluit het om die Sesnasies-toernooi te vorm.

    Engeland   Frankryk    Ierland   Italië   Skotland   Wallis
Toernooie 123 90 125 20 125 125
Regstreekse oorwinnings
(Gedeelde oorwinnings)
Tuisnasies 5 (4) N.v.t. 4 (4) N.v.t. 10 (3) 7 (4)
Vyfnasies 17 (6) 12 (8) 6 (5) N.v.t. 5 (6) 15 (8)
Sesnasies 6 5 4 0 0 5
Algeheel 28 (10) 17 (8) 14 (9) 0 (0) 15 (9) 27 (12)
Grand Slams
Tuisnasies 0 N.v.t. 0 N.v.t. 0 2
Vyfnasies 11 6 1 N.v.t. 3 6
Sesnasies 2 3 1 0 0 4
Algeheel 13 9 3 0 3 12
Driekrone
Tuisnasies 5 N.v.t. 2 N.v.t. 7 6
Vyfnasies 16 N.v.t. 4 N.v.t. 3 11
Sesnasies 4 N.v.t. 5 N.v.t. 0 4
Algeheel 25 N.v.t. 11 N.v.t. 10 21
Houtlepel
Tuisnasies 11 N.v.t. 15 N.v.t. 8 8
Vyfnasies 14 17 21 N.v.t. 21 12
Sesnasies 0 1 0 14 4 1
Algeheel 25 18 36 14 33 21

WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1987 Kwarteindrondte
1991 Vierde plek
1995 Kwarteindrondte
1999 Kwarteindrondte
2003 Kwarteindrondte
2007 Kwarteindrondte
2011 Poelfase
2015 Kwarteindrondte
2019 Poelfase
2023 N.v.t.

VerwysingsWysig

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  4. (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 8 Desember 2019.
  5. (en) Biblioteek van die Skotse Rugbyunie
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 (en) "6 Nations History". Rugby Football History. Besoek op 8 Desember 2019.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 (en) "Scotland". Rugby Football History. Besoek op 8 Desember 2019.
  8. (en) MacDonald, Paul. "First Scottish Grand Slam". BBC – A Sporting Nation. Besoek op 8 Desember 2019.
  9. (en) "England v Scotland: The greatest moments". The Independent. Besoek op 8 Desember 2019.
  10. (en) "2nd New Zealand Expeditionary Force rugby team (1945–46)". New Zealand Sports Hall of Fame. Besoek op 8 Desember 2019.
  11. (en) "2nd New Zealand Expeditionary Force rugby team (1945–1946)". Rugby Redefined. Besoek op 14 September 2015.
  12. (en) Paul, Gregor (Oktober 2012). Top 10 of Everything Rugby. Exisle Publishing (New Zealand). p. 190. ISBN 978-1-927147-52-8. Besoek op 8 Desember 2019.
  13. (en) "Rugby stats & records – Scotland 1950s". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  14. (en) "Rugby stats & records – Scotland v England – 1955–63". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  15. (en) Griffiths, John (8 Julie 2014). "A rare scoreless rugby draw". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  16. (en) "Calcutta Cup". Rugby Archive. Besoek op 8 Desember 2019.
  17. (en) "Pringle Fisher". Herald Scotland. 29 April 2009. Besoek op 8 Desember 2019.
  18. (en) Leith, Bill (22 April 1994). "Obituary: Bill Dickinson". The Independent. Besoek op 8 Desember 2019.
  19. (en) Reid, Alasdair (13 Februarie 2015). "Notorious occasion when record crowd packed Murrayfield". Herald Scotland. Besoek op 8 Desember 2019.
  20. (en) "Rugby stats & records – Record attendances". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  21. (en) Richards, Huw (November 2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Mainstream Publishing. ISBN 978-1-84596-255-5. Besoek op 8 Desember 2019.
  22. 22,0 22,1 (en) Bath, Richard (October 2007). The Scotland Rugby Miscellany. Vision Sports Publishing Ltd. p. 133. ISBN 978-1-905326-24-2.
  23. 23,0 23,1 23,2 23,3 23,4 23,5 23,6 (en) "The age of Telfer". The Scotsman. 28 January 2003. Besoek op 8 Desember 2019.
  24. 24,0 24,1 24,2 (en) Eunson, John (April 2012). Sporting Scots: How Scotland Brought Sport to the World (And the World Wouldn't Let Us Win). Black & White Publishing. ISBN 978-1-84502-414-7. Besoek op 8 Desember 2019.
  25. (en) "Rugby stats & records – Wales v Scotland – 1962–82". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  26. (en) Steve Jones, red. (1983). Rothmans Rugby Yearbook 1983–84. p. 55. ISBN 978-0-356-09731-2.
  27. (en) "Rugby stats & records – Scotland 1982". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  28. 28,0 28,1 (en) "Rugby stats & records – Scotland 1983". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  29. (en) Ferguson, David (10 Maart 2015). "Watch Telfer Talk as Scotland legend insists we CAN claim first Twickenham win in 32 years". Daily Record. Besoek op 8 Desember 2019.
  30. 30,0 30,1 (en) McMurtie, Bill (7 Oktober 1985). "Can Derrick swing it for Scotland?". The Glasgow Herald. p. 7. Besoek op 8 Desember 2019.
  31. (en) McLaren, Bill (November 2005). My Autobiography (Herdruk uitg.). Bantam. p. 309. ISBN 978-0-553-81558-0. Besoek op 8 Desember 2019.
  32. (en) "Interview: Scott Hastings, Scottish rugby legend". The Scotsman. 4 Februarie 2011. Besoek op 8 Desember 2019.
  33. (en) McMurtie, Bill (17 Maart 1986). "Relieved Grant praises Scots' defence". The Glasgow Herald. p. 9. Besoek op 8 Desember 2019.
  34. (en) McMurtie, Bill (17 Februarie 1986). "Records tumble as Scots triumph". The Glasgow Herald. p. 9. Besoek op 8 Desember 2019.
  35. (en) McMurtie, Bill (28 Junie 1988). "Ian is a natural to tackle coaching post". The Glasgow Herald. p. 29. Besoek op 8 Desember 2019.
  36. (en) Metcalfe, Nick (20 Maart 2009). "SIX NATIONS SPECIAL: A trip down rugby's memory lane with England and Scotland". Mail Online. Besoek op 8 Desember 2019.
  37. (en) "Grand Slam 1990". BBC – A Sporting Nation. Besoek op 8 Desember 2019.
  38. (en) Rhys, Steffan (7 Februarie 2009). "The perfect rugby anthem – Flower of Scotland!". Wales Online. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2009. Besoek op 14 September 2015.
  39. (en) "Scotland's Rugby World Cup 1991". BBC – A Sporting Nation. Besoek op 8 Desember 2019.
  40. 40,0 40,1 40,2 (en) "Hastings carries Scotland to victory". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  41. 41,0 41,1 41,2 (en) "Gavin Hastings". Sporting Heroes. Besoek op 8 Desember 2019.
  42. (en) "South Africa's triumphant homecoming". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  43. (en) "Wales snatch glory from England". BBC. 11 April 1999. Besoek op 8 Desember 2019.
  44. (en) "All Blacks end it for gutsy Scots". BBC. 24 Oktober 1999. Besoek op 8 Desember 2019.
  45. (en) "Rugby stats & records – Scotland, Six Nations, 2000". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  46. (en) "Brave Scots defeat England". BBC. 2 April 2000. Besoek op 8 Desember 2019.
  47. 47,0 47,1 47,2 (en) Paul, Gregor (Oktober 2012). Top 10 of Everything Rugby. Exisle Publishing (New Zealand). p. 185. ISBN 978-1-927147-52-8. Besoek op 8 Desember 2019.
  48. (en) "Williams accepts Ulster position". BBC. 30 Desember 2007. Besoek op 8 Desember 2019.
  49. 49,0 49,1 (en) "Scotland players say sack Matt Williams now". Edinburgh Evening News. 20 April 2005. Besoek op 14 September 2015.
  50. (en) "Scotland tread dangerous path to 2007". The Sunday Times. 4 April 2004. Besoek op 8 Desember 2019.
  51. (en) "SRU's giant leap backwards Departing Mackay forecasts 'tragedy' if Anderton goes". Herald Scotland. 11 Januarie 2005. Besoek op 8 Desember 2019.
  52. (en) Reid, Alasdair (13 Januarie 2005). "Anderton adds to SRU turmoil". The Telegraph. Besoek op 8 Desember 2019.
  53. (en) "Williams sacked as Scotland coach". BBC. 25 April 2005. Besoek op 8 Desember 2019.
  54. (en) "Hadden to lead Scots over summer". BBC. 29 April 2005. Besoek op 8 Desember 2019.
  55. 55,0 55,1 (en) "Scotland appoint Hadden as coach". BBC. 15 September 2005. Besoek op 8 Desember 2019.
  56. (en) "Scotland 20–16 France". BBC. 5 Februarie 2006. Besoek op 8 Desember 2019.
  57. (en) Averis, Mike (6 Februarie 2006). "Lamont launches Scotland into orbit as favourites fall flat at the first". The Guardian. Besoek op 8 Desember 2019.
  58. (en) "Scotland 18–12 England". BBC. 25 Februarie 2006. Besoek op 8 Desember 2019.
  59. (en) "Scotland 48–6 Romania". BBC. 11 November 2006. Besoek op 8 Desember 2019.
  60. (en) "Scotland 34–22 Pacific Islanders". BBC. 18 November 2006. Besoek op 8 Desember 2019.
  61. (en) "Scotland 15–44 Australia". BBC. 25 November 2006. Besoek op 8 Desember 2019.
  62. (en) "Scotland v Italy". BBC. 24 Februarie 2007. Besoek op 8 Desember 2019.
  63. (en) Lindsay, Clive (7 Oktober 2007). "Argentina 19–13 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  64. (en) Harlow, Phil (3 Februarie 2008). "Scotland 6–27 France". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  65. (en) "There's no Robinson pressure, insists Hadden". Wales Online. 18 Februarie 2008. Besoek op 8 Desember 2019.
  66. (en) "Ireland 34 Scotland 13". BBC. 23 Februarie 2008. Besoek op 8 Desember 2019.
  67. (en) Standley, James (8 Maart 2008). "Scotland 15–9 England". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  68. (en) Hassan, Nabil (15 Maart 2008). "Italy 23–20 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  69. (en) "Argentina 14–26 Scotland". RTÉ Sport. 1 Junie 208. Besoek op 8 Desember 2019.
  70. (en) "Scotland coach Frank Hadden resigns". The Mirror. 3 April 2009. Besoek op 8 Desember 2019.
  71. (en) "Scots name Robinson as head coach". BBC. 4 Junie 2009. Besoek op 8 Desember 2019.
  72. (en) "Scotland 23–10 Fiji". BBC. 14 November 2009. Besoek op 8 Desember 2019.
  73. (en) Standley, James (21 November 2009). "Scotland 9–8 Australia". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  74. (en) Petrie, Richard (20 Maart 2010). "Ireland 20–23 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  75. (en) Campbell, Andy (19 Junie 2010). "Argentina 9–13 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  76. (en) "Rugby stats & records – Scotland Autumn internationals 2010". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  77. (en) Moffat, Colin (19 Maart 2011). "Scotland 21–8 Italy". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  78. (en) "Rugby World Cup 2011: Scotland 34–24 Romania". BBC. 10 September 2011. Besoek op 8 Desember 2019.
  79. (en) "Rugby World Cup 2011 Pool B: Scotland 15–6 Georgia". BBC. 14 September 2011. Besoek op 8 Desember 2019.
  80. (en) Lindsay, Clive (25 September 2011). "Rugby World Cup 2011: Argentina 13–12 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  81. (en) "Robinson determined to lead Scotland fightback after early World Cup exit". Mail Online. 2 Oktober 2011. Besoek op 8 Desember 2019.
  82. (en) McAllister, Stuart (17 Maart 2012). "Scotland pick up Six Nations wooden spoon after losing to Italy". The Guardian. Besoek op 8 Desember 2019.
  83. (en) Reid, Alasdair (29 Maart 2012). "Scotland stick with Andy Robinson". The Telegraph. Besoek op 8 Desember 2019.
  84. (en) Moffat, Colin (5 Junie 2012). "Australia 6–9 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  85. (en) "Rugby stats & records – Scotland summer tour 2012". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  86. (en) "Andy Robinson quits as Scotland's rugby coach". BBC (25 November 2012). Besoek op 8 Desember 2019.
  87. (en) Reid, Alasdair (20 Desember 2012). "Scotland appoint Scott Johnson as interim head coach for 6 Nations and South Africa tour". The Telegraph. Besoek op 8 Desember 2019.
  88. (en) Goodlad, Phil (3 Mei 2013). "Interim head coach Scott Johnson named director of rugby". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  89. (en) "Cotter confirmed as new Scotland coach". ESPNscrum. 16 Mei 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  90. (en) Morrison, Finlay (17 Maart 2014). "More Six Nations despair for Scotland but new era under Vern Cotter looms". STV Sport. Besoek op 27 September 2015.
  91. (en) "South Africa 55–6 Scotland". BBC. 28 Junie 2014. Besoek op 8 Desember 2019.
  92. (en) "Scotland – 2015". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  93. 93,0 93,1 (en) "Scotland 37–12 Tonga: Vern Cotter happy with display". BBC. 22 November 2014. Besoek op 8 Desember 2019.
  94. (en) Blair, Mike (23 Maart 2015). "Six Nations: Scotland must adapt after whitewash". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  95. (en) Morrison, Finlay. "Preview: Cotter's Scotland a team with potential to roar at Rugby World Cup". STV Sport. Besoek op 22 September 2015.
  96. (en) Cleary, Mick (18 October 2015). "Australia 35 Scotland 34, match report: Agony for Scots as last-minute Bernard Foley penalty snatches late victory". The Telegraph. Besoek op 8 Desember 2019.
  97. (en) "Rugby World Cup 2015: 'Craig Joubert wrong to award penalty'". BBC. 19 Oktober 2015. Besoek op 8 Desember 2019.
  98. (en) Newport, Andy (27 Februarie 2016). "Italy vs Scotland match report: Scots put two years of misery behind them". The Independent. Besoek op 8 Desember 2019.
  99. (en) English, Tom (27 Februarie 2016). "Six Nations 2016: Italy 20–36 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  100. (en) "Scotland 29–18 France". Six Nations Guide. Besoek op 8 Desember 2019.
  101. (en) English, Tom (25 Junie 2016). "Scotland beat Japan 21–16 in Tokyo to seal series victory". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  102. (en) English, Tom (4 Februarie 2017). "2017 Six Nations: Scotland 27–22 Ireland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  103. (en) "Match report – Scotland 27 – 22 Ireland". The Scotland Team. 4 Februarie 2017. Besoek op 4 Oktober 2017.
  104. (en) Cleary, Mick (10 Maart 2017). "England vs Scotland: Hardest Twickenham test yet for edgy Eddie Jones". The Telegraph. Besoek op 8 Desember 2019.
  105. 105,0 105,1 (en) Fordyce, Tom (11 Maart 2017). "Six Nations 2017: England 61–21 Scotland". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  106. (en) English, Tom (18 Maart 2017). "Six Nations 2017: Scotland 29–0 Italy". BBC. Besoek op 8 Desember 2019.
  107. (en) "Scotland edge hard-fought victory over Samoa in 11-try thriller". ESPNscrum. 11 November 2017. Besoek op 8 Desember 2019.
  108. (en) "All Blacks made to work for victory over plucky Scotland". ESPNscrum. 18 November 2017. Besoek op 8 Desember 2019.
  109. (en) "Scotland make Wallabies pay for Kepu's moment of madness". ESPNscrum. 25 November 2017. Besoek op 8 Desember 2019.
  110. (en) Bath, Richard (13 Oktober 2019). "Rugby World Cup 2019: Scotland accuse All Blacks of 'undue influence' in cancellation decision". Stuff. Besoek op 8 Desember 2019.
  111. (en) "The Scottish Thistle – Beautifully Bold!". Scottish at Heart. Besoek op 8 Desember 2019.
  112. (en) "Rugby fans' anger over Scotland's red and yellow kit". The Scotsman. 15 Junie 2006. Besoek op 8 Desember 2019.
  113. (en) "Cap that for a benefit after new sponsorship package". The Herald. 1 September 1993. Besoek op 8 Desember 2019.
  114. (en) "All Blacks wrap up sale of the century. Sponsors' massive #30m shirt deal puts all the others in the shade". The Herald. 21 Oktober 1997. Besoek op 8 Desember 2019.
  115. (en) Ferguson, David (12 Mei 2004). "Famous Grouse puts SRU fears to flight with new deal". The Scotsman. Besoek op 8 Desember 2019.
  116. (en) "Firm have grouse about French". BBC. 18 Januarie 2001. Besoek op 8 Desember 2019.
  117. (en) Robertson, Rob (4 Mei 2007). "Famous Grouse ends sponsor deal with Scots rugby team". The Herald. Besoek op 8 Desember 2019.
  118. (en) Ferguson, David (4 September 2007). "Rangers owner says rugby is in his heart as he puts £2.7m into the SRU". The Scotsman. Besoek op 8 Desember 2019.
  119. (en) "BT completes Scottish Rugby portfolio as Scotland's front of shirt sponsor". Scottish Rugby. 1 April 2015. Besoek op 8 Desember 2019.
  120. 120,0 120,1 120,2 (en) "From Raeburn Place to Murrayfield: a Past with a Future" (PDF). scottishrugby.org/. Besoek op 5 April 2015. [dooie skakel]
  121. (en) "The Scottish War Memorials". warmemscot.s4.bizhat.com. Besoek op 8 Desember 2019.
  122. 122,0 122,1 (en) "International Rugby Union Statistics – Scotland". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Richards, Huw (2006). A Game for Hooligans. Edinburg: Mainstream Publishing. ISBN 978-1-84596-255-5.

Eksterne skakelsWysig