Skotse nasionale rugbyspan

Die Skotse nasionale rugbyspan verteenwoordig Skotland in internasionale rugby. Rugby word in Skotland deur die Skotse Rugbyunie geadministreer. Die Skotse rugbyspan is tans (3 Mei 2020) agste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4] Die span neem deel aan die vierjaarlikse Rugbywêreldbeker en die jaarlikse Sesnasies-toernooi, saam met Engeland, Frankryk, Ierland, Italië en Wallis. Skotland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Skotland mag speel kan dus ook vir die Leeus gekies word.

Skotland
Kenteken van die Skotse nasionale rugbyspan.svg
Unie Skotse Rugbyunie
Bynaam(e) die XV van die dissel
Embleem Dissel
Stadion Murrayfield-stadion, Edinburg
Kapasiteit 67 144
Afrigter(s) Vlag van Skotland Gregor Townsend
Kaptein(s) Stuart Hogg
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Ross Ford (110)[1]
Meeste punte Chris Paterson (809)[2]
Meeste drieë Ian Smith
Tony Stanger (24)[3]
Eerste internasionale wedstryd
(ook die wêreld se eerste)
Vlag van Skotland Skotland 1–0 Engeland Vlag van Engeland
(Edinburg, Skotland; 27 Maart 1871)
Grootste oorwinning
Vlag van Skotland Skotland 100–8 Japan Vlag van Japan
(Perth, Skotland; 13 November 2004)
Grootste nederlaag
Vlag van Skotland Skotland 10–68 Suid-Afrika Vlag van Suid-Afrika
(Edinburg, Skotland; 6 Desember 1997)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Vierde plek in 1991
Unie webwerf
www.scottishrugby.org

Skotse rugby dateer terug na 1871 toe Skotland Engeland in die eerste internasionale rugbywedstryd op Raeburn Place verslaan het. Sedert die voorganger van die Vyf- en Sesnasiestoernooi, die Tuisnasies, in 1883 begin is, is die span 15 keer as die kampioen gekroon – insluitend in die laaste Vyfnasies in 1999 – en het nog nege ander kere die titel gedeel. Sedert Italië in 2000 by die kompetisie aangesluit het om die Sesnasies te vorm kon Skotland nog nie ’n titel verower nie. Sedert die Rugbywêreldbeker in 1987 ingevoer is, het Skotland aan al nege toernooie deelgeneem. Skotland se beste uitslag was in 1991, toe die span die uitspeelwedstryd om die derde plek teen die All Blacks verloor het.

Daar is nog altyd strawwe wedywering tussen Skotland en hul Britse buurnasie Engeland. Die spanne ding jaarliks as deel van die Sesnasies om die Calcuttabeker mee, waarvan Engeland die huidige houer is. In 2006 se roemryke oorwinning het Skotland Engeland met 18–12 verslaan. Engeland het egter die titel aan die begin van 2007 herower. Sedert 1990 kon Skotland hul ou vyand vyf keer klop, wel in 2018 en 2019.

Skotse spelers dra tradisioneel donkerblou truie, wit broeke en blou kouse. Die span se tuisstadion is Murrayfield in Edinburg waar hulle vir die eerste keer in 1925 gespeel het. Veral tydens tuiswedstryde skep die Skotse aanhangers, ondersteun deur tradisionele doedelsakke, ’n unieke atmosfeer wanner hulle "Flower of Scotland" sing. Elf voormalige Skotse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.

GeskiedenisWysig

Begin van die hanteerspelWysig

 
Skotland voor hulle in 1871 in die eerste internasionale wedstryd teen Engeland in Edinburg gespeel het
 
Rugbywedstryd tussen Engeland en Skotland, ca. 1893

Verskeie nuwe skole is gedurende die eerste helfte van die 19de eeu in Skotland gestig, waaronder die Edinburg Akademie (1824), Loretto (1827), Merchiston (1833), Glasgow Academy (1845) en Trinity College, Glenalmond (1847). Dit is bekend dat eenvoudige en kru vorme van voetbal by al hierdie skole gespeel is. Dit was egter in Edinburg waar die hanteerspel wortel geskiet en na die res van Skotland versprei het.

Twee jong broers, Francis Crombie en Alexander Crombie, het in 1854 van Durham-skool na Edinburg gekom. Francis het by die Academy aangesluit maar Alexander het reeds sy skoolopleiding voltooi. Blykbaar het nie een van die twee broers by Durham School voetbal gespeel nie, maar hulle het hulle kennis van die reëls soos wat dit by Rugby-skool gespeel is na Skotland gebring. Francis Crombie was die eerste skoolvoetbalspankaptein en Alexander het aktief betrokke geraak by die stigting van die Edinburg Academy se Voetbalklub. Hy het vir lidmaatskap gekwalifiseer volgens ’n reël wat familie van skoolleerlinge toegelaat het om aan te sluit. In 1858 het hy die eerste kaptein van die voetbalklub geword – ’n posisie wat hy vir agt jaar beklee het.

Omtrent dieselfde tyd het nog ’n seun genaamd Hamilton in 1856 na die Hoërskool in Edinburg van ’n Engelse privaatskool gekom met ’n kopie van die Reëls van Rugbyvoetbal soos hy dit in die Suide geken het. Dié dokument was instrumenteel in die hoërskool se aanpassing van hulle bestaande spel na die nuwe vorm.

Die eerste gedokumenteerde interskolewedstryd in Skotland was die Hoërskool teen Merchiston wat op 13 Februarie 1858 gespeel is. Dié wedstryd is egter sonder eenvormige reëls en bal gespeel. Oor verskeie jare het die spel egter die weergawe wat by Rugby gespeel is aanvaar. Daar was verskeie plaaslike weergawes wat noodwendig tot dispute gelei het. Tot laat in die 1870’s het slegs die Edinburg Academy, Merchiston en die Hoërskool ’n eenvormige vorm van die spel gespeel. Van die middel-1860’s het seniorklubs met voormalige leerlinge in beide Edinburg en Glasgow begin vorm. Die klubs het teen mekaar begin speel deur gebruik te maak van die nuwe riglyne. In die vroeë klubwedstryde is spel gereeld onderbreek sodat kapteins en skeidsregters verskille in die reëls kon besleg.

Die toedrag van sake kon nie vir altyd voortduur nie en ’n stel vergaderings is deur die Edinburg Akademiese Voetbalklub gereël en in 1868 het dié klub, met die instemming van ander skole en klubs, reëls vir die spel in Skotland opgestel en gedruk. Die boekie wat opgestel is, Laws of Football as played by the Principal Clubs in Scotland, het bekend geword as die Groen Boek. Die reëlboekie het nie die woord Rugby in sy titel gebruik nie en die Skotse Voetbalunie wat in 1873 gevorm is het eers in 1924 die Skotse Rugbyunie geword.

Die Skotte vaardig ’n uitdaging uitWysig

In Desember 1870, ná ’n reeks sokkerwedstryde tussen Engeland en Skotland wat in Londen gespeel en almal deur Engeland gewen is, het ’n groep Skotte ’n uitdagingsbrief in die Scotsman en in Bell’s Life in Londen gepubliseer om ’n Engelse twintigtal te stuur om die hanteerspel teen Skotland te speel. Die Engelse kon skaars só ’n uitdaging ignoreer, wat gelei het tot die eerste internasionale rugbywedstryd wat op die krieketveld van die Edinburg Akademie, Raeburn Place, Edinburg, op Maandag 27 Maart 1871, gespeel is. Die Skotte het dié stryd met ’n doel en ’n drie gewen teen die enkele drie wat Engeland aangeteken het. Engeland kon egter die volgende jaar by die Kennington Ovaal in Londen wraak neem.[5]

Die CalcuttabekerWysig

 
Die Calcuttabeker in 1890
 
Die Calcuttabeker in 1892

Die Calcuttabeker is in 1878 aan die Rugbyvoetbalunie geskenk deur lede van die kortstondige Calcutta Rugbyklub. Die lede het besluit om die klub te ontbind. Die beker is geskep uit gesmelte silwerroepees wat beskikbaar geraak het toe die klub se fondse uit die bank onttrek is. Die beker is uniek in die sin dat slegs Engeland en Skotland jaarliks daarom kompeteer. Die eerste Calcuttabekerwedstryd is in 1879 gespeel en sedertdien is al meer as 127 wedstryde gespeel. Engeland het die trofee tot dusver 71 keer verower en Skotland 40 keer, met 16 gelykopuitslae.

Die Skotte het in die beginjare van tyd tot tyd sukses behaal en ook in die eerste dekade van die 20ste eeu teen Wallis begin speel. Die span se Driekroonoorwinning van 1907 sou egter die laaste een wees wat die span vir agtien jaar sou wen aangesien die Eerste Wêreldoorlog (1914–18) en Engeland tussenbeide getree het om hulle van glorie te ontneem.

Oorsprong van die Tuisnasies-toernooiWysig

In 1882 is die Tuisnasies-toernooi, die voorloper van die huidige Sesnasies-toernooi, deur Skotland, Engeland, Wallis en Ierland gestig.[6] Die Skotte het reeds in die vroeë jare sukses behaal, nadat hulle in 1891 hul eerste Driekroon ingepalm het en dié prestasie in 1895 kon herhaal,[6][7] en met Wallis in die eerste dekade van die 20ste eeu vir oorheersing gewedywer het.[6] Verdere Driekrone vir Skotland het in 1901, 1903 en 1907 gevolg.[7] Skotland se seëviering in 1907 sou egter hul laaste in 18 jaar wees, nadat die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) en die Engelse dominasie daarna hulle van die prestasie ontneem het.[6]

TuisstadionWysig

In 1897 is deur die SFU in Inverleith, Edinburg, land aangekoop. SFU het dus die eerste van die vier Tuisnasies se rugbyunies geword om sy eie land te besit. Die eerste besoekende span was Ierland op 18 Februarie 1899 (Skotland 3–9 Ierland). Tot in 1925 is op Inverleith internasionale rugby gespeel. Die SFU het verdere land aangekoop en die eerste Murrayfield-stadion opgerig, wat op 21 Maart 1925 ingewy is.[7]

1925–1945Wysig

In 1925 het Skotland al oorwinnings oor Frankryk op Inverleith (25–4), Wallis in Swansea (24–14) en Ierland in Dublin (14–8) aangeteken. Engeland, die Grand Slam-kampioen van die twee vorige seisoene, was die eerste besoekende span op Murrayfield. 70 000 toeskouers het gesien hoe die voorsprong drie keer gewissel het, voordat Skotland ’n 14–11-oorwinning aangeteken het, wat aan hulle hul eerste Grand Slam besorg het.[8]

In 1926 het Skotland die eerste Tuisnasie geword wat Engeland op Twickenham kon klop, aangesien Engeland die Grand Slam vyf keer in agt seisoene ingepalm het.[6][9]

Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in September 1939 het rugby in Skotland, soos in ander lande ook, tot stilstand laat kom. Die SRU het alle gereelde proef- en internasionale wedstryde gekanselleer en die lidklubs aangemoedig om sover moontlik aan te gaan. Sommige klubs het gesluit, ander het saamgesmelt en voortgegaan om teen ander plaaslike klubs en soms teen spanne van die verskeie gewapende magte in hul verskillende gebiede te speel.[7]

1946–1987Wysig

 
Engeland teen Skotland tydens die Vyfnasies in 1959

Internasionale wedstryde is tydens die 1946–47-seisoen hervat, alhoewel hierdie wedstryde nie amptelike erkenning geniet het nie.[7] In Januarie 1946 het Skotland ’n sterk span van die Nieu-Seelandse gewapende magte met 11–6 verslaan.[10][11] Skotland het in Februarie 1947 sy internasionale wedstryde hervat, maar teen Wallis op Murrayfield met 22–8 verloor.[7]

Die tydperk ná die Tweede Wêreldoorlog was vir Skotland nie suksesvol nie. In 1951 het die besoekende Springbokke Skotland met 44–0 verneder, nadat Suid-Afrika nege drieë gedruk het, ’n destydse rekordoorwinning.[12] Skotland het tussen Februarie 1951 en Februarie 1957 17 agtereenvolgende nederlae gely, en net 54 punte in hierdie 17 wedstryde aangeteken: 11 drieë, ses doelskoppe, en vier strafdoele.[13]

Die tydperk tussen 1955 en 1963 het ’n verbetering gesien. Hulle kon geen oorwinning oor Engeland aanteken nie, maar in drie wedstryde gelykop speel. Hulle het verskeie oorwinnings oor Wallis, Ierland en Frankryk aangeteken.[14] 1964 was ’n goeie jaar vir Skotse rugby. Nieu-Seeland is in ’n 0–0-gelykop vasgebind, die laaste internasionale wedstryd waarin geen punte aangeteken is nie.[15] Die Calcuttabeker is met ’n 15–6-oorwinning ingepalm, die eerste keer sedert 1950[16] en die Skotte het die Vyfnasies-titel met Wallis gedeel.[17]

In 1971 het die SRU Bill Dickinson as hoofafrigter aangestel, ná jare se ontwyking, aangesien volgens die rugbyunie die sport ’n amateursport moes bly. Hy is amptelik as ’n "raadgewer vir die kaptein" benoem.[18]

Skotland was die eerste Tuisnasie wat aas ’t ware oor ’n landswye klubliga beskik het.[19] Dit is in 1973 van stapel gestuur en word tot vandag toe bestuur, met verskeie van die land se oorspronklike klubs wat vandag nog bestaan, soos Heriots, West of Scotland, Watsonians en die bekende "borderklubs" soos Gala, Hawick, Jed-Forest, Kelso en Melrose. Die koms van die professionele tydperk het egter tot die opsplitsing van Skotland se Distrikkampioenskap in twee "Super Distrikte" gelei, waarvolgens die beste spelers algemeen nie meer vir hul klubs beskikbaar is nie. Van die spanne speel in internasionale klubtoernooie soos die Heinekenbeker en die Pro14.

Op 1 Maart 1975 het ’n gehoor van sowat 104 000 gesien hoe Skotland Wallis 12–10 in ’n Vyfnasies-wedstryd op Murrayfield verslaan het. Dié bywoning was destyds ’n wêreldrekord vir ’n rugbywedstryd, en is nog steeds die rekordbywoning op Murrayfield.[20][21] Dié oorwinning was deel van ’n reeks van nege agtereenvolgende oorwinnings vir die nasionale span op Murrayfield gedurende die 1970’s; hulle was egter nie in staat om die prestasie buite Skotland op die veld te bring nie, en het net twee wegoorwinnings in die tydperk aangeteken.[22]

In 1977 het Nairn McEwan Bill Dickinson as nasionale afrigter opgevolg.[23] Hy was egter net in staat om een internasionale oorwinning in sy ampstermyn van drie jaar aan te teken.[23] Nogtans het rugby in Skotland ’n duidelike ontwikkeling getoon.[24] Die oprigting van die nasionale ligas in 1973–74 het begin om vrugte af te werp; die vlak van klub en distrikrugby was hoër as ooit tevore en die spelers was meer gewoond daaraan om druk te ervaar in wedstryde waar die uitslag werklik saak gemaak het.[24] Minder spelers van Engelse klubs is gekies om Skotland op internasionale vlak te verteenwoordig, aangesien die plaaslike klubs vir die eerste keer sedert die Eerste Wêreldoorlog ’n voldoende aantal spelers opgelewer het wat geskik was vir die internasionale toernooie.[24]

Jim Telfer het in 1980 die nasionale afrigter geword,[25] en toe die erfgenaam van ’n span met ’n ware potensiaal.[24] In Maart 1982 kon Skotland vir die eerste keer in 20 jaar in Wallis wen.[26] In Julie 1982 het Skotland na Australië getoer en die eerste toets gewen, Skotland se eerste oorwinning oor een van die groot drie spanne van die Suidelike Halfrond (Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika).[27][28] Daarna was die 1983-seisoen ’n teleurstelling; Skotland het die eerste drie van sy Vyfnasies-wedstryde verloor.[29] Dié toernooi is egter met ’n hoogtepunt beëindig, nadat Skotland sy tweede oorwinning sedert 1938 oor Engeland op Twickenham aangeteken het.[25] Skotland het vervolgens in ’n 25–25-gelykop teen die All Blacks gedurende die laat herfs gespeel.[29]

Skotland het sy prestasie in 1984 hervat en hul tweede Grand Slam, die eerste sedert 1925, onder die kapteinskap van Jim Aitken behaal.[25] Die span het voordeel getrek uit ’n konsekwente seleksie – 12 spelers het aan al vier Vyfnasies-wedstryde deelgeneem,[24] en van die 20 spelers wat altesaam ingespan is, was net twee uit klubs buite Skotland.[24] Jim Telfer het ná die Grand Slam bedank om op sy professionele loopbaan as ’n skoolmeester te kon fokus. Hy is deur sy assistent, die voormalige Hawick-losskakel Colin Telfer (nie ’n familielid nie), opgevolg.[24][30] Sy ampstermyn was net een jaar, met ’n teleurstellende 1985-Vyfnasies, voordat hy bedank het om op sy sakeonderneming te kon fokus.[31] Derrick Grant is toe as hoofafrigter aangestel.[31]

In Januarie 1986 het ’n proefwedstryd tussen "Blou" (spelers wat na verwagting vir Skotland sal speel) een "Rooi" (opkomende spelers met ’n moontlike internasionale toekoms) in ’n verrassende 41–10-oorwinning vir "Rooi" geëindig.[32] Die "Rooi" het spelers soos Gavin en Scott Hastings, Finlay Calder en David Sole ingesluit, almal sou nog in dieselfde jaar by die komende Vyfnasies-toernooi vir Skotland debuteer en oor die volgende jare belangrike rolle in die nasionale span beklee.[33] Skotland het die 1986-Vyfnasies-titel met Frankryk gedeel, nadat elke span drie van sy vier wedstryde kon wen.[34] Tydens dié toernooi kon Skotland Engeland met 33–6 op Murrayfield verneder; Skotland se rekordoorwinning oor die Engelse span, destyds net een punt minder as in Skotland se rekordoorwinning in enige internasionale rugbywedstryd en Engeland se erste nederlaag in meer as ’n eeu.[35]

1987–2000Wysig

 
Die speler Gavin Hastings het aan die Skotte ’n Grand Slam en die halfeindronde van die Rugbywêreldbeker 1991 besorg

Skotland het aan die eerste Rugbywêreldbekertoernooi in 1987 deelgeneem. John Rutherford, die span se algemene en beherende invloed, het sy knie tydens ’n ongemagtigde toer na Bermuda beseer. Hy het binne die eerste 15 minute van die eerste speel teen Frankryk ineengestort en nooit ooit weer vir Skotland gespeel nie. Skotland het voorgeloop, maar dié wedstryd het gelykop geëindig. Skotland het in die kwarteindstryd teen Nieu-Seeland verloor. Op 27 Junie 1988 is Ian McGeechan as nuwe afrigter aangestel en het Derrick Grant, wat ná die 1988-Vyfnasies-toernooi bedank het, vervang.[36]

Skotland se beste jaar in die moderne tydperk was 1990,[37] toe hul seisoen op een beslissende wedstryd om die Grand Slam op Murrayfield neergekom het, teen die "ou vyand", Engeland. Albei spanne het al hul Vyfnasies-wedstryde gewen, en Engeland was die oorweldigende gunsteling, ondanks die feit dat hulle die besoekende span was. Skotland, onder die kapteinskap van die stut David Sole, kon die wedstryd met 13–7 beklink,[38] en hul derde Grand Slam inpalm.[39] Die wedstryd teen Engeland in 1990 was ook eers die tweede keer wat "Flower of Scotland" op Murrayfield gespeel is, nadat dit vroeër die jaar Skotland se himne geword het.[40]

Die tweede rugbywêreldbekertoernooi het in 1991 plaasgevind, met wedstryde wat dwarsdeur die Vyfnasies aangebied is. Skotland het sy poel gewen, alhoewel die wedstryd teen Ierland taai was, en toe Wes-Samoa in die kwarteindstryd verslaan. Die Skotte is deur Engeland in die halfeindstryd op Murrayfield geklop, nadat Rob Andrew ’n skepdoel aangeteken het. In die klein finale om die derde plek is hulle deur Nieu-Seeland verslaan.[41]

Skotland kon in 1994 nie een enkele oorwinning aanteken nie,[42] maar het in 1995 teruggekom toe Skotland sy eerste drie wedstryde van die Vyfnasies-toernooi gewen het.[43] Die reeks van oorwinnings sluit ’n 23–21-wegoorwinning oor Frankryk in, te danke aan ’n drie in die laaste minuut en die skepdoel deur Gavin Hastings.[42] Dit was Skotland se eerste oorwinning sedert 1969 in Parys.[42][43] Die laaste Vyfnasies-wedstryd was weer om die Grand Slam teen Engeland, maar hierdie keer kon Engeland die Skotte met 24–12 klop, veral te danke aan Rob Andrew se skopvermoeë.[43]

Die derde rugbywêreldbekertoernooi is in 1995 in Suid-Afrika gehou. Tydens die poelfase het hulle ’n naelskraapse nederlaag teen Frankryk, te danke aan ’n drie tydens beseringstyd, gely, en Skotland het as naaswenner van hul poel geëindig. Hulle is in die kwarteindstryd deur Nieu-Seeland uitgeskakel.[44]

Skotland het die laaste Vyfnasies-toernooi in 1999 gewen, nadat Wallis Engeland in die laaste minuut kon klop.[45] Hulle het tydens die kwarteindstryd van die Rugbywêreldbeker 1999 ’n nederlaag teen Nieu-Seeland gely.[46]

2000–2008Wysig

 
Lynstaan tussen Skotland en Roemenië op 11 November 2006; Skotland wen met 44–6
 
Skotland teen Ierland in 2007

Skotland het ’n teleurstellende vertoning tydens die eerste uitgebreide Sesnasies in 2000 gelewer en hul eerste vier wedstryde verloor.[47] maar kon die laaste wedstryd onder kaptein Andy Nicol teen Engeland met 19–13 wen.[48]

Die Australiese afrigter Matt Williams het in 2003 die eerste buitelander geword om Skotland af te rig.[49] Sy ampstermyn was egter omstrede en as onsuksesvol beskou, en is gekenmerk deur ’n reeks van swak uitslae en onderonsies tussen die afrigter en sy spelers.[49][50][51] Tydens die Rugbywêreldbeker 2003 het Skotland as naaswenner van sy poel na Frankryk geëindig, maar is in die kwarteindrondte deur die gasheer Australië met 33–16 uitgeskakel. In 2004 het Williams probeer om ’n omstrede "Kasteel Skotland"-beleid in te stel, waarvolgens net spelers wat in Skotland speel vir die nasionale span ingespan kan word.[52] Intussen is die RVU onder ’n nuwe bestuur geplaas, die uitvoerende hoof Phil Anderton (weens sy vermaakskoue voor wedstryde "Firework Phil" genoem) was besig om die unie na finansiële solvensie terug te bring en het groot hervormings geïmplementeer om die agteruitgang van rugby in Skotland te voorkom, maar hy is in Januarie 2005 afgedank nadat sy baas David Mackay deur die RVU se algemene komitee gedwing is om te bedank.[53][54] Teen April 2005 kon Skotland net drie van sy 17 wedstryde onder Williams wen.[49] Ná ’n hersiening deur die SRU en openbare kritiek van verskeie spelers,[51] is Williams op 25 April 2005 afgedank.[55]

Frank Hadden, die hoofafrigter van die Edinburgh Gunners, is as voorlopige afrigter vir die 2005-somer-internasionale-wedstryde teen die Britse Barbarians en Roemenië benoem,[56] en kon albei wedstryde wen.[57] Op 15 September 2005 is hy as nasionale afrigter van die Skotse span aangestel.[57]

In die eerste wedstryd van die 2006-Sesnasies-toernooi kon Skotland Frankryk met 20–16 klop,[58] dit was die eerste keer sedert 1999 wat die Skotte Frankryk kon verslaan.[59] Skotland het ook Engeland tuis op Murrayfield met 18–12 oorwin en sodoende die Calcuttabeker herower.[60]

Tydens die herfs-internasionale-wedstryde kon Skotland twee van sy drie toetse wen. Hulle het Roemenië oortuigend verslaan[61] en het ’n goeie vertoning in die eerste helfte teen die Pasifiese Eilanders gelewer.[62] In die laaste wedstryd teen Australië het Skotland nie beïndruk nie, en is deur die Wallabies met 44–15 geklop.[63]

In 2007 het Skotland die eerste Sesnasies-span geword wat op eie bodem deur Italië, 17–37, geklop is.[64] Dit was Italië se hoogste oorwinning oor Skotland nog, beide tuis en weg. Later dié jaar het die span vir die Rugbywêreldbeker 2007 na Frankryk vertrek. Die Skotte het hul pad deur die poelfase gevind en vervolgens die kwarteindrondte bereik, maar is deur Argentinië uitgeskakel.[65]

Skotland het sy 2008-Sesnasies met ’n 27–6-nederlaag teen Frankryk tuis afgeskop.[66] Die druk op Frank Hadden het ná Skotland se nederlaag teen Wallis toegeneem[67] en hulle is toe deur Ierland geklop.[68] Skotland het Engeland ná ’n 15–9-oorwinning van die Calcuttabeker ontneem[69] voordat hulle aan Italië moes oorgee, en die houtlepel net volgens punteverskil kon vermy.[70] Hulle het toe vir twee toetse na Argentinië vertrek. Skotland het die eerste toets met 21–15 verloor, maar kon die tweede met 26–14 wen.[71]

2009–hedeWysig

 
Skotland teen Ierland tydens die 2009-Sesnasies-toernooi
 
’n Skrum tussen Skotland en Frankryk tydens die 2010-Sesnasies-toernooi
 
Skotland tydens ’n lynstaan teen Italië tydens die 2012-Sesnasies-toernooi
 
Skotland nadat hulle die 2017-Junie-toets teen die Wallabies gewen het
 
Skotland teen Italië tydens die 2016-Sesnasies-toernooi

Tydens ’n teleurstellende 2009-Sesnasies-toernooi kon Skotland net een wedstryd in die tweede agtereenvolgende jaar wen (teen Italië) en vervolgens het, op 2 April 2009, Frank Hadden as hoofafrigter van die nasionale span bedank.[72] Op 4 Junie 2009 is die voormalige afrigter van Engeland, Edinburgh en Bath, Andy Robinson, as nuwe hoofafrigter vir die 2009-einde-van-die-jaar-toetse benoem.[73] Skotland se prestasie het met ’n 23–10-oorwinning oor Fidji[74] en ’n gedenkwaardige 9–8-oorwinning oor Australië (die eerste oorwinning oor die Wallabies in 27 jaar) op Murrayfield teruggekom.[75]

Tydens die 2010-Sesnasies-toernooi het Skotland teen Frankryk, Wallis en Italië verloor, voordat hulle teen Engeland in ’n gelykop gespeel het. In die laaste wedstryde op Crokepark het Skotland sy enigste oorwinning aangeteken, toe hulle Ierland met 23–20 ná ’n strafdoel deur Dan Parks in die laaste minuut klop, waardeur die Iere van die Driekroon ontneem is en die Skotte die houtlepel vermy het.[76] Tydens die 2010-somer het Skotland na Argentinië getoer en kon hul eerste wegreeks inpalm, nadat hulle die Poemas in albei toetse, met 24–16 en 13–9, geklop het.[77] Tydens die internasionale 2010-herfs-toetse het Skotland ’n swaar nederlaag teen Nieu-Seeland gely, voordat hulle oorwinnings oor Suid-Afrika, 21–17, en Samoa, 19–16, aangeteken het.[78]

Skotland het tydens die 2011-Sesnasies-toernooi swak vertoon, toe hulle net een wedstryd, ’n 21–8-oorwinning oor Italië, gewen het.[79] Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 het Skotland gesukkel om Roemenië met 34–24 en Georgië met 15–6 te klop,[80][81] voordat hulle deur Argentinië 13–12 verslaan is.[82] Skotland moes nou in hul laaste wedstryd in Auckland Engeland oorwin om tot die uitklopfase te vorder; hulle was driekwart van die wedstryd met 12–3 voor, maar is ná ’n drie deur Chris Ashton met 16–12 geklop. Dit was die eerste keer wat Skotland reeds in die groepfase van ’n rugbywêreldbekertoernooi uitgeskakel is.[83]

Skotland se vertoning tydens die 2012-Sesnasies-toernooi was heeltemal teleurstellend, nadat hulle die houtlepel "gewen" het en deur al die ander spanne verslaan is, ondanks belowende oomblikke,[84] en hulle het vervolgens op die twaalfde plek op Wêreldrugby se wêreldranglys teruggesak, Skotland se laagste plek nog.[85] Selfs ná hierdie swak toernooi kon Skotland Australië 9–6 tydens hul toer na Australië, Fidji en Samoa verslaan. Dit was sedert 1982 Skotland se eerste oorwinning in Australië en die eerste keer in 30 jaar wat Skotland die Wallabies meer as een keer agtereenvolgend verslaan het.[86] Skotland het ook wegoorwinnings oor beide Fidji en Samoa aangeteken.[87] Gedurende Skotland se 2012-herfstoetse het hulle ’n reeks nederlae teen die All Blacks, Suid-Afrika, maar ook teen Tonga gely, wat tot Andy Robinson se bedanking as afrigter gelei het.[88] Scott Johnson is in Desember 2012 as voorlopige afrigter benoem.[89]

Tydens die 2013-Sesnasies-toernooi kon Skotland sy wedstryde teen Italië en Ierland wen om derde te eindig, hul beste prestasie in die toernooi sedert 2006. Op 3 Mei 2013 is Johnson deur die Skotse Rugbyunie as die eerste rugbydirekteur benoem en was verantwoordelik vir die toesig oor alle rugby in die nasie.[90] Op 27 Mei 2013 is aangekondig dat Vern Cotter die nuwe hoofafrigter van Skotland sal word, maar die SRU moes tot in 2014 wag, omdat die klub Clermont nie ’n ooreenkoms met die SRU om Cotter ’n jaar vroeër van sy kontrak te ontbind bereik het nie.[91]

Skotland het ’n teleurstellende 2014-Sesnasies-toernooi gehad; hulle het net een oorwinning (in Italië) aangeteken, en is met 51–3 deur Wallis in die laaste wedstryd verneder, waarvolgens Skotland op die voorlaaste plek geëindig het.[92] Vern Cotter het uiteindelik sy rol as hoofafrigter aanvaar, en in Junie dieselfde jaar het Skotland drie oorwinnings oor die Amerikas se beste spanne aangeteken, voordat Suid-Afrika 55–6 met die Skotte afgereken het.[93] Die drie herfstoetse in November op Murrayfield het oorwinnings oor Argentinië en Tonga, maar ook ’n taai nederlaag teen Nieu-Seeland, gesien.[94][95] Die toets teen Tonga is op Rugbypark, Kilmarnock, gespeel en was die eerste internasionale rugbywedstryd wat op ’n kunsmatige oppervlak gespeel is.[95]

Tydens die 2015-Sesnasies-toernooi is Skotland deur al die deelnemende lande geklop, ondanks optimisme onder die spelers en ondersteuners voor dié toernooi.[96] Tydens die opwarmingswedstryde voor die Rugbywêreldbeker 2015 het Skotland egter beter vertoon, met twee oorwinnings oor Italië en taai nederlae in Ierland en Frankryk.[97] Skotland het tydens die Rugbywêreldbeker 2015 in Engeland goed vertoon; hulle het ná oorwinnings oor Japan, die VSA en Samoa, maar ook ’n nederlaag teen Suid-Afrika, tot die uitklopfase gevorder. Skotland het in die kwarteindstryd teen Australië te staan gekom, en tot die laaste 30 sekondes met 34–32 voorgeloop. Die skeidsregter Craig Joubert het egter ’n hoogs omstrede strafdoel aan die Wallabies toegeken, wat later deur die spel se regerende liggaam as inkorrek beskryf is, wat Bernard Foley aangeteken het om sodoende Australië met 35–34 te laat wen.[98][99]

Skotland het sy eerste twee wedstryde tydens die 2016-Sesnasies-toernooi verloor, en sodoende sy reeks van nederlae in die Sesnasies-toernooi tot nege wedstryde uitgebrei, hul ergste loop in die kampioenskap sedert die 1950’s.[100] Die Skotte het hul reeks nederlae uiteindelik beëindig, toe hulle Italië in Rome met 36–20 klop; John Barclay, John Hardie en Tommy Seymour het almal drieë gedruk.[101] Op daardie prestasie het ’n oorwinning oor Frankryk op Murrayfield gevolg; Stuart Hogg, Duncan Taylor en Tim Visser het met hul drieë ’n 29–18-oorwinning aan die Skotte besorg. Dit was Skotland se eerste oorwinning oor Frankryk sedert 2006, en het ook ’n reeks van tien nederlae teen Les Bleus beëindig.[102] Skotland het in Junie ’n suksesvolle toer na Japan onderneem en albei wedstryde gewen,[103] en gedurende die 2016-einde-van-die-jaar-rugby-toetse ’n derde agtereenvolgende oorwinning oor Argentinië (hul sewende erkende oorwinning teen die Poemas algeheel) aangeteken.[104]

Tydens die 2017-Sesnasies-toernooi het Skotland ’n merkbare verbetering in sy prestasie met drie tuisoorwinnings en twee wegnederlae getoon. Dit was Vern Cotter se laaste toernooi as hoofafrigter van Skotland, maar die Skotte het ook Australië tydens die somertoer na die Suidelike Halfrond met 24–19 verslaan. Tydens hul eerste Sesnasies-wedstryd het Skotland met selfvertroue uitgedraf om hul eerste openingswedstryd in elf jaar teen Ierland in ’n taai wedstryd op Murrayfield te wen.[105][106] Dit is deur ’n nederlaag teen Frankryk in Parys opgevolg. Skotland het ’n oorwinning oor Wallis in hul derde wedstryd beklink, die eerste vir Skotland sedert 2007. In die gretig verwagte Calcuttabekerwedstryd teen Engeland op Twickenham,[107] is Skotland egter met 61–21 verneder.[108] Dit was ’n rekordnederlaag teen Engeland, en ’n uitslag wat hul hoop om die Sesnasies te wen beëindig het.[108] In die laaste week het Skotland Italië op Murrayfield met 29–0 verslaan, en die vierde plek in die toernooi behaal.[109]

Gregor Townsend is in Junie 2017 as hoofafrigter aangestel. Sy eerste wedstryd was teen Italië in Singapoer wat Skotland met 34–13 gewen het. ’n Week later verslaan Skotland Australië in Sydney met 24–19, die tweede agtereenvolgende keer wat Skotland op Australiese bodem kon wen. Die oorwinning was opvallend weens die lys van afwesiges, soos Stuart Hogg en Greig Laidlaw, wat met die Britse en Ierse Leeus in Nieu-Seeland was. Die toer is met ’n 27–22-nederlaag teen Fidji in Suva afgesluit.

’n Oorwinning oor Samoa in November 2017[110] is deur ’n asemrowende vertoning teen Nieu-Seeland op ’n uitverkope Murrayfield opgevolg. Drieë deur Jonny Gray en Huw Jones laat Skotland met 17–22 wegstap, en toe net ’n minuut oor was, was ’n uitstekende dekking deur die Nieu-Seelandse losskakel Beauden Barrett nodig om te verhoed dat Stuart Hogg die wendrie kon druk.[111] ’n Week later kon Skotland ’n rekordoorwinning oor die Wallabies aanteken, insluitende agt drieë teen die besoekers in die Australiese haker Stephen Moore se laaste internasionale wedstryd. Skotland het met 53–24 geseëvier, hul hoogste telling oor Australië nog.[112]

Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 is Skotland ná nederlae teen beide Ierland en die gasheer Japan vroeg uitgeskakel. Skotland kon nogtans 59 punte tenoor nul in twee oorwinnings oor Samoa en Rusland aanteken.[113]

Kleure, embleem en himneWysig

 
Die Skotse nasionale rugbyspan staan tydens die volkslied in ’n ry in hul tradisionele donkerblou truie, 2007
 
Die dissel, die nasionale embleem van Skotland sedert die bewind van Alexander III van Skotland (1249–1286) en die embleem van die Skotse nasionale rugbyspan

Die dissel is die nasionale blom en ook die embleem van die Skotse nasionale rugbyspan. Volgens ’n legende het die "beskermende dissel" sy rol gespeel tydens die verdediging van Skotland teen ’n snagse aanval deur Noorse Wikings, een van hulle skree van pyn toe hy kaalvoet op ’n dissel trap, wat die Skotse verdedigers waarsku. Die Latynse Nemo me impune lacessit ("Niemand ontlok my ongestraf nie!" in Afrikaans) is ’n antieke leuse van die Skotse monarge, en ook van die voorste ridderorde van Skotland, die oudste en edelste orde van die dissel, en van die Skotswagte (waarvan die beide laasgenoemde aan die monarg "behoort" het).[114]

"Flower of Scotland" dien sedert 1990 as Skotland se nieamptelike volkslied. Die teks is in 1967 deur Roy Williamson van The Corries geskryf, en deur die Skotse Rugbyunie as plaasvervanger vir "God Save the Queen" goedgekeur. In die eerste jaar waar die Skotte "Flower of Scotland" as hul himne gebruik het, het Skotland vir die beslissende wedstryd van die Vyfnasies-toernooi teen Engeland uitgedraf. Hierdie kombinasie was plofbaar en Skotland het Engeland met 13–7 verslaan en die Vyfnasies-kampioenskap saam met ’n Grand Slam gewen. Tydens tuiswedstryde op Murrayfield word die opvoering van "Flower of Scotland" tradisioneel deur doedelsakke begelei, waardeur ’n unieke atmosfeer geskep word.

Skotland speel tradisioneel in donkerblou truie, wit broeke en blou kouse. Wanneer Skotland die tuisspan is en die teenstander gewoonlik in donker kleure speel, sal Skotland sy alternatiewe trui aantrek. Dit is tradisioneel ’n wit trui met donkerblou broeke en kouse. Vir ’n kort tydperk, met Cotton Oxford as klereborg, is die wit trui deur ’n helder oranje met blou hoepels op die moue vervang. Dit is vir die eerste keer op 14 November 1998 teen die Māori All Blacks gedra.[115] Hierdie wisselstrook is net twee jaar later deur die tradisionele wit een vervang. Tydens dié borgskap is ook pers by die tradisionele blou trui bygevoeg. Dit was ’n belangrike afwyking van die tradisionele kleure blou en wit, alhoewel pers deur die disselblom geïnspireer is.

In September 1993 is ’n borgskap met The Famous Grouse bekendgestel, wat daartoe gelei het dat vir die eerste keer ’n borgnaam by die trui se vervaardigersnaam gevoeg is.[116] As gevolg van ’n nuwe kontrak in 1997 het die Famous Grouse-kenteken op die Skotse trui verskyn.[117] Verdere ooreenkomste het gevolg en dit het vervolgens die langste ooreenkoms met ’n borg in die rugbywêreld geword.[118] Gedurende hierdie tyd, toe Skotland toetswedstryde in Frankryk gespeel het, is die Famous Grouse-kenteken weens die Evin-wet, wat in Frankryk enige alkoholreklame (insluitend in sportbyeenkomste) verbied, deur die voorletters "TFG" vervang.[119] In Mei 2007, ná 17 jaar, het Famous Grouse sy borgskap met die Skotse span beëindig.[120] Die Famous Grouse het ’n lae profielverbinding met die Skotse Rugbyunie gehandhaaf deur die hoofgeesborg te wees. Volgens bewerings is hierdie transaksie ’n tiende van die oorspronklike kontrak werd en verbied die Skotse Rugbyunie om homself met enige ander whiskyvervaardiger te affilieer.

Op 3 September 2007 is aangekondig dat die destydse Rangersvoorsitter, Sir David Murray, se maatskappy die nuwe truiborg sal word, nadat ’n ooreenkoms ter waarde van £2,7 miljoen oor drie jaar onderteken is.[121] In Augustus 2011 het, nadat Sir David Murray se maatskappy besluit het om sy borgskap te beëindig, die Royal Bank of Scotland as hoofborg van Skotse rugby oorgeneem. BT het as deel van die £20 miljoen-ooreenkoms wat in 2014 onderteken is, die hoofborg van die trui geword.[122]

TuisstadionWysig

 
Die gedenkteken ter nagedagtenis aan Skotse rugbyspelers wat tydens die twee wêreldoorloë gesneuwel het
 
Skotse rugbyondersteuners tydens die wedstryd teen Roemenië gedurende die Rugbywêreldbeker 2007 op Murrayfield in Edinburg

Die eerste internasionale wedstryd tussen twee nasionale rugbyspanne is in die Raeburn Place-stadion gehou. Die Skotse span, wat in Edinburg gesetel was, het op 27 Maart 1871 ’n wedstryd teen die Engelse span gewen. Vanaf 1871 tot 1925 het die Skotse span in baie stadions internasionale tuiswedstryde gespeel voordat hulle hulself in Murrayfield gevestig het.

Die destydse Skotse Voetbalunie (nou die Skotse Rugbyunie) was aan die begin gedwing om verskillende krieketvelde vir die Skotse rugbyspan te huur, dus wou hulle ’n eie stadion hê. Hul soektog het sewe jaar geduur; geen munisipaliteit was gereed om die Skotse rugbyspan te huisves nie, met die voorwendsel dat die ondersteuners op wedstryddae soos wilde hordes opdaag. In 1897 het hulle uiteindelik grond in Inverleith ter waarde van £ 3 800 verkry, waarvolgens hulle die eerste van die vier Tuisnasies geword het om ’n eie stadion te besit.[123] Die eerste wedstryd, wat oorspronklik teen Wallis beplan was, het op 18 Februarie 1899 plaasgevind en die Skotte is tuis deur Ierland (3–9) geklop. Inverleith het tot op 25 Januarie 1925 Skotland vir wedstryde gehuisves, toe die laaste wedstryd teen Frankryk hier gespeel is. Die Skotse rugbyspan het daarna, op 21 Maart dieselfde jaar, na Murrayfield verhuis.

Die Skotse Rugbyunie het die grond in 1920 van die Edinburgh Polo Club gekoop, en met die oprigting van die eerste Murrayfield-stadion begin wat op 21 Maart 1925 ingewy is.[123] Die eerste wedstryd op Murrayfield was Skotland teen Engeland voor ’n skare van 70 000, wat die Skotte kon wen om sodoende hul eerste Grand Slam in te palm.[123]

Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Murrayfield deur die Britse Lugmag as ’n bewaarplek ingespan. Skotse rugbyspele is toe twee jaar lank, tot in 1944, op Inverleith gespeel, toe die inspanning van die stadion deur die Britse Lugmag beëindig is.

Die stadion kon in 1975 tot 104 000 toeskouers verwelkom, maar die kapasiteit moes weens veiligheidsredes verminder word.

’n Veldverwarmingstelsel is in die vroeë negentigerjare geïnstalleer en is tydens die Rugbywêreldbeker 1991 gebruik. Dit vergemaklik wedstryde gedurende wintermaande.

Aan die suidoostekant van die stadion, naby die spoorwegbrug, is ’n gedenkteken ter nagedagtenis aan Skotse rugbyspelers wat tydens die Tweede Vryheidsoorlog en die twee wêreldoorloë gesneuwel het, aangebring.[124]

RugbywêreldbekerstadionsWysig

 
Die Murrayfield-stadion in Edinburg

Skotland se Murrayfield-stadion is onder andere tydens die Rugbywêreldbeker 1991 en Rugbywêreldbeker 1999 (saam met wedstryde in die ander Vyfnasies), asook die Rugbywêreldbeker 2007 (saam met die gasheer Frankryk en Cardiff se Millennium-stadion) ingespan. In 1999 is ook Glasgow se Hampdenpark en Galashiels se Netherdale ingespan.

RekordsWysig

Algehele rekordWysig

 
Skotland se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Skotland het teen 3 Mei 2020 303 van hulle 703 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 43,10%.[125]

Skotland se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 3 Mei 2020)[125]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
  Argentinië 18 9 9 0 50
  Australië 32 11 21 0 34,38
  Engeland 138 43 76 19 31,16
  Fidji 8 6 2 0 75
  Frankryk 96 38 55 3 39,58
  Georgië 4 4 0 0 100
   Ierland 136 66 65 5 48,53
  Italië 31 23 8 0 74,19
  Ivoorkus 1 1 0 0 100
  Japan 8 7 1 0 87,50
  Kanada 5 4 1 0 80
  Nieu-Seeland 31 0 29 2 0
  Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
  Portugal 1 1 0 0 100
 Presidents XV 1 1 0 0 100
  Roemenië 13 11 2 0 84,62
  Rusland 1 1 0 0 100
  Samoa 12 10 1 1 83,33
  Spanje 1 1 0 0 100
  Suid-Afrika 27 5 22 0 18,51
  Tonga 4 3 1 0 75
  Uruguay 1 1 0 0 100
  Verenigde State 6 5 1 0 83,33
  Wallis 125 49 73 3 39,20
  Zimbabwe 2 2 0 0 100
Totaal 703 303 367 33 43,10

SesnasierekordWysig

 
Die Calcuttabeker is een van die oudste trofeë ter wêreld en word sedert 1879 tussen Engeland en Skotland uitgespeel
 
Tydens die Sesnasies-toernooi ding onder andere Frankryk en Skotland om die Auld Alliance-trofee mee

Skotland se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waar hulle teen vyf ander Europese nasies speel: Engeland, Frankryk, Ierland, Italië en Wallis. Die Sesnasies-toernooi het as die Tuisnasies-toernooi in 1883 begin, en Skotland het in 1886 die titel met Engeland gedeel, voordat hulle die titel een jaar later alleenlik kon wen. Skotland kon die kampioenskap tot dusver 15 keer verower, en het nege bykomende titels gedeel. Skotland het drie Grand Slams gewen (insluitende die Driekroon) in 1925, 1984 en 1990, met sewe bykomende Driekrone. As deel van die Sesnasies-toernooi ding hulle ook met Engeland om die Calcuttabeker mee. Skotland kon die laaste Vyfnasies in 1999 wen, voordat Italië by dié toernooi aangesluit het om die Sesnasies-toernooi te vorm.

    Engeland   Frankryk    Ierland   Italië   Skotland   Wallis
Toernooie 123 90 125 20 125 125
Regstreekse oorwinnings
(Gedeelde oorwinnings)
Tuisnasies 5 (4) N.v.t. 4 (4) N.v.t. 10 (3) 7 (4)
Vyfnasies 17 (6) 12 (8) 6 (5) N.v.t. 5 (6) 15 (8)
Sesnasies 6 5 4 0 0 5
Algeheel 28 (10) 17 (8) 14 (9) 0 (0) 15 (9) 27 (12)
Grand Slams
Tuisnasies 0 N.v.t. 0 N.v.t. 0 2
Vyfnasies 11 6 1 N.v.t. 3 6
Sesnasies 2 3 1 0 0 4
Algeheel 13 9 3 0 3 12
Driekrone
Tuisnasies 5 N.v.t. 2 N.v.t. 7 6
Vyfnasies 16 N.v.t. 4 N.v.t. 3 11
Sesnasies 4 N.v.t. 5 N.v.t. 0 4
Algeheel 25 N.v.t. 11 N.v.t. 10 21
Houtlepel
Tuisnasies 11 N.v.t. 15 N.v.t. 8 8
Vyfnasies 14 17 21 N.v.t. 21 12
Sesnasies 0 1 0 14 4 1
Algeheel 25 18 36 14 33 21

WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1987 Kwarteindrondte
1991 Vierde plek
1995 Kwarteindrondte
1999 Kwarteindrondte
2003 Kwarteindrondte
2007 Kwarteindrondte
2011 Poelfase
2015 Kwarteindrondte
2019 Poelfase
2023 Gekwalifiseer

VerwysingsWysig

  1. "Most matches" (in Engels). ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 April 2016. Besoek op 3 Mei 2020.
  2. "Most points" (in Engels). ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 November 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  3. "Most tries" (in Engels). ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Maart 2016. Besoek op 3 Mei 2020.
  4. "World Rugby Rankings" (in Engels). Wêreldrugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Mei 2020. Besoek op 3 Mei 2020.
  5. (en) Biblioteek van die Skotse Rugbyunie
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 "6 Nations History". Rugby Football History (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Mei 2020. Besoek op 3 Mei 2020.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 "Scotland". Rugby Football History (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 November 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  8. MacDonald, Paul. "First Scottish Grand Slam". BBC – A Sporting Nation (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Oktober 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  9. (en) "England v Scotland: The greatest moments". The Independent. Besoek op 3 Mei 2020.
  10. "2nd New Zealand Expeditionary Force rugby team (1945–46)". New Zealand Sports Hall of Fame (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  11. (en) "2nd New Zealand Expeditionary Force rugby team (1945–1946)". Rugby Redefined. Besoek op 14 September 2015. [dooie skakel]
  12. (en) Paul, Gregor (Oktober 2012). Top 10 of Everything Rugby. Exisle Publishing (New Zealand). p. 190. ISBN 978-1-927147-52-8. Besoek op 3 Mei 2020.
  13. (en) "Rugby stats & records – Scotland 1950s". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  14. (en) "Rugby stats & records – Scotland v England – 1955–63". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  15. Griffiths, John (8 Julie 2014). "A rare scoreless rugby draw". ESPNscrum (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  16. "Calcutta Cup". Rugby Archive (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Oktober 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  17. "Pringle Fisher". Herald Scotland (in Engels). 29 April 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 April 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  18. Leith, Bill (22 April 1994). "Obituary: Bill Dickinson". The Independent (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Februarie 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  19. "Rugby | Sports Heritage Scotland". sportsheritagescotland.co.uk (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Oktober 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  20. Reid, Alasdair (13 Februarie 2015). "Notorious occasion when record crowd packed Murrayfield". Herald Scotland (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  21. "Rugby stats & records – Record attendances". ESPNscrum (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 November 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  22. (en) Richards, Huw (November 2007). A Game for Hooligans: The History of Rugby Union. Mainstream Publishing. ISBN 978-1-84596-255-5. Besoek op 3 Mei 2020.
  23. 23,0 23,1 (en) Bath, Richard (October 2007). The Scotland Rugby Miscellany. Vision Sports Publishing Ltd. p. 133. ISBN 978-1-905326-24-2.
  24. 24,0 24,1 24,2 24,3 24,4 24,5 24,6 (en) "The age of Telfer". The Scotsman. 28 Januarie 2003. Besoek op 3 Mei 2020.
  25. 25,0 25,1 25,2 (en) Eunson, John (April 2012). Sporting Scots: How Scotland Brought Sport to the World (And the World Wouldn't Let Us Win). Black & White Publishing. ISBN 978-1-84502-414-7. Besoek op 3 Mei 2020.
  26. (en) "Rugby stats & records – Wales v Scotland – 1962–82". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  27. (en) Steve Jones, red. (1983). Rothmans Rugby Yearbook 1983–84. p. 55. ISBN 978-0-356-09731-2.
  28. (en) "Rugby stats & records – Scotland 1982". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  29. 29,0 29,1 (en) "Rugby stats & records – Scotland 1983". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  30. (en) Ferguson, David (10 Maart 2015). "Watch Telfer Talk as Scotland legend insists we CAN claim first Twickenham win in 32 years". Daily Record. Besoek op 3 Mei 2020.
  31. 31,0 31,1 (en) McMurtie, Bill (7 Oktober 1985). "Can Derrick swing it for Scotland?". The Glasgow Herald. p. 7. Besoek op 3 Mei 2020.
  32. (en) McLaren, Bill (November 2005). My Autobiography (Herdruk uitg.). Bantam. p. 309. ISBN 978-0-553-81558-0. Besoek op 3 Mei 2020.
  33. (en) "Interview: Scott Hastings, Scottish rugby legend". The Scotsman. 4 Februarie 2011. Besoek op 3 Mei 2020.
  34. (en) McMurtie, Bill (17 Maart 1986). "Relieved Grant praises Scots' defence". The Glasgow Herald. p. 9. Besoek op 3 Mei 2020.
  35. (en) McMurtie, Bill (17 Februarie 1986). "Records tumble as Scots triumph". The Glasgow Herald. p. 9. Besoek op 3 Mei 2020.
  36. (en) McMurtie, Bill (28 Junie 1988). "Ian is a natural to tackle coaching post". The Glasgow Herald. p. 29. Besoek op 3 Mei 2020.
  37. "Grand Slam 1990" (in Engels). BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Februarie 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  38. Metcalfe, Nick (20 Maart 2009). "SIX NATIONS SPECIAL: A trip down rugby's memory lane with England and Scotland". Mail Online (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Februarie 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  39. "Grand Slam 1990". BBC – A Sporting Nation (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Oktober 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  40. (en) Rhys, Steffan (7 Februarie 2009). "The perfect rugby anthem – Flower of Scotland!". Wales Online. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Februarie 2009. Besoek op 14 September 2015. [dooie skakel]
  41. "Scotland's Rugby World Cup 1991". BBC – A Sporting Nation (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Oktober 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  42. 42,0 42,1 42,2 "Hastings carries Scotland to victory". ESPNscrum (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  43. 43,0 43,1 43,2 "Gavin Hastings". Sporting Heroes (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  44. "South Africa's triumphant homecoming". ESPNscrum (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Oktober 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  45. "Wales snatch glory from England". BBC (in Engels). 11 April 1999. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Maart 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  46. "All Blacks end it for gutsy Scots". BBC (in Engels). 24 Oktober 1999. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 September 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  47. (en) "Rugby stats & records – Scotland, Six Nations, 2000". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  48. "Brave Scots defeat England". BBC (in Engels). 2 April 2000. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  49. 49,0 49,1 49,2 (en) Paul, Gregor (Oktober 2012). Top 10 of Everything Rugby. Exisle Publishing (New Zealand). p. 185. ISBN 978-1-927147-52-8. Besoek op 3 Mei 2020.
  50. "Williams accepts Ulster position". BBC (in Engels). 30 Desember 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  51. 51,0 51,1 (en) "Scotland players say sack Matt Williams now". Edinburgh Evening News. 20 April 2005. Besoek op 14 September 2015. [dooie skakel]
  52. "Scotland tread dangerous path to 2007". The Sunday Times (in Engels). 4 April 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  53. "SRU's giant leap backwards Departing Mackay forecasts 'tragedy' if Anderton goes". Herald Scotland (in Engels). 11 Januarie 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  54. Reid, Alasdair (13 Januarie 2005). "Anderton adds to SRU turmoil". The Telegraph (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Februarie 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  55. "Williams sacked as Scotland coach". BBC (in Engels). 25 April 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  56. "Hadden to lead Scots over summer". BBC (in Engels). 29 April 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  57. 57,0 57,1 "Scotland appoint Hadden as coach". BBC (in Engels). 15 September 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  58. "Scotland 20–16 France". BBC (in Engels). 5 Februarie 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  59. Averis, Mike (6 Februarie 2006). "Lamont launches Scotland into orbit as favourites fall flat at the first". The Guardian (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  60. "Scotland 18–12 England". BBC (in Engels). 25 Februarie 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 November 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  61. "Scotland 48–6 Romania". BBC (in Engels). 11 November 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  62. "Scotland 34–22 Pacific Islanders". BBC (in Engels). 18 November 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Oktober 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  63. "Scotland 15–44 Australia". BBC (in Engels). 25 November 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  64. "Scotland v Italy". BBC (in Engels). 24 Februarie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  65. Lindsay, Clive (7 Oktober 2007). "Argentina 19–13 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  66. Harlow, Phil (3 Februarie 2008). "Scotland 6–27 France". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  67. "There's no Robinson pressure, insists Hadden". Wales Online (in Engels). 18 Februarie 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  68. "Ireland 34 Scotland 13". BBC (in Engels). 23 Februarie 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  69. Standley, James (8 Maart 2008). "Scotland 15–9 England". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 November 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  70. Hassan, Nabil (15 Maart 2008). "Italy 23–20 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Mei 2020. Besoek op 3 Mei 2020.
  71. "Argentina 14–26 Scotland". RTÉ Sport (in Engels). 1 Junie 208. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  72. (en) "Scotland coach Frank Hadden resigns". The Mirror. 3 April 2009. Besoek op 3 Mei 2020.
  73. "Scots name Robinson as head coach". BBC (in Engels). 4 Junie 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  74. "Scotland 23–10 Fiji". BBC (in Engels). 14 November 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  75. Standley, James (21 November 2009). "Scotland 9–8 Australia". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  76. Petrie, Richard (20 Maart 2010). "Ireland 20–23 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  77. Campbell, Andy (19 Junie 2010). "Argentina 9–13 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  78. (en) "Rugby stats & records – Scotland Autumn internationals 2010". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  79. Moffat, Colin (19 Maart 2011). "Scotland 21–8 Italy". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  80. "Rugby World Cup 2011: Scotland 34–24 Romania". BBC (in Engels). 10 September 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  81. "Rugby World Cup 2011 Pool B: Scotland 15–6 Georgia". BBC (in Engels). 14 September 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 April 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  82. Lindsay, Clive (25 September 2011). "Rugby World Cup 2011: Argentina 13–12 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Januarie 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  83. "Robinson determined to lead Scotland fightback after early World Cup exit". Mail Online (in Engels). 2 Oktober 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Februarie 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  84. McAllister, Stuart (17 Maart 2012). "Scotland pick up Six Nations wooden spoon after losing to Italy". The Guardian (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  85. Reid, Alasdair (29 Maart 2012). "Scotland stick with Andy Robinson". The Telegraph (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  86. Moffat, Colin (5 Junie 2012). "Australia 6–9 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Desember 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  87. (en) "Rugby stats & records – Scotland summer tour 2012". ESPNscrum. Besoek op 3 Mei 2020.
  88. "Andy Robinson quits as Scotland's rugby coach". BBC (in Engels) (25 November 2012). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 April 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  89. Reid, Alasdair (20 Desember 2012). "Scotland appoint Scott Johnson as interim head coach for 6 Nations and South Africa tour". The Telegraph (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  90. Goodlad, Phil (3 Mei 2013). "Interim head coach Scott Johnson named director of rugby". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Januarie 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  91. "Cotter confirmed as new Scotland coach". ESPNscrum (in Engels). 16 Mei 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  92. (en) Morrison, Finlay (17 Maart 2014). "More Six Nations despair for Scotland but new era under Vern Cotter looms". STV Sport. Besoek op 27 September 2015. [dooie skakel]
  93. "South Africa 55–6 Scotland". BBC (in Engels). 28 Junie 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Oktober 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  94. "Scotland – 2015". ESPNscrum (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Februarie 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  95. 95,0 95,1 "Scotland 37–12 Tonga: Vern Cotter happy with display". BBC (in Engels). 22 November 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Mei 2020. Besoek op 3 Mei 2020.
  96. Blair, Mike (23 Maart 2015). "Six Nations: Scotland must adapt after whitewash". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  97. (en) Morrison, Finlay. "Preview: Cotter's Scotland a team with potential to roar at Rugby World Cup". STV Sport. Besoek op 22 September 2015. [dooie skakel]
  98. Cleary, Mick (18 Oktober 2015). "Australia 35 Scotland 34, match report: Agony for Scots as last-minute Bernard Foley penalty snatches late victory". The Telegraph (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 November 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  99. "Rugby World Cup 2015: 'Craig Joubert wrong to award penalty'". BBC (in Engels). 19 Oktober 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  100. Newport, Andy (27 Februarie 2016). "Italy vs Scotland match report: Scots put two years of misery behind them". The Independent (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 November 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  101. English, Tom (27 Februarie 2016). "Six Nations 2016: Italy 20–36 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Maart 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  102. "Scotland 29–18 France". Six Nations Guide (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  103. English, Tom (25 Junie 2016). "Scotland beat Japan 21–16 in Tokyo to seal series victory". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Maart 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  104. (en) "Scotland vs Argentina – Report – Friendly 2016 – 19 Nov, 2016 – ESPN". ESPNscrum. 19 November 2016. Besoek op 3 Mei 2020.
  105. English, Tom (4 Februarie 2017). "2017 Six Nations: Scotland 27–22 Ireland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  106. (en) "Match report – Scotland 27 – 22 Ireland". The Scotland Team. 4 Februarie 2017. Besoek op 4 Oktober 2017. [dooie skakel]
  107. Cleary, Mick (10 Maart 2017). "England vs Scotland: Hardest Twickenham test yet for edgy Eddie Jones". The Telegraph (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Oktober 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  108. 108,0 108,1 Fordyce, Tom (11 Maart 2017). "Six Nations 2017: England 61–21 Scotland". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 April 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  109. English, Tom (18 Maart 2017). "Six Nations 2017: Scotland 29–0 Italy". BBC (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Maart 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  110. (en) "Scotland edge hard-fought victory over Samoa in 11-try thriller". ESPNscrum. 11 November 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  111. (en) "All Blacks made to work for victory over plucky Scotland". ESPNscrum. 18 November 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  112. (en) "Scotland make Wallabies pay for Kepu's moment of madness". ESPNscrum. 25 November 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  113. Bath, Richard (13 Oktober 2019). "Rugby World Cup 2019: Scotland accuse All Blacks of 'undue influence' in cancellation decision". Stuff (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  114. "The Scottish Thistle – Beautifully Bold!". Scottish at Heart (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  115. (en) "Rugby fans' anger over Scotland's red and yellow kit". The Scotsman. 15 Junie 2006. Besoek op 3 Mei 2020.
  116. "Cap that for a benefit after new sponsorship package". The Herald (in Engels). 1 September 1993. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Desember 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  117. "All Blacks wrap up sale of the century. Sponsors' massive #30m shirt deal puts all the others in the shade". The Herald (in Engels). 21 Oktober 1997. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  118. (en) Ferguson, David (12 Mei 2004). "Famous Grouse puts SRU fears to flight with new deal". The Scotsman. Besoek op 3 Mei 2020.
  119. "Firm have grouse about French". BBC (in Engels). 18 Januarie 2001. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Februarie 2017. Besoek op 3 Mei 2020.
  120. Robertson, Rob (4 Mei 2007). "Famous Grouse ends sponsor deal with Scots rugby team". The Herald (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 September 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  121. (en) Ferguson, David (4 September 2007). "Rangers owner says rugby is in his heart as he puts £2.7m into the SRU". The Scotsman. Besoek op 3 Mei 2020.
  122. "BT completes Scottish Rugby portfolio as Scotland's front of shirt sponsor". Scottish Rugby (in Engels). 1 April 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 November 2018. Besoek op 3 Mei 2020.
  123. 123,0 123,1 123,2 (en) "From Raeburn Place to Murrayfield: a Past with a Future" (PDF). scottishrugby.org/. Besoek op 5 April 2015. [dooie skakel]
  124. "The Scottish War Memorials". warmemscot.s4.bizhat.com (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2019. Besoek op 3 Mei 2020.
  125. 125,0 125,1 "International Rugby Union Statistics – Scotland" (in Engels). ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2018. Besoek op 3 Mei 2020.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Richards, Huw (2006). A Game for Hooligans. Edinburg: Mainstream Publishing. ISBN 978-1-84596-255-5.

Eksterne skakelsWysig