Maak hoofkeuseskerm oop

Engelse nasionale rugbyspan

Die Engelse nasionale rugbyspan is ’n sportspan wat Engeland in internasionale rugby verteenwoordig. Rugby word in Engeland deur die Rugbyvoetbalunie (RFU) geadministreer. Die Engelse rugbyspan is tans (6 Desember 2019) derde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4] Engeland neem jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel saam met Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis. Engeland het die kampioenskap reeds 28 keer gewen, insluitend 13 Grand Slams – en het nog tien ander kere die titel gedeel. Engeland ding ook met Skotland om die Calcuttabeker mee – waarvan Skotland die huidige wenner is – as deel van die Sesnasies. Engeland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Engeland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.

Engeland
Flag of England.svg
Unie Rugbyvoetbalunie
Bynaam(e) Die Rose
Stadion Twickenham, Londen
Kapasiteit 82 000
Afrigter(s) Vlag van Australië Eddie Jones
Kaptein(s) Owen Farrell
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Jason Leonard (114)[1]
Meeste toetspunte Jonny Wilkinson (1 179)[2]
Meeste drieë Rory Underwood (49)[3]
Eerste internasionale wedstryd
(ook die wêreld se eerste)
Vlag van Skotland Skotland 1–0 Engeland Vlag van Engeland
(Edinburg, Skotland; 27 Maart 1871)
Grootste oorwinning
Vlag van Engeland Engeland 134–0 Roemenië Vlag van Roemenië
(Londen, Engeland; 17 November 2001)
Grootste nederlaag
Vlag van Australië Australië 76–0 Engeland Vlag van Engeland
(Brisbane, Australië; 6 Junie 1998)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kampioen in 2003
Unie webwerf
www.englandrugby.com

Engelse rugby dateer terug na 1871 toe Skotland Engeland in die eerste internasionale rugbywedstryd op Raeburn Place verslaan het. Engeland het die Tuisuniekampioenskap (Engels: Home Nations Championship, nou die Sesnasies) wat in 1883 begin het, gedomineer. Na die skeuring in rugbyvoetbal in 1895 het Engeland nie weer die kampioenskap gewen tot in 1910 nie. Engeland het die eerste keer teen die Nieu-Seelandse All Blacks in 1905 gespeel, teen Suid-Afrika in 1906, en Australië in 1909. Engeland was een van die spanne wat genooi is om aan die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 te speel en het voortgegaan om in die eindstryd van die tweede Rugbywêreldbeker in 1991 te speel waar hulle teen Australië verloor het. Na die span se 2003-Sesnasies Grand Slam het Engeland die Rugbywêreldbeker 2003 gewen deur Australië 20–17 in ekstra tyd te klop, tot dusver die eerste span van die Noordelike Halfrond wat dit kon vermag. Hulle het die eindstryd tydens die Rugbywêreldbeker 2007 as verdedigende kampioen opnuut beklink, maar 6–15 teen Suid-Afrika verloor; albei spanne het tydens die Rugbywêreldbeker 2019 weer in die eindstryd ontmoet, en Engeland is weer deur die Springbokke 12–32 geklop.

Engelse spelers dra tradisioneel wit broeke, vlootblou kouse en wit truie met ’n rooi geborduurde roos daarop. Die span se tuisstadion is Twickenham-stadion waar hulle vir die eerste keer in 1910 gespeel het. Sewe voormalige Engelse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.

GeskiedenisWysig

19de eeuWysig

 
Die skoolgebou van die Public School in Rugby
 
Engeland voor hulle in 1871 in die eerste internasionale wedstryd teen Skotland in Edinburg gespeel het
 
Rugbywedstryd tussen Engeland en Skotland, ca. 1893

Die verspreiding van rugby in die eerste helfte van die 19de eeu is teweeggebring deur voormalige leerlinge van Engeland se vele privaatskole, veral Rugby, wat nadat hulle skool verlaat het die sport na universiteite, na Londen, en na die graafskappe saamgeneem het.[5] Engeland se eerste internasionale wedstryd is op Maandag, 27 Maart 1871, teen Skotland gespeel.[6] Dit was nie net Engeland se eerste wedstryd teen ’n ander land nie, maar ook die eerste internasionale rugbywedstryd ooit.[6] Skotland het die kragmeting gewen met twee drieë en ’n verdoeling van een van die drieë; ’n 4–1 oorwinning voor ’n skare van 4 000 mense by Raeburn Place, Edinburg.[7][8][9] ’n Opvolg-internasionale wedstryd het by die Oval in Londen plaasgevind waar Engeland Skotland 8–3 geklop het.[10][11] Die vroeë wedstryde het nie ’n gestruktureerde puntestelsel gehad nie; dit sou eers na 1890 ingestel word nadat ’n geskikte formaat vir die puntestelsel ontwerp is.[8] Tot in 1875 is internasionale rugbywedstryde deur die aantal doele wat aangeteken is beslis (beide doelskoppe en skepdoele), maar vanaf 1876 kon die aantal drieë ’n wedstryd beslis as die spanne gelyk was.[12]

In 1875 speel Engeland hulle eerste wedstryd teen Ierland op die Oval en klop hulle 7–0.[8] Die wedstryd was Ierland se eerste toets.[13][14] Engeland het Skotland in 1880 geklop om die eerste wenners van die Calcuttabeker te word.[15][16] Hulle eerste wedstryd teen Wallis is op 19 Februarie 1881 op Richardson’s Field in Blackheath gespeel.[16][17] Engeland het hulle grootste oorwinning tot op daardie stadium behaal toe hulle Wallis 30–0 verslaan en in die proses 13 drieë gedruk het.[17] Die opvolgwedstryd die volgende jaar by St Helens in Swansea was ’n nouer oorwinning; met Engeland wat 10–0 kon wen.[18] Twee jaar later is die eerste tuisunieskampioenskap gehou met Engeland as die eerste wenner.[19]

In 1889 het Engeland hulle eerste wedstryd teen ’n nie-tuisuniespan gespeel toe hulle die New Zealand Natives 7–0 by Rectory Field in Blackheath geklop het.[20][21] In 1890 het Engeland die Tuisuniestrofee met Skotland gedeel.[22]

Begin van die 20ste eeuWysig

 
Engeland teen Nieu-Seelandse oorspronklike All Blacks in 1905; die All Blacks het 15–0 gewen
 
Die Nieu-Seelandse katjie oorwen die Engelse leeu (spotprent in Punch)

In 1905 het Engeland die eerste keer teen die Nieu-Seelandse All Blacks gespeel. Die All Blacks het vyf drieë gedruk, wat op daardie stadium drie punte getel het, om 15–0 te wen.[23] Die jaar daarna het hulle vir die eerste keer teen Frankryk gespeel en later in dieselfde jaar het hulle die eerste keer teen Suid-Afrika se Springbokke gespeel in ’n wedstryd wat 3-elk gelykop geëindig het.[24] Engeland het in 1907 vir die eerste keer teen Frankryk gespeel,[25] en teen Australië (die Wallabies) in 1909 toe Engeland met 3–9 oorrompel is.[26]

In 1909 is Twickenham as die RFU se nuwe tuiste geopen wat ’n goue era van Engelse rugby ingelui het. Engeland se eerste internasionale wedstryd op Twickenham het aan hulle ’n oorwinning oor Wallis besorg en Engeland het voortgegaan om die Internasionale Kampioenskap vir die eerste keer te wen sedert die groot skeuring van 1895 wat gelei het tot die ontstaan van Rugby League. Alhoewel Engeland nie die titel in 1911 kon behou nie, het hulle dit in 1912 gedeel. Vyfnasie Grand Slams is daarna in 1913 en 1914 behaal sowel as in 1921 na die Eerste Wêreldoorlog.

TussenoorlogsetydperkWysig

 
Skets van ’n wedstryd tussen Engeland en Wallis op Twickenham in 1931

Na die Eerste Wêreldoorlog het die span weer in 1921, 1924 en 1925 Vyfnasie Grand Slams gewen.[27] Dit ondanks ’n nederlaag aan die begin van 1925 teen die All Black-span, wat as die Invincibles bekend gestaan het, voor ’n skare van 60 000 op Twickenham.[28]

Nadat Engeland in 1928 nog ’n Grand Slam gewen het, het die span in 1931 voor ’n skare van 70 000 teen die Springbokke op Twickenham gespeel. Na die uitskop van Frankryk uit die Vyfnasies as gevolg van beweerde professionalisme in 1930 en dit terug verander is na die Tuisnasiestoernooi,[29] het Engeland voortgegaan om die 1934- en 1937-Tuisnasies met ’n Triple Crown (Driekroon) te wen,[30] en in in 1935 hulle eerste oorwinning oor die All Blacks behaal.[31][32]

NaoorlogsetydperkWysig

 
Engeland teen Skotland tydens die Vyfnasies in 1959

Toe die Vyfnasies hervat is na die hertoelating van Frankryk na die Tweede Wêreldoorlog in 1947, het Engeland die kampioenskap met Wallis gedeel. Die span was nie suksesvol in die Vyfnasies aan die begin van die 1950’s nie en het slegs een wedstryd in die 1950- en 1951-kampioenskappe gewen.[27] Engeland het in 1952 vir die eerste keer na Suid-Afrika getoer waar hulle 8–3 teen die Springbokke verloor het. Engeland kon egter herstel om die 1953-Vyfnasies te wen en dit opgevolg met ’n Grand Slam in 1957, en nog ’n oorwinning in 1958. Engeland het Frankryk se vierkampioenskapwenreeks in 1963 gebreek deur die kampioenskap in die jaar te wen.[27] Na die oorwinning het Engeland na die Suidelike Halfrond getoer waar hulle al drie toetse verloor het: 21–11 en 9–6 teen die All Blacks, en 18–9 teen Australië.[33] Engeland kon in 1966 nie ’n enkele wedstryd wen nie en die beste uitslag wat hulle dié jaar kon behaal was ’n gelykopuitslag teen Ierland. Die span kon vir ’n dekade lank daarna nie weer ’n kampioenskap wen nie; ’n feit wat die amateurhistorikus F. W. P. Syms aangespoor het om hierdie periode "die treurigste in die Engelse rugbygeskiedenis" te noem.[34]

Don White is in 1969 as Engeland se eerste afrigter aangestel. Volgens die voormalige Northampton-speler Bob Taylor is "Don gekies omdat hy die mees vooruitdenkende afrigter in Engeland was".[35] Die eerste wedstryd onder sy beheer was ’n 11–8-oorwinning oor Suid-Afrika op Twickenham in 1969. Van die elf Engelse wedstryde onder White se beheer het hulle drie gewen, een gelykop gespeel en sewe verloor. Hy het in 1971 as Engeland se afrigter bedank.

1970’s en 1980’sWysig

In die 1970’s het Engeland ’n aantal oorwinnings oor spanne van die Suidelike Halfrond behaal insluitende oor Suid-Afrika in 1972, Nieu-Seeland in 1973 en Australië in 1976. Die 1972-Vyfnasies is nie voltooi nie as gevolg van die politieke probleme in Noord-Ierland (en Skotland en Wallis se weiering om hulle wegwedstryde in Ierland te speel). Engeland het ingestem om ’n ekstra wedstryd in Dublin te speel en het ’n staande applous van vyf minute lank ontvang. Nadat die span 18–9 by Lansdowne Road verloor het, het Engeland se kaptein, John Pullin, verklaar, "We might not be very good but at least we turned up."[36]

Engeland het die volgende dekade met ’n Grand Slam oorwinning in die 1980-Vyfnasies begin – hulle eerste in 23 jaar.[37] In die 1983-Vyfnasies kon hulle weer nie ’n enkele wedstryd wen nie en het met die "houtlepeltoekenning" weggestap.[38] In die eerste Rugbywêreldbeker in Nieu-Seeland en Australië, was Engeland saam met Australië, Japan en die VSA in poel A geloot. Engeland het hulle eerste wedstryd 19–6 teen Australië verloor. Hulle het voortgegaan om Japan en die VSA te klop om teen Wallis in die kwarteindstryd te speel, ’n wedstryd wat hulle 16–3 verloor het.[39]

Engeland het die dekade in 1989 afgesluit met oorwinnings oor Roemenië en Fidji.

1990’sWysig

 
Engeland teen Argentinië tydens hul Suid-Amerikaanse toer in 1990

Engeland het die nuwe dekade begin met oorwinnings in hulle eerste drie Vyfnasieswedstryde van 1990. Hulle het egter teen Skotland verloor wat Skotland toegelaat het om ’n Grand Slam in te palm. Engeland het die jaar daarna herstel deur hulle eerste Grand Slam sedert 1980 te wen. Engeland het as nominale gasheer vir die Rugbywêreldbeker 1991 opgetree waar hulle in poel A saam met die All Blacks, Italië en die VSA gespeel het. Hoewel hulle teen die All Blacks verloor het, het hulle deurgedring na die kwarteindstryd waar hulle Frankryk 19–10 geklop het. Engeland het Skotland daarna 9–6 verslaan om ’n plek in die eindstryd teen Australië te verseker. Dié stryd het hulle egter 12–6 verloor.[40]

Die volgende jaar het Engeland nog ’n Grand Slam voltooi, die Springbokke geklop en nie een keer in die jaar verloor nie. In die opbou tot die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het Engeland nog ’n Grand Slam behaal – hul derde in vyf jaar. In die Wêreldbeker het Engeland Argentinië, Italië en Samoa in poelwedstryde geklop en Australië daarna 25–22 in hulle kwarteindstryd gewen. Engeland se halfeindstryd is egter oorheers deur die All Blacks en Jonah Lomu se vier drieë in die wedstryd wat hulle 45–29 verloor het.[41] Engeland het daarna ook teen Frankryk verloor in die wedstryd om die derde plek, en het toe vierde geëindig.[42]

Engeland het in 1997 sy 20ste Driekroon ingepalm, maar die Vyfnasies-toernooi as naaswenner geëindig, na ’n 20–23-nederlaag teen Frankryk op Twickenham. Later die jaar is Clive Woodward aangestel as Engeland se afrigter. Op 6 Desember 1997 het Engeland op Twickenham teen Nieu-Seeland gelykop gespeel nadat hulle die vorige week ’n swaar nederlaag in Manchester moes verduur. Engeland het in 1998 na Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika getoer. Baie van Engeland se spelers het hulle nie vir die toer beskikbaar gestel nie en die toer het die bynaam die "toer uit die hel" gekry nadat Engeland ’n rekordnederlaag van 76–0 teen die Wallabies moes verduur.[43][44] In 1999 het Skotland se Scott Gibbs in die spanne se laaste Vyfnasieswedstryd, voordat dit die volgende jaar na die Sesnasies verander het, deur Engelse duikslae gesny om in die laaste minuut ’n drie te druk wat aan Skotland die trofee besorg het.

21ste eeuWysig

 
Engeland teen die All Blacks in 2006
 
Die Engelse rugbyspan tydens hulle oorwinningsmars deur die middestad van London, hier op Trafalgarplein afgeneem
 
Feesvieringe op Trafalgarplein na Engeland se Rugbywêreldbeker 2003-oorwinning
 
Die Engelse rugbyspan tydens hulle voorbereidings vir die Rugbywêreldbeker 2007
 
Australië klop Engeland 33–13 tydens die Rugbywêreldbeker 2015 op Twickenham in Londen

Engeland het die nuwe millennium afgeskop met die eerste Sesnasiestitel.[45] In 2001 het Ierland Engeland ’n uitgestelde wedstryd 20–14 verslaan om hulle by Lansdowne Road van ’n Grand Slam te ontneem.[46] Alhoewel die 2002-Sesnasiestitel deur Frankryk gewen is het Engeland as troosprys die Triple Crown (Driekroon) gewen.[47] In 2002 het Engeland Argentinië in Buenos Aires verslaan en daarna die All Blacks, Australië en Suid-Afrika op Twickenham.[48][49][50][51] In 2003 het Engeland vir die eerste keer sedert 1995 ’n Grand Slam gewen, gevolg deur oorwinnings oor Australië en die All Blacks in Junie.

In die aanloop tot die Rugbywêreldbeker 2003 was Engeland een van die gunstelinge om die toernooi te wen.[52] Hulle het die eindstryd op 22 November 2003 teen Australië bereik en vir die eerste keer Wêreldkampioen geword na ’n wenskepskop deur Jonny Wilkinson in ekstra tyd vir ’n eindtelling van 20–17. Op 8 Desember het die Engelse span 750 000 ondersteuners gegroet op hulle oorwinningsparade deur Londen oppad na hulle ontmoeting met Koningin Elizabeth II by Buckingham-paleis.[53]

In die 2004-Sesnasies het Engeland teen beide Frankryk en Ierland verloor en derde geëindig.[54] Sir Clive Woodward het op 2 September bedank en Andy Robinson is as Engeland se hoofafrigter aangestel.[55] Robinson se eerste Sesnasiesveldtog in 2005 het uitgeloop op ’n vierde plek vir Engeland,[56] en alhoewel hulle Australië 26–16 kon klop,[57] is die jaar afgesluit met ’n 23–19 nederlaag teen die All Blacks.[58]

Na hulle nederlaag teen Suid-Afrika in die 2006-jaareindtoetse,[59] het Engeland agt van hulle laaste nege toetse verloor – hulle ergste verloorlopie ooit. Die afrigter Andy Robinson het hierna bedank en aanvalsafrigter Brian Ashton is in Desember 2006 as hoofafrigter aangestel.[60] Engeland het die 2007-Sesnasies met ’n Calcuttabekeroorwinning oor Skotland afgeskop.[61] Die kampioenskap het ook ’n geskiedkundige wedstryd deur Croke Park teen Ierland ingesluit wat Engeland 43–13 verloor het, hulle ergste nederlaag ooit teen Ierland.[62]

Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 is Engeland in Poel A met Samoa, Tonga, Suid-Afrika en die VSA geloot. Hulle het vir die kwarteindrondte gekwalifiseer – nadat die Rose ’n verpletterende 36–0-nederlaag teen Suid-Afrika moes verduur – en Australië 12–10 kon klop, om in die halfeindstryd teen Frankryk te staan te kom. Engeland wen 14–9 en vorder tot die eindstryd teen Suid-Afrika, wat hulle 15–6 verloor het. Na die wêreldbeker eindig Engeland twee keer as naaswenner van die Sesnasies, agter Wallis en Ierland onderskeidelik. Die 2009-Sesnasies het ook gesien hoe die voormalige kaptein Martin Johnson as hoofafrigter aangestel is. Johnson kon egter sy sukses op die veld nie as afrigter herhaal nie en het in November 2011 na ’n mislukte Rugbywêreldbeker 2011 bedank, nadat Engeland in die kwarteindstryd deur Frankryk geklop is en die Engelse span verskeie skandes op en buite die veld beleef het.

Op 29 Maart 2012 is Stuart Lancaster, die voormalige Elite Rugby-direkteur van Leeds Carnegie, deur die Rugbyvoetbalunie as Engeland se hoofafrigter aangestel.[63] Lancaster is voorheen vir ’n kort tydperk as hoofafrigter benoem en deur die sittende aanvalafrigters Graham Rowntree en Andy Farrell bygestaan.

Lancaster is in sy eerste veldtog as Engelse afrigter as ’n sukses beskou – gedurende die 2012-Sesnasies het die verdedigende kampioen Engeland die tweede plek behaal nadat hulle 19–12 teen Wallis op Twickenham verloor het, maar die Calcuttabeker teen Skotland 13–6 op Murrayfield suksesvol kon verdedig. Engeland het die jaar met ’n hoogtepunt afgesluit, nadat hulle met die 2011-wêreldbekerwenners Nieu-Seeland in November 38–21 afgereken het. Die All Blacks was vir 20 wedstryde onoorwonne, maar is deur Engeland heeltemal gedomineer.[64]

Tydens die 2013-Sesnasies het Engeland weer agter Wallis as naaswenner geëindig, nadat hulle die moontlikheid om Grand Slam-wenners vir die eerste keer sedert 2003 te wees misgeloop het, na ’n 30–3-nederlaag teen Wallis in Cardiff. Engeland kon egter weer Skotland 38–18 op Twickenham klop en sodoende die Calcuttabeker behou. Dit was ook die eerste keer sedert 1974 wat elke span daarin kon slag om minstens drie toernooipunte in te palm (gelykstaande aan een wen en een gelykop of drie gelykop).

Tydens hul 2013-somertoer na Suid-Amerika waar Lancaster ’n eksperimentele span saamgeneem het, het Engeland ’n Suid-Amerikaanse verteenwoordigende XV geklop, voor hul 2–0 wenreeks oor Argentinië; die eerste wegwenreeks teen Argentinië in 32 jaar.[65] Engeland het die Rugbywêreldbeker 2015 aangebied maar is reeds in die poelfase uitgeskakel;[66] hulle was egter nie die eerste gasheer wat op hierdie manier ’n toernooi moes verlaat nie, nadat Wallis op soortgelyke manier tydens die Rugbywêreldbeker 1991 uitgeskop is.

Na die terugslag tydens die Rugbywêreldbeker 2015 is Eddie Jones as nuwe hoofafrigter aangestel en Engeland het toe die Grand Slam tydens die 2016-Sesnasies ingepalm, en die hele 2016 onoorwonne gebly, insluitende ’n suiwer wenreeks oor Australië in Sydney, en die wêreldrekord van 18 agtereenvolgende toetswenne met ’n indrukwekkende 61–21-oorwinning oor Skotland geëwenaar en gelyktydig die 2017-Sesnasiestoernooi ingepalm.

Die jaar 2018 het vir Engeland goed afgeskop, nadat hulle Italië 46–15 en ’n taai wedstryd teen Wallis 12–6 in die eerste twee rondtes van die Sesnasies kon wen. Hulle kon egter tot in Juniemaand nie ’n verdere wen aanteken nie, nadat Engeland hul ander wedstryde teen Skotland (13–25), Frankryk (16–22) en die latere Grand Slam-wenners Ierland (15–24) tuis op Twickenham verloor het. ’n Verlore nietoets teen die Britse Barbarians (45–63) het gevolg.[67]

Tydens hul 2018-somertoer na Suid-Afrika het Engeland die eerste twee wedstryde 39–42 en 12–23 verloor, nadat hulle in albei wedstryde gedurende die eerste helfte voorgeloop het; hulle kon egter die derde toets 25–10 teen ’n meestal tweede Springbokspan wen. Daardie herfs, na die aansluiting van die voormalige afrigter van beide die All Blacks en die VSA Arende, John Mitchell by die afrigtingspan, kon Engeland die terugwedstryd teen Suid-Afrika met ’n enkele punt 12–11 wen, en het ’n ewe taai wedstryd teen Nieu-Seeland 15–16 verloor, albei in omstrede omstandighede.[68][69] Engeland het die jaar met oorwinnings oor Japan (35–15) en Australië (37–18) afgerond. Hul wen oor Australië het ’n ononderbroke reeks van oorwinnings oor die Wallabies onder die voormalige Australiese afrigter Eddie Jones voortgesit.

Die Rugbywêreldbeker 2019 betree Engeland weer as een van die gunstelinge om die toernooi te wen. In die poelfase kon Engeland al sy wedstryde wen en eindig eerste in hul poel bo Frankryk, danksy meer bonuspunte. Hul laaste poelwedstryd teen Frankryk is nes twee ander wedstryde weens tifoon Hagibis se verwoestinge afgelas en as ’n 0–0-gelykop geag.[70] Engeland kon die kwarteindstryd teen Australië met 40–16 wen en sodoende wraak neem vir die voortydige uitskakeling tydens die kwarteindstryd van die Rugbywêreldbeker 2015, en loop dan in die halfeindstryd voor teen die Nieu-Seelanders (19–7), wat as die grootste gunsteling van die toernooi beskou is. Die Engelse Rose kon egter nie in die eindstryd teen die Springbokke seëvier nie (12–32) en is soos twaalf jaar gelede deur Suid-Afrika geklop. Sedert 1999 het Engeland elk van sy vier konfrontasies teen Suid-Afrika in die laaste fase van ’n rugbywêreldbekertoernooi verloor.

Kleure, embleem en naamWysig

 
Engeland teen Skotland tydens die Calcuttabeker in 2007
 
Die Poemas tydens hul oorwinning oor Engeland (wit en rooi) op Twickenham in November 2006
 
Jonny Wilkinson met die Engelse span tydens ’n oefensessie op Twickenham, 12 Augustus 2009
 
Engeland (in swart) teen Argentinië tydens die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland

Engelse rugbyspelers draf gewoonlik in wit truie en ’n wit kortbroek, met oorwegend donkerblou sokkies op. Die embleem op die trui is ’n wit roos, pleks van die drie leeus op die truie van die sokkerspan en die krieketspan. Die klere word deur Canterbury vervaardig en die truiborg is O2.[71] Die wegtrui is algemeen rooi of donkergrys ("antrasiet" genoem); voor die bekendstelling van die grystrui was rooi die tradisionele tweede kleur. Donkerblou is voorheen ook gebruik en is vir die 2016–17-seisoen heringevoer. Pers is tydens die 2009-herfs-internasionale-toetse gebruik en het die tradisionele kleure van die oorspronklike Engelse sweetpakke uit die 1960’s, 70’s en 80’s versinnebeeld. Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland was die wegtrui vir die eerste keer swart.

Die Rugbyvoetbalunie (RFU) het die nasionale span se embleem ontwerp vir ’n Engelse span op pad na Edinburg om teen ’n Skotse span te speel. ’n Rooi roos is as die span se embleem gekies.[72] Die nasionale span se wit trui is ontleen aan dié wat by die Rugby-skool gedra is.[72] Die ontwerp en standardisering van die roos – wat tot 1920 in verskeie variasies uitgebeeld is – word aan Alfred Wright, ’n werknemer by die Rugbyvoetbalunie, toegeskryf.[72] Wright se ontwerp is glo tot in die laat 1990’s met min veranderinge gebruik.[72] Die roos is eers in 1997 verander toe Nike die amptelike truiverskaffer geword het.

In 2003 het Engeland eers ’n baie nou trui gedra. Die doel was om dit vir die teenstander moeiliker te maak om aan die hemp tydens aksies vas te klou.[73] Die tuis- en wegtruie vir 2007 is op 15 Mei daardie jaar bekendgemaak. Die materiaal was beter en het ’n beter prestasie tenoor die 2003-trui gebied. ’n Ingrypende rooi merk op die wit agtergrond het links bo ’n Sint Joriskruis gevorm, en ’n veranderde wegtrui (donkerblou pleks van rooi), het kritiek ontlok omdat daar glo ’n klem op die Sint Joriskruis pleks van die tradisionele rooi roos geplas word.[74] Die nuwe trui is tydens Engeland se tuiswedstryd teen Wallis op 4 Augustus ingevoer, terwyl die wegtrui vir die eerste keer teen Frankryk op 18 Augustus gebruik is.[75]

Die voormalige tuistrui van Engeland was wit met ’n rooi strook om die nek en die wegtrui was swart (wat groot omstredenheid weens die beroemde All Black-trui van Nieu-Seeland veroorsaak het), albei truie het ’n baanbrekende nuwe tegnologie in die vorm van ’n grypdruk gehad. ’n Besondere trui, wat aan dié van 1910 herinner het, is tydens die wedstryd teen Wallis tydens die 2010-Sesnasies-toernooi ter herdenking van Twickenham se 100ste verjaarsdag gedra. Die huidige trui vir die 2018–19-seisoen word deur Canterbury vervaardig. Dit bevat ’n eenvoudige wit kortbroek en ’n gewone wit hemp met rooi nate aan die bokant. Die ontwerp bevat ook ’n verskeidenheid reliëfpatrone van die Sint Joriskruis met deurgaans rooi, titanium en platinumkleure. Die wapen is met 3D-inspuiting gevorm, en die neklyn is opnuut ontwerp. Die huidige alternatiewe stel is donkergrys en bevat dieselfde reliëf van die Sint Joriskruis. Die breuke is ook donkergrys. Albei sokkies is donkergrys met ’n wit bopunt. In 2013–14 was die trui gewone wit breuke en ook ’n wit hemp, maar met ’n swart streep langs elke mou. Die alternatiewe trui was ’n rooi en wit gestreepte hemp met ’n blou kortbroek. In 2014–15 was die tuistrui wit met ’n "halslyn" rondom die kraag. Die trui het ook klein Victoriakruise op die bors gehad. Dit het ook die O2-borgskapmerke op die bors gehad. Die kortbroek was wit met die borgskap daarop. Die sokkies was donkerblou en het ’n wit streep aan die bokant gehad. Die alternatiewe hemp was presies dieselfde, maar was rooi pleks van wit. Die kortbroek was donkerblou en die sokkies was rooi met ’n wit streep bo-op. Die 2015–16-trui was soortgelyk, maar het nie die klein kruisies op die hemp gehad nie. Die Canterbury-kenteken was reguit en nie skuins nie, met wit lyne wat horisontaal oor die bors gaan. Vir die Rugbywêreldbeker 2015 het die trui dieselfde gebly met die Rugbywêreldbeker-kenteken aan die regterkant en geen O2-logo in die sentrum nie. Vir die tuistrui het die kortbroek en sokkies dieselfde gebly. Die 2015–16-wegtrui en die Wêreldbekertrui was rooi met donkerrooi- en maroenmoue. Die kortbroek was donkerrooi en die sokkies was rooi met ’n maroenstreep bo-op.

TuisstadionWysig

 
’n Lugaansig van Twickenham-stadion in Londen

Twickenham is die grootste suiwer rugbystadion wêreldwyd. In hul vroeë jare het die Engelse rugbyspan ’n aantal stadions dwarsdeur Engeland vir wedstryde ingespan, voordat Twickenham in 1910 hul tuiste geword het. Na uitverkope wedstryde op Kristalpaleis se Nasionale Sportsentrum teen Nieu-Seeland in 1905 en Suid-Afrika in 1906, het die Rugbyvoetbalunie (RFU) besluit om in sy eie stadion te belê en met die sportman en entrepreneur Billy Williams ooreengekom om ’n tuiste vir Engelse rugby te vind. Die grond vir die stadion is in 1907 vir £5 572 12s en 6d aangekoop, en die bou het in die volgende jaar begin.[76]

Die eerste internasionale toets op Twickenham was op 15 Januarie 1910 die wedstryd tussen Engeland en Wallis. Die tuisspan het na ’n 11–6 met die wins weggestap, nadat hulle Wallis vir die eerste keer sedert 1898 kon klop.[77] Die stadion is in 1927 en weer in 1932 uitgebrei; maar tot in die 1990’s is die stadion nie verder opgeknap nie, toe nuwe pawiljoens in die noorde, ooste en weste gebou is;[76] in 2005 en 2006 is ’n pawiljoen in die suide opgerig, waardeur die stadion ’n volledige bak geword het. Engeland het sy eerste toetswedstryd in die herontwikkelde Twickenham op 5 November 2006 teen die All Blacks beslis,[78] wat Nieu-Seeland 41–20 kon wen, nadat hulle Engeland voor ’n rekordskare van 82 076 gedomineer het.[79]

Alhoewel Engeland sy tuiswedstryde sedert 1910 byna uitsluitlik op Twickenham beslis het, het hulle in 1998 twee keer op Huddersfield se Kirklees-stadion, op Old Trafford teen Nieu-Seeland in 1997 en teen Kanada in 1992 op Wembley-stadion te staan gekom.[80][81] Hulle het in Junie 2009 ook die eerste toets van ’n twee-toetsreeks teen Argentinië op Old Trafford beslis; ’n wedstryd wat oorspronklik in Argentinië beplan was, maar deur dié land se rugbyunie weens finansiële omstandighede na Engeland verskuif is.[82]

Die grond van Twickenham is in Junie 2012 deur ’n hibride Desso-tipe vervang wat gebruik maak van kunsvesels verweef met egte gras. Dit maak dit baie moeiliker om in nat toestande te speel.[83]

RugbywêreldbekerstadionsWysig

 
Speelstede in Engeland tydens die Rugbywêreldbeker 2015

Die Rugbywêreldbeker 1991 is deur die destydse Vyfnasies Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis saam aangebied, met Engeland wat sewe wedstryde op vier stadions gehuisves het. Poel 1 (wat Engeland ingesluit het) is dwarsdeur Engeland beslis. Twickenham in Londen het beide die openingswedstryd en die eindstryd tussen die Wallabies en Engeland gehuisves. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Welford Road-stadion in Leicester, Kingsholm-stadion in Gloucester en Cross Green in Otley.

Die Rugbywêreldbeker 1999 is ook deur die destydse Vyfnasies Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis saam aangebied, met Engeland wat nege wedstryde op vier stadions gehuisves het. Poel B (wat Engeland ingesluit het), asook Engeland se wedstryd tydens die uitspeelrondte en die twee halfeindwedstryde is op verskeie stadions dwarsdeur Engeland beslis. Twickenham in Londen het ses wedstryde tydens dié toernooi gehuisves. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Kirklees-stadion in Huddersfield, Ashton Gate-stadion in Bristol en Welford Road-stadion in Leicester.

Die Rugbywêreldbeker 2015 is deur Engeland en Wallis saam gehuisves, met elf stadions wat dwarsdeur Engeland vir 40 wedstryde ingespan is, terwyl in Wallis net die Millenium-stadion vir agt wedstryde ingespan is. Engeland se Twickenham is onder andere vir die openings- en die eindstryd tussen die All Blacks en die Wallabies ingespan. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Wembley-stadion en Olimpiese Stadion in Londen, St. James’ Park in Newcastle upon Tyne, Stad Manchester-stadion in Manchester, Villa Park in Birmingham, Elland Road in Leeds, King Power-stadion in Leicester, Stadion MK in Milton Keynes, Falmer-stadion in Brighton, Kingsholm-stadion in Gloucester en Sandy Park in Exeter.

RekordsWysig

Algehele rekordWysig

 
Engeland se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Engeland het teen 6 Desember 2019 411 van hulle 742 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 55%.[84] Toe die IRR Wêreldranglys in Oktober 2003 ingevoer is was Engeland bo-aan die lys. Hulle het vlugtig na die tweede plek teruggesak in September van dié jaar voor hulle weer die eerste plek ingeneem het. Engeland het na die tweede plek en daarna na die derde plek teruggesak in Junie 2004. Na die 2005-Sesnasies het hulle na die sesde plek geval waar hulle gebly het tot hulle in Desember van daardie jaar na die vyfde plek geklim het. In 2006 het hulle rang weer geval en teen die einde van 2006 was hulle sewende op die lys. Hulle het in die sewende plek gebly tot Julie 2007.[4]

Engeland se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 6 Desember 2019)[84]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
  Argentinië 24 19 4 1 79,17
  Australië 51 25 25 1 49,02
  Fidji 7 7 0 0 100
  Frankryk 105 58 40 7 55,24
  Georgië 2 2 0 0 100
   Ierland 135 78 49 8 57,78
  Italië 26 26 0 0 100
  Japan 2 2 0 0 100
  Kanada 6 6 0 0 100
  Māori All Blacks 1 1 0 0 100
  Nederland 1 1 0 0 100
  Nieu-Seeland 42 8 33 1 19,05
  Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
 Presidents XV 1 1 0 0 100
  Roemenië 5 5 0 0 100
  Samoa 8 8 0 0 100
  Skotland 137 75 43 19 54,74
  Suid-Afrika 43 15 26 2 34,88
  Tonga 3 3 0 0 100
  Uruguay 2 2 0 0 100
  Verenigde State 6 6 0 0 100
  Wallis 134 63 59 12 47,01
Totaal 742 411 280 51 55,39

SesnasierekordWysig

 
Die Calcuttabeker is een van die oudste trofeë ter wêreld en word sedert 1879 tussen Engeland en Skotland uitgespeel

Engeland se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waar hulle teen vyf ander Europese nasies speel: Frankryk, Ierland, Italië, Skotland, en Wallis. Die Sesnasies het begin as die Tuisnasieskampioenskap in 1883 wat Engeland met ’n Triple Crown (Driekroon) gewen het. Engeland het die titel tot dusver meer kere as enige ander nasie gewen deur dit 28 keer regstreeks te wen en die kampioenskap tien keer te deel. Die span se langste tussenpose in titels was 18 jaar (1892–1910). Gedurende die Sesnasies kompeteer Engeland ook teen Skotland om die Calcuttabeker wat Engeland vir die eerste keer in 1880 gewen het. Hulle speel ook tydens die kompetisie teen Ierland om die Millenniumtrofee. Die Millenniumtrofee is die eerste keer in 1988 gehou toe dit deur Engeland gewen is. Die wedstryde tussen Engeland en Frankryk word dikwels "Le Crunch" genoem.[85]

    Engeland   Frankryk    Ierland   Italië   Skotland   Wallis
Toernooie 123 90 125 20 125 125
Regstreekse oorwinnings
(Gedeelde oorwinnings)
Tuisnasies 5 (4) N.v.t. 4 (4) N.v.t. 10 (3) 7 (4)
Vyfnasies 17 (6) 12 (8) 6 (5) N.v.t. 5 (6) 15 (8)
Sesnasies 6 5 4 0 0 5
Algeheel 28 (10) 17 (8) 14 (9) 0 (0) 15 (9) 27 (12)
Grand Slams
Tuisnasies 0 N.v.t. 0 N.v.t. 0 2
Vyfnasies 11 6 1 N.v.t. 3 6
Sesnasies 2 3 1 0 0 4
Algeheel 13 9 3 0 3 12
Driekrone
Tuisnasies 5 N.v.t. 2 N.v.t. 7 6
Vyfnasies 16 N.v.t. 4 N.v.t. 3 11
Sesnasies 4 N.v.t. 5 N.v.t. 0 4
Algeheel 25 N.v.t. 11 N.v.t. 10 21
Houtlepel
Tuisnasies 11 N.v.t. 15 N.v.t. 8 8
Vyfnasies 14 17 21 N.v.t. 21 12
Sesnasies 0 1 0 14 4 1
Algeheel 25 18 36 14 33 21

WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1987 Kwarteindrondte
1991 Naaswenner
1995 Vierde plek
1999 Kwarteindrondte
2003 Kampioen
2007 Naaswenner
2011 Kwarteindrondte
2015 Poelfase
2019 Naaswenner
2023 N.v.t.

VerwysingsWysig

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Besoek op 6 Desember 2019.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Besoek op 6 Desember 2019.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Besoek op 6 Desember 2019.
  4. 4,0 4,1 (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 6 Desember 2019.
  5. (en) "Origins of Rugby". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 16 Februarie 2007.
  6. 6,0 6,1 (en) "Short history of rugby". Rugbyvoetbalunie. Besoek op 16 Februarie 2007.
  7. (en) Marshall, Francis (1892). Football; the Rugby union game. Londen, Parys, Melbourne: Cassell and company, limited. p. 140.)
  8. 8,0 8,1 8,2 (en) Lewis, Steve (2008). One Among Equals: England's International Rugby Captains. Vertical Editions. p. 274. ISBN 978-1-904091-31-8.
  9. (en) "Historical Rugby Milestones – 1870s". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 16 Februarie 2007.
  10. (en) "England vs Scotland > Games Played". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2006.
  11. (en) "5 Februarie 1872 – The Oval, London, England". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2007.
  12. (en) "Statistics explanation". Scrum.com. 1 October 2008. Besoek op 7 Augustus 2011.
  13. (en) "15 Februarie 1875 – The Oval, London, England". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2007.
  14. (en) "Ireland > Games Played". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2007.
  15. (en) "28th Februarie 1880 Whalley Range, Manchester, England". rugbydata.com. Besoek op 19 Februarie 2007.
  16. 16,0 16,1 (en) "Historical Rugby Milestones – 1880s". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 19 Februarie 2007.
  17. 17,0 17,1 (en) "19th February 1881 Richardsons Field, Blackheath, England". rugbydata.com. Besoek op 19 Februarie 2007.
  18. (en) "16th December 1882 St Helens, Swansea, Wales". rugbydata.com. Besoek op 19 Februarie 2007.
  19. (en) "Six Nations roll of honour". BBC. 19 Januarie 2004. Besoek op 6 Desember 2019.
  20. (en) "Unsporting behaviour? - the New Zealand Natives' rugby tour of 1888/89". nzhistory.net.nz. Besoek op 16 Februarie 2007.
  21. (en) "Matches played – New Zealand Natives' rugby tour of 1888/89". nzhistory.net.nz. Besoek op 16 Februarie 2007.
  22. (en) "6 Nations History". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 2 September 2007.
  23. (en) "6th All Black Test : 79th All Black Game". allblacks.com. Besoek op 6 September 2007.
  24. James Peters, ’n gekleurde speler van Devon is oënskynlik nie vir die Engelse span vir hulle wedstryd teen die Springbokke gekies is nie nadat die Suid-Afrikaners daar vroeër ’n bohaai opgeskop het oor sy insluiting in ’n Devonse span. (en) "Forgotten hero merits a lasting memorial". The Telegraph. 14 Julie 2007. Besoek op 14 September 2007.
  25. (en) "France vs England". 2rugby.com. Besoek op 1 Augustus 2007.
  26. (en) "Historical Rugby Milestones 1900s". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 Augustus 2007.
  27. 27,0 27,1 27,2 (en) "6 Nations History". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 Augustus 2007.
  28. (en) "30th All Black Test : 199th All Black Game". allblacks.com. Besoek op 1 Augustus 2007.
  29. (en) "Six Nations history". BBC. 28 Januarie 2002. Besoek op 23 November 2019.
  30. ’n Triple Crown (Driekroon) word behaal wanneer ’n Tuisnasie al die ander drie Britse Tuisnasies in een toernooi verslaan.
  31. (en) "52nd All Black Test: 311th All Black Game". allblacks.com. Besoek op 19 Februarie 2007.
  32. (en) Polanski (2003), bl. 38–39.
  33. (en) "International Teams > England > Games Played". rugbydata.com. Besoek op 2 Augustus 2007.
  34. (en) Owen, N.S. (2014). Swing Low, Sweet Chariot: A Concise History of the England National Rugby Union Team. Londen.
  35. (en) Stephens, Paul (7 Junie 2007). "Don White". The Guardian. UK. Besoek op 6 Desember 2019.
  36. (en) Ackford, Paul (12 November 2006). "Breaking the losing streak". The Telegraph. Besoek op 6 Desember 2019.
  37. (en) "1980 Grand Slam by James Owen". directart.co.uk. Besoek op 2 Augustus 2007.
  38. (en) Mather, Adrian (6 Februarie 2007). "Vandal-hit youth club gets a fresh start in new premises". edinburghnews.scotsman.com. Besoek op 2 Augustus 2007.
  39. (en) "1987 Rugby World Cup Results". worldcupweb.com. Besoek op 2 Augustus 2007.
  40. (en) "1991 Rugby World Cup Results". worldcupweb.com. Besoek op 2 Augustus 2007.
  41. (en) "289th All Black Test : 992nd All Black Game". allblacks.com. Besoek op 6 September 2007.
  42. (en) "1995 Rugby World Cup Results". worldcupweb.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Julie 2007. Besoek op 2 Augustus 2007.
  43. (en) Baldwin, Mark (9 November 2002). "Tour from Hell that left some players burnt". The Times. Besoek op 6 Desember 2019.
  44. (en) Hodgetts, Rob (30 Junie 2007). "How do England bounce back?". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  45. (en) "Brave Scots defeat England". BBC. 2 April 2000. Besoek op 6 Desember 2019.
  46. (en) Wilcox, Greg (27 Januarie 2002). "The longest six nations … with a sting in the tail". The Guardian. Besoek op 17 Maart 2007.
  47. (en) Aylwin, Michael (24 Maart 2002). "Clive is reluctantly happy". The Guardian. Besoek op 6 Desember 2019.
  48. (en) "Argentina beaten by England youngsters". BBC. 22 Mei 2002. Besoek op 6 Desember 2019.
  49. (en) Berlin, Peter (11 November 2002). "England make history as All Blacks plot future". iht.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Oktober 2007. Besoek op 17 Maart 2007.
  50. (en) Majendie, Matt (16 November 2002). "England stun Aussies". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  51. (en) Standley, James (23 November 2002). "England rout sorry Springboks". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  52. (en) Paul, Gregor (26 Augustus 2007). "RWC 2003: The All Blacks peak too early". The New Zealand Herald. Besoek op 2 September 2007.
  53. (en) Anthony, Andrew (9 Desember 2003). "England 750,000, Australia nil". The Guardian. Besoek op 6 Desember 2019.
  54. (en) Moore, Jonathon (27 Maart 2004). "Six Nations: End of term report". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  55. (en) "Woodward quits England". BBC. 3 September 2004. Besoek op 6 Desember 2019.
  56. (en) Palmer, Bryn (21 Maart 2005). "Wonderful Wales exude joy of Six". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  57. (en) "England 26–16 Australia". BBC. 12 November 2005. Besoek op 6 Desember 2019.
  58. (en) Ackford, Paul (19 November 2005). "England's onslaught ends in gallant failure". The Telegraph. Besoek op 21 Februarie 2007.
  59. (en) Standley, James (25 November 2006). "England 14–25 South Africa". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  60. (en) "Ashton confirmed as new England rugby head coach". Taipei Times. 21 Desember 2006. Besoek op 6 Desember 2019.
  61. (en) Harlow, Phil (3 Februarie 2007). "England 42–20 Scotland". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  62. (en) "England suffer record defeat". The Telegraph. 24 Februarie 2007. Besoek op 6 September 2007.
  63. (en) Kitson, Robert (29 Maart 2012). "Lancaster appointed England Coach". The Guardian. The Guardian. Besoek op 6 Desember 2019.
  64. (en) Benammar, Emily (3 Desember 2012). "England beat the All Blacks". Londen: The Telegraph. Besoek op 6 Desember 2019.
  65. (en) "England defeat Argentina". BBC. 16 Junie 2013. Besoek op 6 Desember 2019.
  66. (en) Fordyce, Tom (4 Oktober 2015). "England's Rugby World Cup: Where did it all go wrong?". BBC. Besoek op 6 Desember 2019.
  67. (en) "England v Barbarians: Chris Ashton hat-trick inspires Baa-Baas to victory". BBC. 27 Mei 2018. Besoek op 6 Desember 2019.
  68. (en) Rees, Paul (3 November 2018). "Owen Farrell's kicks and hits help England overcome South Africa". The Guardian. Besoek op 6 Desember 2019.
  69. (en) Piercy, James (10 November 2018). "England 15–16 New Zealand: rugby union international – as it happened". The Guardian. Besoek op 6 Desember 2019.
  70. (en) "Rugby World Cup: Typhoon Hagibis forces England-France off; Scotland wait & Ireland play". BBC. 10 Oktober 2019. Besoek op 6 Desember 2019.
  71. (en) "The Rugby Store". Rugbyvoetbalunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Maart 2012. Besoek op 16 Februarie 2012.
  72. 72,0 72,1 72,2 72,3 (en) the Museum of Rugby, Twickenham (3 Junie 2005). "England's Rose – The Official History". Unofficial England Rugby Union. Besoek op 15 Februarie 2007.
  73. (en) "England trial World Cup kit". BBC. 29 Augustus 2003. Besoek op 6 Desember 2019.
  74. (en) "Seeing red over England's new World Cup shirt". The Daily Mail. UK. 13 Mei 2007. Besoek op 6 Desember 2019.
  75. (en) "New England Nike Rugby Kit Launched". Rugbyvoetbalunie. 15 Mei 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Junie 2013. Besoek op 16 Februarie 2012.
  76. 76,0 76,1 (en) "Twickenham Stadium Time Line". Rugbyvoetbalunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Januarie 2012. Besoek op 16 Februarie 2012.
  77. (en) "The Rugby ground". twickenham-museum.org.uk. Besoek op 31 Julie 2007.
  78. (en) Price, Sally (29 Oktober 2006). "England v New Zealand Celebration Match Twickenham". rugbynetwork.net. Besoek op 31 Julie 2007.
  79. (en) Cleary, Mick (7 November 2006). "Ruthless All Blacks make England pay". The Daily Telegraph. Londen. Besoek op 31 Julie 2007.
  80. (en) "Eeh-bah-scrum, Woody;Rugby Union". The Sun. 9 Desember 1997. p. 29.
  81. (en) Jones, Stephen (22 November 1998). "England not good enough". The Sunday Times. Londen.
  82. (en) "England to play at Old Trafford". BBC. 3 Februarie 2009. Besoek op 6 Desember 2019.
  83. (en) Mairs, Gavin (12 Junie 2012). "Editor". The Telegraph. Londen. Besoek op 6 Desember 2019.
  84. 84,0 84,1 (en) "International Rugby Union Statistics – England". ESPNscrum. Besoek op 6 Desember 2019.
  85. (en) The Irish Times, 27 Mei 1981, bl. 27.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Bowker, Barry (1978). England Rugby. Cassell. ISBN 978-0-304-30214-7.
  • (en) Collins, Tony (2009). A Social History of English Rugby Union. Routledge. ISBN 978-0-415-47660-7.
  • (en) Farmer, Stuart (2006). The Official England Rugby Miscellany. Vision Sports Publishing Limited. ISBN 978-1-905326-12-9.
  • (en) Morgan, Michael (2002). “Optimizing the structure of elite competitions in professional sport – lessons from Rugby Union”. Managing Leisure 7: 41–60. doi:10.1080/13606710110117023.
  • (en) Palenski, Ron (2003). Century in Black – 100 Years of All Black Test Rugby. Hodder Moa Beckett Publishers Limited. ISBN 978-1-86958-937-0.
  • (en) Tuck, Jason (2003). “The Men in White: Reflections on Rugby Union, the Media and Englishness”. International Review for the Sociology of Sport 38 (2): 177–199. doi:10.1177/1012690203038002003.

Eksterne skakelsWysig