Wes-Indiese nasionale krieketspan

Die Wes-Indiese nasionale krieketspan, met die bynaam Windies of Men in Maroon, is die nasionale krieketspan van Wes-Indië. Die span staan bekend as die Wes-Indiese Eilande of, in die omgangstaal, die Windies, en is ’n multi-nasionale krieketspan in ’n sportkonfederasie wat 15 hoofsaaklik Engelssprekende Karibiese lande, Britse afhanklikhede en nie-Britse afhanklikhede verteenwoordig; in die meeste van hierdie eilandnasies is krieket die nasionale sport, hetsy de facto of de jure. Vervolgens gebruik die Wes-Indiese krieketspan nóg een van die lande se volksliedere, nóg een van hul vlae as ’n verteenwoordigende simbool; pleks daarvan gebruik die Wes-Indiese nasionale krieketspan sy eie vlag – dié van die Krieket Wes-Indië – en himne. In internasionale krieket is daar net twee ander spanne wat meer as een krieketnasie verteenwoordig, hulle is Engeland – vir beide Engeland en Wallis – en Ierland, vir beide die Republiek Ierland en Noord-Ierland. Krieket word in Wes-Indië deur Krieket Wes-Indië geadministreer. Hulle is die enigste volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) in die Amerikas. Wes-Indië is tans (29 Julie 2020) agtste op die IKR-toetsranglys, negende op die eendagranglys, en negende op die Twintig20-wêreldranglys.[11][12][13]

Wes-Indië
Windies.png
Vlag van die Wes-Indiese Krieketraad en -span tussen 1999 en 2017
BynaamWindies,[1] Men in Maroon[2]
KonferensieKrieket Wes-Indië
Personeel
ToetskapteinJason Holder
EDI-kapteinKieron Pollard
T20I-kapteinKieron Pollard
AfrigterPhil Simmons
Geskiedenis
Toetsstatus verkry1928
Internasionale Krieketraad
IKR-statusVolle lid (1926)
IKR-streekAmerikas
IKR-ranglys Tans[4] Beste rang tot dusver
Toetsrang8ste1ste (1 Januarie 1964)
EDI9de1ste (1 Junie 1981)
T20I10de1ste (10 Januarie 2016)[3]
Toetse
Eerste toetst Vlag van Engeland Engeland op Lord’s, Londen; 23–26 Junie 1928
Laaste toetst Vlag van Engeland Engeland op Old Trafford, Manchester; 24–28 Julie 2020
Toetse Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[5]548175/197
(175 gelykop, 1 onbeslis)
Vanjaar[6]31/2 (0 onbeslis)
Internasionale eendagwedstryde
Eerste EDIt Vlag van Engeland Engeland op Headingley, Leeds; 5 September 1973
Laaste EDIt Vlag van Sri Lanka Sri Lanka op Pallekele Internasionale Krieketstadion, Pallekele; 1 Maart 2020
EDIs Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[7]822401/381
(10 gelykop, 30 geen uitslag)
Vanjaar[8]63/3
(0 gelykop, 0 geen uitslag)
verskynings tydens wêreldbeker-toernooie12 (eerste in 1975)
Beste uitslagKampioen (in 1975 en 1979)
Twintig20s
Eerste T20It Vlag van Nieu-Seeland Nieu-Seeland op Edenpark, Auckland; 16 Februarie 2006
Laaste T20It Vlag van Sri Lanka Sri Lanka op Pallekele Internasionale Krieketstadion, Pallekele; 6 Maart 2020
T20Is Gespeel Gewen/Verloor
Totaal[9]12454/62
(3 onbeslis, 5 geen uitslag)
Vanjaar[10]53/1
(0 onbeslis, 1 geen uitslag)
Verskynings by T20-wêreldbeker-toernooie6 (eerste in 2007)
Beste uitslagKampioen (in 2012 en 2016)
Toetsklere
EDI-klere
T20I-klere

Vanaf die middel-1970’s tot die vroeë 1990’s was die Wes-Indiese span een van die sterkstes ter wêreld in beide toets- en internasionale eendagkrieket. ’n Hele aantal voormalige spelers, beskou as van die beste in die wêreld, is afkomstig van die Wes-Indiese Eilande: Sir Garfield Sobers, Lance Gibbs, George Headley, Brian Lara, Chris Gayle, Clive Lloyd, Malcolm Marshall, Alvin Kalicharan, Sir Andy Roberts, Rohan Kanhai, Sir Frank Worrell, Sir Clyde Walcott, Sir Everton Weekes, Sir Curtly Ambrose, Michael Holding, Courtney Walsh, Joel Garner, Sir Viv Richards en Sir Wes Hall is almal ingelyf in die IKR se Heldesaal.[14][15]

Die Wes-Indiese Eilande het die IKR se Krieketwêreldbeker twee keer verower (in 1975 en 1979, toe dit die Prudentialbeker was), die IKR Twintig20-wêreldbeker eenkeer (in 2012), die IKR Kampioenetrofee een keer (in 2004), en was naaswenners in die o/19-wêreldbekertoernooi (in 2004). Hulle was die eerste krieketspan om die krieketwêreldbekertoernooi twee keer te wen, maar hul rekord is later deur Australië se vier wêreldbekeroorwinnings verbeter en deur Indië in 2011 geëwenaar. Wes-Indië is ook die eerste span wat twee agtereenvolgende wêreldbekertoernooie kon wen, dit is sedertdien oortref deur drie agtereenvolgende wêreldbekeroorwinnings deur Australië (in 1999, 2003 en 2007). Wes-Indië was die eerste span om in drie agtereenvolgende wêreldbekertoernooieindstryde te verskyn (in 1975, 1979 en 1983), sedertdien oortref deur vier agtereenvolgende wêreldbekertoernooieindstrydverskynings deur Australië (in 1996, 1999, 2003 en 2007).

Die Wes-Indiese Eilande het beide die Krieketwêreldbeker 2007 en die T20-wêreldbeker in 2010 gehuisves; hulle sal die volgende o/19-wêreldbeker 2022 aanbied. In Junie 2019, gedurende die Krieketwêreldbeker 2019, het die Wes-Indiese Eilande hul 800ste EDI-wedstryd gespeel.[16]

GeskiedenisWysig

Vroeë toereWysig

 
Learie Constantine, wat in die 1920’s en 1930’s toetskrieket gespeel het, was een van die eerste groot Wes-Indiese spelers

Soos in ander dele van die wêreld het Britse kolonisasie die spel krieket na Wes-Indië gebring, wat vinnig begin ontwikkel het. Die Wes-Indiese krieketgeskiedenis het in die 1880’s begin, toe ’n verteenwoordigende span saamgestel is om na Kanada en die Verenigde State te toer.[17][18] Die eerste bekende internasionale krieket wat in Wes-Indië gespeel is, was tussen plaaslike spanne, hoofsaaklik bestaande uit wit spelers, en Engelse toeriste – die Middlesex-speler Robert Slade Lucas het in 1894–95 met ’n span na Wes-Indië getoer,[19] en twee jaar later het Arthur Priestley ’n span na Barbados, Trinidad, en Jamaika gelei, wat vir die eerste keer ’n "All West Indies"-span ingesluit het, wat die gasheer kon wen.[20] Lord Hawke se Engelse span, insluitende verskeie Engelse toetsspelers, het in dieselfde tyd getoer en teen Trinidad, Barbados en Brits-Guiana (nou Guyana) gespeel.[21] In 1900 het die blanke Trinidadse Aucher Warner, die broer van die toekomstige Engelse kaptein Pelham Warner, ’n toerende span na Engeland gelei, maar nie aan een van die wedstryde op hul toer is eersterangse status toegeken nie.[22] Twee winters later, in 1901–02, het die Hampshirepaaltjiewagter Richard Bennett se span na Wes-Indië getoer, en drie wedstryde teen ’n span genoem "Wes-Indië" gespeel, wat die gasheer met 2–1 gewen het.[23] In 1904–05 het Lord Brackley se span na die Karibiese gebied getoer en albei hul wedstryde teen Wes-Indië gewen.[24]

Die toere na Engeland is in 1906 voortgesit, toe Harold Austin ’n Wes-Indiese span na Engeland gelei het.[25] Sy span het teen ’n aantal countyspanne gespeel, en in die wedstryd teen ’n "Engeland XI" gelykop gespeel. Hierdie Engelse span het egter net een destydse toetsspeler ingesluit – die paaltjiewagter Dick Lilley – en hy het nie aan Engeland se onlangse toer na Suid-Afrika in 1905–6 deelgeneem nie. Die Marylebone Krieketklub (MKK), wat die opsig oor alle amptelike Engelse oorsese toere oorgeneem het, het Wes-Indië in 1910–11[26] en in 1912–13 besoek, maar daar was nie verdere internasionale krieket totdat die Wes-Indiese span in 1923 na Engeland getoer het nie. Dié toer het nie ’n wedstryd teen ’n Engelse span ingesluit nie, maar daar was ’n einde-van-die-seisoen-wedstryd tussen HDG Leveson-Gower se span en ’n virtuele Engelse toetsspan op die Scarborough krieketfees, wat Leveson-Gower se span met net 4 paaltjies gewen het.[27] In 1925–26 het die MKK weer na die Wes-Indiese eilande getoer.[28]

Die MKK was gretig om krieket in die hele Britse Ryk te bevorder, en op 31 Mei 1926 het die Wes-Indiese Krieketraad, saam met sy Nieu-Seelandse en Indiese eweknieë, by die Imperiale Krieketkonferensie (IKK) aangesluit, wat voorheen net uit die MKK en verteenwoordigers uit Australië en Suid-Afrika bestaan het.[29] Ná hul toetrede tot die IKK kon Wes-Indië nou amptelike toetswedstryde speel, wat na die belangrikste en vernaamste internasionale krieketwedstryde verwys, en die Wes-Indiese span het op 23 Junie 1928 die vierde span geword wat ’n amptelike toetswedstryd gespeel het, toe hulle teen Engeland op Lord’s in Londen te staan gekom het.[30] Hulle het egter nie onmiddellike behaal geniet nie – die Wes-Indiese span het al drie driedaagse toetse in daardie 1928-toer duidelik verloor, en versuim om 250 lopies in al hul ses beurte aan te teken. Hulle het ook nie daarin geslaag om Engeland onder 350 lopies vas te bind nie en Engeland het dié reeks heeltemal oorheers.[31]

Die vroeë toetse (1930’s en 1940’s)Wysig

 
Die Wes-Indiese span wat in 1930–31 na Australië getoer het
 
Die Wes-Indiese krieketspelers George Francis, Learie Constantine en Herman Griffith tydens die toer na Australië in 1930–31
 
Die Australiër Bill Hunt gesels met die Wes-Indiër Learie Constantine tydens die 1930–31-toer na Australië
 
Wes-Indiese werknemers gedurende die Tweede Wêreldoorlog in die Verenigde Koninkryk, waaronder die krieketspeler Learie Constantine

Die Wes-Indiese span het in die 1930’s 19 toetse tydens vier reekse teen Engeland en een reeks teen Australië gespeel. Die eerste vier daarvan is teen ’n Engelse span gespeel wat in 1929–30 onder Freddie Calthorpe getoer het. Gelyktydig het Harold Gilligan ’n ander Engelse span na Nieu-Seeland aangevoer, waarvolgens die Engelse span in Wes-Indië nie ’n volstoomspan was nie. Die reeks eindig een-elk, en die Wes-Indiese span het op 26 Februarie 1930 hul eerste toetsoorwinning behaal. Die Wes-Indiese George Headley het die meeste lopies (703) aangeteken en Learie Constantine die meeste paaltjies (18) geneem.[32]

Die Wes-Indiese span het in 1930–31 na Australië getoer.[33] Hulle het die toetsreeks met 4–1 verloor. Die vyfde en laaste toets het die een of ander verrassing gesien – die Wes-Indiese span het eerste begin kolf en die eerste drie dae ’n voorsprong van 250 lopies met nog vyf paaltjies oor in hul tweede beurt aangeteken. Hul boulers het ’n groot opskudding behaal, nadat Herman Griffith vier paaltjies geneem en Wes-Indië met 30 lopies hul eerste oorsese toets gewen het. Toe die span huis toe trek, het hulle ’n goeie indruk onder die Australiese publiek gelaat, alhoewel die span aan die begin verskeie kulturele verskille in die gesig gestaar het – byvoorbeeld het hul gasheer oorspronklik nie besef dat hul Rooms-Katolieke gaste sou weier om gholf op Sondae te speel of om by ’n meer ruwe gedrag aan te sluit. Die Wes-Indiese spanne is altyd deur blankes aangevoer, en die toerspan het sewe blankes en elf "inheemse" ingesluit, en die Wes-Indiese Krieketraad het aan hul Australiese eweknie geskryf "dat almal in dieselfde hotelle sal bly". Australië het destyds sy "Wit Australië"-beleid gehad, waarvolgens die Australiese Krieketraad vir die Australiese regering moes verseker dat die nie-blankes Australië na die toer sal verlaat. Toe die Wes-Indiese span in Sydney aankom, is die blankes in ’n ander hotel as die swartes gehuisves. Hulle het protes aangeteken en daarna is aan hul wense voldoen. Die toer was duur en destyds was Australië ook deur die Groot Depressie geraak.[34] Die Wes-Indiese span het vier van hul 14 eersterangse wedstryde gewen en agt verloor.

In 1933 het die Wes-Indiese span weer na Engeland getoer. Hul gasheer het pas teruggekom van hul oorwinning oor Australië in die berugte lyfkrieket-reeks,[35] waar Engeland se aggressiewe boulwerk op die lyf met ’n veld aan die bykant baie kritiek ontlok het. Engeland het die drie-toetsreeks met driedaagse toetse teen die Wes-Indiese span met 2–0 gewen. Die tweede, onbesliste toets op Old Trafford, Manchester, het ’n interessante voetnota na die lyfkrieket-reeks geword, toe beide Manny Martindale en Learie Constantine lyfballe – vinnige, kort aflewerings direk op die kolwer se lyf – teen die Engelse geboul het, die enigste keer wat hulle sulke aflewerings in die gesig gestaar het.[36] Dié taktiek was egter nie doeltreffend nie, nadat Douglas Jardine, die Engelse kaptein wat vir sy spelers opdrag gegee het om op die manier vir die Australiërs te boul, nie gekantel het nie en hy sy enigste toetshonderdtal, 127 van Engeland se totaal van 374, aangeteken het.[37]

’n Verdere Engelse toer na Wes-Indië het in 1934–35 gevolg.[38] Engeland wen die eerste uitgereënde toets in Barbados op ’n swak blad met 4 paaltjies, in ’n wedstryd waarin 309 lopies aangeteken is.[39][40] Albei spanne het een van hul beurte gesluit verklaar, om hul boulers voordeel uit die swak blad te laat trek. Die tweede toets kon die Wes-Indiese span met 217 lopies wen, en ná ’n gelykop in die derde toets sal die reeks in die laaste wedstryd op Sabinapark in Jamaika beslis word. ’n Massiewe 70 nie uit nie van George Headley het die Wes-Indiese span met 535 vir 7 laat wen. Ondanks ’n honderdtal deur Les Ames kon Engeland die afrekening nie vermy nie en het met ’n beurt en 161 lopies verloor – Wes-Indië het sodoende sy eerste toetsreeksoorwinning ingepalm.

Die Wes-Indiese span het in 1939 na Engeland getoer.[41] Engeland het die eerste toets op Lord’s maklik met 8 paaltjies gewen, vervolgens ’n natgereëne gelykop in Manchester, en ’n uiteindelike gelykop met ’n hoë telling op The Oval in middel-Augustus. Die hoogtepunt vir die Wes-Indiese span was George Headley se honderdtalle in albei beurte tydens die toets op Lord’s. Met die wolke van die Tweede Wêreldoorlog, oënskynlik op die punt om Europa te omhul, is die res van die toer afgelas en die Wes-Indiese span het huis toe getrek.[42] Hulle sou tot op 21 Januarie 1948 nie meer verdere toetse speel nie; die eerste toets ná die oorlog eindig teen die Engelse span onbeslis.[43] Die tweede toets was ook gelykop, en beide George Carew en Andy Ganteaume kon honderdtalle aanteken. Ganteaume is toe laat val, en eindig met ’n toetsgemiddelde van 112 – die hoogste in die toetsgeskiedenis.[44] Die Wes-Indiese span het die laaste twee toetse van die reeks gewen, nadat hulle minder as 100 lopies gejaag het, en die reeks met 2–0 beklink, hul eerste oorsese reeksoorwinning.

In 1948 het die Wes-Indiese span na die pas onafhanklike Indië vir die eerste keer in ’n vyf-toetsreeks getoer. Dié toer het ’n nie-toetstoer na Pakistan voorafgegaan,[45] en is deur ’n soortgelyke toer na Ceylon opgevolg.[46] Ná drie onbesliste toetse met hoë tellings teen Indië, het die Wes-Indiese span die vierde toets met ’n beurt klaargemaak, voordat in ’n vyfde, naelbyttoets die Indiese span net ses lopies – met twee paaltjies oor – vir ’n oorwinning moes aanteken, maar nadat die tyd uitgeloop het, kon Wes-Indië die reeks met 1–0 beklink. Vanaf sy honderdtal in die reeks teen Engeland kon Everton Weekes ’n rekord van aangetekende honderdtalle in vyf agtereenvolgende toetsbeurte aanteken.[47]

Die naoorlogse tydperk (1950’s)Wysig

 
Die drie Wes-Indiese krieketspeler Frank Worrell, Everton Weekes en Clyde Walcott tydens die 1951-52-toer na Australië

In 1950 is ’n verdere toer na Engeland onderneem, en dié reeks het die opkoms van die Wes-Indiese draaipaar, Sonny Ramadhin en Alf Valentine, gesien. Engeland het die eerste toets met 202 lopies gewen, maar Valentine en Ramadhin se boulwerk sou die reeks vir die besoekers laat beklink. In die tweede toets het die Wes-Indiese span 326 aangeteken, danksy 106 van Allan Rae voordat Valentine (4 vir 48) en Ramadhin (5 vir 66) Engeland in die eerste beurt laat kantel het. ’n Reuse 168 deur Clyde Walcott het vir Engeland ’n teoretiese teiken van 601 opgestel. Ramadhin se 6 vir 86 en Valentine se 3 vir 79 het die gasheer op ’n 274 beperk. Die draaipaar het 12 paaltjies geneem, Frank Worrell het 261 en Everton Weekes 129 aangeteken, toe die Wes-Indiese span in die derde toets met 10 paaltjies weghardloop, in die vierde toets het Valentine en Ramadhin altesaam 14 paaltjies geneem en beide Rae en Worrell het honderdtalle aangeteken, waarvolgens Engeland met ’n beurt verslaan is. Die Wes-Indiese span kon die reeks met 3–1 beklink.[48]

In 1951–1952 het die Wes-Indiese span na Australië getoer. In die eerste toets is hulle naelskraaps met drie paaltjies verslaan, terwyl die twee draaiers hul prestasie oënskynlik kon voortsit met twaalf paaltjies tussen hulle. Die tweede toets het met sewe paaltjies verloor gegaan, toe Australië op Wes-Indië se 362 en 290 met 567 (insluitende honderdtalle deur beide Lindsay Hassett en Keith Miller) en 137 vir 2 antwoord. Ná 6 paaltjies deur Worrell in die derde toets het Australië met net 82 verloor, en die Wes-Indiese span sal uiteindelik met ses paaltjies wen om sodoende terug te trek na 2–1 in die reeks. In die vierde toets het die Wes-Indiese span naelskraaps verloor. Worrell, wat met ’n beseerde hand gekolf het, het 108 aangeteken en die Wes-Indiese span 272 laat bereik, voordat Australië met 216 kon antwoord. 203 van Wes-Indië het vir Australië ’n teiken van 260 opgestel. 5 paaltjies van Valentine het gehelp om die Aussies op 222 vir 9 vas te bind; hulle moes 38 lopies met een oorblywende paaltjie aanteken. Hulle het egter nie daarin geslag nie, nadat deur ’n uitstekende loofwerk tussen die paaltjies deur die Australiese Bill Johnston en Doug Ring Wes-Indië beide sy kalmte en die wedstryd laat verloor het. In die vyfde toets het drie kolfbeurte ineengestort, nadat Australië (116 en 377) Wes-Indië (78 en 213) met 202 lopies verslaan en die reeks sodoende met 4–1 beklink.[49] Die Wes-Indiese span het toe na Nieu-Seeland getoer. In die eerste toetsontmoeting tussen albei spanne kon die toeriste ’n oorwinning met vyf paaltjies aanteken. In die tweede en laaste toets het Allan Rae 99, Jeffrey Stollmeyer 152, Frank Worrell 100 en Clyde Walcott 115 aangeteken en sodoende die Wes-Indiese span na 546 vir 6 geneem. Daar was egter nie genoeg tyd om hul teenstanders twee keer uit te boul nie, en die gasheer het 160 aangeteken en hulle is opgevolg met 17 vir 1 toe die paaltjies gelig is, waarvolgens die Wes-Indiese span as reekswenners gekroon is.[50]

Die Indiese span het aan die begin van 1953 kom besoek.[51] Die Wes-Indiese span kon die tweede van die vyf toetse wen, en al die ander toetse het onbeslis geëindig. Die hoogtepunt van hierdie reeks was Frank Worrell se 237 in die vyfde toets, en al drie die Wes-Indiese kolwers kon honderdtalle aanteken, waardeur Wes-Indië dié reeks met 1–0 beklink het. Len Hutton het ’n MCC-span (Engeland) in 1953–1954 na die eilande gelei. Sonny Ramadhin het weer vir Wes-Indië uitgeblink en 23 paaltjies geneem (geen ander Wes-Indiese speler kon meer as 8 paaltjies neem nie), en Walcott se 698 lopies was meer as 200 hoër as die naasbeste Wes-Indiese kolwer, Everton Weekes, s’n. Die vyf-toetsreeks het onbeslis met 2–elk geëindig.

Australië het Wes-Indië in 1954–1955 besoek en die reeks beklink.[52] Nadat die Aussies 515 in die eerste beurt van die eerste toets aangeteken het, het die Wes-Indiese span met 9 paaltjies afgegaan. Daarna was Wes-Indië se 382 in die skadu van die 600 vir 9 wat deur die toeriste aangeteken is en die tweede toets het onbeslis geëindig. In ’n laetelling derde toets het Australië (257 en 133 vir 2) die gasheer (182 en 207) met 8 paaltjies verslaan. Nadat Australië 668 in die vierde toets aangeteken het, was die reeks vir Wes-Indië verlore, alhoewel ’n dubbele honderdtal deur die kaptein Denis Atkinson en ’n wêreldrekordvennootskap om die sewende paaltjie Wes-Indië 510 laat aanteken en die vierde toets sodoende onbeslis laat eindig het. In die vyfde toets het Wes-Indië die loot gewen en verkies om eerste te kolf. Walcott se 155 was die hoogste telling van hul 357. Die Australiërs het toe gekolf en gekolf, altesaam in 245.4 beurte in die sesdaagse toets, en hulle kon 758 vir 8 aanteken, nadat vyf spelers honderdtalle behaal het. Wes-Indië se telling van 319 in hul tweede beurt het hulle die toets met ’n beurt en 82 lopies laat verloor, en met drie wedstryde teenoor nul in die reeks. Walcott het rekords opgestel nadat hy vyf honderdtalle gemoker het, en twee keer honderdtalle in beide beurte van ’n wedstryd. ’n Vier-toetsreeks deur Nieu-Seeland het in Februarie 1956 gevolg.[53] Ná twee oorwinnings met ’n beurt en een met 9 paaltjies, is die Windies in die vierde toets deur die Kiwis verras, nadat Nieu-Seeland hulle met 145 en 77 klop om sodoende hul eerste toetsoorwinning in hul 45ste toets aan te teken.

John Goddard het in 1957 die Wes-Indiese span vir ’n vyf-toetsreeks na Engeland aangevoer, maar dit het met 3–0 verlore gegaan, en Engeland het die beter een van die twee onbesliste toetse gehad.[54] Gerry Alexander het in 1957–1958 ’n span aangevoer wat Pakistan 3-1 kon klop.[55] In hierdie reeks kon Garry Sobers in Jamaika 365 nie uit nie aanteken, die destyds hoogste telling in toetskrieket. Alexander het die Wes-Indiese span ook na ’n reeksoorwinning met 3–0 in ’n vyf-toetsreeks in Indië,[56] en ’n 2–1-nederlaag teen Pakistan in ’n drie-toetsreeks in die volgende winter geneem.[57] In 1959–1960 het Wes-Indië onder sy kapteinskap in ’n vyf-toetsreeks tuis teen Engeland met 1–0 verloor.[58]

’n Tydperk van gemengde resultate (1960’s)Wysig

 
’n Krieketwedstryd in Trinidad gedurende die 1960’s
 
Van links na regs: die Australiese kaptein Ray Lindwall, die Australiese eerste minister Robert Menzies, Lindsay Hassett en die Wes-Indiese kaptein Frank Worrell tydens die Wes-Indiese toer na Australië in 1961

Ondanks die feit dat Wes-Indië ’n streek is waar blankes ’n minderheid vorm, is die Wes-Indiese span tot in 1960 net deur blanke kapteins aangevoer, hoewel dit meer ’n sosiale as ’n rassistiese diskriminasie was. Regdeur die 1950’s het die sosiale teoretikus C.L.R. James, die toenemend politieke voormalige krieketspeler Learie Constantine en ander vir ’n swart kaptein gepleit.[59] Constantine self het vir Jackie Grant in die veld teen Engeland tydens die 1937–38-toer ingestaan,[60] en George Headley het die Wes-Indiese span in die eerste toets teen Engeland in 1947–48 aangevoer, nadat die benoemde blanke kaptein, John Goddard, beseer was. Geen swart speler is egter as kaptein vir ’n hele toetsreeks benoem nie, totdat Frank Worrell Wes-Indië in hul 1960–61-toer na Australië aangevoer het. Gedurende sy drie jaar as kaptein het Worrell ’n klomp talentvolle, maar rou krieketspelers in waarskynlik die beste span ter wêreld omgeskep.

In 1960 was Australië die beste span ter wêreld, maar op ’n pad ondertoe, terwyl Wes-Indië op pad boontoe was. Toe albei spanne in 1960 ontmoet, was hulle amper op gelyke vlak.[61][62] Die uitslag was ’n reeks wat as een van die beste in die krieketgeskiedenis beskou word. Die eerste toets op die Brisbane-krieketveld was die eerste wat gelykop geëindig het, wat in krieket beteken dat die span wat laaste gekolf het met dieselfde puntestand as hul teenstanders uitgeskakel is. Die spanne het die volgende twee toetse gedeel. In die vierde het Australië se laaste paar, Ken Mackay en Lindsay Kline, tydens die laaste 100 minute gekolf en ’n gelykop afgedwing, terwyl Australië die laaste toets en die reeks met twee paaltjies kon wen. Een van die toetse is deur ’n rekordskare van 90 800 bygewoon.[63] Worrell se span was so indrukwekkend dat na dié toetsreeks ’n nuwe trofee tussen die twee spanne geskep is en na die Wes-Indiese kaptein genoem is: Die Frank Worrell-trofee.

Wes-Indië kon Indië die volgende jaar met 5–0 tuis verslaan,[64] en in 1963 het hulle Engeland met 3–1 verslaan.[65] Die toets op Lord’s tydens dié reeks het ’n beroemde eindpunt gesien. In die twee oorblywende aflewerings het Engeland ses lopies vir ’n oorwinning benodig, en Wes-Indië een paaltjie. Die Engelse kolwer was Colin Cowdrey, wat sy linkerarm weens ’n fraktuur vroeër die dag in ’n hangverband gehad het.[66] David Allen het die twee laaste balle egter veilig gespeel en die wedstryd in ’n gelykop laat eindig. Worrell het ná die einde van die reeks as kaptein bedank. Die Wes-Indiese Krieketraad het Garry Sobers as sy opvolger benoem.

Worrell het egter as spanbestuurder gedien toe Wes-Indië Australië in 1964–65 gehuisves het. Die wedstryde is hoogs geveg, met beskuldigings rondom Charlie Griffith se aksie (hy is van balgooiery, wat volgens die krieketreëls verbode is, beskuldig) en opslaggevegte. Die Wes-Indiese span kon dié reeks met 2–1 beklink en is vervolgens as die nieamptelike wêreldkampioen beskou. Sobers was nie so goed in die spanbestuur soos Worrell nie en daar het binnekort krake opgedaag. Dikwels het sy individuele uitmuntendheid die verskil tussen oorwinning en nederlaag gemaak. Regdeur die 1960’s is die Wes-Indiese boulwerk deur Wes Hall, Griffith, Lance Gibbs en Sobers self aangevoer. Beide Hall en Griffith het verbleik en toe aan die einde van dié dekade afgedank, maar Wes-Indië kon tot in die middel-1970’n nie opvolgers vind nie.

Sobers was op sy hoogtepunt in Engeland in 1966, en hy het in die vyf toetse 722 lopies aangeteken en 20 paaltjies geneem. Hy kon drie keer die merk van 150 oorsteek, en die 163* op Lord’s het ’n sekere nederlaag in ’n nabye oorwinning omgeskep. Wes-Indië kon die reeks met 3–1 beklink. Engeland het in 1967–68 na Wes-Indië vir ’n reeks getoer wat vir Engeland se doelbewuste stadige spel bekend geword het. Wes-Indië was gedwonge om in die eerste toets op te volg, maar kon die sege sonder moeite verseker. Die tweede toets is op ’n onvoorbereide kolfblad op Sabinapark gespeel. Engeland het die belangrike loot gewen en 376 aangeteken. Die bons van die blad af het baie ongelyk geraak, Wes-Indië het na 143 afgestap en oorgegee. Op die vierde dag in die tweede beurt het ’n omstrede besluit tot onrus in die gehoor gelei, en die wedstryd moes tydelik onderbreek word. In ’n vreemde besluit het die Wes-Indiese Krieketraad ingestem om 75 minute by die sesde dag se speel by te voeg om die verlore tyd te kompenseer. Sobers het in ’n uitstekende beurt van 113 nie uit nie gespeel, waarvolgens Wes-Indië vir Engeland ’n teiken van 159 in 155 minute gegee het. Engeland was op die punt om die wedstryd te red, maar het agt paaltjies vir 68 verloor. In die vierde toets het Wes-Indië gedurende die eerste beurt ’n voorsprong van 122 in Port-of-Spain behaal, maar in die tweede beurt met ’n telling van 92 vir 2, wou Sobers, gefrustreer deur Engeland se stadige aflewerings, aan homself ’n kans gee, al was dit net klein, om te wen, en het die beurt verrassend verklaar, ’n besluit waarvoor hy destyds hewige kritiek deurgeloop het. Aan Engeland is ’n teiken van 215 in 165 minute gestel en hulle het daarin geslaag met net drie minute oor. Wes-Indië het ’n laaste poging onderneem om die laaste toets te wen, maar Engeland kon dit met net een paaltjie oor in hul tweede beurt beklink. Wes-Indië het dié reeks met 0–1 verloor, hul eerste nederlaag sedert 1960–61.

Australië en Bill Lawry kon in 1968–69 wraak neem, nadat hulle Wes-Indië tuis met 1–3 verslaan het. Nieu-Seeland kon die volgende reeks ewenaar, en in 1969 is Wes-Indië met 0–2 in Engeland geklop.

Wêreldoorheersing (1970’s)Wysig

 
Garfield Sobers was tussen 1964–65 en 1971–72 Wes-Indië se toetskaptein

Wes-Indië se ellende het in die 1970’s voorgegaan. Tuis in 1970–71 het hulle vir die eerste keer teen Indië verloor. Die volgende jaar het ’n vyf-toetsreeks teen Nieu-Seeland geëindig sonder dat een van albei spanne naby aan ’n oorwinning was. Die belangrikste ontdekking in dié reeks teen Nieu-Seeland was Lawrence Rowe, wat sy debuut met ’n dubbele honderdtal en ’n honderdtal afgeskop het. Onder Rohan Kanhai se kapteinskap het Wes-Indië die eerste teikens van ’n hernuwing getoon. Australië het tydens die taai 1972–73-reeks in Wes-Indië twee toetse gewen. Na Sobers se terugkoms – en nog steeds met Kanhai as kaptein – kon die Wes-Indiese span in 1973 Engeland met 2–0 verslaan. Dit het ’n oorwinning met ’n beurt en 226 lopies op Lord’s ingesluit, hul hoogste oorwinning oor Engeland nog. Die terugreeks in Wes-Indië het 1–1 geëindig, maar die gasheer was die beter span. Rowe het sy lopie-aantekening met drie honderdtalle, insluitende ’n 302 in Kingston voortgesit. Die laaste toets van hierdie 1973–74-reeks het die einde van ’n era in Wes-Indiese krieket ingelui – dit was die laaste toets van beide Garry Sobers en Rohan Kanhai, en het die opkoms van die snelbouler Andy Roberts gekenmerk.

Die nuwe kaptein Clive Lloyd het sy eerste verskyning in toetskrieket in 1966 gemaak en het sedertdien ’n vaste instelling in die span geword. Sy bebrilde voorkoms en ’n buk naby die skouers het maskeer dat hy ’n baie fyn veldwerker, veral in die buiteblad, en ’n verwoestende slagspeler was. Lloyd se eerste taak was die toer na Indië in 1974–75. Wes-Indië kon die eerste twee toetse maklik wen. Gordon Greenidge het sy loopbaan met 107 en 93 in die eerste toets afgeskop. Vivian Richards het in sy debuut gesukkel, maar kon 192* in sy tweede toets aanteken. Indië kon herstel om die volgende twee toetse te wen, maar Lloyd slaan 242* in die laaste toets en laat Wes-Indië dié reeks beklink.

Wes-Indië het die eerste Krieketwêreldbeker in Engeland gewen, nadat hulle Australië in die eindstryd op Lord’s verslaan het. In 1975–76 het hulle na Australië getoer, maar het met 1–5 in die ses-toetsreeks verloor, en hulle kon daarna Indië tuis met 2–1 in ’n vier-toetsreeks in dieselfde winter verslaan. In Australië het die snelbouler Michael Holding sy eerste verskyning gemaak. Beide Colin Croft en Joel Garner het hul debuut die volgende jaar gemaak, en Malcolm Marshall twee jaar later. In die volgende vier jaar het Wes-Indië ’n kwaliteitsboulspan saamgestel wat nog selde voorheen gesien is. In die toer na Indië het Vivian Richards sy debuut gemaak, glo die fynste Wes-Indiese kolwer nog, en Gordon Greenidge, wat by die sterk kolfspan aangesluit het, wat alreeds uit Alvin Kallicharran en die aanvangskolwer Roy Fredericks, bykomende tot Rowe en Lloyd bestaan het. Hierdie spelers het die kern van die span gevorm wat tot aan die begin van die 1990’s as wêreldkampioen in toetskrieket beskou is.

Vervolgens het die Wes-Indiese span in 1976 na Engeland getoer.[67] In ’n televisie-onderhoud voor die reeks het die Engelse kaptein Tony Greig opgemerk dat die Wes-Indiese span onder druk swak vaar en dat "ons hulle sal laat gril". Hierdie opmerking, veral omdat dit deur ’n Suid-Afrikaans-gebore speler was, het ’n rou senuwee van die Wes-Indiërs geraak. Regdeur die reeks was die Engelse kolwers onderworpe aan ’n baie vyandige boulwerk. Nadat die eerste twee toetse gelykop geëindig het, het Wes-Indië die volgende drie gewen. Van die Wes-Indiese span se baie hele het Richards met 829 lopies in vier toetse uitgeblink. Hy slaan 232 op Trent Bridge en 291 op The Oval. Greenidge het drie honderdtalle aangeteken, waarvan twee op die moeilike paaltjie van Old Trafford. Roberts en Holding het 55 paaltjies tussen hulle gedeel, Holding se 8 vir 92 en 6 vir 57 op die nuttelose paaltjie op The Oval was ’n uitstekende poging.

Wes-Indië kon in 1976–77 ’n tuisreeks teen ’n moeilike Pakistanse span wen. Enkele maande later het die Wêreldreekskrieketskandaal opgedaag. Die meeste van die Wes-Indiese spelers het kontrakte onderteken met die Australiese televisiemagnaat Kerry Packer, wat besig was om sy eie internasionale kriekettoernooi van stapel te stuur. Die Australiese span, wat die volgende jaar na Wes-Indië getoer het, het geen van Packer se spelers ingesluit nie. Die Wes-Indiese Krieketraad het ’n volstoomspan op die veld gestuur met die redenasie dat geen Wes-Indiese speler geweier het om te speel nie, maar geskille het ontstaan rakende betaling en die keuse van sekere spelers. Voor die derde toets het Lloyd as kaptein bedank. Binne twee dae het al die ander Wes-Indiese spelers hulself onttrek. Alvin Kallicharran het die span in die oorblywende toetse van dié reeks aangevoer, en Windies kon met 3-1 wen.

Die Wes-Indiese Krieketraad het die Wêreldreekskrieketspelers toegelaat om aan die Krieketwêreldbeker 1979 deel te neem, en Wes-Indië kon die titel sonder groot moeite verdedig. Aan die einde van 1979 is die Wêreldreekskrieketkwessie opgelos. Kallicharran is afgesit nadat Wes-Indië ’n ses-toetsreeks teen Indië met 1-0 verloor het en Lloyd is as kaptein heringestel vir ’n toer teen ’n volstoom Australië (waar die Windies met 2–0 kon wen, met een gelykop) en Nieu-Seeland. Die laasgenoemde toer was vol omstredenheid. Nieu-Seeland het die eerste toets op Carisbrook met een paaltjie gewen, maar Wes-Indië was nie tevrede met die skeidsregters nie. Wes-Indië se ontevredenheid het tydens die volgende toets op Lancasterpark oorgekook. Terwyl hy na die bal hardloop, stoot Colin Croft doelbewus die skeidsregter Fred Goodall. Toe Goodall met Lloyd oor Croft se gedrag gaan gesels het, moes hy die hele pad stap om die Wes-Indiese kaptein te ontmoet, aangesien laasgenoemde nie ’n duim van sy posisie by die paaltjies beweeg het nie. Ná tee op die derde dag het Wes-Indië geweier om op die veld te stap, tensy Goodall verwyder word. Hulle is oorreed om voort te gaan, en dit het intense onderhandelinge tussen die twee beheerliggame geneem om die toer op koers te hou. Die Kiwis het die drie-toetsreeks gewen nadat die tweede en derde toets gelykop was. Nietemin was dié nederlaag die laaste in die volgende 15 jaar vir Wes-Indië.

Oorheersing, rebelle en platloop (1980’s)Wysig

 
Viv Richards, met ’n toetskolfgemiddelde van 50.23 uit 121 wedstryde, was tussen 1985 en 1986 kaptein van Wes-Indië, ’n tydperk waarin Wes-Indië die beste toetsnasie ter wêreld was.

Die 1980’s het met ’n 1–0-oorwinning in Engeland ná vyf toetse, 1–0 in Pakistan ná vier toetse, 2–0 tuis oor Engeland ná vier toetse en ’n 1-elk-gelykop in Australië afgeskop. Daarna het in 1982–83 ’n Wes-Indiese rebellespan na ’n Suid-Afrika onder apartheid getoer. Dié span is deur Lawrence Rowe gelei en het vername spelers soos Alvin Kallicharran, Colin Croft, Collis King en Sylvester Clarke ingesluit. Die Wes-Indiese Krieketraad het hierdie spelers lewenslang geskors (wat later herroep is), en sommiges is die terugkeer geweier. Die rebelle het die volgende jaar egter nog ’n toer gereël, en dié span het die meeste spelers van die oorspronklike span ingesluit. Ten spyte van hierdie verlies aan talent kon die amptelike Wes-Indiese span sy oorheersing voortsit. Gedurende hierdie tydperk het Wes-Indië hulself as een van die beste spanne in internasionale toetskrieket gevestig, met hul hoogtepunt dalk tydens die 1984-toer na Engeland, wat hulle met 5–0 kon beklink, die enigste keer in die krieketgeskiedenis wat ’n toerende span ’n vyf-toetsreeks skoonskip kon wen. Dit is opgevolg deur ’n tweede skoonskip teen Engeland in 1985–86 tuis. Gelyktydig het die Wes-Indiese span ook die destydse rekord van elf agtereenvolgende toetsoorwinnings opgestel; dit was deel van ’n nog bestaande rekord van 27 toetse sonder nederlaag. Tussen 1980 en 1985–86 kon hulle 10 van 11 toetsreekse wen, die 1981–82-reeks in Australië was 1–1-gelykop. Die Wes-Indië se enigste noemenswaardige destydse nederlaag was in ’n EDI-wedstryd, nadat hulle, tot algemene verrassing, die eindstryd van die Krieketwêreldbeker 1983 teen Indië verloor het.

Die Wes-Indiese kaptein Clive Lloyd het ná die 1984–85-reeks teen Australië uit toetskrieket bedank. Altesaam het Lloyd die Wes-Indiese span in 74 toetswedstryde aangevoer, waarvan hulle 36 kon wen. Vivian Richards het Lloyd opgevolg, en het die sukses voortgesit. Intussen het ’n verandering in die ou garde ook plaasgevind. Beide Joel Garner en Michael Holding het teen 1987 uitgetree. ’n Belangrike ontdekking was Curtly Ambrose, wat so lank soos Garner en ewe doeltreffend met die bal was. Courtney Walsh, wat in 1984 sy eerste verskyning gemaak het, het met ’n aksie geboul wat soos Holding s’n gelyk het. Ian Bishop het oor ’n soortgelyke aksie beskik, en was as ’n bouler ewe goed totdat beserings sy loopbaan onderbreek het. Patrick Patterson was vinniger as die hele res, maar het ’n kort loopbaan gehad. Marshall was nog steeds die fynste snelbouler ter wêreld. Maar die kolfwerk het teikens van swakheid begin toon, ondanks die teenwoordigheid van Richards, Greenidge en Desmond Haynes. Wes-Indië kon nie vir die halfeindstryd van die Krieketwêreldbeker 1987 kwalifiseer nie. Aan die einde van die 1980’s, terwyl hulle nog die beste span in die wêreld was, het hulle die aura van onoorwinlikheid verloor wat hulle in die middel van dié dekade nog gehad het. Die opsporing van goeie plaasvervangers vir ou spelers het weer ’n probleem begin word.

Val van roem (1990’s–2007)Wysig

 
Courtney Walsh, kaptein van Wes-Indië in 1993–1994 en 1997–1998
 
Brian Lara hou die wêreldrekord vir die hoogste beurttelling in toetskrieket (400 teen Engeland in 2003/04)

Gedurende die 1990’s is die Wes-Indiese span ’n geweldige slag toegedien, nadat sleutelspelers soos Richards, Greenidge, Dujon en Marshall hul uittrede aangekondig het (almal het ná die Wes-Indiese toer na Engeland in 1991 uitgetree), en ’n glorieryke tydperk laat beëindig het. Dit het ’n jong en onervare span agtergelaat. Ná Richards se aftrede was Richie Richardson (wat as nuwe kaptein aangewys is), Desmond Haynes (wat gou laat val is), Gus Logie (wat herroep is), Courtney Walsh (wat nou die leier van die Wes-Indiese snelaanval was) en Roger Harper (wat gekom en gegaan het) die enigste krieketspelers met ’n belangrike ervaring. Dit het hul prestasie egter nie onmiddellik geraak nie. Richie Richardson was ’n ordentlike opvolger vir Richards. ’n Nuwe groep jong spelers soos Brian Lara, Curtly Ambrose, Ian Bishop, Jimmy Adams, Carl Hooper, Phil Simmons, Keith Arthurton en Winston Benjamin het na vore getree. Dit sou nog vyf jaar neem voordat die Wes-Indiese span ’n reeks verloor, maar hulle het ’n aantal naelskraapse ontkomings gehad. Die na internasionale krieket terugkerende Suid-Afrika het hul eerste toetswedstryd in Bridgetown gespeel, ’n wedstryd wat minder as 10 000 mense weens ’n boikot gelok het. Suid-Afrika het ’n teiken van 201 lopies op die laaste dag gehad, maar hulle bereik net 123 vir 2 voordat beide Ambrose en Walsh die oorblywende 8 paaltjies vir 25 lopies geneem het. In 1992–93 het Wes-Indië Australië met een lopie in Adelaide verslaan, waar ’n verlies hulle die reeks sou gekos het. In 1994–95 het Wes-Indië ’n gelykop in Indië behaal, nadat hulle die eerste toets verloor en in die tweede toets gelykop gespeel het, het hulle die derde gewen. Tydens die Krieketwêreldbeker 1992 het Wes-Indië weer versuim om vir die halfeindstryd te kwalifiseer.

Australië kon Wes-Indië uiteindelik met 2–1 in 1994–95 verslaan om sodoende die nieamptelike wêreldkampioen in toetskrieket te word. Tydens die Krieketwêreldbeker 1996 is Wes-Indië in die halfeindstryd uitgeskakel, waarvolgens Richie Richardson sy loopbaan beëindig het. Die kapteinskap is aan Courtney Walsh oorgedra en in 1998 aan Brian Lara. Die Wes-Indiese span het in 1998–99 sy eerste amptelike toer na Suid-Afrika onderneem. Dit was ’n ramp, het met speleropstande afgeskop en met ’n 5–0-platloop geëindig. Tydens die Krieketwêreldbeker 1999 is Wes-Indië reeds in die groepfase uitgeskakel. Die volgende jaar het Engeland ’n reeks teen die Wes-Indiese span vir die eerste keer in 31 jaar gewen. Die Wes-Indiese span het die dekade met nog ’n 5–0-platloop afgesluit, dié keer in Australië.

Vir die grootste deel van die 1990’s is die Wes-Indiese kolfspan deur Brian Lara aangevoer. Lara het ná Viv Richards se aftrede in 1991 ’n gereelde speler geword. In 1993–94 het hy 375 teen Engeland in Antigua aangeteken, en Sobers se rekord vir die hoogste individuele telling in toetskrieket oorgesteek. Hy het sy fyn prestasie vir Warwickshire tydens die Engelse county-kampioenskap in 1994 voortgesit, en sewe eersterangse honderdtalle in agt beurte aangeteken (insluitende die toetswedstryd se 375). Die laaste hiervan was 501 nie uit nie teen Durham, wat Hanif Mohammad se 35-jaar-oue rekord as die hoogste telling in eersterangse krieket oorgesteek het. Die Wes-Indiese boulaanval was aangevoer deur beide Curtly Ambrose en Courtney Walsh, laasgenoemde het destyds ’n rekord van 529 paaltjies opgestel. Albei het egter in 2001 afgetree, en hul opvolgers het versuim om die hoë vlak van Ambrose en Walsh te handhaaf. Ondanks die opkoms van goeie kolwers soos Shivnarine Chanderpaul en Ramnaresh Sarwan het Brian Lara die noodsaaklike speler van die span gebly.

Ná ’n 2–0-nederlaag teen Nieu-Seeland in 1999–00 is Lara deur Jimmy Adams as kaptein vervang, wie onmiddellik reeksoorwinninge oor beide Zimbabwe en Pakistan kon behaal. Hy is egter ná ’n 3–1-nederlaag teen Engeland en ’n 5–0-platloop teen Australië vir die 2000–01-besoek van Suid-Afrika deur Carl Hooper vervang. Toe Lara in 2002–03 as kaptein heraangestel is, is reekse teen Suid-Afrika, Sri Lanka, Pakistan, Nieu-Seeland en Indië verloor. Die enigste noemenswaardige reeksoorwinning was teen Indië (alhoewel Zimbabwe en Bangladesj ook geklop is) en die Wes-Indiese span het na die agste plek op die wêreldranglys geval, benede al die ander gevestigde toetsnasies.

Nadat die Wes-Indiese span onder sy tweede kapteinskap hul reeks teen die destydse wêreldkampioen Australië verloor het, kon Lara sy span tot oorwinnings oor beide Sri Lanka en Zimbabwe lei, voordat ’n verdere swak loop nederlae in vier-toetsreekse met 3–0 teen beide Suid-Afrika en Engeland gesien het. In die gelykop tydens die vierde toets teen Engeland het Lara die wêreldrekord vir die hoogste individuele toetstelling met 400 nie uit nie, weer in Antigua, aangeteken en Matthew Hayden se 380 teen Zimbabwe uit die vorige jaar oorgesteek. Die Wes-Indiese span is toe in Engeland met 4–0 platgeloop. Tydens die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika het Lara Wes-Indië in ’n oorwinning oor die gasheer gelei en selfs 116 lopies teen die Proteas aangeteken, maar die volgende twee oorwinnings oor Kanada en Kenia was nie genoeg om tot die tweede rondte te vorder nie. Lara se laaste optrede as kaptein was die Kampioenetrofee in 2004, ’n tweede eendagtoernooi net na die Krieketwêreldbekertoernooi, op The Oval in Londen wat die Wes-Indiese span kon wen – die oorwinning was ’n welkome verrassing vir die Karibiese gebied wat pas deur die orkaan Ivan verwoes is.

Geskille tussen spelers en raadWysig

 
Openingseremonie van die Krieketwêreldbeker 2007
 
2007-spankapteine met die trofee

Die vreugde was net kortstondig, nadat ’n groot geskil tussen die Wes-Indiese Spelersvereniging en die Krieketraad in 2005 na vore getree het. Die twispunt was klousule 5 van die toerkontrak wat aan die Krieketraad "die uitsluitlike en eksklusiewe reg om reëlings te tref vir borgskappe, advertering, lisensiëring, handelsware en promosie-aktiwiteite rakende WIKR of enige WIKR-span" besorg het. Digicel was destyds die borg van die Wes-Indiese span, terwyl die meeste spelers kontrakte met Cable & Wireless onderteken het. Hierdie geskil, saam met ’n geskil oor betalings het beteken dat Wes-Indië uiteindelik ’n span sonder Lara en ’n aantal ander spelers vir die Wes-Indiese toer na Suid-Afrika 2004–05 met Shivnarine Chanderpaul as kaptein aangekondig het. Sommige van hierdie spelers het aan die einde nogtans aan die toer deelgeneem. Die geskil was nog nie beëindig nie, wat tot die afkondiging van ’n tweede span vir die toer na Sri Lanka in 2005 gelei het. ’n Ooreenkoms is eers in Oktober 2005 bereik, en ’n volstoomspan is uiteindelik vir die toer na Australië in 2005–06 benoem. Tydens hierdie toer het Brian Lara die Australiër Allan Border as die beste lopiemaker in toetskrieket verbygesteek, ten spyte van Wes-Indië se platloop met 3–0.

Te midde van hierdie geskille het Wes-Indië die Krieketwêreldbeker 2007 aangebied, die eerste in die Amerikas. Die gasheer kon die groepfase maklik wen, maar is in die volgende rondte ná net twee oorwinnings uitgeskakel.

In 2009 het ’n nuwe geskil ontstaan toe baie seniorspelers besluit het om nie aan kwessies rakende betaling en kontrak saam te werk nie. Die Wes-Indiese Krieketraad het ’n tweede span saamgestel wat aan die reeks teen Bangladesj en die Kampioenetrofee deelgeneem het.[68] In 2012 het die IKR besluit om hierdie jarelange geskil op te los.[69]

In 2014 het nog ’n dispuut tussen die WIKR en die Wes-Indiese Spelersvereniging (WIPA) daartoe gelei dat die span se Indiese toer ingekort is. Die twispunt was ’n uitgerekte betalingstruktuur.[70]

In 2015 het spelers hulself nie vir toetse beskikbaar gestel nie, en met Jason Holder wat die rol van kapteinskap betree het, is hulle met groot wantroue tussen veteraanboulers en Holder en die administrasie en keurders teëgekom. As gevolg hiervan het Wes-Indië tussen 1995 en 2015 21 wedstryde met ’n beurt verloor; vanaf 1966 tot 1995 het die span nooit meer as vier wedstryde met ’n beurt verloor nie.[71]

Terugkoms na bo en opkoms as ’n T20-kragWysig

 
Darren Sammy in 2010. Wes-Indië het drie belangrike toernooititels verower: die Kampioenetrofee een keer en die T20-wêreldbeker twee keer. Albei T20-wêreldbekertoernooie is met Sammy as kaptein ingepalm, wat hom die enigste Wes-Indiese kaptein maak, behalwe vir Clive Lloyd, wat verskeie IKR-toernooie kon wen.

Nadat Twintig20-krieket volstoom met die eerste T20-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika begin uitgespeel is, het Wes-Indië ’n voordeel begin ontwikkel en besef dat hulle oor kolwers in die styl van ’n Richards beskik en boulaanvalle ontwikkel wat met mag kon verwoes. Talle Wes-Indiese kolwers het ook op T20 voorberei, aangesien dit vir hulle lonende kontrakte in T20-ligas sal bied. Die vernaamste onder die hardkolwers was Chris Gayle, wat beide die eerste internasionale T20-honderdtal aangeteken en die tweede geslaan het.

Tydens die Krieketwêreldbeker 2011 het Wes-Indië net weens sy beter lopietempo as Bangladesj s’n tot die kwarteindstryd gevorder, maar is deur Pakistan vinnig uitgeskakel.

Tydens die T20-wêreldbeker 2012 in Sri Lanka het Wes-Indië Australië in die halfeindstryd uitgeskakel en toe die gasheer met 32 lopies verslaan om sodoende hul derde IKR-wêreldbeker en hul eerste sedert Richards, Holding en Lloyd se oorwinning tydens die Krieketwêreldbeker 1979 te wen. Tydens die T20-wêreldbeker 2016 het hulle die gasheer Indië in die halfeindstryd ná ’n suksesvolle lopiejaag verslaan en hulle is nog by hul hotel deur beide plaaslike en reisende ondersteuners toegejuig[72] nadat hulle in die eindstryd teen Engeland te staan gekom en hulle met 4 paaltjies verslaan nadat Carlos Brathwaite vier agtereenvolgende grenshoue uit Ben Stokes se aflewerings geslaan het, nadat Wes-Indië ’n teiken van 19 lopies in die laaste boulbeurt gehad het. In kontras teenoor hul 8ste plek op die toetsranglys en 9de op die EDI-ranglys het Wes-Indië die eindstryd as tweede op die T20-ranglys net agter Indië betree.

Tydens die Krieketwêreldbeker 2015 het Wes-Indië weer volgens ’n beter lopietempo bo Ierland tot die kwarteindstryd gevorder, en is duidelik deur Nieu-Seeland verslaan.

Tydens die T20-wêreldbeker 2016 in Indië het Wes-Indië Engeland verslaan om sodoende hul tweede T20-wêreldbeker te wen, die eerste span wat daarin kon slaag. As ’n ekstra bonus het Wes-Indië ook die eerste krieketnasie geword wat in beide die T20-wêreldbeker vir mans- en vroue op dieselfde dag kon seëvier, aangesien die vrouespan onmiddellik die drie keer verdedigende kampioen Australië vir hul eerste IKR-wêreldtitel geklop het.

Tydens die Krieketwêreldbeker 2019 se groepfase het Wes-Indië net twee oorwinnings aangeteken en op die voorlaaste plek net bo Afghanistan geëindig.

Vlag en himneWysig

 
Die Windies-vlag wat tot in 1999 gebruik is

Die meeste krieketspelende nasies gebruik hul eie nasionale vlae tydens internasionale krieketwedstryde. Aangesien die Wes-Indiese krieketspan ’n verskeidenheid onafhanklike lande en afhanklike gebiede verteenwoordig, gebruik hulle nie ’n nasionale vlag nie. Die Wes-Indiese Krieketraad gebruik derhalwe ’n embleem met ’n palmboom en krieketstompe op ’n klein sonnige eiland. Dié embleem, op ’n maroen agtergrond, vorm die Wes-Indiese vlag. Die agtergrond het soms ’n wit baan bo ’n groen baan, wat deur ’n maroen baan verdeel word, wat horisontaal deur die middel van die agtergrond loop.[73] Voor 1999 het die WIKR ’n soortgelyke embleem met ’n koolpalm op ’n eiland gebruik, maar daar was nie stompe nie en pleks van die son is die sterrebeeld Jagter uitgebeeld. Dit is in 1923 ontwerp deur Sir Algernon Aspinall, die destydse sekretaris van die Wes-Indiese Komitee.[74] Teen dieselfde tyd in die 1920’s was die voorgestelde leuse vir die Wes-Indiese span Nec curat Orion leones, afgelei van ’n aanhaling deur Horatius, waarvolgens Orion, simbolies vir die Wes-Indiese XI, nie skrik vir die leeus [van Engelse krieket] nie.[75]

Tydens IKR-toernooie word Rally Round the West Indies deur David Rudder as die span se himne gebruik.

KleureWysig

 
Chris Gayle in Wes-Indië se tradisionele maroenpak

Wanneer hulle EDI-krieket speel, dra die Wes-Indiese span ’n maroen-gekleurde trui en broeke. Die hemp vertoon ook die kenteken van die Wes-Indiese Krieketraad en die naam van hul borg, sedert 2018 Sandals, en hul uitruster BLK. Die EDI-pet is maroen met die WIKR se kenteken op die linkervoorkant, en twee geel strepe.

Wanneer hulle eersterangse krieket speel, dra Wes-Indiese veldwerkers soms ’n maroen sonhoed met ’n wyd rand of ’n maroen baggypet. Die WIKR-kenteken is op die voorkant van die hoed. Helms is op ’n soortgelyke manier gekleur.

Tydens Wêreldkrieketreekse word gekleurde truie gedra. Die oorspronklike Wes-Indiese trui was pienk en is later na maroen verander om met hul toetspette ooreen te stem. Grys is ook as ’n tweede kleur gebruik. In sommige gevalle was grys die hoofkleur bo die tradisionele maroen. Sommige truie het groen, geel of wit as aksentkleure gebruik.

Vorige truiverskaffers was Joma (2015–2018),[76] Woodworm (2008–2015),[77][78] Admiral (2000–2005),[79] Asics (Krieketwêreldbeker 1999), UK Sportsgear (1997–1998),[80] ISC (1992–1996) en Adidas (1979–1991).

Voormalige borge was Digicel (2005–2018),[81] KFC (2006–2009),[82] Cable & Wireless (2000–2004),[83] Carib Beer (1999–2001)[84] en Kingfisher (1996–1999).[85][86]

TuisstadionsWysig

 
Queen's Park-ovaal in Port of Spain, Trinidad en Tobago

Nes ander vername krieketnasies soos Australië, Bangladesj, Engeland, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika en Zimbabwe beskik Wes-Indië oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Windies span vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Wes-Indië in.

Wes-Indië het in 2007 die eerste krieketwêreldbekertoernooi in die Amerikas aangebied. Dit is volgens die Internasionale Krieketraad se rotasiebeleid aan Wes-Indië toegeken. Oorspronklik het die Bahamas, Bermuda en die Verenigde State deel gevorm van die Wes-Indiese eilande se bod vir die Krieketwêreldbeker 2007.[87] Dié toernooi is egter aan die Wes-Indiese eilandnasies Antigua en Barbuda, Barbados, Guyana, Grenada, Jamaika, St. Kitts en Nevis, St. Lucia, St. Vincent en die Grenadine en Trinidad en Tobago toegeken.[88]

Lidlande en afhanklikhedeWysig

Die lande van die voormalige Wes-Indiese Federasie het saam met die voormalige Brits-Guiana die grondslag vir die Wes-Indiese nasionale krieketspan gevorm

In hul vroeë dae tydens die 1930’s het die Wes-Indiese nasionale krieketspan die Britse kolonies verteenwoordig wat later die Wes-Indiese Federasie en Brits-Guiana sou vorm. Spelers van die volgende lidlande is verkiesbaar vir die Wes-Indiese span:[89]

Moontlike toekomstige ledeWysig

NieledeWysig

In teenstelling daarmee beskik ander voormalige Britse kolonies en huidige Britse oorsese gebiede oor hul eie nasionale krieketspanne:

  •   Bahamas
  •   Bermuda – het op hul eie aan die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië deelgeneem

RekordsWysig

WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1975 Kampioen
1979 Kampioen
1983 Naaswenner
1987 Groepfase
1992 Groepfase
1996 Halfeindrondte
1999 Groepfase
2003 Groepfase
2007 Super 8
2011 Kwarteindrondte
2015 Kwarteindrondte
2019 Groepfase
2023 N.v.t.

Twintig20-rekordWysig

Jaar Uitslag
2007 Groepfase
2009 Halfeindrondte
2010 Super 8
2012 Kampioen
2014 Halfeindrondte
2016 Kampioen
2021 Gekwalifiseer
2022 N.v.t.

Kampioenetrofee-rekordWysig

Jaar Uitslag
1998 Naaswenner
2000 Groepfase
2002 Groepfase
2004 Kampioen
2006 Naaswenner
2009 Groepfase
2013 Groepfase
2017 Nie gekwalifiseer nie

VerwysingsWysig

  1. (en) "West Indies Cricket team officially renamed to 'Windies'". Indian Express. 2 Junie 2017. Besoek op 29 Julie 2020.
  2. (en) "The Men in Maroon have arrived for Sandals West Indies tour of England". Krieket Wes-Indië. 9 Junie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  3. (en) "West Indies secure no 1 T20 rankings". Krieket Australië. 11 Januarie 2016. Besoek op 29 Julie 2020.
  4. (en) "ICC Rankings". Internasionale Krieketraad.
  5. (en) "Test matches – Team records". ESPNcricinfo.
  6. (en) "Test matches – 2020 Team records". ESPNcricinfo.
  7. (en) "ODI matches – Team records". ESPNcricinfo.
  8. (en) "ODI matches – 2020 Team records". ESPNcricinfo.
  9. (en) "T20I matches – Team records". ESPNcricinfo.
  10. (en) "T20I matches – 2020 Team records". ESPNcricinfo.
  11. (en) "Men's Test Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 29 Julie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  12. (en) "Men's ODI Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 1 Mei 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  13. (en) "Men's T20I Team Rankings". Internasionale Krieketraad. 1 Mei 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  14. (en) "ICC Hall of Fame". Internasionale Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Februarie 2009. Besoek op 23 September 2009.
  15. (en) "Live Cricket Scores & News International Cricket Council". Internasionale Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Desember 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  16. (en) "West Indies play 800th ODI in ICC Cricket World Cup clash against Australia in Trent Bridge". News Nation. 6 Junie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  17. (en) "Canada Cricket online". Krieket Kanada. April 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 April 2016. Besoek op 29 Julie 2020.
  18. (en) Hilary Beckles (1998). The Development of West Indies Cricket, Vol. 2: The Age of Nationalism. University of the West Indies Press. p. 23. ISBN 978-9766400644.
  19. (en) "RS Lucas' XI in West Indies, 1894–95". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Desember 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  20. (en) "AA Priestley's XI in West Indies, Jan-Mar 1896–97". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Februarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  21. (en) "Lord Hawke's XI in West Indies, Feb-Apr 1896–97". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Februarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  22. (en) Ray Goble en Keith AP Sandiford (2004). 75 Years of West Indies Cricket 1928–2003. Hansib Publications Limited. p. 88. ISBN 1-870518-78-0.
  23. (en) "R.A.Bennett's XI in West Indies: Jan–Apr 1902". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Junie 2017. Besoek op 29 Julie 2020.
  24. (en) "Lord Brackley's XI in West Indies : Jan/Apr 1905". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Junie 2017. Besoek op 29 Julie 2020.
  25. (en) "Tour Directory – West Indies in England, 1906". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Augustus 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  26. (en) "MCC in West Indies, 1910–11". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Augustus 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  27. (en) "West Indians in England – May–Sep 1923". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Augustus 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  28. (en) "MCC in West Indies, 1925–26". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Augustus 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  29. (en) "ICC History". Internasionale Krieketraad. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Februarie 2006.
  30. (en) "1st Test, West Indies tour of England at Lord's, Jun 23–26 1928". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Mei 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  31. (en) "Tour Directory – West Indies in England, 1928". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  32. (en) "Tour Directory – England in West Indies, 1929–30". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  33. (en) "West Indies in Australia, 1930–31". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Julie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  34. (en) Chris Harte en Bernard Whimpress. A History of Australian Cricket. ISBN 0-233-05130-9.
  35. (en) "Cricket's darkest hour – Martin Williamson with a brief history of Bodyline". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Desember 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  36. (en) Alan Gibson (1988). The Cricket Captains of England. The Pavilion Library. ISBN 1-85145-395-4.
  37. (en) "2nd Test, West Indies tour of England at Manchester, Jul 22–25 1933". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Mei 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  38. (en) "Tour Directory – England in West Indies, 1934–35". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Julie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  39. (en) "West Indies v England, 1st Test, Bridgetown (4 days), December 1934". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 November 2015. Besoek op 29 Julie 2020.
  40. (en) Peter Arnold en Peter Wynne-Thomas (1988). The Illustrated History of the Test Match. Sidgwick & Jackson. ISBN 978-0-283-99618-4.
  41. (en) "Tour Directory – West Indies in England, 1939". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Julie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  42. (en) "Tour Directory – England in West Indies, 1947–48". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Januarie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  43. (en) "Scorecard, 1st Test: West Indies v England at Bridgetown, Jan 21–26 1948". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2012. Besoek op 29 Julie 2020.
  44. (en) "Andy Ganteaume". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 April 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  45. (en) "West Indies in Pakistan, 1948–49". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  46. (en) "West Indies in Ceylon : Feb 1949". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Februarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  47. (en) "West Indies in India : Nov 1948/Feb 1949 (5 TESTS)". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  48. (en) "Tour Directory – West Indies in England, 1950". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Maart 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  49. (en) "West Indies in Australia : Nov 1951/Jan 1952 (5 TESTS)". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Augustus 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  50. (en) "Tour Directory – West Indies in New Zealand, 1951–52". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  51. (en) "Tour Directory – India in West Indies, 1952–53". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  52. (en) "Tour Directory – England in West Indies, 1953–54". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Mei 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  53. (en) "Tour Directory – West Indies in New Zealand, 1955–56". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 April 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  54. (en) "Tour Directory – West Indies in England, 1957". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 April 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  55. (en) "Pakistan in West Indies, 1957–58". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  56. (en) "West Indies in India, 1958–59". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Januarie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  57. (en) "Tour Directory – West Indies in Pakistan, 1958–59". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Januarie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  58. (en) "Tour Directory – England in West Indies, 1959–60". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  59. (en) Jack Williams. Cricket and Race. pp. 11, 37, 49, 135. ISBN 1-85973-309-3.
  60. (en) Howat, Gerald (1976). Learie Constantine. Newton Abbot: Readers Union Limited. pp. 109–10. ISBN 0-04-920043-7. (Book Club-uitgawe. Vir die eerste keer in 1975 in Londen uitgegee, 1975. Allen & Unwin.)
  61. (en) "Calypso Summer". ABC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 November 2005.
  62. (en) "West Indies in Australia, 1960–61". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Desember 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  63. (en) "Highest attendance at the M.C.G. for cricket" (PDF). Melbourne-krieketveld. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 30 Junie 2005.
  64. (en) "Tour Directory – India in West Indies, 1961–62". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 April 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  65. (en) "Tour Directory – West Indies in England, 1963". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Januarie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  66. (en) "Colin Cowdrey". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Desember 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  67. (en) "West Indies in England, 1976". ESPNcricinfo. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Februarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  68. (en) "WICB-WIPA peace talks fail". ESPNcricinfo. 2 September 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Januarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  69. (en) "ICC and FICA to mediate in West Indies dispute". ESPNcricinfo. 9 Junie 2012. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Januarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  70. (en) "West Indies pull out of India tour". ESPNcricinfo. 17 Oktober 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Januarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  71. (en) "Batsmen drag West Indies to new low". ESPNcricinfo. 12 Desember 2015. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Januarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  72. (en) "Fans welcome the West Indies back to the Oberoi in Mumbai after beating India". Twitter. Krieket Australië. 31 Maart 2016. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  73. (en) "West Indies Cricket Board". Flags of the World. 21 Desember 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Februarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  74. (en) Royal Colonial Institute (1923). “Badge of the West Indian Cricket Team now in England”. United Empire 14. Besoek op 29 Julie 2020.
  75. (en) Aspinall, Sir Algernon (1929). The Handbook of the British West Indies, British Guiana and British Honduras. Londen: West India Committee. p. 90. ISBN 0-85474-000-7.
  76. (en) "Joma enters cricket market sponsoring West Indies". Joma. 20 Februarie 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 April 2016. Besoek op 29 Julie 2020.
  77. (en) "Woodworm sponsors West Indies cricket team". sports insight. 16 Februarie 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Julie 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  78. (en) "Woodworm sponsor West Indies cricket". Woodworm. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  79. (en) "Replica Windies kits not available in South Africa". ESPNcricinfo. 21 Februarie 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Februarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  80. (en) "A sporting chance against the top dogs". UK Gear. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Augustus 2016.
  81. (en) "Cricket West Indies, Digicel end sponsorship agreement". Hindustani Times. 30 Mei 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Mei 2018. Besoek op 29 Julie 2020.
  82. (en) "Lara's men have Kentucky Fried Chicken for Champions Trophy". Zeenews. 4 Oktober 2006. Besoek op 29 Julie 2020.
  83. (en) "Sponsors finger West Indies". The Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Julie 2016. Besoek op 29 Julie 2020.
  84. (en) "WICB and Carib Beer announce sponsorship". Land of six peoples. 21 Januarie 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Mei 2006. Besoek op 29 Julie 2020.
  85. (en) "West Indies Cricket Board at loggerheads with sponsor". ESPNcricinfo. 9 Januarie 1998. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Februarie 2020. Besoek op 29 Julie 2020.
  86. (en) "Kingfisher Premium brings biggest cricketing celebration of the year". India Infoline. 12 Mei 2014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Junie 2017. Besoek op 29 Julie 2020.
  87. (en) "Three days to go for ICC Cricket World Cup 2007 bids". ESPNcricinfo. 4 Mei 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Mei 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  88. (en) "Barbados to host World Cup final in 2007". ESPNcricinfo. 14 Julie 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Mei 2019. Besoek op 29 Julie 2020.
  89. (en) "West Indies as separate cricketing countries?". Emerging Cricket. Besoek op 29 Julie 2020.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Ray Goble en Keith AP Sandiford (2004). 75 Years of West Indies Cricket 1928–2003. Hansib Publications Limited. ISBN 1-870518-78-0.
  • (en) Hilary Beckles (1998). The Development of West Indies Cricket: Vol. 1: The Age of Nationalism. University of the West Indies Press. ISBN 978-9766400644.
  • (en) Hilary Beckles (1999). The Development of West Indies Cricket: Vol. 2: The Age of Globalization. Pluto Press. ISBN 978-0-7453-1472-3.
  • (en) Michael Manley (1988). A History of West Indies Cricket. London: Andre Deutsch. ISBN 0-233-05037-X.

Eksterne skakelsWysig

Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.