Engelse nasionale rugbyspan

Die Engelse nasionale rugbyspan (Engels: England national rugby union team) is die nasionale rugbyspan van Engeland en verteenwoordig dié land tydens internasionale wedstryde (toetswedstryde). Rugby word in Engeland deur die Rugbyvoetbalunie (Rugby Football Union, RFU) geadministreer. Engeland neem jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel, saam met Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis. Engeland het die kampioenskap al 29 keer gewen, insluitende 13 Grand Slams, en nog tien ander kere die titel gedeel. Engeland ding as deel van die Sesnasies-toernooi met Skotland om die Calcuttabeker mee, waarvan England die huidige wenner is.

Engeland
Kenteken van die Engelse nasionale rugbyspan.svg
Unie Rugbyvoetbalunie (RFU)
Bynaam(e) Die Rose
Embleem Die rooi roos van die Huis van Lancaster
Stadion Twickenham, Londen
Kapasiteit 82 000
Afrigter(s) Vlag van Australië Eddie Jones
Kaptein(s) Owen Farrell
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse Jason Leonard (114)[1]
Meeste toetspunte Jonny Wilkinson (1 179)[2]
Meeste drieë Rory Underwood (49)[3]
Eerste internasionale wedstryd
(ook die wêreld se eerste)
Vlag van Skotland Skotland 1–0 Engeland Vlag van Engeland
(Edinburg, Skotland; 27 Maart 1871)
Grootste oorwinning
Vlag van Engeland Engeland 134–0 Roemenië Vlag van Roemenië
(Londen, Engeland; 17 November 2001)
Grootste nederlaag
Vlag van Australië Australië 76–0 Engeland Vlag van Engeland
(Brisbane, Australië; 6 Junie 1998)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kampioen in 2003
Unie webwerf
www.englandrugby.com

Sy belangrikste internasionale verskyning het Engeland tydens die vierjaarlikse rugbywêreldbekertoernnoi wat sedert 1987 gehou word. Engeland was een van die spanne wat genooi is om aan die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 deel te neem en het voortgegaan om in die eindstryd van die tweede Rugbywêreldbeker in 1991 te speel waar hulle teen Australië verloor het. Ná die span se 2003-Sesnasies Grand Slam het Engeland die Rugbywêreldbeker 2003 gewen deur Australië met 20–17 in ekstra tyd te klop, tot dusver die eerste span van die Noordelike Halfrond wat dit kon vermag. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 die tweede wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het; in 2019 sou nog die krieketwêreldbekertitel volg. Hulle het die eindstryd tydens die Rugbywêreldbeker 2007 as verdedigende kampioen opnuut beklink, maar met 6–15 teen Suid-Afrika verloor; albei spanne het tydens die Rugbywêreldbeker 2019 weer in die eindstryd ontmoet, en Engeland is weer deur die Springbokke met 12–32 geklop.

Engeland het sy eerste toetswedstryd in 1871 gespeel, toe hulle op Raeburn Place in Edinburgh deur Skotland verslaan is. Aansluitend het Engeland die Tuisuniekampioenskap (Engels: Home Nations Championship, nou die Sesnasies) wat in 1883 begin het, gedomineer. Ná die skeuring in rugbyvoetbal in 1895 (veral in Noord-Engeland), wat ook die nasionale span geraak het, het Engeland tot in 1910 nie weer die kampioenskap gewen nie. Engeland het in 1905 vir die eerste keer teen die Nieu-Seelandse All Blacks gespeel, in 1906 teen die Suid-Afrikaanse Springbokke en in 1909 teen die Australiese Wallabies. Engeland is ook een van die lande wat deel uitmaak van die Britse en Ierse Leeus – spelers wat vir Engeland mag speel mag dus ook gekies word vir die Leeus.

Engelse spelers dra tradisioneel wit broeke, vlootblou kouse en wit truie met ’n geborduurde rooi roos – wat aan die Huis van Lancaster ontleen is – daarop. Die span se tuisstadion is Twickenham waar hulle vir die eerste keer in 1910 gespeel het. In 2003 is Engeland deur Wêreldrugby as die “span van die jaar” aangewys. 15 voormalige Engelse rugbyspelers is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem. Engeland is tans (Oktober 2020) derde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[4]

BeheerliggaamWysig

 
Die Webb Ellis Rugby Football Museum in Rugby

Die beheerliggaam vir rugby in Engeland is die Rugbyvoetbalunie (Rugby Football Union, RFU). Die RFU is op 26 Januarie 1871 gestig.[5] Dit is die oudste rugbybeheerliggaam ter wêreld en het in 1890 by die Internasionale Rugbyraad (IRR), die huidige Wêreldrugby, aangesluit. Die belangrikste Engelse rugbytoernooi is die Engelse Premierskap, waaraan twaalf klubs deelneem.[6]

Naas die amptelike nasionale span roep die RFU ook ander keurspanne byeen. Die England Saxons is die tweede nasionale span van Engeland.[7] Nes ander rugbynasies beskik Engeland oor ’n o/20-nasionale span wat aan die o/20-Sesnasies-toernooi en die Wêreldrugby o/20-kampioenskap deelneem.[8][9] Kinders en jongmense neem reeds op skool aan rugby deel en na gelang van hul belangstelling en talent begin aansluitend hul opvoeding. Engeland beskik oor ’n nasionale span vir studente, die Schoolboys, wat as ’n voorbereiding op die Engelse nasionale rugbyspan dien.[10]

Bo die nasionale kampioenskap word jaarliks saam met klubs uit Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis die Europese Rugbykampioenskapbeker uitgespeel. Dit word as ’n groot prestasie beskou om saam met die Britse en Ierse Leeus na die Suidelike Halfrond te toer, waar hulle sowat al om die vier jaar teen die Nieu-Seelandse All Blacks, die Suid-Afrikaanse Springbokke of die Australiese Wallabies speel.[11]

GeskiedenisWysig

Gedurende die 19de eeuWysig

 
Die skoolgebou van die privaatskool in Rugby
 
Engeland voordat hulle in 1871 in die eerste internasionale wedstryd teen Skotland in Edinburg gespeel het
 
Rugbywedstryd tussen Engeland en Skotland, ca. 1893

Rugby is glo deur William Webb Ellis uitgevind, toe hy in 1823 in die Engelse dorp Rugby tydens ’n sokkerwedstryd vir die eerste keer die bal met die hand opgetel en weggehardloop het om ’n punt aan te teken. Leerlinge van die Rugby-skool het die nuwe sport in die eerste helfte van die 19de eeu na universiteite, na Londen, en na die graafskappe saamgeneem en oor die hele land versprei. In 1848 het verteenwoordigers van ses openbare skole op ’n algemene stel reëls besluit.[12] Op 26 Januarie 1871 is die beheerliggaam Rugbyvoetbalunie (RFU) gestig. Die eerste wedstryd van ’n Engelse keusespan is twee maande later op Maandag, 27 Maart 1871, teen Skotland gespeel. Dit was nie net Engeland se eerste wedstryd teen ’n ander land nie, maar ook die eerste internasionale rugbywedstryd en die eerste internasionale wedstryd tussen albei lande in enige sportsoort.[13] Skotland het die kragmeting gewen met twee drieë en ’n verdoeling van een van die drieë; ’n 4–1 oorwinning voor ’n skare van 4 000 mense by Raeburn Place, Edinburg.[14][15][16] Die terugwedstryd, en Engeland se eerste tuiswedstryd, is op die Londense Oval gehou en deur Engeland met 8–3 gewen.[17][18] Die vroeë wedstryde het nie oor ’n gestruktureerde puntestelsel beskik nie; dit sou eers ná 1890 ingestel word nadat ’n geskikte formaat vir die puntestelsel ontwerp is.[16] Tot in 1875 is internasionale rugbywedstryde beslis deur die aangetekende aantal doele (beide doelskoppe en skepdoele), maar vanaf 1876 het die aantal drieë ’n wedstryd beslis as die spanne gelykop was.[19]

Ná ’n aantal wedstryde teen Skotland het Engeland in 1875 op die Londense Oval vir die eerste keer teen Ierland gespeel en hulle met 7–0 verslaan.[15] Dié wedstryd was Ierland se eerste toets.[20][21] Vir albei spanne het 20 spelers uitgedraf,[22] soos dit in die vroeë jare van rugby gebruiklik was; die aantal spelers wat tydens een wedstryd vir een span mag uitdraf is eers in 1877 van 20 tot 15 verminder. In 1879 het Engeland en Skotland vir die eerste keer die in Indië geskenkte Calcuttabeker uitgespeel wat deur Engeland gewen is.[23] Hul eerste wedstryd teen Wallis (die laaste van die vier Tuisnasies) is op 19 Februarie 1881 op Richardson’s Field in Blackheath gespeel.[24][25] Engeland het sy grootste oorwinning tot op daardie stadium behaal toe hulle Wallis met 30–0 (volgens die huidige puntestelsel sou dit ’n 82–0-oorwinning gewees het) verslaan en in die proses 13 drieë gedruk het.[25] Die opvolgwedstryd die volgende jaar by St Helens in Swansea was ’n nouer oorwinning; met Engeland wat 10–0 gewen het.[26] Ná ’n aantal sporadiese wedstryde tussen die vier Tuisnasies het die beheerliggame in 1883 die eerste Tuisnasies-toernooi gereël wat deur Engeland gewen is.[27][28]

Die eerste Tuisnasies-toernooie is deur konflikte met ander beheerliggame oorskadu. In 1884 het die Engelse RFU met die Skotse Rugbyvoetbalunie (SRU) oor die reëlinterpretasie geskil. Die RFU was van mening dat Engeland as “stigtingsnasie” van die rugbyspel die alleenlike reg geniet het om omstrede punte in die stel reëls te interpreteer. Die Skotte het hiermee nie saamgestem nie en die volgende jaar geweier om teen Engeland te speel. Op 5 Desember 1887 het verteenwoordigers van die SRU, Ierse Rugbyvoetbalunie (IRFU) en die Walliese Rugbyunie (WRU) in Manchester vergader en die Internasionale Rugbyraad (IRR) gestig. Die RFU is vir toetreding genooi, maar hulle het die IRR se eis oor die alleenlike opstel van die reëls verwerp. Vervolgens het die ander beheerliggame Engeland geboikot, waardeur die Tuisnasies-toernooie in 1888 en 1889 sonder Engeland uitgespeel is. In 1890 het hulle net met voorbehoude deelgeneem en in April dieselfde jaar het die RFU wél by die IRR aangesluit, nadat ’n Arbitrasieraad – bestaande uit John Macdonald (Lord Justice Clerk) en Francis Marindin (president van die Sokkervereniging) – met die Iere, Skotte en Walliesers saamgestem het.[29] Tydens die boikot het Engeland in 1889 sy eerste wedstryd teen ’n nie-tuisuniespan gespeel: die New Zealand Natives, ’n Māori-span wat deur Australië en Europa getoer het. Engeland het die wedstryd op Rectory Field in Blackheath met 7–0 gewen.[30][31] In 1890 het Engeland die Tuisnasies-titel met Skotland gedeel.[32]

Op 29 Augustus 1895 het 21 klubs die RFU verlaat en in Huddersfield ’n nuwe beheerliggaam gestig, die Noordelike Rugbyvoetbalunie (sedert 1922 Rugbyvoetballeague). Dié afstigting, wat as begin van die spel rugby league beskou word, is gedoen aangesien veral Noord-Engelse klubs hulle uit die werkersklas afkomstige spelers tydens beserings finansieel wou vergoed. Die RFU, wat deur Suid-Engelse spelers uit die Hoër- en boonste middelklas gedomineer is, het hierdie stap as die begin van ’n professionele sport beskou en tevergeefs vir die handhawing van ’n streng amateurstatus gepleit. Sedertdien domineer rugby league veral die Noord-Engelse grafskappe Lancashire en Yorkshire. Tot die rugbyspel se professionalisering ’n honderd jaar later is spelers nie toegelaat om van sportkode te verander nie. As gevolg van die splitsing het die nasionale span ’n lang tydperk sonder noemenswaardige sukses beleef, aangesien baie van die beste spelers ’n professionele loopbaan verkies het. Vanaf 1892 tot 1910 het Engeland geen Tuisnasies-toernooi gewen nie.[33]

Tydperk voor die Tweede WêreldoorlogWysig

 
Engeland teen die Nieu-Seelandse oorspronklike All Blacks in 1905; die All Blacks het met 15–0 gewen
 
Die Nieu-Seelandse katjie oorwen die Engelse leeu (spotprent in Punch)
 
Die ingeburgerde Russiese vors Alexander Obolensky het in 1936 twee beslissende drieë teen die All Blacks gedruk
 
Skets van ’n wedstryd tussen Engeland en Wallis op Twickenham in 1931

Op 2 Desember 1905 het Engeland die eerste keer teen die Nieu-Seelandse All Blacks gespeel. Die All Blacks het vyf drieë gedruk, wat op daardie stadium drie punte getel het (vandaar die Afrikaanse term “drie”), om met 15–0 te wen.[34] Tydens hul eerste Europatoer het die All Blacks 34 van hul 35 wedstryde gewen en sodoende hul oorheersing van die rugbyspel tot vandag toe bevestig. Op 22 Maart 1906 het Engeland in die Paryse Parc des Princes hul eerste wedstryd teen Frankryk gewen.[35] Op 8 Desember dieselfde jaar het die Engelse vir die eerste keer teen die Suid-Afrikaanse Springbokke gespeel en ’n 3-elk aangeteken. Voor die wedstryd het hulle net onwillig die keuring van die Jamaikaanse speler James Peters teruggetrek, nadat die Suid-Afrikaners onwrikbaar geweier het om teen ’n swart speler te speel.[36]

Engelse keusespanne het twee keer aan rugbytoernooie tydens Olimpiese Somerspele deelgeneem, alhoewel dit nie die nasionale span was nie. Tydens die Olimpiese Somerspele 1900 in Parys het die span Moseley RFC uit Birmingham die bronsmedalje gewen. Die silwermedalje tydens die Olimpiese Somerspele 1908 in Londen is deur ’n span uit die graafskap Cornwall gewen. Die eerste wedstryd van die Engelse teen die Australiese Wallabies het op 9 Januarie 1909 met ’n 3–9-nederlaag geëindig.[37]

In 1910 is Twickenham as die RFU se nuwe tuiste geopen wat ’n “goue era” in Engelse rugby ingelui het. Engeland se eerste internasionale wedstryd op Twickenham het aan hulle ’n oorwinning oor Wallis besorg en Engeland het voortgegaan om dieselfde jaar die Tuisnasies-toernooi vir die eerste keer te wen sedert die groot skeuring van 1895 wat gelei het tot die ontstaan van rugby league; die toernooi het ná die toetreding van Frankryk die Vyfnasies geword. Alhoewel Engeland nie die titel in 1911 verdedig het nie, het hulle dit in 1912 gedeel. In 1913 en 1914 het Engeland sy eerste Grand Slams aangeteken, nadat hulle al die deelnemende spanne verslaan het. In 1913 het Engeland ook sy eerste wegoorwinning sedert 1895 in Cardiff aangeteken en gelyktydig die Walliese tuiswenreeks beëindig.[38] Tussen 1915 en 1919 is weens die Eerste Wêreldoorlog geen toetswedstryde gespeel nie.

Nadat die Vyfnasies-toernooi in 1920 hervat is, het Engeland sy wenreeks voortgesit. Gedurende die 1920’s het hulle die toernooi vyf keer gewen, waarvan vier met ’n Grand Slam (in 1921, 1923, 1924 en 1928).[39] As die belangrikste boumeester van hierdie wenstreep word Wavell Wakefield beskou: Die taktiese nuwighede wat deur hom ingevoer is, het die rol van die spelers op die agterste ry heeltemal verander. Hulle het voorheen net standaardsituasies uitgevoer, maar was nou baie meer buigsaam, wat die teenstanders oor ’n lang tyd laat sukkel het.[40] Een van hul min nederlae gedurende hierdie tydperk was aan die begin van Januarie 1925 teen die All Blacks tydens hul Europatoer, wat weens hul onoorwonne toer (oorwinnings in al die 36 wedstryde) as die Invincibles (die “onoorwinlikes”) bekend gestaan het, voor ’n skare van 60 000 op Twickenham.[41] In 1926 het Skotland as eerste van die Tuisnasies ’n wegwen op Twickenham aangeteken.[42]

Gedurende die 1930’s het Engeland vyf keer die Tuisnasies-toernooi gewen – maar sonder ’n Grand Slam, nadat Frankryk weens beweerde professionalisme en onvoldoende beheerliggaambestuur vanaf 1932 tot 1939 uit die toernooi gesit is en dit na die Tuisnasies-toernooi teruggekeer het. Desondanks het Engeland in 1934 en 1937 daarin geslaag om die Tuisnasies-toernooi met ’n driekroon te wen, nadat hulle al die ander Tuisnasies verslaan het.[43] Gedurende hierdie dekade het Engeland op Twickenham twee toerende spanne van die Suidelike Halfrond gehuisves. Aan die begin van Januarie 1932 het hulle teen Suid-Afrika gespeel, maar is deur die Springbokke met 7–0 verslaan. Die onaantreklike taktiek van die Springbokke wat hoofsaaklik uit skoppe bestaan het, is deur die skare van 70 000 en die pers nie goed ontvang nie.[44] Aan die begin van Januarie 1936 het die Engelse die All Blacks gehuisves. Hul 13–0-oorwinning was die eerste Engelse sukses oor die oormatig skynende All Blacks. Dié oorwinning is veral deur twee drieë van die ingeburgerde vors Alexander Obolensky teweeggebring.[45][46][47]

’n Lang tydperk van mislukkingWysig

 
Engeland teen Skotland tydens die Vyfnasies-toernooi 1959

Tydens die Tweede Wêreldoorlog is alle internasionale rugby stopgesit. In 1945 en 1946 is die Victory Internationals uitgespeel – ’n reeks van wedstryde teen nasionale en militêre keusespanne wat nie die volle toetsstatus geniet het nie. Die jaarlikse toernooi is vanaf 1947 hervat en met Frankryk se hertoelating was die toernooi vir die volgende vyf dekades weer die Vyfnasies. In dieselfde jaar het Engeland die kampioenskap met Wallis gedeel. In 1948 het hulle egter geen wedstryd gewen nie en net die ongewilde “houtleupel” ingepalm. Die tydperk van mislukking het tot in 1953 geduur, toe hulle weer die Vyfnasies-toernooi gewen het.[39] In 1954 het hulle die titel met Frankryk en Wallis gedeel en in 1957 is die sewende Grand Slam behaal. Verdere toernooi-oorwinnings het in 1958, 1960 en 1963 gevolg.[39] Suid-Afrika het in 1952 na Engeland getoer, Nieu-Seeland in 1954 en Australië in 1948 asook in 1958; net in die laaste van hierdie wedstryde het Engeland ’n oorwinning aangeteken. Oor dekades heen het Engelse spelers net na die Suidelike Halfrond getoer as hulle deur die Britse en Ierse Leeus saamgeneem is. Dit het in 1963 verander, toe die RFU vir die eerste keer self ’n toer gereël het. Engeland het na Nieu-Seeland en Australië getoer, waar hulle in al die toetswedstryde verslaan is.[48]

Ná afloop van hierdie toer het die nasionale span ’n lang krisistydperk beleef. Die tweede helfte van die 1960’s en die hele 1970’s is hul onsuksesvolste era nog. Met uitsondering van die Vyfnasies-toernooi 1973, toe al die vyf spanne vir die enigste keer twee oorwinnings én twee nederlae elk aangeteken het, het Engeland nie een toernooi-oorwinning ingepalm nie en is deur beide Wallis en Frankryk oorskadu. In kontras hiermee het Engeland op 20 Desember 1969 op Twickenham die eerste oorwinning oor Suid-Afrika (met 11–8) aangeteken. Die Springbokke se toer is begelei deur anti-Apartheidsproteste, wat onder andere deur die latere Britse eerste minister Gordon Brown gereël is.[49] Kort tevore het die RFU Don White as Engeland se eerste afrigter aangestel. Alhoewel hy as “die mees vooruitdenkende afrigter in Engeland” beskou is, het hy nie daarin geslaag om die Engelse span na sukses terug te neem nie en twee jaar later bedank.[50] Van die elf Engelse wedstryde onder White se beheer het hulle drie gewen, in een gelykop gespeel en sewe verloor. Ter geleentheid van hul eeufees het die RFU in April 1971 ’n toetswedstryd gereël teen die President’s Overseas XV, ’n deur die beheerliggaam se president saamgestelde wêreldspan bestaande uit die beste spelers destyds.[51]

In 1972 het Engeland die Vyfnasies-toernooi ná vier duidelike nederlae op die laaste plek beëindig. Die toernooi kon weens die Noord-Ierland-konflik nie voltooi word nie, waardeur geen span die titel ingepalm het nie. Ná die Bloed-Sondag op 30 Januarie is die Britse ambassade in Dublin deur ’n woedende skare afgebrand en baie spelers het dreigbriewe, vermoedelik van die IRA, ontvang.[52] Skotland en Wallis het geweier om hul oorblywende wedstryde in Ierland te speel en die gebrek aan veiligheid aangevoer. Tydens die Vyfnasies-toernooi 1973 het Engeland ten spyte van soortgelyke dreigemente vir hul wedstryd in Dublin opgedaag en ná hul aankoms by die Lansdowne Road ’n staande applous van vyf minute lank ontvang.[53] Nadat die span met 9–18 verslaan is, het die Engelse kaptein, John Pullin, skertsend daarna verwys: “Ons is miskien nie baie goed nie, maar ten minste het ons opgedaag” (We might not be very good but at least we turned up).[54] Die Vyfnasies 1973 het op ’n unieke manier geëindig: Ná twee oorwinnings en twee nederlae elk het al die vyf deelnemende spanne op dieselfde plek geëindig en die titel gedeel. Terwyl die Vyfnasies-toernooi vir die Engelse minder suksesvol verloop het, het hulle teen spanne van die Suidelike Halfrond ’n aantal suksesse behaal, waaronder die eerste wegoorwinnings oor Suid-Afrika (in 1972) en Nieu-Seeland (in 1973).

In 1980 was Engeland weer vir ’n kort tydperk die beste Europese span. Die deur kaptein Bill Beaumont aangevoerde span het ná 23 jaar weer die Vyfnasies-toernooi, insluitende ’n Grand Slam, gewen.[55] Die destydse skrumskakel Steve Smith het die vorige jare se mislukking toegeskryf aan die swak bestuurde beheerliggaam, wat reëlmatig versuim het om die beste spelers saam te roep en hulle te koördineer. Die sukses van 1980 was onder hierdie omstandighede ’n soort “wonderwerk”. Bedankings van sleutelspelers soos Beaumont, Fran Cotton en Clive Woodward het die span dadelik weer laat verswak en dit sou weer meer as ’n dekade tot die volgende titel neem.[56]

Enkele uitskieters teen spanne van die Suidelike Halfrond het die nuwe mislukking versteek. Onder andere het Engeland in 1982 en 1983 elk ’n tuisoorwinning oor Australië en Nieu-Seeland aangeteken. Ondanks groot kritiek en politieke weerstand het die RFU gedurende somer 1984 weer ’n toer na Suid-Afrika gereël, waar die nasionale span sewe wedstryde gespeel het (waaronder twee toetswedstryde teen die Springbokke). Daarbenewens was dit tot die einde van die apartheidsera die laaste toer van ’n vername span na Suid-Afrika. Die onverskilligheid van die Britse regering onder Margaret Thatcher teenoor die RFU se optrede was een van die redes vir die boikot van die Statebondspele 1986 in Edinburg deur 32 lande.[57] In 1984 is Engeland ook tuis verslaan deur die Australiese Wallabies, wat op hul beurt hul eerste Grand Slam aangeteken het, nadat hulle tydens dieselfde toer al die vier Tuisnasies verslaan het.

Laaste jare van die amateurtydperkWysig

 
Engeland teen Argentinië tydens hul Suid-Amerikaanse toer in 1990

Vir meer as ’n eeu was die toetswedstryde op die Tuisnasies, Frankryk, Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika beperk, maar met die toenemende vestiging van die rugbyspel in ander lande kon hierdie eksklusiwiteit nie meer geregverdig word nie. In 1981 het Engeland die eerste amptelike toer na Argentinië onderneem en twee toetswedstryde teen die Poemas gespeel (’n oorwinning en ’n gelykop). Verdere suksesvolle premières het in 1985 teen Roemenië en in 1988 teen Fidji gevolg. Daarteenoor het die 1985-toer na Nieu-Seeland met twee nederlae geëindig. Gedurende dieselfde tydperk het Engeland tydens die Vyfnasies-toernooi reëlmatig op die laaste plekke geëindig, in 1983 en in 1987 sonder oorwinnings selfs op die laaste plek. Op 15 Februarie 1986 is Engeland deur Skotland met 33–6 op Murrayfield-stadion verslaan; dit was die hoogste Skotse oorwinning in 102 pogings en die ergste Engelse nederlaag in meer as ’n eeu.[58]

Gedurende die 1980’s het die beheerliggame van Australië en Nieu-Seeland vir die reëling van ’n rugbywêreldbekertoernooi gepleit. Die RFU en die beheerliggame van die ander Tuisnasies was aanvanklik gekant teen die idee, aangesien hulle ’n verandering in die rugbyspel se amateurstatus gevrees het. Nadat tydens die beslissende IRR-vergadering in Maart 1985 die Franse en Suid-Afrikaanse beheerliggame vir die voorstel gestem het, het die RFU se president John Kendall-Carpenter van mening verander, waarvolgens die voorstel goedgekeur is.[59] Australië en Nieu-Seeland het die eerste Rugbywêreldbeker 1987 saam aangebied. Engeland is saam met Australië, Japan en die Verenigde State in Poel 1 geloot. Ná ’n 6–19-nederlaag teen die Wallabies het duidelike oorwinnings oor die ander twee spanne gevolg. In die kwarteindstryd in Brisbane is Engeland deur Wallis met 3–16 uitgeskakel.[60][61]

Tydens die Vyfnasies-toernooi 1989 het Engeland Frankryk met ’n 11–0 tuisoorwinning van die Grand Slam ontneem, maar hulle het die titel misgeloop, nadat hulle in die laaste wedstryd deur Wallis verslaan is.[62] Tydens die Vyfnasies-toernooi 1990 was Engeland blykbaar weer op die punt om die titel te wen, maar in die beslissende wedstryd op Murrayfield is hulle met 13–7 verrassend verslaan, wat aan die Skotte die Grand Slam besorg het.[63] Hierdie misgelope kanse het egter die begin van die Engelse rugby se Renaissance ingelui, wat in die volgende jare tot ’n beter wenrekord sou lei. Dit is veral deur ’n nuwe generasie se spelers soos Will Carling, Jeremy Guscott, Jason Leonard en Rory Underwood teweeggebring.[64] Tydens die Vyfnasies-toernooi 1991 het Engeland die eerste titel sedert 1980 ingepalm, weer met ’n Grand Slam. In dieselfde jaar was Engeland die nominale gasheer van die Rugbywêreldbeker 1991 wat in al die Vyfnasies aangebied is. Engeland is in die eerste wedstryd naelskraap deur Nieu-Seeland verslaan, maar hulle het die volgende twee groepwedstryde teen Italië en die VSA duidelik gewen. Ná oorwinnings oor Frankryk in die kwarteindstryd (met 19–10) en oor Skotland in die halfeindstryd (met 9–6) het Engeland in die eindstryd teen Australië te staan gekom, maar is met 6–12 verslaan.[65]

Die volgende jaar het Engeland sy nuwe sterkte gewys, nadat hulle tydens die Vyfnasies-toernooi 1992 ’n verdere Grand Slam ingepalm het.[64] In dieselfde jaar is op Twickenham die Springbokke, wat weens die onlangs geligte boikot net oor min speelondervinding beskik het, met 33–16 buitengewoon duidelik verslaan. In 1994 het Engeland hierdie prestasie herhaal, nadat hulle die Springbokke in Pretoria verslaan het. Die Vyfnasies-toernooi 1995 het Engeland gewen en die derde Grand Slam binne vyf jaar ingepalm, veral danksy Rob Andrew se uitstekende skoppe.[64] Voor die afskop van die Rugbywêreldbeker 1995 is Engeland derhalwe as een van die gunstelinge beskou. Tydens die poelfase het Engeland Argentinië, Italië en Samoa verslaan, al was dit redelik naelskraap. In die kwarteindstryd het hulle teen die verdedigende kampioen Australië wraak geneem en die Wallabies met 25–22 verslaan. Engeland se halfeindstryd is egter oorheers deur die All Blacks en Jonah Lomu se vier drieë in die wedstryd wat hulle met 29–45 verloor het.[66] Engeland het daarna ook teen Frankryk verloor in die klein finale om die derde plek en toe vierde geëindig.[67]

Vanaf professionalisering tot die wêreldbekertitelWysig

 
Die Engelse rugbyspan tydens hul oorwinningsmars deur die middestad van London, hier op Trafalgarplein afgeneem
 
Feesvieringe op Trafalgarplein ná Engeland se Rugbywêreldbeker 2003-oorwinning

In Augustus 1995 het die Internasionale Rugbyraad al die beperkinge rakende die spelers se betaling opgehef en daarmee die professionele tydperk van die rugbyspel ingelui. Tydens die Vyfnasies-toernooi 1996 het Engeland sy titel saam met die Driekroon suksesvol verdedig. In Julie dieselfde jaar het die RFU ’n eksklusiewe kontrak met British Sky Broadcasting gesluit, waarvolgens die Engelse tuiswedstryde uitsluitlik op die betaalkanaal gebeeldsend sou word. Die beheerliggame van die ander deelnemende lande was verras en het aangekondig, as hul eise vir ’n billike ooreenkoms met alle deelnemende partye nie nagekom word nie, om nie meer teen Engeland te speel nie.[68] Ná onderhandelinge agter geslote deure is Engeland in September 1996 hertoegelaat, nadat die RFU ingestem het om die inkomste vir die volgende tien jaar te deel.[69][70] In 1997 en 1998 het Engeland twee verdere driekrone ingepalm, maar tydens albei toernooie ná nederlae teen Frankryk die titel misgeloop.

Die vroeëre nasionale speler Clive Woodward, wat in September 1997 as nuwe hoofafrigter aangestel is, het opdrag gekry om Engeland na groot suksesse te neem. Aan die begin van sy ampstermyn was daarvan nog min te siene, aangesien die RFU gedurende somer 1998 weer in ’n groot konflik betrokke was. Die klubs van die Engelse Premierskap – bowenal Bath Rugby en Northampton Saints – het geweier om van hul spelers vir die nasionale span beskikbaar te stel. Hulle het op dié manier protes teen die beheerliggaam aangeteken, nadat geen ooreenkoms oor die finansies en die speldatums by die Europese toernooie bereik is nie. Die somertoer na Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika moes Woodward sonder die meeste sleutelspelers aanpak, wat die Australiese Rugbyunie as die “grootste verraad sedert Gallipoli” bestempel het.[71] Die toer na die Suidelike Halfrond is ná drie duidelike nederlae die “toer uit die hel” (Tour of Hell) gedoop. Die 0–76-nederlaag teen Australië op 6 Junie 1998 is die ergste Engelse nederlaag nog.[72][73]

Drie weke voor die afskop van die Vyfnasies-toernooi 1999 was Engeland weer op die punt om uit die toernooi gesit te word, nadat die RFU die 1996-ooreenkoms bevraagteken het. Die Vyfnasies-toernooi se reëlingskomitee het gedreig om Engeland te vervang met Italië, wie se opname in elk geval vir die volgende jaar beplan was.[70] Ná net een dag se onderhandelinge het die RFU en die reëlingskomitee ooreengekom om hierdie saak later billik te reël.[74] Vervolgens het die Vyfnasies-toernooi soos beplan plaasgevind, en Engeland het beide die titel en Grand Slam op ’n uiters dramatiese manier misgeloop: In die laaste minuut van die laaste wedstryd het die Walliese speler Scott Gibbs deur Engelse duikslae gesny en die beslissende drie gedruk wat deur Neil Jenkins verdoel is. Wallis het vervolgens die wedstryd met 32–31 gewen en die titel aan Skotland besorg.[75] Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 in Wallis het Engeland nie oortuig nie. Hulle het hul groepwedstryde teen Italië en Tonga duidelik gewen, maar is deur Nieu-Seeland verslaan en moes tydens die uitspeelrondte ’n bykomende wedstryd speel. Hulle het Fidji verslaan, maar in die kwarteindstryd is Engeland deur Suid-Afrika uit die toernooi uitgeskakel.[76]

Met die toetrede van Italië in 2000 het die jaarlikse Vyfnasies-toernooi die huidige Sesnasies-toernooi geword. Engeland het die eerste Sesnasies-toernooi gewen, maar ná ’n nederlaag teen Skotland in die laaste wedstryd die Grand Slam misgeloop.[77] Die Sesnasies-toernooi 2001 het op ’n soortgelyke manier verloop, maar dié keer het Ierland Engeland in ’n uitgestelde wedstryd met 20–14 verslaan om hulle by Lansdowne Road van die Grand Slam te ontneem. Dié toernooi kon egter eers in Oktober dieselfde jaar voltooi word, nadat die laaste wedstryde weens die Bek-en-klouseer uitgestel moes word.[78][79] Alhoewel die 2002-Sesnasiestitel deur Frankryk gewen is, het Engeland as ’n troosprys die Driekroon gewen.[80] In 2002 het Engeland Argentinië in Buenos Aires verslaan en daarna ’n historiese prestasie behaal, nadat hulle binne 14 dae die drie groot spanne van die Suidelike Halfrond (die All Blacks, die Wallabies en die Springbokke) op Twickenham verslaan het. Vir die Springbokke was dit hul ergste nederlaag tot dusver.[81][82][83][84] Tydens die Sesnasies-toernooi 2003 het Engeland vir die eerste keer sedert 1995 ’n Grand Slam gewen, hul altesaam twaalfde. In Junie dieselfde jaar het hulle beide Australië en Nieu-Seeland weg verslaan. Met hierdie prestasies het Engeland vir die eerste keer die eerste plek op die wêreldranglys behaal.[85]

In die aanloop tot die Rugbywêreldbeker 2003 in Australië was Engeland onder hul kaptein Martin Johnson een van die gunstelinge om die toernooi te wen.[86] Tydens die groepfase het hulle die wedstryde teen Georgië, Suid-Afrika, Samoa en Uruguay deels duidelik gewen. In die kwarteindstryd het hulle Wallis met 28–17 verslaan en in die halfeindstryd Frankryk met 24–7. Vervolgens het hulle in die eindstryd in Sydney teen die gasheer te staan gekom. Ná afloop van die gereelde speeltyd was die telling op 14–14. Enkele sekondes voor die einde van die ekstra tyd het Jonny Wilkinson die beslissende skepdoel aangeteken en Engeland die eindstryd met 20–17 laat beklink, waarvolgens hulle vir die eerste keer die Webb Ellis-beker omhoog gehou het.[87][88] Twee weke later is die Engelse span deur 750 000 ondersteuners verwelkom op die Londense Trafalgarplein tydens hul oorwinningsparade oppad na hul ontmoeting met Koningin Elizabeth II in die Buckingham-paleis.[89] Die spelers het verskeie toekennings deur die IRR ontvang, waaronder “span van die jaar”, Clive Woodward as “afrigter van die jaar” en Jonny Wilkinson as “speler van die jaar”.[90] Weens hul uitstekende prestasies voor en tydens die rugbywêreldbekertoernooi het die span in 2004 Laureus se toekenning as “beste span” gewen.[91]

Twee nederlae tydens wêreldbekereindstrydeWysig

 
Engeland teen die All Blacks in 2006
 
Die Engelse rugbyspan tydens hul voorbereidings op die Rugbywêreldbeker 2007
 
Australië klop Engeland met 33–13 tydens die Rugbywêreldbeker 2015 op Twickenham in Londen
 
Engeland teen Skotland tydens die Sesnasies-toernooi 2016

Ná hierdie groot sukses het ’n aantal sleutelspelers hul uittrede uit internasionale rugby aangekondig, wat dadelik die nasionale span geraak het. Tydens die Sesnasies-toernooi 2004 het Engeland teen beide Frankryk en Ierland verloor en toe derde geëindig.[92] Ook die meeste wedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond het teleurstellend verloop, waarvolgens Clive Woodward op 2 September 2004 bedank het.[93] Sy opvolger Andy Robinson het nie daarin geslaag om die nasionale span te laat herstel nie en hulle het tydens die Sesnasies-toernooie 2005 en 2006 net die vierde plek behaal.[94] Ná hul 26–16-oorwinning oor Australië,[95] het Engeland die jaar 2005 met ’n 19–23-nederlaag teen die All Blacks afgesluit.[96] Ná hul nederlaag teen Suid-Afrika in die 2006-eindjaarrugbytoetsreeks,[97] het Engeland dié jaar nege van twaalf toetswedstryde verloor – hul ergste verloorlopie ooit. Onder andere het Argentinië op 11 November vir die eerste keer op Twickenham teen Engeland gewen. Die RFU het hierna in Desember 2006 Andy Robinson vervang deur die aanvalsafrigter Brian Ashton wat voorheen die Ierse nasionale rugbyspan afgerig het.[98][99]

Engeland het die Sesnasies-toernooi 2007 met ’n Calcuttabekeroorwinning oor Skotland afgeskop.[100] Dié toernooi het ook ’n geskiedkundige wedstryd op Croke Park teen Ierland ingesluit wat Engeland met 13–43 verloor het, hul ergste nederlaag nog teen Ierland.[101] Desondanks het Engeland ’n goeie derde plek behaal. Dit het geblyk asof die afrigter Ashton die Engelse nie in ’n kragtige span kon omskep nie, veral nadat hulle gedurende somer 2007 twee toetswedstryde elk teen Suid-Afrika en Frankryk deels duidelik verloor het. Sommige deskundiges het self bevraagteken of die verdedigende kampioen Engeland tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk hoegenaamd van die groepfase na die uitklopfase sou vorder. ’n Verpletterende 0–36-nederlaag teen Suid-Afrika het hierdie menings blykbaar onderstreep.[102] Die van hul kaptein Jonny Wilkinson aangevoerde span het egter die verrassing van die toernooi geword. Hulle het ná oorwinnings oor die VSA, Samoa en Tonga tot die kwarteindstryd gevorder. Ná naelskraapse oorwinnings oor Australië (met 12–10) en Frankryk (met 14–9) het hulle in die eindstryd die Springbokke herontmoet. In ’n hoofsaaklik defensiewe wedstryd is hulle met 15–6 verslaan.[103][104]

Ná ’n soliede Sesnasies-toernooi 2008 – Engeland het as naaswenner agter Wallis geëindig – het die RFU in April 2008 die hoofafrigter Brian Ashton deur die voormalige spankaptein Martin Johnson vervang. Dié stap was hoogs omstrede, aangesien Johnson destyds oor geen ondervinding as afrigter beskik het nie.[105] Hy het aanvanklik gesukkel om sy sukses op die veld as afrigter te herhaal. Tydens die Sesnasies-toernooi 2009 het Engeland weer as naaswenner geëindig, dié keer agter Ierland. Nadat Johnson twee en ’n half jaar as hoofafrigter gedien het, het Engeland die Sesnasies-toernooi 2011 gewen. Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland is Engeland saam met maklike teenstanders in een groep geloot. Hulle het die groepfase ná oorwinnings oor Argentinië, Georgië, Roemenië en Skotland op die eerste plek van die tabel afgesluit, maar hulle is in die kwarteindstryd deur Frankryk verslaan.[106][107] Die span het ook verskeie skandes buite die veld beleef: The Sun het onthul, dat vier spelers heelnag in ’n kroeg in die toeristeoord Queenstown deurgebring het. Manu Tuilagi is deur die polisie aangehou nadat hy tydens ’n borguitstappie van ’n veerboot in die hawe van Auckland gespring het. Daarbenewens moes drie ander spelers om verskoning vra nadat hulle teenoor ’n hotelklerk in Dunedin suggestiewe opmerkings gemaak het.[108][109] Johnson het ná die mislukte Rugbywêreldbeker 2011 as hoofafrigter bedank.

Op 29 Maart 2012 is Stuart Lancaster, die voormalige Elite Rugby-direkteur van Leeds Carnegie, deur die Rugbyvoetbalunie as Engeland se hoofafrigter aangestel.[110] Lancaster is voorheen vir ’n kort tydperk as hoofafrigter benoem en deur die sittende aanvalafrigters Graham Rowntree en Andy Farrell bygestaan. Lancaster is in sy eerste veldtog as Engelse afrigter as ’n sukses beskou – gedurende die Sesnasies-toernooi 2012 het die verdedigende kampioen Engeland die tweede plek behaal nadat hulle met 19–12 teen Wallis op Twickenham verloor, maar die Calcuttabeker teen Skotland met 13–6 op Murrayfield suksesvol verdedig het. Engeland het die jaar met ’n hoogtepunt afgesluit, nadat hulle met die 2011-wêreldbekerwenners Nieu-Seeland op 1 Desember met 38–21 afgereken het. Die All Blacks was vir 20 wedstryde onoorwonne, maar is deur Engeland heeltemal gedomineer.[111][112] Tydens die Sesnasies-toernooi 2013 het Engeland weer agter Wallis as naaswenner geëindig, nadat hulle ná ’n 3–30-nederlaag teen Wallis in Cardiff die moontlikheid om vir die eerste keer sedert 2003 Grand Slam-wenners te wees misgeloop het. Engeland het egter weer Skotland met 38–18 op Twickenham geklop en sodoende die Calcuttabeker behou. Dit was ook die eerste keer sedert 1974 wat elke span daarin geslaag het om minstens drie toernooipunte aan te teken (gelykstaande aan een oorwinning en een gelykopuitslag of drie gelykopuitslae). Tydens hul 2013-somertoer na Suid-Amerika waar Lancaster ’n eksperimentele span saamgeneem het, het Engeland ’n Suid-Amerikaanse verteenwoordigende XV geklop, gevolg deur ’n 2–0-wenreeks oor Argentinië; die eerste wegwenreeks teen Argentinië in 32 jaar.[113] Ook in 2014 en 2015 het Engeland die Sesnasies-toernooi as naaswenner afgesluit, albei agter Ierland. Engeland het die Rugbywêreldbeker 2015 aangebied, maar hulle het nie daarin geslaag om aan die groot verwagtinge van die publiek te voldoen nie. Hulle is saam met Australië en Wallis in ’n soort “doodsgroep” geloot. Engeland het wel die wedstryde teen Fidji en Uruguay gewen, maar hulle is in die ander twee wedstryde verslaan en sodoende reeds in die poelfase uitgeskakel.[114][115] Hulle was egter nie die eerste gasheer wat op hierdie manier ’n toernooi moes verlaat nie, aangesien Wallis op ’n soortgelyke wyse tydens die Rugbywêreldbeker 1991 uitgeskop is.

Ná die groot teleurstelling tydens die Rugbywêreldbeker 2015 is Eddie Jones in November 2015 as nuwe hoofafrigter aangestel en hy het die eerste buitelander in hierdie pos geword.[116] Hy het die nasionale span dadelik na sukses teruggeneem en tydens die Sesnasies-toernooi 2016 die titel saam met die Grand Slam ingepalm. Die hele 2016 het Engeland onoorwonne gebly, insluitende ’n suiwer wenreeks oor Australië in Juniemaand in Sydney. In November dieselfde jaar het in Twickenham die vierde agtereenvolgende oorwinning oor die Wallabies gevolg. Daarbenewens het hulle die wêreldrekord van 18 agtereenvolgende toetswenne met ’n indrukwekkende 61–21-oorwinning oor Skotland geëwenaar en gelyktydig die 2017-Sesnasiestoernooi ingepalm. Dié wenstreep is egter in die volgende toetswedstryd deur Ierland beëindig.[117] Later die jaar het Engeland drie agtereenvolgende oorwinnings oor Argentinië aangeteken.

Die jaar 2018 het vir Engeland goed afgeskop, nadat hulle Italië met 46–15 en ’n taai wedstryd teen Wallis met 12–6 in die eerste twee rondtes van die Sesnasies-toernooi gewen het. Hulle het egter tot in Juniemaand nie ’n verdere oorwinning aangeteken nie, nadat Engeland hul oorblywende wedstryde teen Skotland (met 13–25), Frankryk (met 16–22) en die latere Grand Slam-wenners Ierland (met 15–24) tuis op Twickenham verloor het. ’n Verlore nietoets teen die Britse Barbarians (met 45–63) het gevolg.[118] Tydens hul 2018-somertoer na Suid-Afrika het Engeland die eerste twee wedstryde met 39–42 en met 12–23 verloor, nadat hulle in albei wedstryde gedurende die eerste helfte voorgeloop het; hulle het egter die derde toets teen ’n meestal tweede Springbokspan met 25–10 gewen. Daardie herfs, ná die aansluiting van die voormalige afrigter van beide die All Blacks en die VSA Arende, John Mitchell by die afrigtingspan, het Engeland die terugwedstryd teen Suid-Afrika met ’n enkele punt (met 12–11) gewen en ’n ewe taai wedstryd teen Nieu-Seeland met 15–16 verloor, albei in omstrede omstandighede.[119][120] Engeland het die jaar met oorwinnings teen Japan (met 35–15) en Australië (met 37–18) afgesluit. Hul oorwinning oor Australië het ’n ononderbroke reeks van ses oorwinnings oor die Wallabies onder die voormalige Australiese afrigter Eddie Jones voortgesit.

Voor die afskop van die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan was Engeland weer een van die gunstelinge om die toernooi te wen. Tydens die poelfase het Engeland maklik teen Tonga, die VSA en Argentinië gewen. Hulle het vervolgens eerste in hul poel bo Frankryk geëindig, danksy meer bonuspunte. Hul laaste poelwedstryd teen Frankryk is nes twee ander wedstryde weens tifoon Hagibis se verwoestinge afgelas en as ’n 0–0-gelykop geag.[121] Engeland het die kwarteindstryd teen Australië met 40–16 gewen en sodoende wraak geneem vir die voortydige uitskakeling tydens die Rugbywêreldbeker 2015 se groepfase. Hulle het daarna in die halfeindstryd teen die verdedigende kampioen en groot gunsteling voor die toernooi, Nieu-Seeland, te staan gekom en gedurende die hele wedstryd die All Blacks gedomineer en met 19–7 verslaan. Die Engelse Rose kon egter nie in die eindstryd teen die Springbokke seëvier nie en is soos twaalf jaar gelede deur Suid-Afrika geklop (met 12–32).[122] Sedert 1999 het Engeland elk van sy vier konfrontasies teen Suid-Afrika in die laaste fase van ’n rugbywêreldbekertoernooi verloor.

Kleure, embleem en naamWysig

 
Engeland teen Skotland tydens die Calcuttabeker in 2007
 
Die rooi roos van die Huis van Lancaster
 
Jonny Wilkinson met die Engelse span tydens ’n oefensessie op Twickenham, 12 Augustus 2009
 
Die Poemas tydens hul oorwinning oor Engeland (wit en rooi) op Twickenham in November 2006
 
Engeland (in swart) teen Argentinië tydens die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland

Engelse rugbyspelers draf gewoonlik in wit truie en ’n wit kortbroek, met oorwegend donkerblou sokkies op. Die embleem op die trui is ’n rooi roos, pleks van die drie leeus op die truie van die sokkerspan en die krieketspan. Die klere word deur Canterbury vervaardig en die truiborg is tans O2.[123] Die wegtrui is algemeen rooi of donkergrys ("antrasiet" genoem); voor die bekendstelling van die grystrui was rooi die tradisionele tweede kleur. Donkerblou is voorheen ook gebruik en is vir die 2016–17-seisoen heringevoer. Pers is tydens die 2009-internasionale-herfstoetse gebruik en het die tradisionele kleure van die oorspronklike Engelse sweetpakke uit die 1960’s, 70’s en 80’s versinnebeeld. Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 in Nieu-Seeland was die wegtrui vir die eerste keer swart.

Die Rugbyvoetbalunie (RFU) het die nasionale span se embleem voor die eerste wedstryd teen Skotland in Edinburg in 1871 ontwerp. ’n Rooi roos – glo dié van die Huis van Lancaster – is as die span se embleem gekies.[124] Die nasionale span se wit trui is ontleen aan dié wat by die Rugby-skool gedra is.[124] Die ontwerp en standardisering van die roos – wat tot 1920 in verskeie variasies uitgebeeld is – word aan Alfred Wright, ’n werknemer by die Rugbyvoetbalunie, toegeskryf.[124] Wright se ontwerp is glo tot in die laat 1990’s met min veranderinge gebruik.[124] Die roos is eers in 1997 verander toe Nike die amptelike truiverskaffer geword het.

In 2003 het Engeland eers ’n stywe trui gedra. Die doel was om dit vir die teenstander moeiliker te maak om aan die hemp tydens aksies vas te klou.[125] Die tuis- en wegtruie vir 2007 is op 15 Mei daardie jaar bekendgemaak. Die materiaal was beter en het ’n beter prestasie teenoor die 2003-trui gebied. ’n Ingrypende rooi merk op die wit agtergrond het links bo ’n Sint Joriskruis gevorm, en ’n veranderde wegtrui (donkerblou pleks van rooi), het kritiek ontlok omdat daar glo ’n klem op die Sint Joriskruis pleks van die tradisionele rooi roos geplas is.[126] Die nuwe trui is tydens Engeland se tuiswedstryd teen Wallis op 4 Augustus ingevoer, terwyl die wegtrui vir die eerste keer teen Frankryk op 18 Augustus gebruik is.[127]

Die voormalige tuistrui van Engeland was wit met ’n rooi strook om die nek en die wegtrui was swart (wat groot omstredenheid weens die beroemde All Black-trui van Nieu-Seeland veroorsaak het), albei truie het ’n baanbrekende nuwe tegnologie in die vorm van ’n grypdruk gehad. ’n Besondere trui, wat aan dié van 1910 herinner het, is tydens die wedstryd teen Wallis tydens die 2010-Sesnasies-toernooi ter geleentheid van Twickenham se eeufees gedra. Die huidige trui vir die 2019–20-seisoen word deur Canterbury vervaardig. Dit bevat ’n eenvoudige wit kortbroek en ’n gewone wit hemp met rooi nate aan die bokant. Die ontwerp bevat ook ’n verskeidenheid reliëfpatrone van die Sint Joriskruis met deurgaans rooi, titanium- en platinumkleure. Die wapen is met 3D-inspuiting gevorm, en die neklyn is opnuut ontwerp. Die huidige alternatiewe stel is donkergrys en bevat dieselfde reliëf van die Sint Joriskruis. Die broeke is ook donkergrys. Albei sokkies is donkergrys met ’n wit bopunt. In 2013–14 het die trui bestaan uit gewone wit broeke en ’n wit hemp, maar met ’n swart streep langs elke mou. Die alternatiewe trui was ’n rooi-wit gestreepte hemp met ’n blou kortbroek. In 2014–15 was die tuistrui wit met ’n “halslyn” rondom die kraag. Die trui het ook klein Victoriakruise op die bors gehad. Dit het ook die O2-borgskapmerke op die bors gehad. Die kortbroek was wit met die borgskap daarop. Die sokkies was donkerblou en het ’n wit streep aan die bokant gehad. Die alternatiewe hemp was presies dieselfde, maar was rooi pleks van wit. Die kortbroek was donkerblou en die sokkies rooi met ’n wit streep bo-op. Die 2015–16-trui was soortgelyk, maar het nie die klein kruisies op die hemp gehad nie. Die Canterbury-kenteken was reguit en nie skuins nie, met wit lyne wat horisontaal oor die bors gaan. Vir die Rugbywêreldbeker 2015 het die trui dieselfde gebly met die rugbywêreldbekerkenteken aan die regterkant en geen O2-logo in die sentrum nie. Vir die tuistrui het die kortbroek en sokkies dieselfde gebly. Die 2015–16-wegtrui en die wêreldbekertrui was rooi met donkerrooi- en maroenmoue. Die kortbroek was donkerrooi en die sokkies was rooi met ’n maroenstreep bo-op.

Truiverskaffers en -borgeWysig

Sedert die professionalisering van rugby in 1995 het die volgende truiverskaffers en -borge verskyn:

Tydperk Verskaffer Borg
?–?   Bukta
1991–1997   Cotton Traders BT Cellnet (1996–2001)
1997–2012   Nike O2
2012–2020   Canterbury of New Zealand[128]
sedert 2020   Umbro[129][130]

Die Rugbyvoetbalunie het teen Julie 2020 die volgende borge en vennote op sy amptelike webwerf gelys: O2, British Airways, Canterbury, Quilter, Sky, Guinness, Mitsubishi, IBM, Irwin Mitchell, NatWest, Dove, RedBull, Eden Park, Gilbert, Greene King, Persil, Simply Health, Virgin Active, Tyrells, Adidas, Bollinger, Bremont, Britvic, CBRE, Kings, Majestic, Optimum, Nutrition en Rhino.

TuisstadionWysig

 
’n Lugaansig van Twickenham-stadion in Londen
 
Binnekant van Twickenham-stadion

Twickenham in die suidweste van Londen is die grootste suiwer rugbystadion wêreldwyd. In hul vroeë jare het die Engelse rugbyspan ’n aantal stadions dwarsdeur Engeland vir toetswedstryde ingespan, voordat Twickenham in 1910 hul tuiste geword het. Ná uitverkope wedstryde op Kristalpaleis se Nasionale Sportsentrum teen Nieu-Seeland in 1905 en Suid-Afrika in 1906 het die Rugbyvoetbalunie (RFU) besluit om in sy eie stadion te belê en met die krieketspeler en entrepreneur Billy Williams ooreengekom om ’n tuiste vir Engelse rugby te vind. Die grond vir die stadion is in 1907 vir £5 572 12s en 6d aangekoop, en die sooi is die volgende jaar gespit.[131]

Die eerste toetswedstryd op Twickenham was op 15 Januarie 1910 die wedstryd tussen Engeland en Wallis. Die tuisspan het ná ’n 11–6-oorwinning met die wins weggestap, nadat hulle Wallis vir die eerste keer sedert 1898 geklop het.[132] Die stadion is in 1927 en weer in 1932 uitgebrei; maar tot in die 1990’s is die stadion nie verder opgeknap nie, toe nuwe pawiljoens in die noorde, ooste en weste gebou is;[131] in 2005 en 2006 is ’n pawiljoen in die suide opgerig, waardeur die stadion ’n volledige bak met ’n kapasiteit van 82 000 geword het. Engeland het sy eerste toetswedstryd in die herontwikkelde Twickenham op 5 November 2006 teen die All Blacks gespeel,[133] wat Nieu-Seeland met 41–20 gewen het, nadat hulle Engeland voor ’n rekordskare van 82 076 gedomineer het.[134]

Alhoewel Engeland sy tuiswedstryde sedert 1910 byna uitsluitlik op Twickenham gespeel het, het hulle in 1998 twee keer op Huddersfield se Kirklees-stadion, in 1997 op Old Trafford (teen Nieu-Seeland) en in 1992 op Wembley-stadion (teen Kanada) te staan gekom.[135][136] Hulle het in Junie 2009 ook die eerste toets van ’n twee-toetsreeks teen Argentinië op Old Trafford gespeel; ’n wedstryd wat oorspronklik in Argentinië beplan was, maar deur dié land se rugbyunie weens finansiële omstandighede na Engeland verskuif is.[137]

Die grond van Twickenham is in Junie 2012 deur ’n hibride Desso-tipe vervang wat gebruik maak van kunsvesels verweef met egte gras. Dit maak dit baie makliker om in nat omstandighede te speel.[138]

Tot in 1910 het die Engelse span verskeie rugbystadions dwarsdeur Engeland ingespan:

RugbywêreldbekerstadionsWysig

 
Speelstede in Engeland tydens die Rugbywêreldbeker 2015

Die Rugbywêreldbeker 1991 is deur die destydse Vyfnasies Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis saam aangebied, met Engeland wat sewe wedstryde op vier stadions gehuisves het. Poel 1 (wat Engeland ingesluit het) is dwarsdeur Engeland uitgespeel. Twickenham in Londen het beide die openingswedstryd en die eindstryd tussen die Wallabies en Engeland gehuisves. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Welford Road-stadion in Leicester, Kingsholm-stadion in Gloucester en Cross Green in Otley.

Die Rugbywêreldbeker 1999 is ook deur die destydse Vyfnasies Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis saam aangebied, met Engeland wat nege wedstryde op vier stadions gehuisves het. Poel B (wat Engeland ingesluit het), asook Engeland se wedstryd tydens die uitspeelrondte en die twee halfeindwedstryde is op verskeie stadions dwarsdeur Engeland uitgespeel. Twickenham in Londen het ses wedstryde tydens dié toernooi gehuisves. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Kirklees-stadion in Huddersfield, Ashton Gate-stadion in Bristol en Welford Road-stadion in Leicester.

Die Rugbywêreldbeker 2015 is deur Engeland en Wallis saam gehuisves, met elf stadions wat dwarsdeur Engeland vir 40 wedstryde ingespan is, terwyl in Wallis net die Millenium-stadion vir agt wedstryde ingespan is. Engeland se Twickenham is onder andere vir die openings- en die eindstryd tussen die All Blacks en die Wallabies ingespan. Van Engeland se ander stadions tydens dié toernooi was: Wembley-stadion en Olimpiese Stadion in Londen, St. James’ Park in Newcastle upon Tyne, Stad Manchester-stadion in Manchester, Villa Park in Birmingham, Elland Road in Leeds, King Power-stadion in Leicester, Stadion MK in Milton Keynes, Falmer-stadion in Brighton, Kingsholm-stadion in Gloucester en Sandy Park in Exeter.

ToetswedstrydeWysig

 
Engeland se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Engeland het 426 van sy 768 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 55,47%. Engeland se statistieke in toetswedstryde teen alle lande, in alfabetiese volgorde, is soos volg (korrek in Oktober 2020):[139]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
  Argentinië 24 19 4 1 79,17
  Australië 51 25 25 1 49,02
 Barbarians 18 10 8 0 55,56
  Fidji 7 7 0 0 100
  Frankryk 106 58 41 7 54,72
  Georgië 2 2 0 0 100
   Ierland 136 79 49 8 58,09
  Italië 27 27 0 0 100
  Japan 2 2 0 0 100
  Kanada 6 6 0 0 100
  Māori All Blacks 4 2 2 0 50
  Nederland 1 1 0 0 100
  Nieu-Seeland 42 8 33 1 19,05
  Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
 Presidents XV 1 1 0 0 100
  Roemenië 5 5 0 0 100
  Samoa 8 8 0 0 100
  Skotland 138 76 43 19 55,07
  Suid-Afrika 43 15 26 2 34,88
  Tonga 3 3 0 0 100
  Uruguay 2 2 0 0 100
  Verenigde State 6 6 0 0 100
  Wallis 135 64 59 12 47,41
Totaal 768 426 291 51 55,47

Wedstryde teen verskeie saamgestelde spanne tydens oorsese toere van die amateurtydperk en die deur die Rugbyvoetbalunie (RFU) nieerkende wedstryde teen nielede wat vir ’n lang tydperk nie die volle status as toetswedstryde geniet het nie – selfs nie terugwerkend nie. Terwyl die wedstryde tydens die Victory Internationals nie as toetswedstryde beskou word nie, erken die RFU in teenstelling met ander beheerliggame alle wedstryde teen die Barbarians as toetswedstryde.

Wedywering met ander nasionale spanneWysig

 
Die eerste toetswedstryd ter wêreld: Engeland teen Skotland op 27 Maart 1871 in Edinburg
 
Die eerste toetswedstryd tussen Engeland en Frankryk op 22 Maart 1906 in Parys
 
Die eerste toetswedstryd tussen Engeland en Australië op 9 Januarie 1909 in Blackheath

Veral met die nasionale spanne van die naburige Britse Tuisnasies handhaaf die Engelse ’n intensiewe wedywering. Die eerste toetswedstryd ter wêreld is in 1871 teen Skotland gespeel en sedert 1879 ding albei spanne mee om die Calcuttabeker, die oudste trofee in internasionale sport. Van die 138 toetswedstryde tot dusver het Engeland 76 gewen, Skotland 43, met 19 gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver twee keer ontmoet (in 1991 en 2011), en Engeland het albei wedstryde gewen. Daarbenewens is die toetswedstryd om die 1938-Calcuttabeker noemenswaardig. Dit was die eerste rugbywedstryd wat in televisie gebeeldsend is en is deur die BBC uitgesaai.[140]

Engeland en Frankryk het tot dusver in 106 toetswedstryde ontmoet, waarvan Engeland 58 gewen het en Frankryk 41, met sewe gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver vyf keer ontmoet; Engeland het drie keer gewen en Frankryk twee keer. Wedstryde tussen albei spanne word deur die pers en die ondersteuners in albei lande Le Crunch genoem.[141] Veral tydens rugbywêreldbekertoernooie is Engeland en Frankryk die suksesvolste spanne van die Noordelike Halfrond. Albei spanne het amper afwisselend die eindstryd behaal (net in 1995 en 2015 het spanne van die Suidelike Halfrond die Webb Ellis-beker uitgespeel). Engeland het tot dusver in vier eindstryde gespeel, terwyl Frankryk tot dusver in drie eindstryde gespeel het, gedurende altesaam nege rugbywêreldbekertoernooie. Albei spanne beskik ook oor die finansieel sterkste ligas ter wêreld (die Engelse Premierskap en die Franse Top 14).

Engeland en Ierland het tot dusver in 136 toetswedstryde ontmoet, waarvan Engeland 79 gewen het en Ierland 49, met agt gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver nog nie ontmoet nie. Sedert 1988 ding albei spanne mee om die Millenniumtrofee wat ter geleentheid van Dublin se 1000ste herdenking geskenk is.[142] Engeland het die trofee tot dusver 20 keer gewen en Ierland 13 keer. Engeland en Wallis het tot dusver in 135 toetswedstryde ontmoet, waarvan Engeland 64 gewen het en Wallis 59, met twaalf gelykopuitslae. Gedurende wêreldbekertoernooie het albei spanne tot dusver drie keer ontmoet, waarvan Engeland een gewen het en Wallis twee, met die laaste wedstryd in 2015. Wallis is net ná Engeland die tweede mees suksesvolle span tydens die Sesnasies-toernooi.

Nes die ander rugbynasies van die Noordelike Halfrond handhaaf Engeland ’n wedywering met die groot spanne van die Suidelike Halfrond. Net só het Engeland tydens al sy eindstrydverskynings teen spanne van die Suidelike Halfrond te staan gekom (twee keer teen die Wallabies en Springbokke elk). Teen die Wallabies het Engeland die eindstryde van 1991 en 2003 uitgespeel, waarvan Engeland laasgenoemde gewen het. In 2007 en 2019 het hulle teen die Springbokke gespeel, maar hulle is in albei eindstryde verslaan. Gedurende wêreldbekertoernooie het Engeland teen Suid-Afrika net een oorwinning aangeteken: tydens die groepfase in 2003. Teen die All Blacks het Engeland gedurende wêreldbekertoernooie tot dusver vier wedstryde gespeel, waarvan Engeland die halfeindstryd in 2019 gewen het. Teen die Wallabies is hul wenrekord meer gebalanseerd: Van tot dusver sewe wedstryde het Engeland vier gewen en Australië drie. ’n Bykomende aspek in hul wedywering met die Wallabies is die sedert die laat 19de eeu bestaande intensiewe, sportiewe wedywering tussen Engeland en Australië, wat ook in ander sportsoorte (veral krieket en die Statebondspele) ’n besondere status geniet.[143] Sedert 1997 ding Engeland en Australië mee om die Cookbeker (genoem na James Cook[144]) en sedert 2008 ding Engeland en Nieu-Seeland mee om die Hillary-skild (genoem na Edmund Hillary wat in 2008 oorlede is[142]).

RekordeWysig

WêreldbekerrekordWysig

 
Engeland het in 2003 die Webb Ellis-beker omhoog gehou

Engeland het tot dusver aan elke rugbywêreldbekertoernooi deelgeneem en die Webb Ellis-beker, waarom vierjaarliks meegeding word, een keer omhoog gehou: tydens die vyfde Rugbywêreldbeker 2003 in Australië. Daarmee is Engeland die eerste en tot dusver enigste rugbyspan van die Noordelike Halfrond wat dié trofee ingepalm het. Tydens die eerste Rugbywêreldbeker 1987 is Engeland in die kwarteindstryd deur Wallis uitgeskakel. Tydens die Rugbywêreldbeker 1991 het Engeland die eindstryd gemaak, maar is deur Australië verslaan. In 1995 het Engeland die halfeindstryd bereik, maar is deur Nieu-Seeland geklop en is ook in die daaropvolgende klein finale om die derde plek deur Frankryk verslaan. Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 is Engeland in die kwarteindstryd deur die Springbokke uitgeskakel. In 2003 het hulle die grootste sukses aangeteken, toe hulle in die eindstryd die gasheer Australië verslaan het. In 2007 is hulle in die eindstryd deur Suid-Afrika geklop. In 2011 is Engeland in die kwarteindstryd deur Frankryk uitgeskakel en tydens die Rugbywêreldbeker 2015 tuis reeds in die groepfase. In 2019 het hulle die uitslag van 2007 herhaal, toe hulle in die eindstryd deur Suid-Afrika geklop is.

Jaar Uitslag
1987 Kwarteindrondte
1991 Naaswenner
1995 Vierde plek
1999 Kwarteindrondte
2003 Kampioen
2007 Naaswenner
2011 Kwarteindrondte
2015 Poelfase
2019 Naaswenner
2023 gekwalifiseer

Tuisnasies / Vyfnasies / SesnasiesWysig

 
Die Calcuttabeker is een van die oudste trofeë ter wêreld en word sedert 1879 tussen Engeland en Skotland uitgespeel

Engeland se enigste jaarlikse toernooi is die Sesnasies-toernooi waartydens hulle teen vyf ander Europese nasies speel: Frankryk, Ierland, Italië, Skotland en Wallis. Die Sesnasies het begin as die Tuisnasies-toernooi in 1883 wat Engeland met ’n Driekroon gewen het. Engeland het die titel tot dusver meer kere as enige ander nasie gewen deur dit 29 keer regstreeks te wen en die kampioenskap tien keer te deel. Die span se langste tussenpose in titels was 18 jaar (1892–1910). Engeland het tot dusver 13 Grand Slams aangeteken, d.w.s. ’n Driekroon saam met ’n oorwinning oor Frankryk gedurende dieselfde toernooi. Gedurende die Sesnasies-toernooi kompeteer Engeland ook teen Skotland mee om die Calcuttabeker wat Engeland vir die eerste keer in 1880 gewen het. Hulle speel ook tydens die kompetisie teen Ierland om die Millenniumtrofee. Die Millenniumtrofee is die eerste keer in 1988 gehou toe dit deur Engeland gewen is. Die wedstryde tussen Engeland en Frankryk word dikwels “Le Crunch” genoem.[145]

  • 29 ongedeelde titels (1883, 1884, 1892, 1910, 1913, 1914, 1921, 1923, 1924, 1928, 1930, 1934, 1937, 1953, 1957, 1958, 1963, 1980, 1991, 1992, 1995, 1996, 2000, 2001, 2003, 2011, 2016, 2017, 2020)
  • 10 gedeelde titels (1886, 1890, 1912, 1920, 1932, 1939, 1947, 1954, 1960, 1973)
  • 13 Grand Slams (1913, 1914, 1921, 1923, 1924, 1928, 1957, 1980, 1991, 1992, 1995, 2003, 2016)
  • 26 Driekrone (1883, 1884, 1892, 1913, 1914, 1921, 1923, 1924, 1928, 1934, 1937, 1954, 1957, 1960, 1980, 1991, 1992, 1995, 1996, 1997, 1998, 2002, 2003, 2014, 2016, 2020)
    Engeland   Frankryk    Ierland   Italië   Skotland   Wallis
Toernooie 124 91 126 21 126 126
Regstreekse oorwinnings
(Gedeelde oorwinnings)
Tuisnasies 5 (4) N.v.t. 4 (4) N.v.t. 10 (3) 7 (4)
Vyfnasies 17 (6) 12 (8) 6 (5) N.v.t. 5 (6) 15 (8)
Sesnasies 7 5 4 0 0 5
Algeheel 29 (10) 17 (8) 14 (9) 0 (0) 15 (9) 27 (12)
Grand Slams
Tuisnasies 0 N.v.t. 0 N.v.t. 0 2
Vyfnasies 11 6 1 N.v.t. 3 6
Sesnasies 2 3 2 0 0 4
Algeheel 13 9 3 0 3 12
Driekrone
Tuisnasies 5 N.v.t. 2 N.v.t. 7 6
Vyfnasies 16 N.v.t. 4 N.v.t. 3 11
Sesnasies 5 N.v.t. 5 N.v.t. 0 4
Algeheel 26 N.v.t. 11 N.v.t. 10 21
Houtlepel
Tuisnasies 11 N.v.t. 15 N.v.t. 8 8
Vyfnasies 14 17 21 N.v.t. 21 12
Sesnasies 0 1 0 15 4 1
Algeheel 25 18 36 15 33 21

Ander wedstrydeWysig

Gedurende die amateurtydperk het Engeland deels maandelange oorsese toere onderneem, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaaslike saamgestelde spanne en klubspanne gespeel het. Eweneens het hulle ander nasionale spanne in Engeland gehuisves. Teen die jaar 2000 het die oorsese toere volgens die ou tradisie tot ’n einde gekom, aangesien die professionalisering van die rugbyspel te min tyd vir toere oorlaat (’n uitsondering is die Britse en Ierse Leeus se vierjaarlikse toere). Vandag is toetswedstryde teen die spanne van die Suidelike Halfrond en ander spanne buite die Sesnasies-toernnoi gedurende twee tydstippe van die jaar moontlik. Gedurende die Juniemaand se midjaarrugbytoetsreeks vertrek Engeland in die Suidelike Halfrond, terwyl gedurende die Novembermaand se eindjaarrugbytoetsreeks Engeland as gasheer optree. As deel daarvan ding Engeland sedert 1997 met Australië om die Cookbeker en sedert 2008 teen Nieu-Seeland om die Hillary-skild mee.

Olimpiese SpeleWysig

Engeland is twee keer tydens Olimpiese rugbytoernooie deur ’n span verteenwoordig.

  • 1900: Derde plek (verteenwoordig deur Moseley Wanderers RFC)
  • 1908: Tweede plek (verteenwoordig deur Cornwall se keusespan)

SpelersWysig

Huidige spanWysig

Die volgende spelers het die Engelse span tydens die Sesnasies-toernooi 2020 gevorm:[146]

Agterspelers

Speler Posisie Span Toetswedstryde
Willi Heinz Skrumskakel Gloucester RFC 9
Ben Youngs Skrumskakel Leicester Tigers 95
Owen Farrell   Losskakel Saracens 79
George Ford Losskakel Leicester Tigers 65
Jacob Umaga Losskakel Wasps RFC 0
Ollie Devoto Senter Exeter Chiefs 1
Fraser Dingwall Senter Northampton Saints 0
Jonathan Joseph Senter Bath Rugby 47
Manu Tuilagi Senter Leicester Tigers 40
Elliot Daly Vleuel Saracens 39
Jonny May Vleuel Leicester Tigers 52
Ollie Thorley Vleuel Gloucester RFC 0
George Furbank Heelagter Northampton Saints 0
Anthony Watson Heelagter Bath Rugby 42

Voorspelers

Speler Posisie Span Toetswedstryde
Tom Dunn Haker Bath Rugby 0
Jamie George Haker Saracens 45
Luke Cowan-Dickie Stut Exeter Chiefs 21
Ellis Genge Stut Leicester Tigers 14
Joe Marler Stut Harlequins 68
Kyle Sinckler Stut Harlequins 31
Will Stuart Stut Bath Rugby 0
Mako Vunipola Stut Saracens 58
Harry Williams Stut Exeter Chiefs 18
Charlie Ewels Slot Bath Rugby 12
Maro Itoje Slot Saracens 34
George Kruis Slot Saracens 41
Joe Launchbury Slot Wasps RFC 62
Courtney Lawes Slot Northampton Saints 81
Alex Moon Slot Northampton Saints 0
Ben Earl Losvoorspeler Saracens 0
Tom Curry Losvoorspeler Sale Sharks 19
Ted Hill Losvoorspeler Worcester Warriors 1
Lewis Ludlam Losvoorspeler Northampton Saints 6
Sam Underhill Losvoorspeler Bath Rugby 15

Bekende spelersWysig

 
Edgar Mobbs (voor 1917)
 
Ronald Poulton (1911)
 
Wavell Wakefield (1922)

15 voormalige Engelse spelers is vir hul uitstekende prestasies in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem:[147]

Speler Posisie Inskrywing
William Percy Carpmael Voorspeler 2010
Alan Rotherham Agterspeler 2010
Harry Vassall Voorspeler 2010
Martin Johnson Slot 2011
John Kendall-Carpenter Voorspeler 2011
Alfred Hamersley Voorspeler 2013
Jason Leonard Stut 2014
Bill Beaumont Slot (rugby) 2014
Edgar Mobbs Vleuel 2015
Ronald Poulton Vleuel 2015
Wavell Wakefield Losvoorspeler 2015
Lawrence Dallaglio Vleuel, Agsteman 2016
Jeremy Guscott Senter 2016
Jonny Wilkinson Losskakel, Senter 2016
Rob Andrew Losskakel 2017

Daarbenewens is William Webb Ellis (volgens oorlewering die uitvinder van rugby), die Rugby-skool (die privaatskool waar die rugbyspel uitgedink is) en die wêreldkampioenafrigter Clive Woodward ingeskryf. Wêreldrugby het een Engelse speler as speler van die jaar benoem: Jonny Wilkinson (in 2003).[90]

Keuse van spelersWysig

Terwyl die RFU toesig oor die nasionale span hou, is die nasionale spelers sedert die rugbyspel se professionalisering in 1995 deur kontrakte aan hul klubs in die Engelse Premierskap gebonde. Sedertdien is hulle deel van ’n magstryd club v country (“klub teen land”) tussen die klubs en die RFU.[148] Hierdie konflik het in 1998 vir die eerste keer die nasionale span geraak, toe ’n aantal klubs geweier het om spelers vir die nasionale span se toer na Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika beskikbaar te stel.[149] Gedurende hierdie “toer uit die hel” (Tour of Hell) is Engeland met tweede-keuse-spelers in al die vier toetswedstryde verslaan, insluitende ’n 0–76-nederlaag teen Australië.[150] Die Engelse klubs het ook uit die Heineken-beker 1998/99 onttrek, nadat met die RFU geen ooreenkoms oor die finansies en die speldatums bereik is nie.[151]

In 2001 het van die klubs saam met die RFU die organisasie “England Rugby” gestig om die Engelse Premierskap met die nasionale span te koördineer. Albei partye het ooreengekom om die aantal liga- en toetswedstryde vir sleutelspelers (’n groep van 50 tot 60 spelers wat deur die RFU benoem is) te reduseer en sodoende beserings en uitputtings te voorkom.[152] In ruil vir geleende spelers het die klubs ’n vergoeding van die RFU ontvang. Hierdie ooreenkoms word as ’n baanbreker vir die nasionale span se sukses tydens die Rugbywêreldbeker 2003 beskou. In 2004 het Clive Woodward ná ’n ampstermyn van sewe jaar as hoofafrigter bedank, nadat hy nie toegang tot die spelers verkry het soos hy dit geëis het nie: I wanted more from the union – more training days with the players, more influence over the way they were treated – and ended up with less. (“Ek wou meer van die unie hê – meer oefendae met die spelers, meer invloed op die manier waarop hulle behandel is – en ek het uiteindelik minder gekry.”)[153] Sy opvolger Andy Robinson het die gebrek aan beheer oor die nasionale spelers vir die negatiewe wenrekord van sy span aangevoer.[154] Brian Ashton, wat Robinson as hoofafrigter opgevolg het, het sy span vir die Sesnasies-toernooi 2007 vroegtydig bekend gemaak, en gehoop dat die klubs in die week voor ’n toetswedstryd geen ligawedstryd sou speel nie.[155] Die RFU en die Premierskap se klubs het toe ’n soortgelyke ooreenkoms soos dié van 2001 gesluit, wat die nasionale span van nasionale spelers uit die klubs vir toetswedstryde voorsien.[156]

SpelerstatistiekeWysig

 
Martin Johnson (2007)
 
Jonny Wilkinson (2015)
 
Jason Leonard (2018)

Vervolgens die belangrikste statistieke van Engeland se spelers. Die spelers wat met * gekenmerk is, is nog aktief en kan hul statistieke verbeter.

(Korrek teen Oktober 2020)

Meeste toetswedstryde[157]
Rang Naam Tydperk Toetswedstryde
01 Jason Leonard 1990–2004 114
02 Ben Youngs * 2010–2020 100
03 Dylan Hartley 2008–2018 097
04 Dan Cole * 2010–2019 095
05 Jonny Wilkinson 1998–2011 091
06 Lawrence Dallaglio 1995–2007 085
07 Courtney Lawes * 2009–2020 085
08 Rory Underwood 1984–1996 085
09 Danny Care 2008–2018 084
10 Martin Johnson 1993–2003 084
Meeste toetswedstryde as kaptein[158]
Rang Naam Tydperk Toetswedstryde
01 Will Carling 1988–1996 59
02 Chris Robshaw 2012–2015 42
03 Martin Johnson 1998–2003 39
04 Dylan Hartley 2012–2018 30
05 Owen Farrell * 2018–2020 24
06 Lawrence Dallaglio 1997–2004 22
07 Bill Beaumont 1978–1982 21
08 Steve Borthwick 2008–2010 21
09 Martin Corry 2005–2007 17
10 Phil Vickery 2002–2008 15
Meeste aangetekende punte[159]
Rang Naam Tydperk Punte
01 Jonny Wilkinson 1998–2011 1179
02 Owen Farrell * 2012–2020 0923
03 Paul Grayson 1995–2004 0400
04 Rob Andrew 1985–1997 0396
05 George Ford * 2014–2020 0308
06 Toby Flood 2006–2013 0301
07 Jonathan Webb 1987–1993 0296
08 Charlie Hodgson 2001–2012 0269
09 Dusty Hare 1974–1984 0240
10 Rory Underwood 1984–1996 0210
Meeste gedrukte drieë[160]
Rang Naam Tydperk Drieë
01 Rory Underwood 1984–1996 49
02 Ben Cohen 2000–2006 31
03 Will Greenwood 1997–2004 31
04 Jeremy Guscott 1989–1999 30
05 Jonny May * 2013–2020 29
06 Jason Robinson 2001–2007 28
07 Dan Luger 1998–2003 24
08 Josh Lewsey 1998–2007 22
09 Chris Ashton * 2010–2019 20
10 Mark Cueto 2004–2011 20

AfrigtersWysig

 
Clive Woodward (2013)
 
Eddie Jones (2009)

Engeland het in 1969 sy eerste hoofafrigter benoem: Don White. Die huidige hoofafrigter is Eddie Jones wat die pos in 2015 oorgeneem het.

Naam Tydperk % Gewen
Don White 1969–1971 27
John Elders 1972–1974 38
John Burgess 1975 17
Peter Colston 1976–1979 33
Mike Davis 1979–1982 63
Dick Greenwood 1983–1985 24
Martin Green 1985–1987 36
Geoff Cooke 1988–1994 72
Jack Rowell 1994–1997 72
Clive Woodward 1997–2004 71
Andy Robinson 2004–2006 41
Brian Ashton 2006–2008 55
Rob Andrew 2008 0
Martin Johnson 2008–2011 55
Stuart Lancaster 2011–2015 61
Eddie Jones sedert 2015 78

ToekenningsWysig

Die Italiaanse sporttydskrif Gazzetta dello Sport het die Engelse nasionale span in 2003 as “wêreldspan van die jaar” aangewys. Die Internasionale Rugbyraad, sedert 2014 Wêreldrugby, het England dieselfde jaar as “span van die jaar” benoem. Engeland het ook die Laureus Wêreldsporttoekennings as “span van die jaar” ontvang (in 2004).

Swing Low, Sweet ChariotWysig

 
Swing Low, Sweet Chariot, gepubliseer in The Jubilee Singers, 1873

Swing Low, Sweet Chariot is ’n onder Engelse ondersteuners gewilde lied – veral tydens tuiswedstryde op Twickenham. Gedurende die 1988-seisoen se laaste wedstryd teen Ierland het Chris Oti drie drieë vir Engeland gedruk. ’n Groep leerlinge van die Benediktynse skool Douai het die lied – soos dit tydens rugbywedstryde op die skool gebruiklik is – gedurende sy derde drie begin sing en ander ondersteuners in die stadion het begin saamsing.[161][162] Sedertdien word Swing Low, Sweet Chariot tydens Engelse tuiswedstryde deur rugby-ondersteuners gesing.[163] In 1991 het die RFU se bemarkingsbestuurder, Mike Coley, opdrag gekry om ’n liedjie vir die komende Rugbywêreldbeker 1991 te vind. Hy het voorkeur gegee aan die liedjie Jerusalem, wat egter reeds vir die Rugbyligawêreldbeker 1989–1992 gebruik is, waarvolgens hy sy voorstel spontaan in Swing Low verander het. Verskillende variante is opgeneem en die gepubliseerde weergawe het tydens die toernooi die top-40 van die Britse enkelsnittreffers behaal.[162] In 2020 het die Wêreldrugbymuseum tot dusver onbekende argiefmateriaal uitgereik, waarin Swing Low op Twickenham gesing word, as Martin Offiah (met die bynaam “Chariots” na ’n woordspeel met die oorspronklike titel van die rolprent Chariots of Fire uit die jaar 1981), tydens die Middlesex Sewes-toernooi 1987 speel.[164] Die museumdirekteur is van mening dat die Twickenham-skare die lied al geken het, aangesien dit sedert die 1960’s in rugbyklubs gesing is, met eenvoudige gebare wat die lirieke illustreer.[165]

In die nasleep van die wêreldwye Black Lives Matter-beweging ná die dood van George Floyd het die RFU in Junie 2020 aangekondig dat hulle die gebruik van die lied deur rugby-ondersteuners sal ondersoek, aangesien dit oorspronklik ’n Afro-Amerikaanse spirituele lied is. Beide die voormalige rugbyspeler Brian Moore en Prins Harry het daarvoor gepleit die liedjie nie meer tydens rugbywedstryde te sing nie.[166][167] Martin Offiah het hom kort daarna beywer om die liedjie te behou en dit as ’n geleentheid te gebruik om Engelse en rugby-ondersteuners van ander nasionaliteite oor diskriminasie en die geskiedenis van swartes in die Verenigde Koninkryk in te lig.[168] Die voormalige nasionale speler Maggie Alphonsi het gesê: “Ek verwelkom die RFU se ondersoek van die liedjie, maar ek dink nie dat die liedjie verbied moet word nie”.[169] Die eerste minister Boris Johnson was van mening dat die lied nie verbied moes word nie en dat daar minder op die simbole van diskriminasie gefokus sou word.[170]

Sien ookWysig

VerwysingsWysig

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Maart 2016. Besoek op 1 November 2020.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Junie 2018. Besoek op 1 November 2020.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 September 2018. Besoek op 1 November 2020.
  4. (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Junie 2020. Besoek op 1 November 2020.
  5. (en) "History". Rugbyvoetbalunie. Besoek op 1 November 2020.
  6. (en) "FAQs". Premiership Rugby. Besoek op 1 November 2020.
  7. (en) "England A becomes England Saxons". Rugbyvoetbalunie. 18 Mei 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 September 2012. Besoek op 27 September 2012. [dooie skakel]
  8. (en) "England U20". Sesnasies. Besoek op 1 November 2020.
  9. (en) "World Rugby U20 Championship". Wêreldrugby. Besoek op 1 November 2020.
  10. (en) "Schools". Rugbyvoetbalunie. Besoek op 1 November 2020.
  11. (en) "British & Irish Lions". lionstour.com. Besoek op 1 November 2020.
  12. (en) "Origins of Rugby". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 November 2020.
  13. (en) "Short history of rugby". Rugbyvoetbalunie. Besoek op 16 Februarie 2007. [dooie skakel]
  14. (en) Marshall, Francis (1892). Football; the Rugby union game. Londen, Parys, Melbourne: Cassell and company, limited. p. 140.)
  15. 15,0 15,1 (en) Lewis, Steve (2008). One Among Equals: England's International Rugby Captains. Vertical Editions. p. 274. ISBN 978-1-904091-31-8.
  16. 16,0 16,1 (en) "Historical Rugby Milestones – 1870s". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 November 2020.
  17. (en) "England vs Scotland > Games Played". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2006. [dooie skakel]
  18. (en) "5 Februarie 1872 – The Oval, London, England". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2007. [dooie skakel]
  19. (en) "Scoring & Player Numbers Explanation". ESPNscrum. 1 October 2008. Besoek op 1 November 2020.
  20. (en) "15 Februarie 1875 – The Oval, London, England". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2007. [dooie skakel]
  21. (en) "Ireland > Games Played". rugbydata.com. Besoek op 16 Februarie 2007. [dooie skakel]
  22. (en) "Irish International Teams: Results, Scorers, Dates and Venues – 1874 to June 1999". IRFU.ie. Ierse Rugbyvoetbalunie. Besoek op 1 November 2020.
  23. (en) Ben Johnson. "The Calcutta Cup". Historic UK. Besoek op 1 November 2020.
  24. (en) "Historical Rugby Milestones – 1880s". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 November 2020.
  25. 25,0 25,1 (en) "19th February 1881 Richardsons Field, Blackheath, England". rugbydata.com. Besoek op 19 Februarie 2007. [dooie skakel]
  26. (en) "16th December 1882 St Helens, Swansea, Wales". rugbydata.com. Besoek op 19 Februarie 2007. [dooie skakel]
  27. (en) "6 Nations History". Rugby Football History. Besoek op 1 November 2020.
  28. (en) "Six Nations roll of honour". BBC. 19 Januarie 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Mei 2020. Besoek op 1 November 2020.
  29. (en) "Formation of the Rugby International Board (IB)". Rugby Football History. Besoek op 1 November 2020.
  30. (en) "Unsporting behaviour? – the New Zealand Natives' rugby tour of 1888/89". New Zealand History. Ministerie van Kultuur en Erfenis. 20 Desember 2012. Besoek op 1 November 2020.
  31. (en) "Matches played – New Zealand Natives' rugby tour of 1888/89". New Zealand History. Ministerie van Kultuur en Erfenis. 13 Augustus 2015. Besoek op 1 November 2020.
  32. (en) "6 Nations History". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 November 2020.
  33. (en) "The Great Schism". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 November 2020.
  34. (en) "All Blacks vs England". All Blacks. Besoek op 1 November 2020.
  35. (en) "Match report – France v England, 1906". World Rugby Museum. 14 Augustus 2015. Besoek op 1 November 2020.
  36. (en) "James Peters the 1st Black Rugby Player". Black History Month. 26 Augustus 2015. Besoek op 1 November 2020.
  37. (en) "Historical Rugby Milestones 1900s". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 November 2020.
  38. (en) David Smith, Gareth Williams (1980). Fields of Praise: The Official History of The Welsh Rugby Union. University of Wales Press. p. 198. ISBN 0-7083-0766-3.
  39. 39,0 39,1 39,2 (en) "6 Nations History". rugbyfootballhistory.com. Besoek op 1 November 2020.
  40. (en) Bowker, Barry (1978). England Rugby. Cassell. p. 60. ISBN 978-0-304-30214-7.
  41. (en) "All Blacks vs England". All Blacks. Besoek op 1 November 2020.
  42. (en) "England v Scotland: The greatest moments". The Independent. Besoek op 1 November 2020.
  43. (en) "Six Nations history". BBC. 28 Januarie 2002. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  44. (en) "Rugby's great leap forward". The Scotsman. 27 Januarie 2003. Besoek op 1 November 2020.
  45. (en) "Statue for rugby's Russian prince". BBC. 9 Januarie 2009. Besoek op 1 November 2020.
  46. (en) "All Blacks vs England". All Blacks. Besoek op 1 November 2020.
  47. (en) Palenski, Ron (2003). Century in Black – 100 Years of All Black Test Rugby. Hodder Moa Beckett Publishers Limited. pp. 38–39. ISBN 978-1-86958-937-0.
  48. (en) "International Teams > England > Games Played". rugbydata.com. Besoek op 2 Augustus 2007. [dooie skakel]
  49. (en) Carolyn Hitt (19 November 2002). "Rebel with a cause Hain recalls his days on the rugby protest frontline". Western Mail. Besoek op 1 November 2020.
  50. (en) Stephens, Paul (7 Junie 2007). "Don White". The Guardian. UK. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Desember 2019. Besoek op 1 November 2020.
  51. (en) "Only one team in history has a 100% winning record against England". ruck.co.uk. Besoek op 1 November 2020.
  52. (en) Mark Orders (19 Februarie 2018). "When the Wales rugby team faced 'death threats' in Ireland before a performance from the gods". Wales Online. Besoek op 1 November 2020.
  53. (en) "The day England won a Lansdowne ovation". The Irish Times. 29 Mei 2003. Besoek op 1 November 2020.
  54. (en) Ackford, Paul (12 November 2006). "Breaking the losing streak". The Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Julie 2016. Besoek op 1 November 2020.
  55. (en) "1980 Grand Slam by James Owen". directart.co.uk. Besoek op 1 November 2020.
  56. (en) Tom Hamilton (6 Februarie 2014). "‚Of all the people that hate the English, I can honestly say the Scots hate us the most'". ESPNscrum. Besoek op 1 November 2020.
  57. (en) Dan Feather (31 Oktober 2019). "England v South Africa – a history of tough tackling and political turmoil". The Conversation. Besoek op 1 November 2020.
  58. (en) Bill McMurtie (17 Februarie 1986). "Records tumble as Scots triumph". The Herald. Besoek op 1 November 2020.
  59. (en) "Rugby World Cup History". worldcupweb.com. 13 Mei 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 April 2017. Besoek op 1 November 2020.
  60. (en) "Rugby World Cup 1987: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  61. (en) "1987 (New Zealand/Australia)". BBC. 25 September 2003. Besoek op 1 November 2020.
  62. (en) Steven Pyem (20 Maart 2013). "Remembering England's woe in Cardiff in the 1989 Five Nations". The Guardian. Besoek op 1 November 2020.
  63. (en) Nick Metcalfe (20 Maart 2009). "SIX NATIONS SPECIAL: A trip down rugby's memory lane with England and Scotland". Daily Mail. Besoek op 1 November 2020.
  64. 64,0 64,1 64,2 (en) "England Rugby: the Grand Slam years". Rugbyvoetbalunie. 19 Maart 2019. Besoek op 1 November 2020.
  65. (en) "Rugby World Cup 1991: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  66. (en) "All Blacks vs England". All Blacks. Besoek op 1 November 2020.
  67. (en) "Rugby World Cup 1995: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  68. (en) Paul Trown (14 Julie 1996). "England out of the Five Nations". The Independent. Besoek op 1 November 2020.
  69. (en) "Rugby professionalism timeline". BBC. 31 Maart 2005. Besoek op 1 November 2020.
  70. 70,0 70,1 (en) Chris Rea, Paul Trow (17 Januarie 1999). "Rugby Union: Five Nations threat to England". The Independent. Besoek op 1 November 2020.
  71. (en) "Sport: Rugby Union Mutiny, expulsion and 'old farts'". BBC. 24 Augustus 2008. Besoek op 1 November 2020.
  72. (en) Mark Baldwin (9 November 2002). "Tour from Hell that left some players burnt". The Times. Besoek op 1 November 2020.
  73. (en) Rob Hodgetts (30 Junie 2007). "How do England bounce back?". BBC. Besoek op 1 November 2020.
  74. (en) "In, out, then in again". Mail & Guardian. 22 Januarie 1999. Besoek op 1 November 2020.
  75. (en) "Wales snatch glory from England". BBC. 11 April 1999. Besoek op 1 November 2020.
  76. (en) "Rugby World Cup 1999: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  77. (en) "Brave Scots defeat England". BBC. 2 April 2000. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  78. (en) Wilcox, Greg (27 Januarie 2002). "The longest six nations … with a sting in the tail". The Guardian. Besoek op 17 Maart 2007. [dooie skakel]
  79. (en) "Ireland rain on English parade". ESPNscrum. 20 Oktober 2001. Besoek op 1 November 2020.
  80. (en) Aylwin, Michael (24 Maart 2002). "Clive is reluctantly happy". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Maart 2016. Besoek op 1 November 2020.
  81. (en) "Argentina beaten by England youngsters". BBC. 22 Mei 2002. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  82. (en) Berlin, Peter (11 November 2002). "England make history as All Blacks plot future". iht.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Oktober 2007. Besoek op 17 Maart 2007. [dooie skakel]
  83. (en) Majendie, Matt (16 November 2002). "England stun Aussies". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  84. (en) Standley, James (23 November 2002). "England rout sorry Springboks". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Desember 2019. Besoek op 1 November 2020.
  85. (en) "England top rugby world rankings". CNN. 11 September 2003. Besoek op 1 November 2020.
  86. (en) Paul, Gregor (26 Augustus 2007). "RWC 2003: The All Blacks peak too early". The New Zealand Herald. Besoek op 1 November 2020.
  87. (en) "Rugby World Cup 2003: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  88. (en) "England win Rugby World Cup". BBC. 22 November 2003. Besoek op 1 November 2020.
  89. (en) Anthony, Andrew (9 Desember 2003). "England 750,000, Australia nil". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Augustus 2016. Besoek op 1 November 2020.
  90. 90,0 90,1 (en) "World Rugby Awards Past Winners". Wêreldrugby. 9 November 2014. Besoek op 1 November 2020.
  91. (en) "Team Of The Year 2004: England Rugby Union Team". Laureus World Sports Awards. 2004. Besoek op 1 November 2020.
  92. (en) Moore, Jonathon (27 Maart 2004). "Six Nations: End of term report". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  93. (en) "Woodward quits England". BBC. 3 September 2004. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  94. (en) Palmer, Bryn (21 Maart 2005). "Wonderful Wales exude joy of Six". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 November 2019. Besoek op 1 November 2020.
  95. (en) "England 26–16 Australia". BBC. 12 November 2005. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  96. (en) Ackford, Paul (19 November 2005). "England's onslaught ends in gallant failure". The Telegraph. Besoek op 1 November 2020.
  97. (en) Standley, James (25 November 2006). "England 14–25 South Africa". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  98. (en) "Robinson is forced out by England". BBC. 29 November 2006. Besoek op 1 November 2020.
  99. (en) "Ashton confirmed as new England rugby head coach". Taipei Times. 21 Desember 2006. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  100. (en) Harlow, Phil (3 Februarie 2007). "England 42–20 Scotland". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 November 2019. Besoek op 1 November 2020.
  101. (en) "England suffer record defeat". The Telegraph. 24 Februarie 2007. Besoek op 1 November 2020.
  102. (en) James Standley (14 September 2007). "England 0-36 South Africa". BBC. Besoek op 1 November 2020.
  103. (en) "Rugby World Cup 2007: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  104. (en) James Standley (20 Oktober 2007). "World Cup final 2007". BBC. Besoek op 1 November 2020.
  105. (en) "Johnson named as England supremo". BBC. 16 April 2008. Besoek op 1 November 2020.
  106. (en) "Rugby World Cup 2011: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  107. (en) Tom Fordyce (11 Augustus 2011). "Rugby World Cup 2011: England 12-19 France". BBC. Besoek op 1 November 2020.
  108. (en) "Rugby World Cup 2011: England's troubles on and off the pitch". BBC. 10 Oktober 2011. Besoek op 1 November 2020.
  109. (en) "Premiership Rugby apologises for England's World Cup transgressions". The Guardian. 14 Oktober 2011. Besoek op 1 November 2020.
  110. (en) Kitson, Robert (29 Maart 2012). "Lancaster appointed England Coach". The Guardian. The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 November 2019. Besoek op 1 November 2020.
  111. (en) "England 38-21 New Zealand". BBC. 1 Desember 2012. Besoek op 1 November 2020.
  112. (en) Benammar, Emily (3 Desember 2012). "England beat the All Blacks". Londen: The Telegraph. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 November 2019. Besoek op 1 November 2020.
  113. (en) "England defeat Argentina". BBC. 16 Junie 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Mei 2020. Besoek op 1 November 2020.
  114. (en) "Rugby World Cup 2015: Overview". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  115. (en) Fordyce, Tom (4 Oktober 2015). "England's Rugby World Cup: Where did it all go wrong?". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2019. Besoek op 1 November 2020.
  116. (en) "Eddie Jones appointed England head coach by RFU". The Guardian. 20 November 2015. Besoek op 1 November 2020.
  117. (en) Tom Fordyce (11 Maart 2017). "Six Nations 2017: England 61–21 Scotland". BBC. Besoek op 1 November 2020.
  118. (en) "England v Barbarians: Chris Ashton hat-trick inspires Baa-Baas to victory". BBC. 27 Mei 2018. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Mei 2020. Besoek op 1 November 2020.
  119. (en) Rees, Paul (3 November 2018). "Owen Farrell's kicks and hits help England overcome South Africa". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Mei 2019. Besoek op 1 November 2020.
  120. (en) Piercy, James (10 November 2018). "England 15–16 New Zealand: rugby union international – as it happened". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 5 Mei 2019. Besoek op 1 November 2020.
  121. (en) "Rugby World Cup: Typhoon Hagibis forces England-France off; Scotland wait & Ireland play". BBC. 10 Oktober 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Desember 2019. Besoek op 1 November 2020.
  122. (en) "Rugby World Cup 2019: Matches". rugbyworldcup.com. 2019. Besoek op 1 November 2020.
  123. (en) "The Rugby Store". Rugbyvoetbalunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Maart 2012. Besoek op 16 Februarie 2012. [dooie skakel]
  124. 124,0 124,1 124,2 124,3 (en) the Museum of Rugby, Twickenham (3 Junie 2005). "England's Rose – The Official History". Unofficial England Rugby Union. Besoek op 1 November 2020.
  125. (en) "England trial World Cup kit". BBC. 29 Augustus 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 November 2019. Besoek op 1 November 2020.
  126. (en) "Seeing red over England's new World Cup shirt". The Daily Mail. UK. 13 Mei 2007. Besoek op 1 November 2020.
  127. (en) "New England Nike Rugby Kit Launched". Rugbyvoetbalunie. 15 Mei 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Junie 2013. Besoek op 16 Februarie 2012. [dooie skakel]
  128. (en) Harry Wallop (2 Maart 2012). "Nike loses England rugby shirt deal to Canterbury". Daily Telegraph. Besoek op 1 November 2020.
  129. (en) "Umbro to become official England Rugby Kit partner". Rugbyvoetbalunie. 5 Mei 2020. Besoek op 1 November 2020.
  130. (en) "Confirmed | England announce they're dumping Canterbury for new kit provider". Ruck. 5 Mei 2020. Besoek op 1 November 2020.
  131. 131,0 131,1 (en) "Twickenham Stadium Time Line". Rugbyvoetbalunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Januarie 2012. Besoek op 16 Februarie 2012. [dooie skakel]
  132. (en) "The Rugby ground". twickenham-museum.org.uk. Besoek op 1 November 2020.
  133. (en) Price, Sally (29 Oktober 2006). "England v New Zealand Celebration Match Twickenham". rugbynetwork.net. Besoek op 1 November 2020.
  134. (en) Cleary, Mick (6 November 2006). "Ruthless All Blacks make England pay". The Daily Telegraph. Londen. Besoek op 1 November 2020.
  135. (en) "Eeh-bah-scrum, Woody;Rugby Union". The Sun. 9 Desember 1997. p. 29.
  136. (en) Jones, Stephen (22 November 1998). "England not good enough". The Sunday Times. Londen.
  137. (en) "England to play at Old Trafford". BBC. 3 Februarie 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Februarie 2009. Besoek op 1 November 2020.
  138. (en) Mairs, Gavin (12 Junie 2012). "Twickenham to get a new pitch as part of £75m makeover in major modernisation ahead of 2015 World Cup". The Telegraph. Londen. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Januarie 2016. Besoek op 1 November 2020.
  139. (en) "International Rugby Union Statistics – England". ESPNscrum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Mei 2020. Besoek op 1 November 2020.
  140. (en) "TELEVISION – Monday, March 14 to Saturday, March 19" (PDF). RadioTimes. 11 Maart 1938. Besoek op 1 November 2020.
  141. (en) "Le Crunch: What is it? Where is it? And who wins it?". Rugbywêreldbeker. 10 Junie 2020. Besoek op 1 November 2020.
  142. 142,0 142,1 (en) "The Scrum.com trophy guide – Part One". ESPNscrum. 29 Oktober 2008. Besoek op 1 November 2020.
  143. (en) Simon Barnes (25 November 2017). "Why England and Australia love to hate each other". New Statesman. Besoek op 1 November 2020.
  144. (en) "The Scrum.com trophy guide – Part Two". ESPNscrum. 5 November 2008. Besoek op 1 November 2020.
  145. (en) The Irish Times, 27 Mei 1981, bl. 27.
  146. (en) "England Men's Squad for 2020 Guinness Six Nations". Rugbyvoetbalunie. 20 Januarie 2020. Besoek op 1 November 2020.
  147. (en) "Inductees". Wêreldrugby. Besoek op 1 November 2020.
  148. (en) Tuck, Jason (2003). The Men in White: Reflections on Rugby Union, the Media and Englishness. International Review for the Sociology of Sport. 2 (38 uitg.). p. 195. doi:10.1177/1012690203038002003.
  149. (en) Hewett, Chris (3 Maart 1998). "Woodward embroiled in club v country spat rears its face again". The Independent. Besoek op 1 November 2020.
  150. (en) Baldwin, Mark (2 November 2002). "Tour from Hell that left some players burnt". The Times. Besoek op 1 November 2020.
  151. (en) Morgan, Michael (2002). Optimizing the structure of elite competitions in professional sport – lessons from Rugby Union. Managing Leisure (7 uitg.). p. 56. doi:10.1080/13606710110117023.
  152. (en) "New deal to protect England stars". BBC. 24 Julie 2001. Besoek op 1 November 2020.
  153. (en) Hewett, Chris (4 September 2004). "I wasn't ready to compromise. I wanted more and I got less..." The Independent. Besoek op 1 November 2020.
  154. (en) David Walsh (5 Augustus 2007). "The Big Interview: Andy Robinson". The Times. Besoek op 1 November 2020.
  155. (en) "Ashton set to name side for Croker". rte.ie. 14 Junie 2007. Besoek op 1 November 2020.
  156. (en) Cain, Nick (24 Junie 2007). "Peace deal agreed in club v country row". The Times. Besoek op 1 November 2020.
  157. (en) "Total matches played (descending)". ESPNscrum. Besoek op 1 November 2020.
  158. (en) "Total matches played as captain (descending)". ESPNscrum. Besoek op 1 November 2020.
  159. (en) "Total points scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 1 November 2020.
  160. (en) "Total tries scored (descending)". ESPNscrum. Besoek op 1 November 2020.
  161. (en) Oliver Price (5 Februarie 2006). "Blood, mud and aftershave". The Observer. Besoek op 1 November 2020.
  162. 162,0 162,1 (en) "The story behind "Swing Low Sweet Chariot" and how it became a rugby anthem". everyhit.com. Besoek op 1 November 2020.
  163. (en) Tom Geoghegan (19 Oktober 2007). "All you need to know about rugby: Rugby songs and jokes". BBC. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Oktober 2007. Besoek op 1 November 2020.
  164. (en) Lowbridge, Caroline (3 Julie 2020). "Swing Low, Sweet Chariot rugby 'mystery solved'". BBC. Besoek op 1 November 2020.
  165. (en) Jamie Gardner (19 Junie 2020). "'I hate Swing Low Sweet Chariot' says former hooker Brian Moore". The Scotsman. Besoek op 1 November 2020.
  166. (en) "Prince Harry backs rugby move to kick out slavery song Swing Low, Sweet Chariot". Besoek op 1 November 2020.
  167. (en) "Ex-Engand hooker Brian Moore says Swing Low, Sweet Chariot must go". Stuff. 21 Junie 2020. Besoek op 1 November 2020.
  168. (en) "Black Lives Matter: RFU reviewing use of slave song Swing Low, Sweet Chariot". BBC. 18 Junie 202. Besoek op 1 November 2020.
  169. (en) "'Swing Low debate a chance to educate' – Will Greenwood, Maggie Alphonsi, Topsy Ojo discuss". Sky. 19 Junie 2020. Besoek op 1 November 2020.
  170. (en) "Swing Low, Sweet Chariot: Boris Johnson says song should not be banned". BBC. 19 Junie 2020. Besoek op 1 November 2020.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Bowker, Barry (1978). England Rugby. Cassell. ISBN 978-0-304-30214-7.
  • (en) Collins, Tony (2009). A Social History of English Rugby Union. Routledge. ISBN 978-0-415-47660-7.
  • (en) Farmer, Stuart (2006). The Official England Rugby Miscellany. Vision Sports Publishing Limited. ISBN 978-1-905326-12-9.
  • (en) Morgan, Michael (2002). “Optimizing the structure of elite competitions in professional sport – lessons from Rugby Union”. Managing Leisure 7: 41–60. doi:10.1080/13606710110117023.
  • (en) Palenski, Ron (2003). Century in Black – 100 Years of All Black Test Rugby. Hodder Moa Beckett Publishers Limited. ISBN 978-1-86958-937-0.
  • (en) Tuck, Jason (2003). “The Men in White: Reflections on Rugby Union, the Media and Englishness”. International Review for the Sociology of Sport 38 (2): 177–199. doi:10.1177/1012690203038002003.

Eksterne skakelsWysig