Maak hoofkeuseskerm oop

Die Wallabies is ’n sportspan wat Australië in internasionale rugby verteenwoordig. Rugby word in Australië deur die Australiese Rugbyunie (ARU) geadministreer. Die Australiese rugbyspan is tans (8 Desember 2019) sesde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.[5]

Australië
Wallabies.gif
Unie Australiese Rugbyunie
Bynaam(e) Wallabies
Embleem Wallaby
Afrigter(s) Vlag van Nieu-Seeland Dave Rennie
Kaptein(s) Michael Hooper
Spankleure


Alt. kleure

Statistiek
Meeste toetse George Gregan (139)[1]
Meeste toetspunte Michael Lynagh (911)[2]
Meeste drieë David Campese (64)[3]
Eerste internasionale wedstryd
Flag of New South Wales.svg Nieu-Suid-Wallis (as Australië) 13–3 Britse Leeus Vlag van Verenigde Koninkryk
(Sydney, Australië; 24 Junie 1899)[4]
Grootste oorwinning
Vlag van Australië Australië 142–0 Namibië Vlag van Namibië
(Adelaide, Australië; 25 Oktober 2003)
Grootste nederlaag
Vlag van Suid-Afrika Suid-Afrika 53–8 Australië Vlag van Australië
(Johannesburg, Suid-Afrika; 30 Augustus 2008)
Wêreldbeker
Verskynings 9/9 (Eerste in 1987)
Beste uitslag Kampioen in 1991 en 1999
Unie webwerf
www.rugby.com.au/

Die Wallabies speel jaarliks teen die All Blacks van Nieu-Seeland, die Springbokke van Suid-Afrika en die Poemas van Argentinië in die Rugbykampioenskapstoernooi, voorheen die Drienasiesreeks, waartydens hulle ook om die Bledisloebeker teen Nieu-Seeland en die Mandela Uitdaagplaat teen Suid-Afrika meeding. Die Wallabies het die Drienasiesreeks en die Rugbykampioenskap vier keer in die toernooi se 24 jaar bestaan gewen. Op 2 Julie 2007 het die span, ná ’n verrassende oorwinning oor die All Blacks in die Drienasies, die tweede plek op die IRR se wêreldranglys behaal.[5]

Die Wallabies het aan al nege vorige Wêreldbekertoernooie deelgeneem en is tans die derde suksesvolste span in die geskiedenis van die toernooi, ná die All Blacks en die Springbokke wat drie titels elk ingepalm het. Hulle het die toernooi reeds twee keer gewen, in 1991 teen Engeland,[6][7] en in 1999 teen Frankryk.[8] Daarbenewens het die Wallabies in ekstra tyd in die eindstryd van 2003 teen Engeland en in 2015 teen Nieu-Seeland verloor.

Die span het vir die eerste keer in 1899 ’n internasionale wedstryd gespeel, teen die Britse Leeus in Sydney. Sewentien voormalige Wallabies is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.

GeskiedenisWysig

Vroeë jareWysig

 
Die Australiese span in 1899
 
Die Australiese span in 1905
 
Die span wat in 1908–09 getoer het

Australië het sy eerste internasionale wedstryd in 1899 teen die besoekende Britse Leeus gespeel. Hierdie eerste toets is op die Sydney-krieketveld beslis en is 13–3 deur Australië gewen, maar die Leeus het die oorblywende drie toetse gewen.[9] Die Australiese span het uit ses spelers uit Queensland en nege uit Nieu-Suid-Wallis bestaan.[4] Die span het in die blou trui van Nieu-Suid-Wallis tydens hulle wedstryd in Sydney en die maroen van Queensland tydens hul toets in Brisbane uitgedraf, maar met ’n Australiese wapen pleks van die gebruiklike embleme van elke provinsie.[10]

Die eerste toets tussen Australië en Nieu-Seeland is op die Sydney-krieketveld in 1903 gespeel, en met 22–3 deur Nieu-Seeland gewen.[11] Hierdie toer het die gewildheid van rugby in beide Sydney en Brisbane verbeter en daartoe bygedra om ook die bywoning van klubwedstryde te verbeter.[12]

1907

In 1907 is die Nieu-Suid-Wallis Rugbyliga gevorm en die sterspeler Dally Messenger het die rugbyunie ten gunste van rugbyliga verlaat.[13] Gedurende die volgende jaar het die eerste Australiese rugbyspan vanaf Sydney op ’n toer na die Britse Eilande vertrek. Engelse koerante het aanvanklik na die span as rabbits ("hase") verwys.[14][15] Die Australiese rugbyspelers het dié bynaam as neerhalend beskou en met Wallabies vervang.[16]

1909

In 1909, toe die nuwe "Noordelike Unie" se kode nog in sy kinderskoene in Australië was, is ’n wedstryd tussen die Kangaroos (die Australiese nasionale rugbyligaspan) en die Wallabies voor ’n skare van 20 000 gespeel, wat deur die rugbyligaspan met 29–26 gewen is.[17]

Die Eerste Wêreldoorlog het, soos in ander lande ook, ’n baie negatiewe effek op rugby in Australië gehad. Al die rugbytoernooie in Nieu-Suid-Wallis en Queensland is afgelas, nadat die deelstate se regerings besluit het dat dit onvanpas sou wees as daar sokker (wat destyds rugby ingesluit het) gespeel word, terwyl baie jong mans oorsee moes veg. Die sport rugby het byna tot ’n stilstand gekom, nadat baie spelers by rugbyliga aangesluit het – wat tydens die oorlog nie tot stilstand gekom het nie.

1920'sWysig

In Queensland is gereelde toernooie eers weer in 1929 aangebied, en vir die grootste deel van die 1920’s was daar nie ’n amptelike Australiese span nie, totdat die All Blacks in 1929 na Australië getoer het. Die Nieu-Suid-Walliese Waratahs is in 1920 opnuut gevorm, en het gedurende die dekade gereeld gespeel, insluitend reekse teen Nieu-Seeland en Suid-Afrika voor hul 1927–28-toer na die Britse Eilande, Frankryk en Kanada. Omdat die Waratahs destyds Australië se enigste verteenwoordigers was, is aan al hul internasionale wedstryde van hierdie tydperk terugwerkende Wallabies-status toegeken.[12]

Die krygsheld Edward "Weary" Dunlop het voor die Tweede Wêreldoorlog ook vir Australië gespeel. Hy het in die span gespeel wat vir die eerste keer die Bledisloebeker ingepalm het.[18]

Naoorlogse tydperk: 1946 tot 1959Wysig

 
Die Wallabies-kaptein Solomon as voorsitter van die Springbokke in 1953

Die eerste toets na die Tweede Wêreldoorlog is in 1946 op Carisbrook, Dunedin, tussen Australië en Nieu-Seeland beslis, en deur die All Blacks 31–8 gewen. Australië kon nie een wedstryd van die drie-wedstrydtoer wen nie; hulle is 20–0 deur die All Blacks Maori en die volgende week 14–10 deur die All Blacks geklop. Australië het in 1947–48 na die Verenigde Koninkryk, Ierland, Frankryk en Noord-Amerika getoer. Op die suksesvolle toer het hulle onoorwonne gebly, totdat Australië in hul laaste wedstryd in Parys teen Frankryk verloor het. Van die opkomende spelers was Trevor Allan, Cyril Burke en Nicholas Shehadie.[19]

Na hul terugkoms van die suksesvolle Europese toer het Australië in 1949 die All Blacks Maoris vir ’n reeks van drie toetse gehuisves; albei spanne het een wedstryd elk gewen, met een gelykop. In September daardie jaar het Australië twee keer teen die All Blacks in Nieu-Seeland gespeel, albei wedstryde gewen en die Bledisloebeker vir die eerste keer op Nieu-Seelandse bodem ingepalm. Die All Blacks se eerste span was destyds op toer in Suid-Afrika en die Australiese oorwinnings teen die tweede span word soms as minder belangrik beskou. In agting vir die destydse apartheidstelsel in Suid-Afrika het die NZRU nie Maori-spelers vir die toer saamgeneem nie. Baie van die All Blacks se gewone Māorispelers het vervolgens teen Australië uitgedraf, dus kon die Nieu-Seelandse span wat teen Australië gespeel het as ewe goed as die All-Blackspan in Suid-Afrika beskou word. Die Britse Leeus het in 1950 na Australië getoer en albei toetse teen die Wallabies gewen. Die volgende jaar het die All Blacks in ’n drie-toetstoer skoonskip met Australië afgereken. Australië het in Julie 1952 Fidji op die Sydney-krieketveld geklop, maar die tweede toets met twee punte verloor. Na die toetse teen Fidji het Australië daarin geslaag om die All Blacks op Lancasterpark te klop, maar die tweede toets verloor.

Op hierdie toer het hulle ook 8–8-gelykop gespeel teen Rhodesië in Kitwe.

1960’sWysig

Die eerste wedstryd van die nuwe dekade was die oorwinning oor Fidji op die Sydney-krieketveld gedurende ’n drie-toetsreeks in 1961. Hierop het ’n tweede oorwinning gevolg, maar Fidji kon in die derde toets daarin slaag om gelykop te speel. Australië het toe na Suid-Afrika getoer, waar hulle teen die Springbokke in Port Elizabeth en Johannesburg verloor het. Na hul terugkoms is die Wallabies deur Frankryk op die Sydney-krieketveld 15–8 geklop.

In 1962 het Australië vyf keer teen die All Blacks gespeel en behalwe vir ’n 9–9 gelykopuitslag op Athletic Park, al die ander wedstryde verloor. Nadat hulle in 1963 Engeland 18–9 in Sydney kon klop, kon Australië die Springbokke in agtereenvolgende toetse in Suid-Afrika klop; sedert die Britse span van 1896 die eerste span wat dit kon vermag.

Minder toetse is gedurende die middel-1960’s gespeel, en Australië het net aan een dri-toetsreeks teen die All Blacks in 1964 deelgeneem. Die Wallabies kon die derde toets wen nadat hulle die eerste twee toetse verloor het. Die volgende jaar het Australië die Springbokke vir twee toetse gehuisves, en onderskeidelik 18–11 en 12–8 gewen. Dit was hulle eerste reeksoorwinning oor Suid-Afrika en ook die eerste oor ’n rugbynasie sedert 1934.

Die Britse Eilande het hulle die volgende jaar besoek en Australië 11–8 op die Sydney-krieketveld geklop, voordat hulle met die Wallabies 31–0 in Brisbane afgereken het. Australië vertrek in daardie Desember na Europa, waar hulle Wallis 14–11 en Skotland 11–5 klop. Die toer is in die volgende jaar voortgesit, waar Australië Engeland 23–11 kon wen, maar 15–8 teen Ierland en 20–14 teen Frankryk verloor het. Australië het toe Ierland gehuisves, en hulle in Sydney weer geklop. Dit is opgevolg deur ’n 20-punt-nederlaag teen die All Blacks. Die volgende jaar het Australië met net een punt teen die All Blacks verloor, en Frankryk met dieselfde punteverskil in hul laaste oorwinning in dié dekade verslaan. Nadat die Wallabies deur Ierland en Skotland tydens hul toer geklop is, het Australië Wallis gehuisves en hulle ook verslaan.

1970’sWysig

 
’n Ierse lynstaan tydens hul tweede toets teen die Wallabies in Sydney, 1979

Australië het in 1970 teen Skotland gespeel en met 20 punte gewen. Die 1971-Suid-Afrikaanse toer na Australië het in die volgende seisoen plaasgevind. Protest teen apartheid is dwarsdeur Australië aangeteken en in Queensland is ’n noodtoestand voor een toets afgekondig. Australië vertrek in November van daardie jaar vir ’n toer na Frankryk; hulle kon Frankryk tydens die eerste wedstryd in Toulouse klop, maar het die tweede in Parys verloor. Frankryk het toe Australië in Junie 1972 vir ’n twee-toetsreeks besoek, waarvan hulle een gewen en die ander een gelykop gespeel het. Australië het vervolgens ’n drie-toetsreeks teen die All Blacks in Nieu-Seeland gespeel, maar al drie verloor. Die Wallabies het tydens hul terugkoms in Suva aangedoen om teen Fidji te speel en hul enigste toets in daardie jaar gewen.

Die volgende jaar het Australië Tonga gehuisves, maar nadat die Wallabies hul eerste toets kon wen, het hulle die tweede toets in Ballymore 11–16 verloor. Australië het in November 1973 ook ’n kort toer na die Verenigde Koninkryk onderneem, waar hulle 24–0 teen Wallis en 20–3 teen Engeland verloor het. In 1974 het Australië die All Blacks vir ’n drie-toetsreeks gehuisves, waarvan die Wallabies twee verloor en gelykop in Brisbane gespeel het.

In 1975 kon Australië Engeland tydens ’n twee-toetsreeks tuis klop. Australië het daarna vir die eerste keer teen Japan gespeel; die Wallabies het hulle in die eerste wedstryd met 30 punte geklop en in die tweede met 50–25 gewen. Die Wallabies het vervolgens vir wedstryde na Skotland en Wallis vertrek, waar hulle nie een drie in albei wedstryde kon aanteken nie. Die toer na die Verenigde Koninkryk en Ierland het in 1976 voortgeduur en Australië het teen Engeland op Twickenham verloor, maar was in staat om Ierland op Lansdowne te klop. Op pad huis toe het Australië een bykomende wedstryd gespeel — teen die Verenigde State in Los Angeles – en 24–12 gewen. In Junie daardie jaar het Australië Fidji vir ’n drie-toetsreeks gehuisves en al drie wedstryde gewen. Australië het die jaar met hul toer na Europa afgesluit en twee toetse teen Frankryk gespeel, maar albei verloor. Die Wallabies het geen toetse in 1977 gespeel nie.

Wallis het in 1978 na Australië getoer, maar Australië het hulle 18–8 in Ballymore gewen, en toe met twee punte op die Sydney-krieketveld geklop. Dit is deur ’n drie-toetsreeks teen die All Blacks opgevolg. Alhoewel Nieu-Seeland die eerste twee kon wen, is hulle in die laaste toets deur Australië op Edenpark verslaan, nadat Greg Cornelsen vier drieë gedruk het. Die volgende jaar het Ierland Australië besoek en die Wallabies in twee toetse verslaan. Vervolgens het Australië die All Blacks vir een toets op die Sydney-krieketveld gehuisves, wat Australië 12–6 kon wen. Australië het toe vir twee toetse na Argentinië vertrek. Nadat hulle 24–13 in die eerste toets verslaan is, kon Australië die dekade met ’n oorwinning afsluit en Argentinië 17–12 in Buenos Aires klop.

1980’sWysig

 
Australië teen Argentinië op Vélez Sarsfield-stadion, 7 November 1987

In 1980 het Australië die Bledisloebeker vir ’n vierde keer ingepalm, nadat die Wallabies Nieu-Seeland 2–1 in ’n drie-toetsreeks in Australië kon verslaan. Dit was die begin van ’n suksesvolle tydperk vir Australië. In 1984 het Australië die Tuisnasies met ’n jong span en ’n nuwe afrigter, Alan Jones, kom besoek. Die Wallabies van 1984 het die eerste Australiese span geword wat ’n Grand Slam behaal het deur al die vier Tuisnasies te klop: Engeland, Ierland, Wallis en Skotland, asook ’n sterk Britse Barbarians-span. Dié toer het die opkoms van Australië as ’n gedugte krag in internasionale rugby ingelui. Baie rekords is tydens die toer aangeteken; 100 punte is tydens die toer aangeteken — die meeste deur ’n besoekende span in die Verenigde Koninkryk en Ierland, die eerste oorstootdrie wat Wallis in Cardiff moes afstaan, en Mark Ella kon tydens elke wedstryd ’n drie druk – ’n prestasie wat tot dusver nog nie herhaal is nie.

In 1986 het Australië vir ’n drie-toetsreeks om die Bledisloebeker na Nieu-Seeland getoer. Nieu-Seelandse rugby was in onrus nadat ’n nie-amptelike span – die Cavaliers – wat die grootste deel van die All Blackspelers bevat het, na Suid-Afrika vertrek het. Na hul terugkeer is die spelers wat saam met die Cavaliers getoer het, uit die All Blackspan vir die eerste toets om die Bledisloebeker weggelaat. Australië het toe die eerste wedstryd 13–12 gewen. Die verbanning is met die oog op die tweede toets op 23 Augustus op Carisbrook opgehef. Nieu-Seeland het die reeks geëwenaar nadat hulle die tweede wedstryd 13–12 gewen het. Die wedstryd is deur omstredenheid geteister nadat die Walliese skeidsregter Derek Bevan nie ’n Australiese drie deur die agsteman Steve Tuynman toegeken het nie. Die eindstryd is op 6 September 1986 op Edenpark beslis. Australië kon ’n volsterkte Nieu-Seelandse span 22–9 klop en sodoende hul eerste reeksoorwinning op Nieu-Seelandse bodem inpalm.

Australië het met selfvertroue aan die eerste Rugbywêreldbeker in 1987 deelgeneem. Die Wallabies het egter tydens die halfeindstryd teen Frankryk op Sydney se Concord-ovaal met 30–26 verloor. Australië het toe die bronseindstryd teen Wallis verloor. Terwyl Australië se vertonings oor die drie jaar onder die afrigter Alan Jones van ’n hoë standard was, het Jones ’n polariserende effek op die span gehad, omdat baie spelers nie tevrede was met sy bestuurstyl nie. Mark Ella, wat na die 1984-seisoen homself onttrek het, het beweer dat hy moontlik nie sou uitgetree het as Jones nie afrigter was nie. Daar was veral ernstige afwykings tussen die afrigter Alan Jones en die invloedryke skrumskakel Nick Farr-Jones. Voor en tydens die Rugbywêreldbeker 1987 het Alan Jones sy aktiwiteite buite die afrigting van Australië, insluitende die radio-uitsaaiwese, uitgebrei. Na die rugbywêreldbekertoernooi is Jones van sy pos as afrigter verwyder en Bob Dwyer, wat Australië in 1982 en 1983 afgerig het, is in 1988 heraangestel.

In 1989 het die Britse en Ierse Leeus vir die eerste keer sedert 1966 na Australië getoer. Na hul oorwinning in die eerste toets het Australië die tweede en derde toetse verloor en sodoende die reeks 1–2 verloor. Bob Dwyer het ’n gebrek aan oorheersing deur die voorspelers as ’n belangrike faktor geïdentifiseer wat tot die verlore reeks bygedra het en die negentigerjare met die doel om hierdie faset van die Wallabies se speel te verbeter betree.

Gedurende die 1986 Bledisloebeker-oorwinning in Nieu-Seeland, die Rugbywêreldbeker in 1987 en die Rugbywêreldbeker 1991-oorwinning was John Moulton die Wallabies se spandokter.[20]

1990’sWysig

 
David Campese (Wallabies) se trui, versier met handtekeninge, word in ’n Hongkongse kroeg ten toon gestel

Die span is hergroepeer en het die Rugbywêreldbeker 1991 met nuwe selfvertroue betree. In die poelfase het die Wallabies Argentinië geklop, 38–3 met Wallis afgereken, en Samoa 9–3 in die reën verslaan. Gedurende die kwarteindstryd teen Ierland was Australië nie in staat om van hulle ontslae te raak nie. Nadat letterlik sekondes op die klok oorgebly het, was Ierland met 18–15 voor, voordat Michael Lynagh in die hoek ’n drie kon druk om sodoende die Ierse harte te laat breek en Australië tot die halfeindstryd teen Nieu-Seeland te laat vorder. In die eerste helfte was die Wallabies met 13–3 voor en het toe hul verdedigingsvermoë teen die All Blacks gewys. In die eindstryd op Twickenham het die Wallabies teen Engeland te staan gekom. Engeland het hul meestal vooruit gedomineerde spelplan in ’n meer vloeiende spel verander. Dit was egter nie suksesvol nie en Australië kon ’n 12–6-oorwinning behaal. David Campese is as die speler van die toernooi aangewys, omdat hy ses drieë in ’n reeks van uitstekende vertonings gedruk het. Oorwinningsparades is in Australië vir hul nasionale span gehou.

Die dekade was baie belangrik vir die skepping van die moderne speel. Australië se verdedigingsveldtog tydens die Rugbywêreldbeker 1995 in Suid-Afrika het met ’n verlore wedstryd teen die gasheer begin. Na die poelfase is die Wallabies reeds in die kwarteindstryd deur Engeland na ’n skepdoel deur Rob Andrew uit die toernooi uitgeskakel. Dit was Australië se slegste vertoning tydens ’n wêreldbekertoernooi, hulle dit herhaal die Rugbywêreldbeker 2007, alweer teen Engeland. Beide die Drienasiesreeks en Super 12-toernooie is in daardie jaar gestig, en het in 1996 begin. Dit het die spel na die tydperk van professionalisme geneem. In reaksie op rugby se skuif na professionaliteit is die Rugbyunie Spelersvereniging (RUPA) in Oktober 1995 gestig om die belange van Australië se professionele rugbyspelers te beskerm.

Greg Smith was in 1996 en 1997 Australië se nasionale afrigter, waarin die Wallabies net twee van hul agt toetse in die Drienasiesreeks kon wen, albei teen Suid-Afrika in Australië, en rekordnederlae teen beide die All Blacks en Springbokke moes ly. Rod Macqueen is as Smith se opvolger aangestel en in 1998 kon Australië sy twee toetse teen die All Blacks wen en sodoende die Bledisloebeker inpalm. Hulle het in 1999 die Bledisloebeker suksesvol verdedig nadat die Wallabies Nieu-Seeland met ’n rekordoorwinning van 28–7 in Sydney verslaan het.

Tydens die Rugbywêreldbeker 1999 het Australië hul poel gewen en net 31 punte afgestaan, voordat hulle in die kwarteindstryd teen Wallis gespeel het. Die Wallabies wen 24–9, voordat hulle in die halfeindstryd die verdedigende kampioen Suid-Afrika 27–21 kon klop. Die halfeindstryd is deur ’n onvergeetlike skepdoel in ekstra tyd deur losskakel Stephen Larkham beslis (sy eerste skepdoel in ’n toetswedstryd). Australië kon die eindstryd teen Frankryk op die Millennium-stadion maklik met 35–12 wen; die meeste punte is deur die heelagter stelskopper Matt Burke aangeteken. In 1999 het vyf Australiese spelers daarin geslaag om hul tweede rugbywêreldbekertoernooi te wen: Phil Kearns, John Eales, Tim Horan, Jason Little en Dan Crowley. Australië was ook die eerste rugbyspan wat die Webb Ellis-beker vir ’n tweede keer omhoog kon hou.

2000’sWysig

 
Openingswedstryd van die Rugbywêreldbeker 2003 tussen Argentinië en Australië op die Aussiestadion in Sydney
 
’n Lynstaan tussen Ierland en Australië in 2006

In 2000 het Australië die Bledisloebeker behou en die Drienasiesreeks vir die eerste keer wen. Die Wallabies kon hierdie prestasie in 2001 herhaal en ook hul eerste reeksoorwinning nog teen die Britse en Ierse Leeus aanteken. Beide die afrigter MacQueen en kaptein John Eales het gou na hierdie mylpale afgetree. Hulle is deur die afrigter Eddie Jones en kaptein George Gregan opgevolg. Hierdie tydperk het ook die groot geld-kontrakte van topvlak rugby leaguespelers soos Mat Rogers, Wendell Sailor en Lote Tuqiri gesien — van wie almal Australië verteenwoordig het. Dit was in kontras met die vorige eeu, waartydens baie Rugbyunie-spelers met groot salarisse na rugby league gelok is.

Nadat die Wallabies nie die Drienasiesreeks in 2002 kon wen nie en die Bledisloebeker in 2003 moes afstaan, het Australië sy Rugbywêreldbeker 2003-veldtog sterk begin toe die Wallabies Argentinië 24–8 klop, gevolg deur twee groot oorwinnings oor beide Namibië en Roemenië. Hulle het toe Ierland net-net 17–16 geklop en Skotland 33–16 in die kwarteindstryd. Die Wallabies het hul grootste oorwinning oor Nieu-Seeland aangeteken deur hulle 22–10 in die halfeindstryd te verslaan, waarna George Gregan die Nieu-Seelanders met die woorde "Four more years boys, four more years" gespot het.[21] Die Wallabies het teen Engeland in ’n naelbyt-eindstryd gespeel en is uiteindelik geklop nadat Engeland se Jonny Wilkinson ’n skepdoel in ekstra tyd aangeteken het.

Tydens die tienjarige herdenking van die professionalisering van rugby in 2005 is die Wallabies se span van die dekade aangekondigl. John Eales is deur ’n keuringspaneel van 30 as kaptein aangewys. Na afloop van die Europese toer in 2005 het mediabronne soos die Daily Telegraph ’n beroep vir die afdanking van beide Eddie Jones en George Gregan gedoen. Die voormalige afrigter Alan Jones het ook vir hul afdanking gevra. Die rekord van agt nederlae in hul laaste nege toetse het daartoe gelei dat Eddie Jones deur die Australiese Rugbyunie afgedank is.

John Connolly is aan die begin van 2006 as die nuwe hoofafrigter van die Wallabies benoem. Australië kon albei toetse teen Engeland in 2006 wen, asook ’n daaropvolgende oorwinning oor Ierland. Australië het met 20-punte-verloor tydens hul eerste wedstryd van die Drienasiesreeks teen die All Blacks. Hulle het toe Suid-Afrika in Brisbane met 49–0 verslaan. Die Wallabies het een van hul oorblywende vier wedstryde van die toernooi gewen. Nadat Australië tydens die Rugbywêreldbeker 2007 se kwarteindstryd deur Engeland geklop is, het Connolly sy bedanking as hoofafrigter aangekondig.

Robbie Deans is aan die begin van 2008 as die nuwe hoofafrigter van die Wallabies benoem, toe Australië met sy voorbereidings vir die 2008-Drienasiesreeks begin het. Na die uittrede van beide George Gregan en Stephen Larkham na die Rugbywêreldbeker 2007, het Deans die taak gehad om ’n span sonder van sy mees ervare spelers saam te stel. Die Wallabies het gemengde resultate tydens die 2008-Drienasiesreeks gehad; hulle kon Nieu-Seeland in Sydney en Suid-Afrika twee keer klop, in beide Perth en Durban. Die Wallabies het egter hul grootste nederlaag in hul geskiedenis, 53–8 teen Suid-Afrika in Johannesburg, gely.

2009 was nie ’n goeie jaar vir die Wallabies nie. Aan die begin van dié jaar kon hulle die Barbarians 55–7 en toe Italië in albei toetse klop, en die middeljaartoetse met ’n 22–6-oorwinning oor Frankryk afsluit. Daarvandaan het hulle agteruit gegaan toe die Wallabies die 2009-Drienasiesreeks in die derde plek afgesluit het, na drie nederlae teen die All Blacks (22–16, 19–18 en 33–6) en twee nederlae teen die wêreldkampioen Suid-Afrika (29–17 en 32–25). Hul enigste oorwinning tydens die Drienasiesreeks was 21–6 teen die Springbokke. Gedurende die internasionale herfstoetse van 2009 het Australië 32–19 teen Nieu-Seeland verloor, maar kon Engeland 18–9 tydens Jonny Wilkinson se terugkeer in die Engelse trui klop. Die Wallabies het toe 20–20-gelykop teen Ierland gespeel nadat Brian O'Driscoll se drie in die laaste minuut aan Ronan O'Gara ’n maklike verdoeling besorg het. Australië het opeenvolgend vir die eerste keer in 27 jaar teen Skotland verloor. Die eindtelling was 9–8, ondanks ’n telling van 3–3 teen halftyd. Die Wallabies kon net sewe van hul 14 wedstryde in 2009 wen, maar was nog steeds derde op die IRR se ranglys.[5]

2010'sWysig

 
Rugbytoets tussen Italië en die Wallabies op Artemio Franchi-stadion in 2010
 
Australië teen die VSA tydens die Rugbywêreldbeker 2011
 
Engeland teen Australië op Twickenham in Londen, 2014
 
Australiese ondersteuners groet met die Bledisloebeker in Sydney
 
Australië klop Engeland 33–13 tydens die Rugbywêreldbeker 2015 op Twickenham in Londen
 
Australië teen Italië tydens die 2017-Junie-Internasionale in Brisbane
 
Australië teen Nieu-Seeland tydens die 2017-Junie-Internasionale in Sydney
 
Australië teen Skotland tydens die 2017-Junie-Internasionale in Sydney

2010 het beter uitslae in die Drienasiesreeks gesien, insluitende ’n baie skaars oorwinning oor Suid-Afrika, waardeur Australië die Mandela Uitdaagplaat kon inpalm; die Wallabies het ook die tweede plek in beide die 2010-Drienasiesreeks en die IRR se ranglys behaal.[5] Hulle moes egter hul tiende agtereenvolgende nederlaag in Nieu-Seeland ly, ’n nuwe rekord. Later die jaar kon die Wallabies die All Blacks in ’n naelbyter-wedstryd in Hongkong egter klop. Dit was hul eerste oorwinning oor Nieu-Seeland in die drie jaar. Ondanks die prestasie het Australië verloor teen Engeland en Munster tydens hul einde-van-die-jaar-toer deur Europa.

2011

Australië se 2011-seisoen het met ’n skoknederlaag teen Samoa in Sydney (23–32) begin, maar hulle sal later die 2011-Drienasiesreeks wen; ’n toernooi wat die Wallabies in die laaste tien jaar sedert die 2001-toernooi nie een keer kon wen nie. Hulle kon egter nie die volgende seisoen se uitgebreide 2012-toernooi, die nuwe Rugbykampioenskapreeks, wen nie.

Australië kon sy eerste wedstryd tydens die Rugbywêreldbeker 2011 teen Italië wen, maar het sy tweede wedstryd teen Ierland 6–15 verloor. Beserings van belangrike spelers soos Digby Ioane en Stephen Moore het tot die uitslag bygedra, saam met ’n swak lynstaan. In hul derde wedstryd van Poel C kon die Wallabies die Verenigde State 67–5 klop, waartydens Rob Horne, Rocky Elsom, Kurtley Beale, Drew Mitchell, Pat McCabe en Radike Samo almal ’n drie kon druk, terwyl Anthony Fainga'a twee drieë en Adam Ashley-Cooper drie drieë aangeteken het. Die Wallabies het hul laaste poelwedstryd teen Rusland 68–22 gewen. Die Wallabies kon die verdedigende kampioen Suid-Afrika 11–9 klop en sodoende tot die halfeinrondte vorder.[22] Australië is egter een week later deur die gasheer en latere wêreldkampioen Nieu-Seeland in die tweede halfeindstryd 6–20 geklop.[23] Hulle het toe teen Wallis in die bronseindstryd te staan gekom en die Rooi Drake net-net 18–21 verslaan en sodoende die derde plek behaal.[24]

2013

Na die Wallabies se nederlaag teen die Britse en Ierse Leeus tydens hul 2013-toer, ’n wenkoers van 58,1%, en ’n swak nederlaag van 3–15 teen die All Blacks, het die Australiese afrigter Deans onder toenemende druk geplaas om sy pos te behou.[25][26][27] Deans het in Julie 2013 bedank, en sy termyn van ses jaar as hoofafrigter van die Wallabies beëindig.[28][29] Onder Deans het die Wallabies van hul 74 wedstryde 43 gewen, 29 verloor en twee geëwenaar.[30] Die Wallabies kon onder sy afrigting net drie keer hul teenstanders, die All Blacks klop, met een gelykop uitslag in 2012. Hulle kon egter ’n goeie rekord teen die Springbokke aanteken, nadat die Wallabies Suid-Afrika 9 keer in 14 wedstryde kon klop. Die hoogtepunte van sy termyn was die Wallabies se kampioenskap tydens die Drienasies in 2011 en die derde plek in die Rugbywêreldbekertoernooi.

Op 9 Julie 2013 is die afrigter van die Reds, Ewen McKenzie, amptelik as hoofafrigter van die Wallabies aangestel deur Robbie Deans te vervang.[31]

McKenzie se eerste wedstryd was ’n 47–29-nederlaag teen Nieu-Seeland tydens die 2013-Rugbykampioenskapreeks.[32] In hierdie wedstryd het hy aan vyf debutante hul eerste wedstryd besorg. Die 27–16-nederlaag een week later het beteken dat die Bledisloebeker vir die elfde agtereenvolgende jaar in Nieu-Seeland sou bly.[33] Bykomend moes die Wallabies onder McKenzie ’n 38–12-nederlaag teen Suid-Afrika verduur, die grootste oorwinning deur die Springbokke oor die Wallabies in Australië.[34] Die 14–13-oorwinning oor Argentinië was McKenzie se eerste oorwinning as ’n internasionale afrigter, maar die puntelose tweede helfte was sedert hul tuistoets teen die All Blacks in 2005 die eerste keer wat Australië nie punte in die tweede helfte kon aanteken nie.[35] Australië se swak prestasie tydens die kampioenskap is teen Suid-Afrika voortgesit, toe Australië 28–8 in Kaapstad verloor het.[36] In Australië se laaste wedstryd tydens die kampioenskap kon hulle egter vir die eerste keer in die nuwe toernooi ’n bonuspuntoorwinning inpalm, nadat die Wallabies die meeste punte in beide die Rugbykampioenskap en die Drienasies kon aanteken. Tydens die kampioenskap het McKenzie verskeie groot veranderinge aan sy span aangebring. Hy het die sterspeler Will Genia deur Nic White vervang, wat destyds net drie toetse gespeel het, en benoem Ben Mowen as kaptein in sy eerste jaar as ’n toetsspeler.

Gedurende die Bledisloebeker wen Nieu-Seeland 41–33 om die reeks 3–0 te beklink. Tydens hul 2013-einde-van-die-jaar-toer, het McKenzie die span tot vier agtereenvolgende oorwinnings (50–20 oor Italië, 32–15 oor Ierland, 21–15 oor Skotland en 30–26 oor Wallis) gelei, die eerste keer sedert 2008 wat Australië dit kon vermag. Australië het egter die openingswedstryd van die toer met 20–13 teen Engeland verloor. Desondanks kon die Wallabies die Lansdownebeker behou, die Hopetounbeker herwin en die James Bevan-trofee vir die sesde agtereenvolgende keer inpalm.

2014

In 2014 kon die Wallabies hul wenreeks van vier wedstryde tot sewe vir die eerste keer sedert 2000 uitbrei. Hulle het ’n 3–0 toetsreeks-oorwinning oor Frankryk tydens die middel-2014-toer behaal; dit het ’n 50–23-oorwinning in Brisbane, ’n 6–0-oorwinning in Melbourne en ’n 39–13-oorwinning in Sydney ingesluit. Met die afsluit van die reeks kon Australië die Trophée des Bicentenaires vir die eerste keer sedert 2010 verower, nadat hulle dit in 2012 moes afstaan.

Die Wallabies se onoorwonne reeks is tot agt wedstryde verbeter, nadat hulle 12–12-gelykop teen die All Blacks gespeel het. Dit het aan die Wallabies nuwe optimisme besorg, dat Australië die Bledisloebeker vir die eerste keer sedert 2002 kon verower, saam met die einde van hul segelose 28 jaar op Edenpark. Australië is egter terug aarde toe gebring, nadat hulle ’n 51–20-nederlaag tydens die tweede toets om die Bledisloe moes ly, wat Australië se hunkering vir die trofee tot 12 jaar laat verleng het. Australië kon hierna herbou en het hard geveg vir oorwinnings oor Suid-Afrika en Argentinië, onderskeidelik 24–23 en 32–25, met laasgenoemde oorwinning kon die Wallabies die Poema-trofee herower.

Australië kon egter nie die Mandela Uitdaagplaat herower nie, nadat die Wallabies ’n 28–11-nederlaag teen Suid-Afrika ly, toe hulle drie drieë en ’n skepdoel in die laaste elf minute afstaan. ’n Week later het Australië ’n 21–17-nederlaag teen Argentinië gely, hul eerste teen Argentinië in 17 jaar. Hiermee het Australië die eerste span geword wat teen Argentinië verloor, nadat die Poemas in 2012 by die Drienasiesreeks aangesluit het om die Rugbykampioenskap te vorm. Vir die tweede agtereenvolgende jaar het Australië op die tweede plek in die Rugbykampioenskap geëindig.

Op 18 Oktober 2014 het McKenzie as hoofafrigter van Australië bedank.[37][38] Hy verlaat die Wallabies na 11 oorwinnings in 22 toetse, ’n wenrekord van net 50%. McKenzie het egter ’n goeie wenrekord teenoor Europese spanne behaal, nadat die Wallabies sewe uit die agt toetse kon wen, die enigste nederlaag was teen Engeland in November 2013. Hy het ook ’n goeie wenrekord teen Argentinië behaal, met 3–1. Hy het egter vir Australië met ’n swak rekord teen die Rugbykampioenskap-teenstanders verlaat, en versuim om ’n oorwinning teen Nieu-Seeland te beklink en net ’n rekord van 1–3 teen Suid-Afrika behaal.

Op 22 Oktober 2014 is die Waratahs se hoofafrigter Michael Cheika as nuwe afrigter van die Wallabies aangestel, en het sodoende Australië se derde hoofafrigter binne twee jaar geword. In die eerste wedstryd onder Cheika kon Australië die Britse Barbarians 40–36 op Twickenham klop.[39][40]

Tydens die 2014-jaareindetoer het Australië Wallis op die Millennium-stadion in Cardiff met 33–28 geklop, die Wallabies se tiende agtereenvolgende oorwinning oor die gasheer in Michael Cheika se eerste toets as afrigter.[41] Die Wallabies is egter deur drie drieë teenoor vier oortref, met die losskakel Bernard Foley wat tydens die tweede helfte ’n skepdoel en drie strafdoele kon aanteken.[42] Die Wallabies het drie verdere toetse van die toer teen Frankryk, Ierland en Engeland verloor, waarna hulle na die sesde plek op die wêreldranglys afgeskuif het.[43]

2015

2015 was die jaar van die Rugbywêreldbeker. Australië was saam met Wallis, Fidji, Engeland en Uruguay in die "doodspoel" geloot. Die Wallabies se eerste wedstryd was teen Fidji wat hulle 28–13 gewen het. Vervolgens het Australië Uruguay met 65–3 verneder. In die derde wedstryd het Australië Engeland op Twickenham 33–13 geklop, en die gasheer uit hul eie toernooi geskakel. In die laaste poelwedstryd kon die gelukkige Wallabies Wallis 15–6 klop. In die kwarteindstryd het hulle ’n "omstrede" 35–34-oorwinning oor Skotland behaal.[44] Hulle het toe Argentinië in die halfeindstryd verslaan om sodoende in die eindstryd teen Nieu-Seeland te staan te kom, maar het met 34–17 verloor.

2016

2016 het vir die Wallabies swak verloop, die begin van ’n ernstige afwaartse neiging in hul toetsuitslae. In Junie het Australië die Sesnasies-wenner Engeland, onder die voormalige Australiese afrigter Eddie Jones, vir ’n drie-toetsreeks gehuisves. Engeland het al drie wedstryde gewen, 39–28, 23–7 en 44–40 onderskeidelik. Alhoewel die Wallabies tydens die 2016-Rugbykampioenskapreeks die tweede plek kon behaal, nadat hulle twee oorwinnings oor Argentinië en een teen Suid-Afrika behaal het, het hulle albei wedstryde teen Nieu-Seeland en die derde Bledisloetoets van daardie toernooi verloor, en ’n teleurstellende reeks teen hul trans-Tasmanse teenstanders voortgesit. In die jaareindtoetse, kon Australië oorwinnings oor Wallis (32–8), Skotland (23–22) en Frankryk (25–23) aanteken, maar het teen Ierland 27–24 verloor, voordat hulle ook die vierde wedstryd teen Engeland verloor het met 37–21.

2017

Die volgende jaar het min vordering getoon. Tydens die Junie 2007-toetse kon Australië oorwinnings oor Fidji (37–14) en Italië (40–27) aanteken, maar het teen ’n Skotse span sonder ’n aantal spelers wat vir die Britse en Ierse Leeus in Nieu-Seeland aan diens was, verloor. Hul gemiddelde prestasie is tydens die 2017-Rugbykampioenskapreeks voortgesit, die Wallabies was weer tweede nadat hulle slegs hul twee wedstryde teen Argentinië kon wen, twee wedstryde teen Nieu-Seeland verloor het en teen ’n swak Suid-Afrika net twee gelykopuitslae kon afdwing. Alhoewel die Wallabies ’n verrassende 23–18-oorwinning tydens die derde Bledisloetoets daardie jaar kon aanteken, het Australië in sy toetsseisoen gedurende herfs net oorwinnings teen Japan (63–30) en Wallis (29–21) behaal, voordat die Wallabies die vyfde agtereenvolgende nederlaag teen Engeland (30–6) en ’n vernietigende rekordnederlaag teen Skotland (53–24) moes verduur.

2018

2018 was een van die ergste jare ooit vit Australiese rugby.[45] In die Juniereeks teen Ierland kon Australië die eerste toets 18–9 wen, maar hulle het die oorblywende wedstryde 21–26 en 20–16, ondanks meer drieë as die Sesnasies-Grand Slam-houers, verloor. Die tuisreeksnederlaag teen Ierland was Australië se eerste sedert 1979. In daardie jaar se Rugbykampioenskap het Australië weer albei wedstryde teen Nieu-Seeland verloor. Hoewel hulle Suid-Afrika ’n 23–18-oorwinning in die tweede rondte kon afdwing, het die Wallabies vir die eerste keer sedert 1983 teen Argentinië tuis verloor, maar ook die terugwedstryd teen Suid-Afrika 23–12. Die Wallabies se derde oorwinning daardie jaar was teen Argentinië, waar die Wallabies ondanks ’n voorsprong van die Poemas in die eerste helfte (31–7) terug kon veg en die wedstryd uiteindelik 45–34 kon wen. In die laaste Bledisloetoets op Jokohama-stadion in Japan, is die Wallabies weereens deur Nieu-Seeland 37–20 verneder. Daardie herfs het die Wallabies hul eerste nederlaag teen Wallis in tien jaar gesien (9–6). Die punte van die Walliese span, asook die telling het die eerste toets tussen albei spanne 110 jaar gelede presies weerkaats. Die Wallabies het die volgende week Italië 26–7 geklop, voordat hulle een week later deur Engeland vir die sesde keer 37–18 geklop is. Die Wallabies kon in 2018 net vier wedstryde van 13 toetse wen, wat as hul vuilste lopie in die professionele tydperk en hul ergste kalenderjaar sedert 1958 beskou word.[46]

2019

In 2019 kon Australië Nieu-Seeland met ’n 47–26-oorwinning in Perth verneder, wat die All Blacks se hoogste nederlaag in ’n toetswedstryd geëwenaar het, gelykop met Australië se 28–7-oorwinning in 1999. Nieu-Seeland kon die vernedering in die terugwedstryd in Auckland omdraai en met ’n oortuigende 36–0-oorwinning die Bledisloebeker behou. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 kon Australië drie van sy vier poelwedstryde wen, maar ’n noue nederlaag teen Wallis het aan die Wallabies ’n kwarteindstryd teen Engeland besorg. ’n 40–16-nederlaag het die Australiese veldtog beëindig en die hoofafrigter Cheika het die volgende dag sy bedanking as hoofafrigter van die Wallabies aangekondig.[47] Sy kontrak sou ná die Wêreldbeker uitgeloop het.[48]

Kleure, embleem en naamWysig

 
Die ou Australiese rugbytrui gedurende die 2000’s
 
’n Jong Australiese wallaby-wyfie

Die Wallabies speel in Australië se nasionale sportkleure groen en goud. Voor die bekendstelling van ’n nasionale trui het die Wallabies in die spankleure van die gasheerland gespeel.[49] Die Australiese wapen het dikwels die staatskenteken op die trui vervang, en ’n verskeidenheid van hierdie kleure is in ’n aantal wedstryde in die vroeë 1900’s gebruik.[49]

In 1928 het die beheerliggame saamgestem "dat die Australiese verteenwoordigende amateurkleure groen en goud gebruik sal word".[49] In die volgende jaar het die All Blacks na Australië getoer, en die Wallabies se trui was smaraggroen met die Australiese wapen op; met groen sokkies met tralies aan die bokant.[49] Gedurende die 1930’s het die trui amper dieselfde gebly, met klein veranderinge hier en daar.[49]

Die wegtrui is gewoonlik groen of wit, hoewel die Wallabies tydens die Rugbywêreldbeker 1995 se wedstryd teen Roemeense nasionale rugbyspan ’n groen en goud streeptrui, met groen broeke en sokkies gedra het.

Canterbury se ontwerp vir Australië se Rugbywêreldbeker 2007-trui met ’n geboë geelbruin paneel regoor die bors wat soos ’n bra lyk was omstrede.[50] Dit het die Sydney Morning Herald' se hoof-rugbykorrespondent ’n satiriese stuk in sy rubriek laat verskyn, waarin die trui met Kramer en Frank Costanza se bekende mansbra van Seinfeld vergelyk word.[51]

In 2010 het KooGa die klereborg geword.[52] Die eerste KooGa-trui vir die Wallabies is gebruik van 2010 tot die afsluiting van die 2012-seisoen; vir die 2012-seisoen is egter ’n ander soort broeke en sokkies ontwerp. KooGa het in 2013 ’n nuwe uitrusting vir die reeks teen die Britse en Ierse Leeus bekendgestel. BLK Sport, voorheen die Australiese onderafdeling van KooGa, het die klereborg na hierdie toer geword, en die BLK-embleem het KooGa s’n op die trui vir die 2013-lentetoer vervang.

In Oktober 2013 het die ARU aangekondig dat Asics vanaf 2014 die klereborg sal word.

Tydens die derde 2017-Bledisloebekertoets het die Wallabies vir die eerste keer ’n trui met ’n inheemse Aborigines-ontwerp gedra. Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 het hulle in ’n soortgelyke trui uitgedraf.

Die bynaam "Wallabies" verwys na die wallaby wat aan die grootste deel van Australië inheems is. Die naam het tydens die span se eerste toer na die Verenigde Koninkryk en Noord-Amerika in 1908 ontstaan. Die Nieu-Seelandse span het pas ’n toer voltooi en die Engelse pers het hulle "All Blacks" gedoop. Daar is voorgestel dat Australië ook ’n bynaam sal kry, en "Rabbits" was een van die byname wat deur die Engelse koerante voorgestel is. Die Australiërs het dit verwerp, en wou nie hê dat die nasionale span deur ’n ingevoerde pes verteenwoordig nie. Hulle het eerder die inheemse Wallaby gekies. Dit was oorspronklik net toerende spanne wat Wallabies genoem is; as Australië tuis gespeel het, is na hulle as internasionale verwys.[53][54]

Die span se gelukbringer staan bekend as Wally.

TuisstadionsWysig

 
ANZ
nib
Docklands
Langpark
Allianz
AAMI
Optus
Kaart van Australië se huidige tuistadions

Nes ander vername rugbynasies soos Argentinië, Frankryk, Nieu-Seeland en Suid-Afrika beskik Australië oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Wallabies span vir hul toetse eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Australië in. Van die stadions sluit in ANZ-stadion in Sydney, Langpark in Brisbane, AAMI-park en Docklandsstadion in Melbourne, asook Optusstadion en nib-stadion in Perth.

Sommige van die stadions wat voorheen tradisioneel vir Wallabies-wedstryde ingespan is, sluit in Sydney se Concord-ovaal, die Sydney-krieketveld en Sportgrond, asook Ballymore en die Exhibition Ground in Brisbane. Die Sydney-krieketveld het Australië se eerste internasionale wedstryd, teen Groot-Brittanje, in 1899 gehuisves.

RugbywêreldbekerstadionsWysig

 
Die Sydneyhawebrug tydens die Rugbywêreldbeker 2003

Die eerste Rugbywêreldbeker 1987 is saam deur Australië en Nieu-Seeland aangebied. Van die wedstryde was soos volg opgedeel: Poel 1 (wat die Wallabies ingesluit het) is in Brisbane en Sydney beslis, een wedstryd van Poel 2 (dié tussen Ierland en Tonga) is ook in Brisbane se Ballymorestadion aangebied. Daarbenewens het Brisbane en Sydney elk een kwarteindstryd, asook onderskeidelik een halfeindstryd aangebied. Al die ander wedstryde het in Nieu-Seeland plaasgevind. Australië het altesaam elf wedstryde gehuisves, terwyl die oorblywende 21 wedstryde in Nieu-Seeland gespeel is.

Die Rugbywêreldbeker 2003 is dwarsdeur Australië aangebied, veral langs die ooskus, hoewel oorspronklik ook wedstryde in Nieu-Seeland beplan was. Die 48 wedstryde is in elf stadions gehuisves, met die Telstra-stadion in Sydney wat die halfeindrondte, die klein finale vir die derde plek en die eindstryd tussen die Wallabies en Engeland aangebied het. Van Australië se ander stadions tydens dié toernooi was: die ANZ-stadion in Sydney, Docklands-stadion in Melbourne, Langpark in Brisbane, Subiaco Ovaal in Perth, Adelaide Ovaal in Adelaide, Willows Sportkompleks in Townsville, Canberrastadion in Canberra, Central Coast-stadion in Gosford, Yorkpark in Launceston en Wollongong Showground in Wollongong.

RekordsWysig

Algehele rekordWysig

 
Australië se plek op Wêreldrugby se ranglys vanaf 10 Oktober 2003 tot op hede

Australië het teen 8 Desember 2019 326 van hulle 641 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 50,86%.[55]

Australië se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 8 Desember 2019)[55]

Teen Gespeel Gewen Verloor Gelykop % Gewen
  Argentinië 32 25 6 1 79,68
  Britse en Ierse Leeus 23 6 17 0 26,09
  Engeland 51 25 25 1 49,02
  Fidji 22 19 2 1 86,36
  Frankryk 47 27 18 2 57,45
  Georgië 1 1 0 0 100
   Ierland 36 22 13 1 61,11
  Italië 18 18 0 0 100
  Japan 5 5 0 0 100
  Kanada 6 6 0 0 100
  Korea 1 1 0 0 100
  Māori All Blacks 16 8 6 2 50
  Namibië 1 1 0 0 100
  Nieu-Seeland 166 44 115 7 26,51
  Nieu-Seeland XV 24 6 18 0 25
  Pasifiese Eilanders 1 1 0 0 100
  Roemenië 3 3 0 0 100
  Rusland 1 1 0 0 100
  Samoa 6 5 1 0 83,33
  Skotland 32 21 11 0 65,63
  Spanje 1 1 0 0 100
  Suid-Afrika 88 37 48 3 42,05
  Suid-Afrika XV 3 0 3 0 0
  Tonga 4 3 1 0 75
  Uruguay 2 2 0 0 100
  Verenigde State 8 8 0 0 100
  Wallis 43 30 12 1 69,77
Totaal 641 326 296 19 50,86

Drienasies-rekordWysig

Nasie Wedstryde Punte Bonus-
punte
Tabel-
punte
Kampioen-
skappe
gespeel gewen gelykop verloor     vir         teen       verskil  
  Nieu-Seeland 72 50 0 22 1936 1395 +541 32 232 10
  Australië 72 29 1 42 1531 1721 –190 34 152 3
  Suid-Afrika 72 28 1 43 1480 1831 –351 24 138 3

Bygewerk op 8 Oktober 2018
Bron: espnscrum.com (besoek op 8 Oktober 2018)


Die Rugbykampioenskap (sedert 2012)Wysig

 
Tydens die Rugbykampioenskap ding onder andere Australië en Nieu-Seeland om die Bledisloebeker mee

Australië se enigste jaarlikse toernooi is die Rugbykampioenskap (voorheen die Drienasies), waar hulle teen drie ander nasies van die Suidelike Halfrond speel: Nieu-Seeland en Suid-Afrika sedert 1996; Argentinië het in 2012 by dié toernooi aangesluit. Australië kon die toernooi tot dusver vier keer wen: in 2000, 2001, 2011 en 2015. As deel van die Rugbykampioenskap ding die Wallabies ook met die All Blacks om die Bledisloebeker, met die Springbokke om die Mandela Uitdaagplaat en met die Poemas om die Poematrofee mee.

Nasie Wedstryde Punte Bonus-
punte
Tabel-
punte
Kampioen-
skappe
gespeel gewen gelykop verloor     vir         teen         verskil    
  Nieu-Seeland 42 36 2 4 1423 751 +672 26 174 6
  Suid-Afrika 42 19 4 19 1048 974 +74 19 103 1
  Australië 42 19 3 20 952 1088 –136 9 91 1
  Argentinië 42 5 1 36 766 1376 –610 11 33 0

Bygewerk op 30 Augustus 2019
Bron: espnscrum.com (besoek op 30 Augustus 2019)


WêreldbekerrekordWysig

Jaar Uitslag
1987 Vierde plek
1991 Kampioen
1995 Kwarteindrondte
1999 Kampioen
2003 Naaswenner
2007 Kwarteindrondte
2011 Derde plek
2015 Naaswenner
2019 Kwarteindrondte
2023 N.v.t.

VerwysingsWysig

  1. (en) "Most matches". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  2. (en) "Most points". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  3. (en) "Most tries". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  4. 4,0 4,1 (en) "The English Footballers. England v. Australia". The Sydney Morning Herald. 24 Junie 1899. Besoek op 24 Desember 2013.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 8 Desember 2019.
  6. (en) "1991: Wallabies pip England". BBC. 24 September 2003. Besoek op 8 Desember 2019.
  7. (en) "World Cup 1991". BBC. 18 November 2003. Besoek op 8 Desember 2019.
  8. (en) "1999: Aussies rule world again". BBC. 24 September 2003. Besoek op 8 Desember 2019.
  9. (en) "1899 – Australia". lionsrugby.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Julie 2007. Besoek op 25 Julie 2007.
  10. (en) "History of the Australian Jersey". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Oktober 2013. Besoek op 24 Desember 2013.
  11. (en) "The New Zealand Footballers: Match Against Australia". The Sydney Morning Herald. 17 Augustus 1903. p. 7. Besoek op 8 Desember 2019.
  12. 12,0 12,1 (en) "History". Australiese Rugby. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2011. Besoek op 16 September 2015.
  13. (en) "Australian rugby". BBC. Besoek op 5 Augustus 2006.
  14. (en) "Australian Rugby Union, Annual Report 2008" (PDF). Australiese Rugbyunie. 2008. p. 17. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 1 April 2015. Besoek op 24 Junie 2010.
  15. (en) Reason (1979), bl. 58.
  16. (en) Fagan, Sean. "Club Histories – New Speculations". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Oktober 2006. Besoek op 25 Julie 2007.
  17. (en) "Kangaroos v. Wallabies". West Coast Times. Nieu-Seeland. 6 September 1909. p. 4. Besoek op 3 Desember 2009.
  18. (en) "278th All Black Game". rugbymuseum.co.nz. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Junie 2011.
  19. (en) "Sir Nicholas Shehadie AC OBE". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Februarie 2008. Besoek op 22 Mei 2007.
  20. (en) "ARU pays tribute to former Wallaby doctor, Dr. John Moulton Oam". Australiese Rugbyunie. Besoek op 19 Mei 2014.
  21. (en) "All set for World Cup semis". worldcupweb.com. 14 November 2003. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 November 2006. Besoek op 15 November 2006.
  22. (en) "The Wallabies still have a quarter final spot to earn: Deans". The Telegraph. 1 Oktober 2011. Besoek op 8 Desember 2019.
  23. (en) "All Blacks out-muscle Wallabies, into final". stuff. 17 Oktober 2011. Besoek op 8 Desember 2019.
  24. (en) "Rugby World Cup 2011: Wales 18-21 Australia – as it happened". BBC. 21 Oktober 2011. Besoek op 8 Desember 2019.
  25. (en) "Lions Tour 2013: British and Irish Lions break tour drought with third Test rout of Wallabies". ABC Online. 6 Julie 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 Julie 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  26. (en) Morton, Jim (6 Julie 2013). "Deans seems resigned to dark fate". Nine's Wide World of Sports. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Julie 2013.
  27. (en) Paul, Gregor (7 Julie 2013). "Secret talks to replace Deans after Wallabies collapse". Sunshine Coast Daily. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Julie 2013.
  28. (en) "Australia coach Robbie Deans resigns following Lions defeat". BBC. 9 Julie 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  29. (en) "Robbie Deans steps down as Wallabies coach". Australiese Rugbyunie.
  30. (en) "Robbie Deans Statistics". Lassen. Besoek op 8 Desember 2019.
  31. (en) ABC News (9 Julie 2013). "Australian Rugby Union confirms Robbie Deans 'stood down' from Wallabies job on Monday". ABC. News. Besoek op 8 Desember 2019.
  32. (en) "All Blacks put Wallabies to the sword". ESPNscrum. 17 Augustus 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  33. (en) "All Blacks retain Bledisloe Cup". ESPNscrum. 24 Augustus 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  34. (en) "Springboks embarrass Wallabies". ESPNscrum. 7 September 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  35. (en) "Wallabies finally win under Ewen McKenzie". ESPNscrum. 14 September 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  36. (en) "Springboks too good for Australia". ESPNscrum. 28 September 2013. Besoek op 8 Desember 2019.
  37. (en) "All Blacks score last gasp win over Wallabies in Bledisloe Cup; Ewen McKenzie resigns". ABC News. 18 Oktober 2014. Besoek op 8 Desember 2019.
  38. (en) ESPN Staff (18 Oktober 2014). "Australia: Ewen McKenzie resigns from Wallabies role – Live Rugby News – ESPN Scrum". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.
  39. (en) "Wallabies beat Barbarians 40-36 to kick off European Rugby Tour and Michael Cheika's tenure". ABC News. 2 November 2014. Besoek op 8 Desember 2019.
  40. (en) "Wallabies hang on to beat Barbarians at Twickenham to start Michael Cheika's tenure with a win". The Sydney Morning Herald. 2 November 2014. Besoek op 8 Desember 2019.
  41. (en) "Bernard Foley leads Wallabies to tight win against Wales". The Sydney Morning Herald. 9 November 2014. Besoek op 8 Desember 2019.
  42. (en) "Wallabies post 10th straight win over Wales with 33-28 triumph at Millennium Stadium". ABC News. 8 November 2014. Besoek op 8 Desember 2019.
  43. (en) "Wallabies fall to lowest-ever ranking of sixth ahead of Rugby World Cup". Australian Broadcasting Company. 16 Maart 2015. Besoek op 8 Desember 2019.
  44. (en) Riach, James (19 Oktober 2015). "Craig Joubert 'made mistake' awarding Australia penalty against Scotland". The Guardian. Besoek op 8 Desember 2019.
  45. (en) Robinson, Georgina (22 Desember 2018). "Rugby year in review: Wallabies suffer tough year on and off the field". The Sydney Morning Herald. Besoek op 8 Desember 2019.
  46. (en) Harris, Bret (25 November 2018). "Rugby Australia must act as Wallabies' worst calendar year finishes". The Guardian. Besoek op 8 Desember 2019.
  47. (en) Decent, Ton (20 Oktober 2019). "Cheika quits: Wallabies coach falls on sword after World Cup exit". The Sydney Morning Herald. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Oktober 2019. Besoek op 8 Desember 2019.
  48. (en) "Michael Cheika will see out Wallabies contract, says Rugby Australia". The Guardian. 28 Augustus 2018. Besoek op 8 Desember 2019.
  49. 49,0 49,1 49,2 49,3 49,4 (en) "History of the Australian Jersey". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Augustus 2007. Besoek op 14 Augustus 2007.
  50. (en) "The Wallabies New World Cup Jersey...ouch..." rucksandrolls.com. 25 Junie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Junie 2007. Besoek op 26 Julie 2007.
  51. (en) Growden, Greg (13 Julie 2007). "Just one big Boks of contradictions". rugbyheaven.smh.com.au. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Julie 2007. Besoek op 26 Julie 2007.
  52. (en) "KooGa appointed apparel sponsor for Qantas Wallabies from 2010". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 Oktober 2009. Besoek op 28 November 2009.
  53. (en) "Australian Rugby Union, Annual Report 2008" (PDF). Australiese Rugbyunie. 2008. p. 17. Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 1 April 2015. Besoek op 24 Junie 2010.
  54. (en) "A brief history". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 14 Augustus 2007. Besoek op 14 Augustus 2007.
  55. 55,0 55,1 (en) "International Rugby Union Statistics – Australia". ESPNscrum. Besoek op 8 Desember 2019.

Verdere leesstofWysig

  • (en) Fagan, Sean (2005). The Rugby Rebellion – The Divide of League and Union in Australasia. RL1908. ISBN 1-903659-25-6.
  • (en) Hickie, Thomas (1993). They Ran With the Ball – How Rugby Football Began in Australia. Longman Cheshire. ISBN 0-582-91062-5.
  • (en) Howitt, Bob (2005). SANZAR Saga – Ten Years of Super 12 and Tri-Nations Rugby. Harper Collins Publishers. ISBN 1-86950-566-2.
  • (en) Reason, John; Carwyn, James (1979). The World of Rugby – A History of Rugby Union Football. British Broadcasting Corporation. ISBN 0-563-16280-5.

Eksterne skakelsWysig